Gisteren waren we weer eens op geocache pad. En daar waar je het niet verwacht vind je dan weer de meest vreemde zaken. Zo troffen we langs de A13, op de geluidswal langs Ypenburg zomaar strandbeesten aan. 

 Een heel bijzonder project van kunstenaar Theo Jansen die daar druk bouwt aan onwaarschijnlijk gave grote wezens. Ik hoop ze nog eens tegen te komen als we weer eens naar een waddeneiland gaan. Zie www.strandbeest.com

De kaarsjes branden nog. Het eten is schoon op en het bezoek is naar huis. Vanavond hebben we gevierd dat Erik weer een jaartje ouder en wijzer is geworden. We hebben de zaterdagavond doorgebracht met wat goede vrienden en een lekker etentje. Het hoogtepunt was het dessert. Uit een kookboek van Dr. Oetlul Oetker heb ik een mega-ingewikkeld recept voor de enige echte Sacher Torte gehaald en ook nog eens gemaakt. Het was een enorm succes al vrees ik voor het cholesterol gehalte van onze vrienden.

Nog twee jaar en dan bereikt Erik de gevreesde leeftijd van Abraham. Hij heeft al te kennen gegeven dat hij dan geen nieuwe vriendin of een Harley Davidson wil maar in plaats van met zijn leasebak, met een heuse tank naar zijn werk wil rijden. Dat wordt nog wat. Waar halen we die tank vandaan?  Erik's baas rijdt graag op het circuit van Zandvoort en heeft een echte rally-licentie. Maar of hij het voor elkaar krijgt om een tank te regelen?  Gelukkig hebben we nog twee jaar om hierover na te denken en te organiseren. Vandaag (zondag) hebben we andere zaken aan ons hoofd. Er is nog een halve taart over. Er moet lekker worden gebrunched. Daarna gaan we met de familie aan de thee en de borrel en dan zien we wel weer.

Omdat we alle spammers die mijn webkastje ondersmeerden met hun troep zat waren, hebben we dit weekend wat afgefröbeld met een nieuwe versie van Pivot. Zo kan men nu niet meer reageren op postjes ouder dan 100 dagen. In de toekomst zullen er nog wel meer dingen gaan veranderen op dit weblog. Het mag wel eens want onderhand is dit al een redelijk archaisch log aan het worden...
Mocht het reageren niet lukken of als u anderszins rare zaken constateert, kunt u dit hier laten weten of mailen aan carinapestaartwebkast.nl.

En wat het vorige postje betreft. Het is een screendump uit een aflevering van The Avengers, beter bekend als de Wrekers.  Aflevering 2 uit de tweede serie, opgenomen in 1967. We vonden de overeenkomst met The Matrix treffend.

We zijn de laatste tijd druk met allerlei zaken die weinig of niks met PC's, loggen of internet van doen hebben. Eén van de dingen die we doen is kijken naar bijzondere films, docu's en TV series. Om te laten zien dat er eigenlijk niks nieuws onder de zon is, bovenstaand plaatje. Een klein testje. Waarvan hebben wij een screendump gemaakt? Uit welk jaar stamt dit? Mocht je het herkennen, vertel dan eens wat voor associaties je hierbij hebt en wat voor speciale herinneringen het oproept? We zijn benieuwd!

Grappig aan geocachen is dat je in de 'schat' soms ook Travelbugs kan aantreffen. Een TravelBug is een reizend item. Vaak heeft hij een opdracht die je op de eigen webpagina van de TravelBug kunt nalezen. Zo heb ik een travelbug in de vorm van een klein maatbekertje in een cache gestopt die als doel heeft om overal recepten te verzamelen. Degene die hem vindt kan hem loggen en daarbij een foto uploaden van de travelbug in zijn of haar keuken en het liefst met een lekker recept erbij. Het eerste recept dat gelogd werd was voor diepvriespizza van de Aldi. Tja, dat kan natuurlijk ook. Inmiddels zit hij in Antwerpen in een cache en nu hoop ik op wat meer culi-hoogstaanderige logjes. Dat moet de Belgen toch toevertrouwd zijn?

Afgelopen weekend waren we in de Rotterdamse haven om een serie caches te doen. We kwamen op ellenlange havenpieren, midden tussen de zeecontainers en op vreemde plekken als het voormalig quarantaine-eiland waar nu kunstenaars wonen. Hier hebben we de Travelbug Diversmurf gedropt die als doel heeft om overal ter wereld zoveel mogelijk mooie duikplekken te zien. Ik ben benieuwd hoever hij gaat komen.

Het weekendje Groningen (scrollen naar beneden) , dat ons naar zoveel verrassende plaatsen bracht, heeft mij aan het denken gezet. Ooit had ik een geniaal gekke vriend, die pertinent niet op vakantie wilde. Hij was beeldend kunstenaar en beweerde dat hij iedere dag in zijn eigen straat zoveel opmerkelijks zag. Elk moment was het licht anders, de wolken, de kleuren en altijd en overal zag hij boeiende mensen, momenten, situaties... Ik was pas achttien en wilde de wereld gaan ontdekken. Hoe verder hoe liever. Mijn ouders woonden in Haren, een dorp vlak bij Groningen en ik wilde er graag weg. Naar de Randstad, in mijn uppie op naar het grootse avontuur.
Toen ik eenmaal in Leiden woonde en die, in mijn ogen zeer interessante man had ontmoet wilde ik mijn horizon nog verder verleggen. Groot was toen ook mijn teleurstelling toen hij daar helemaal niet voor open stond. Prince Charming bleek een huismus te zijn.

Nu was hij een man apart, daar zou ik een boek over kunnen schrijven, maar samen reizen hebben we dus nooit gedaan. Eén appartementje samen bewonen was uiteindelijk al een universum te veel. Wat ik echter wel van hem heb geleerd, te schade en te schande, is dat er inderdaad zoveel te beleven valt op kleine schaal. Reizen doe ik nog steeds heel graag maar verder is niet persé beter of interessanter. Vandaag heb ik een leuk boek van de bibliotheek meegenomen; "Het toppunt van Nederland.  Een reisgids naar de dikste boom, de scheefste toren, het kleinste museum en 1563 andere records en rariteiten."  Ik voorzie nog heel veel 'ontdek je plekje' potsjes...

Zo'n weekendje Groningen geeft stof voor heel wat potsjes. Van de vele geocaches die we deden voerde één ons naar dit plekje. Hier hebben we uren geen mens gezien. Alleen lucht, water, heel veel windmolens en schapen. En dit bankje waar een cache onder lag verstopt.

Op dit allernoordelijkste puntje van het vasteland van Nederland is een kunstwerk geplaatst, genaamd Poort Kaap Noord, van de kunstenaar René de Boer uit Usquert. Bijzonder toch?

Wie na het vorige postje denkt dat er alleen communisten in Grunn'n wonen heeft het mis. Zo is daar ook boer Harkema. Die heeft in z'n uppie met noeste arbeid in dertien jaar tijd op zijn eigen land een kerk gebouwd. Zonder subsidie, al mag je als bezoeker wel een paar knaken in een sigarenkistje stoppen.

Wij waren hier rondom het middagmaal dus hebben we hem helaas niet gesproken. Hij schijnt uren te kunnen praten over de strijd tegen gemeentes, welstandcommissies en over bouwvergunningen. Deze man gaat nog steeds door met bouwen. Dit is het Madurodam van het Noorden maar dan wel het werk van één enkele knoestige boer. Ongelooflijk toch?