Vroeger hadden we een leasebak waarmee we van alles konden vervoeren. Spullen naar het grofvuil brengen, megagezinsgrote aanbiedingen van pallets wcpapier, een hele mariachiband of de halve inventaris van de ciderboerderij in Frankrijk; geen enkel probleem... Nu we niet meer over dit bakbeest kunnen beschikken missen we hem eigenlijk amper. We fietsen veel meer, doen gerichter boodschappen bij de buurtsuup en verder hebben we altijd nog mijn cabriootje.
Maar vandaag was er toch wel even een probleempje. Hoe krijgen we de kerstboom nu in huis? We zouden natuurlijk een boom kunnen bestellen en laten bezorgen maar het uitzoeken van een mooie boom laten we toch niet graag aan een ander over. Daarom zijn we toch maar weer langs ons vertrouwde adres gereden waar we een prachtboom hebben uitgezocht. Zo fris en vers dat ie zelfs nog dik in de sneeuw zat. We hebben het gevaarte in plastic laten inpakken en hebben de kap van de auto naar beneden gedaan. En zo geschiedde het in deze dagen dat er geen ezel door de straten trok maar dat je een ander apart schouwspel kon aanschouwen als je toevallig vandaag in onze contreien was. Een rood cabriootje met daaruit stekend een boom en daarachter en onder ging ik schuil. Half verpletterd onder het gevaarte kon ik nog net adem halen door één neusgat. Het andere neusgat stak in het plastic van de verpakking. Erik reed en moest bij elke bocht goed oppassen want veel zicht naar rechts had ie niet meer. Gelukkig was het niet al te ver zodat we heelhuids met boom thuis gekomen zijn. Eigenlijk zou hier een foto bij moeten maar er was geen fotograaf in de buurt zodat u uw eigen fantasie maar moet laten werken.

Je hebt van die vrouwen die altijd zeuren als je ze vraagt hoe het met ze gaat. Eerst kijken ze zuchtend naar boven en dan komt er lijdzaam uit "gaat wel hoor..." Dat komt er dan uit op een toon van "laat me, laat mij maar lijdzaam alleen het grote leed ondergaan..." Ondertussen word je dan natuurlijk wel geacht om belangstellend door te vragen. Vervolgens krijg je dan een stortvloed van klachten over je heen. Het betreft hier duidelijk een geval van het PHPD syndroom.

Voordat je nu verder leest en denkt dat ik cynisch en hardvochtig ben over een afschuwelijke aandoening wil ik je uit de droom helpen. Het PHPD syndroom is niks minder dan het "Pijntje Hier - Pijntje Daar' syndroom en zit meestal tussen de oren. Het kan gaan om een steekje in de schouders tot een ingegroeide teennagel door te strakke schoenen. Voor je het weet hoor je alle verhalen over de stoelgang met plastische details erbij en wordt de laatste echo van de baarmoeder erbij gehaald. Het PHPD syndroom kan een onbehoorlijk breed scala aan pijntjes omvatten.

Nu ben ik best een goeie luisteraar en zal niet gauw laten blijken dat ik niet op dergelijke verhalen zit te wachten, maar af en toe wordt het me te veel en wil ik het liefst acuut een lege accu van mijn CI simuleren. Euuhh, sorry maar ik hoor effe niks meer.

Des te erger is dan ook dat ik deze dagen zelf ernstig last van het zelfde syndroom heb en het liefst om aandacht schreeuw. Ik ben totaal geveld door een naar virusje dat gezellig met de Zweedse familie meegereisd is naar Nederland toen ze hier 5 december kwamen vieren. "Dank U Sinterklaahaasje" kuch en blaf ik dan ook. Vanmorgen ben ik maar eens naar de huisarts gegaan en heb nu heerlijke codeïne pilletjes gekregen waar ik lekker op wegzweef. En voor de aandacht bedacht ik me dat ik nog een weblogje heb; al sinds mei 2002. Geweldig! U mag het nu fijn ontgelden.

De teennagel en de galsteen zal ik u besparen. Voorzichtig doseren is het motto. Hopelijk gaat het morgen weer beter en als dat niet zo is zin ik op wraak. Dan ga ik midden in het restaurant van Ikea zitten en over alle Zweedse gehaktballetjes heen hoesten! Ik zal me toch niet klein laten krijgen door zo'n Scandinavisch kut virusje?

Koorts, koud, warm, keelpijn, spierpijn. Bah!
En dat net nu ik ook weer de logkoorts had. Dan maar even een linkje om u mee te amuseren:

De foto's van afgelopen weekend. 

Proest!

Ik ben bepaald geen shop-aholic, eerder een shop-abeet... Kunnen jullie je dan ook voorstellen hoe blij ik was dat de uitnodiging voor het jaarlijkse Kick-Off weekend van Erik's zijn werk de verplichte dresscode "Dress to Impress; Silver and White" vermeldde? Oef! Ik had gelijk visioenen van overvolle winkels voor jonge meiden met 'te harde muziek' en alles net te strak en te kort om leuk te staan. Daarbij gevoegd het gegeven dat ik zo na de feestdagen en midden in de winter nu bepaald niet mijn meest flatteuze aanblik bied. Een paar weekjes sonjabakkeren en wat zonneschijn zou ik goed kunnen gebruiken. Maar dat zal voor de meeste mensen wel gelden.
Van de week ben ik toch maar eens op pad gegaan voor witte en zilveren dingen en al shoppend kreeg ik er eigenlijk ook nog wel lol in. Vooral omdat de hooggetailleerde broek met de kachelpijpies weer in is, yeah! Ik haatte die heupbroeken met de wijde pijpen... Vandaag heb ik een spierwitte jeans gekocht en volgens de winkelmiep wordt dit dé trend van '08. Bij Hennesz en Mauritz ben ik geslaagd voor een t-shirt met een pailetten-glittertop die volgens mij ook volstrekt over 'the top' is en daarbij zilveren ballerina's. Bij Zeeman een kitschtasje gescoord waarmee ik me niet eens op de Haagse markt durf te vertonen en dat wil wat zeggen. Verder heb ik een zilveren eye-liner en glittermascara in de uitverkoop op de kop weten te tikken, dus ik ben er helemaal klaar voor!
Voor Erik heb ik in een fashion-outlet een wit t-shirt met zilveropdruk gescoord van een merk waar ik nog nooit van had gehoord, maar dat hét dancemerk schijnt te zijn, dus die kan ook voor de dag komen. (http://www.cygoat.eu/).
We worden morgen om 12:00 uur in het Mariott hotel in Amsterdam verwacht voor een nog onbekend dagprogramma en 's-avonds hebben we dus dat feest. We slapen ook in dat hotel dus er kan een zilveren cocktail of een wit wijntje (of 2..) worden gedronken. Ik heb er nu helemaal zin in gekregen. Als ik niet oppas word ik nog een fashionado op mijn ouwe dag. Yeah!

Er is alweer een jaar verstreken. Ik kan het nu niet meer ontkennen, ik ga naar de 50 toe. Het was lange tijd erg leuk om te blijven beweren dat ik 29+ ben maar op een gegeven moment word dat een lachertje. Tijd om gewoon eerlijk te zeggen: "ik ben 46!" en ik ben er ook nog eens trots op. OK, er hangt een leesbrilletje om mijn nek en mijn haar is geverfd maar ik heb dan ook wel een stukje rust en zelfvertrouwen verworven dat ik op mijn 29ste echt nog niet had. Dus morgen ga ik niet miepen en zeuren maar gewoon lekker alle verworvenheden van de afgelopen jaren vieren en vooral genieten. Een mens is zo oud als hij/zij zich voelt. Yeah!

Het aantal postjes hier is ongeveer omgekeerd evenredig aan het aantal activiteiten die ik momenteel ontplooi. Zo heb ik vanmorgen gekleutersitted. Dat was leuk man. Ik heb gezwierd op de wipwap in de speeltuin en een mooi kunstwerk geknutseld met vlinders en bloemetjes. De jonge dame in kwestie van bijna vier, drie mogen we niet meer zeggen, weet al als de beste wat delegeren is. Zo moest ik de vlinders tekenen en vervolgens met de prikpen uitprikken. Zij kleurde dan een klein stukje voor en daarna moest ik het volgens haar instructies afmaken. En oh wee als ik andere stiften dan de roze wou gebruiken. Dan kreeg ik ervan langs. Een ministertje in de dop wat ik je brom. Maar ach, voor zo'n snoepie knap ik graag het zware werk op.

Zolang ik leef droom ik ervan om een georganiseerd tiepje te zijn. Zoiemand waar alles op rolletjes loopt. Die blindelings alles weet te vinden en waarbij de rekeningen op tijd worden betaald, er altijd koffiemelk in huis is en waar de tegeltjes blinken en de schone was altijd schoon op nette stapeltjes in de kast ligt. Zucht...

Vanaf nu is er hoop. Ik kan een echte FLY (Finally Loving Yourself) Lady worden als ik maar doe wat de vele e-mailtjes per dag mij opdragen. Om te beginnen moet ik elke dag het gootsteenputje schoonhouden in de keuken. Als ik dan 's morgens als echte FLY Lady keurig aangekleed in de keuken kom blinkt die mij dan tegemoet en geeft mij een warme, echt Amerikaanse hug. Daarna gaat de rest vanzelf. Ik krijg reminders om op tijd naar bed te gaan; helaas wel op Texaanse tijdstippen, dus om een uur of zes in de morgen. Ik word er aan herinnerd om voldoende water te drinken en elke dag krijg ik een kleine taak opgedragen. Zo heb ik dus vanmorgen het badkamerkastje uitgemest en gisteren de koelkast schoongemaakt.

Mijn huis bestaat niet meer uit kamers maar is ingedeeld in zones. Deze week is de zone van de badkamer aan de beurt. Ik hoef niet meer na te denken want de US momma's die achter deze site zitten spreken mij steeds liefkozend toe. Alles sal reg komen als ik maar doe wat ze zeggen. Ze vertellen me dat ik alles in little babysteps moet doen en dan gaat het vanzelf. Prachtig allemaal. Een schone opgeruimde wereld gloort aan de horizon. Zou ik dan eindelijk, eindelijk, eindelijk een opgeruimde miepkraak gaan worden?

Het mag nog net. Gelukkig Nieuwjaar iedereen.

Vandaag kwam Erik thuis met zijn ietwat verlate kerstpakket. Een prachtige Canon EOS 350D camera. Kijk, daar kunnen wij wel wat mee.  Voorlopig zijn we nog wel even zoet met het uitvogelen hoe alles werkt. De oude Canon camera zal wel niet meer worden gebruikt. Wij hebben ons laatste rolletje verschoten. Mooi van deze nieuwe digitale camera is dat de oude flitser en lenzen nog gebruikt kunnen worden. Ik zit voorzichtig te denken om een cursus fotografie te gaan volgen, om er zo meer uit te kunnen halen.

Morgen gaan we naar Rotterdam. Onze lieve vriendin M. ging rond Sinterklaas naar de dokter omdat ze al een tijd last had van gewrichtspijn. Op vrijdagmorgen werd er bloed geprikt omdat ze vreesde dat ze misschien reuma had. De huisarts belde haar diezelfde middag nog op. "Niet schrikken" was de boodschap maar ze moest met spoed verder worden onderzocht. Natuurlijk schrik je je dan toch wezenloos.

Dezelfde vrijdagavond zaten ze al in de Daniel den Hoedkliniek voor verdere onderzoeken. Chronische Leukemie was de uitslag. Toen wij het hoorden was het alsof de wereld even wezenloos was geworden. We hebben de dag voor Oudejaar bij hun gegeten en het was erg fijn om weer samen te zijn en te zien hoe geweldig dapper ze is. Nu ligt ze dus voor een week chemotherapie in het ziekenhuis. Eens kijken of wij morgen voor cliniclown kunnen spelen. We gaan ons uiterste best doen in ieder geval. Voor haar en voor vriend H.