Dit weekend begon al lekker decadent met een boottochtje naar Gassan Diamonds. Omdat dit bedrijf een speciale band heeft met het bedrijf waar Erik voor werkt (deze levert de software hiervoor) werden we speciaal ontvangen door de grote baas himself. Daarna volgde een rondleiding waarbij ook nog wat leuke glimmertjes werden getoond en werd uitgelegd hoe de waarde bepaling tot stand komt. Er gingen wat steentjes over de tafel met een geldwaarde waarvoor je ook een wagenpark van aardige middenklassers kan kopen. Tot slot werden er glazen champagne uitgedeeld waarvan er in twee een echte diamant in het glas zat en in de rest zirkonia's. Natuurlijk hadden wij allebei een nepper te pakken Just voor fun heb ik nog wel even een ring gepast met een waarde van zo'n 85.000 euro. Ach, 't is de moeite...

Wordt vervolgd...

Wat een weekend! Ik kan zoveel vertellen. Over die ring van 85.000 euro die ik gepast heb bij Gassan Diamonds. Over champagne met diamanten erin. Over de Limousine die ons vervoerde van het Marriott hotel naar de Dam. En natuurlijk over het geweldige feest bij de Supperclub. Maar ik ben nu moe, dus houd ik het maar bij de beloofde foto.

Binnenkort meer in dit theater...

Ik ben bepaald geen shop-aholic, eerder een shop-abeet... Kunnen jullie je dan ook voorstellen hoe blij ik was dat de uitnodiging voor het jaarlijkse Kick-Off weekend van Erik's zijn werk de verplichte dresscode "Dress to Impress; Silver and White" vermeldde? Oef! Ik had gelijk visioenen van overvolle winkels voor jonge meiden met 'te harde muziek' en alles net te strak en te kort om leuk te staan. Daarbij gevoegd het gegeven dat ik zo na de feestdagen en midden in de winter nu bepaald niet mijn meest flatteuze aanblik bied. Een paar weekjes sonjabakkeren en wat zonneschijn zou ik goed kunnen gebruiken. Maar dat zal voor de meeste mensen wel gelden.
Van de week ben ik toch maar eens op pad gegaan voor witte en zilveren dingen en al shoppend kreeg ik er eigenlijk ook nog wel lol in. Vooral omdat de hooggetailleerde broek met de kachelpijpies weer in is, yeah! Ik haatte die heupbroeken met de wijde pijpen... Vandaag heb ik een spierwitte jeans gekocht en volgens de winkelmiep wordt dit dé trend van '08. Bij Hennesz en Mauritz ben ik geslaagd voor een t-shirt met een pailetten-glittertop die volgens mij ook volstrekt over 'the top' is en daarbij zilveren ballerina's. Bij Zeeman een kitschtasje gescoord waarmee ik me niet eens op de Haagse markt durf te vertonen en dat wil wat zeggen. Verder heb ik een zilveren eye-liner en glittermascara in de uitverkoop op de kop weten te tikken, dus ik ben er helemaal klaar voor!
Voor Erik heb ik in een fashion-outlet een wit t-shirt met zilveropdruk gescoord van een merk waar ik nog nooit van had gehoord, maar dat hét dancemerk schijnt te zijn, dus die kan ook voor de dag komen. (http://www.cygoat.eu/).
We worden morgen om 12:00 uur in het Mariott hotel in Amsterdam verwacht voor een nog onbekend dagprogramma en 's-avonds hebben we dus dat feest. We slapen ook in dat hotel dus er kan een zilveren cocktail of een wit wijntje (of 2..) worden gedronken. Ik heb er nu helemaal zin in gekregen. Als ik niet oppas word ik nog een fashionado op mijn ouwe dag. Yeah!

Gisteren stond het al  te lezen op het geocaching forum dat er bij Schipluiden een weg was afgezet en de Explosieven Opruimingsdienst bezig was een ammobox te onderzoeken. En aangezien daar in die omgeving nogal wat geocaches liggen en deze vaak in (waterdichte) ammoboxen worden gestopt, rees al meteen het vermoeden dat het wel eens om de nieuwe geocache "Rekenen in Schipluiden" zou kunnen gaan.

Nu.nl had er het volgende stukje over: 

SCHIPLUIDEN - Een ingegraven kist met een gps-systeem bracht zondag in het Zuid-Hollandse dorp Schipluiden de gemoederen in beroering.
Een 65-jarige man had de doos opgegraven en dacht dat er munitie in de kist zat. De Explosieven Opruimingsdienst (EOD) kwam er aan te pas en ontdekte dat het om een 'verborgen schat' van een gps-schatzoekspel ging. De politie heeft contact opgenomen met het bedrijf dat de kist had ingegraven, zo meldde zij maandag. Door zo'n kist bijvoorbeeld een bepaalde kleur te geven zou het in de toekomst duidelijk kunnen maken dat het een schatzoek-kist is en geen kist met munitie.

Ook andere media hebben er volop aandacht aan besteed en elke keer valt weer op hoe slecht geïnformeerd de journalisten zijn of het kan ze niks schelen; dat kan natuurlijk ook. Allereerst is het zo dat voor het leggen van een cache altijd toestemming moet worden gegeven door de grondeigenaar. Om een Geocache aan te melden bij geocaching.com dient deze eerst goedgekeurd te worden door een reviewer, die de cache keurt of deze wel aan allerlei eisen voldoet. Het verhaal dat een boer zomaar op zijn eigen land een kistje vond kan dan ook niet kloppen. Verder is een cache nooit voorzien van een gps-systeem. Was het maar waar. Dat zou nog eens aanschafkosten voor een hand gps schelen...  Verder is zo'n cache goed te herkennen omdat er een grote sticker met Geocaching.com op zit waarop staat vermeldt dat het hier om een onderdeel van een spel gaat. In de kist zit dan meestal ook een uitgebreide beschrijving waar het hier om gaat en vaak het telefoonnummer van de eigenaar erbij. Jammer dat er meteen van uit is gegaan dat het hier om iets gevaarlijks gaat en dat er zo'n boel paniek voor niets is gezaaid. Het is helaas wel tekenend voor de paranoia van deze tijd. Nog even en dan kunnen speurtochten voor kinderpartijtjes ook al niet meer, of andere onschuldige activiteiten in groepsverband  in de openlucht. Pffff...

Vandaag zijn we weer eens op geocachejacht geweest. Het is wonderbaarlijk wat sommige mensen verzinnen om anderen weer lekker bezig te houden. Nu kan ik helaas niet al te veel loslaten want geocachers zijn zo'n beetje de beste Googelaars die er bestaan. Vandaag vonden we o.a. een bijzondere cache die met behulp van Steganografie was versleuteld. Dat wil zeggen dat er achter een onschuldig bestandje; in dit geval een afbeelding, een compleet ander bestand schuil gaat dat je met behulp van een progje en een wachtwoord tevoorschijn kan halen In dit geval was het een onschuldig PDFje met de coordinaten van de cache. Maar op dit gebied is natuurlijk van alles mogelijk. Zo zou ik jullie een plaatje van lieve kittens kunnen sturen met erachter verstopt de instructies voor het maken van een atoombom. Als je dan over dat progje en het wachtwoord beschikt, kan je lekker gaan knutselen in je schuurtje. Bizar. Voortaan zullen we al die brave kerstwensen van jullie wel eens met argusogen gaan bekijken. Wie weet wat al die brave webloggertjes uitspoken in hun vrije tijd?

Wil ik dit log soms kwijt? Nee, eigenlijk niet, want het is toch ergens een dierbaar kindje. Beetje zielig verwaarloosd weliswaar. Als er een Raad voor Logbescherming bestond had ik allang een zooitje maatschappelijk werksters over de vloer gehad, die me een opvoedcursus zouden hebben aangeboden of een voogd voor dit log hebben aangesteld. Vijf en een half is ze alweer en het laatste halfjaar heb ik nauwelijks naar haar omgekeken. De nieuwe baby Geocaching geheten eist alle aandacht op. Avond aan avond zitten we te puzzelen en ieder vrij momentje zijn we met haar op pad. Toch is het niet fair. Dus vanaf nu proberen we de gezinssituatie weer wat in evenwicht te brengen. En hoe is het met uw kindjes? Baby Hyves of Flickr of andere nieuwe spruitjes die ook uw aandacht opeisen of blijven jullie nog steeds trouw aan de eerstgeborenen?

Morgen begint onze 'zomervakantie'. Beetje laat dit jaar maar we hadden op een lange warme zomer gerekend met heel veel avondjes in de tuin. Dat viel dus een beetje tegen. Hopelijk is het in de Provence, waar we een huisje hebben gehuurd, nog warm en zonnig. We zullen wel zien. Eerst morgen de auto in pakken en wegwezen. De reis doen we in etappes zodat we lekker veel kleine slingerweggetjes kunnen rijden. We blijven twee weken weg dus tot die tijd geen teken van leven hier. Maar dat was u toch al gewend

Er is alweer een jaar verstreken. Ik kan het nu niet meer ontkennen, ik ga naar de 50 toe. Het was lange tijd erg leuk om te blijven beweren dat ik 29+ ben maar op een gegeven moment word dat een lachertje. Tijd om gewoon eerlijk te zeggen: "ik ben 46!" en ik ben er ook nog eens trots op. OK, er hangt een leesbrilletje om mijn nek en mijn haar is geverfd maar ik heb dan ook wel een stukje rust en zelfvertrouwen verworven dat ik op mijn 29ste echt nog niet had. Dus morgen ga ik niet miepen en zeuren maar gewoon lekker alle verworvenheden van de afgelopen jaren vieren en vooral genieten. Een mens is zo oud als hij/zij zich voelt. Yeah!