Weblog vanuit Roemenië
Sommige weblogs zijn geweldig vanwege hun inhoud. Niks geen stoere
lay-out, kekke moblogjes of podcasts; gewoon puur en alleen om de
inhoud. Voor mij is het weblog Arduin-Roemenië, van
Arduin, een instelling voor verstandelijk gehandicapten in Zeeland, zo'n log dat ik ademloos volg. Zie:
Arduin-Roemenië weblog
Onze grote vriend Hans is momenteel twee maanden in Campulung, een
stadje ten noorden van Boekarest, in het kader van een
uitwisselingsproject werkzaam in een tehuis voor verstandelijk
gehandicapten. Hij schrijft regelmatig over zijn ervaringen daar en
doet dat zonder een dogmatische West-Europese bril op te zetten. Zorg
en liefde is immers niet gebonden aan grote budgetten maar wel aan
kennis en begrip. De mensen die daar werken doen dat voor een loon dat
wij in één middagje terrasjes zitten opmaken. Vaak zonder enige
opleiding werken daar met name vrouwen 12 uur per dag terwijl hun
echtgenoten werkeloos thuis zitten. Pampers voor de kinderen zijn een
enorme luxe en badderen geschied in een laagje water van 10 centimeter
voor de hele afdeling. Veel voor ons vanzelfsprekende zaken zijn daar
niet aanwezig en velen van ons zouden het er akelig primitief vinden.
Hans voelt zich er toch als in vis in het water, omdat hij zijn kennis
kan overdragen en op zijn beurt veel leert van het teruggeworpen zijn
op de meest elementaire dingen waar het in de zorg om draait. Ik citeer hier uit zijn log:
"Er is weinig verschil tussen Nederland en Roemenie in de wens de
kinderen het beste te bieden. Je moet wel respecteren dat Roemenie
Roemenie is en Nederland Nederland. Als je hier gaat werken moet je
eerst zo snel mogelijk je Nederlandse bril zien te ruilen voor die van
Roemenie.
Wat je wel moet behouden is de kennis die je in Nederland hebt opgedaan
en deze aangepast hier in de praktijk brengen. In kennis zijn wij in
ieder geval verder als hier in Roemenie.
Wat confronterend kan zijn, zijn de omstandigheden waarin de kinderen
leven, en het personeel werkt. Dit is niet te vergelijken met
Nederland. Maar dit appeleert op je improvisatie talent waarmee
schitterende resultaten te boeken zijn. In Nederland is de
verstandelijk gehandicapten zorg gecultiveerd. Hier is het primitief,
wat eigenlijk heel boeiend is. Hier wordt niets gevraagd aan de mensen
waardoor het interessant is hoe deze mensen met hun eigen mogelijkheden
omgaan. Als je de 20 grotere kinderen neemt die boven wonen, dan vraag
je je af hoe zo`n gedifferentieerde groep kinderen toch in een
redelijke harmonie kan samenleven. In Nederland zou zo iets ondenkbaar
zijn. Lang geworsteld met de vraag hoe dit mogelijk is hier. We denken
dat de oorzaak heel simpel is, en gezocht moet worden in een enorme
structuur die er hier heerst. Alle dagen van de week zijn hetzelfde.
Eten en drinken komt op de vaste tijden. Wassen en slapen gaan op vaste
tijden. Kinderen die behoefte hebben om te helpen bij dingen die moeten
gebeuren krijgen hiervoor de gelegenheid. Zo draagt een van de jongens
op eigen initiatief zorg voor de was. Hij is regelmatig te vinden in
het gebouw waar de wasmachines en drogers staan. Ook op zaal draagt hij
daar zorg voor.
Wat betreft het personeel is het hier zeer duidelijk. De ene dag dit
team twaalf uur, de volgende dag het andere. Deze structuur bied een
veiligheid die het naar ons idee mogelijk maakt dat een dergelijk groep
kinderen zonder noemenswaardige incidenten kan leven.
Het werken hier is ongelooflijk boeiend!"
Over drie weken is Hans weer terug en ik kan niet wachten tot ik al
zijn verhalen heb gehoord. Het zet je wel aan het denken over ons
overgecultiveerde landje waar we barsten van de rijkdom, de managers,
de bonussen en het enorme ambtenarenapparaat, maar waar onze
gehandicapten en ouderen vastgebonden moeten worden omdat er geen
verpleegkundigen aanwezig zijn. Hoezo 'welvaart'?
14 Mei '05 - 21:30
Al één laatje open
Dat is echt iemand die iets te vertellen heeft, het leest prettig.
Renesmurf (URL) - 15 Mei '05 - 00:20