Wow!

We zijn weer thuis. Het was een bijzondere avond. Nu is het al apart dat we op een kwartiertje lopen van ons huis een theater hebben, waar we (shame, shame) eigenlijk nooit komen. En net nu de gemeenteraad in haar oneindige wijsheid, hum, heeft besloten dat dit culturele centrum wel kan worden opgedoekt, gaan wij er eindelijk eens naar toe. De politici van ons durp vinden een Ikea en een grote meubelboulevard blijkbaar belangrijker dan een muziekschool, die al is opgeheven of een leuk theater...

In de foyer troffen we heel wat buurtgenoten. De zaal was helemaal gevuld en de sfeer zat er goed in. Het was voor mij een waar feest van geluid en beeld. Wat een fantastische vrouw, die Margriet Eshuijs! Ze zette een geweldige performance neer, hierin gesteund door een stel supermuzikanten. Drie heren die stuk voor stuk hun mannetje stonden op allerlei instrumenten en ook vocaal een goede show gaven.  

Op mij maakte het nummer "Rose" grote indruk. Dit lied, dat Margriet a capella zong, is gewijd aan haar nichtje Roos, die het syndroom van Down heeft. Margriet vertelde hoe het leven een groot feest is met haar. Als er een feestje te vieren valt, doet Roos dat vol overgave. Zij eten dan drie slagroomgebakjes, want aan Sonjabakkeren doen Margriet en Roos lekker niet. Dat Margriet is gestopt met roken valt haar overigens wel aan te zien, maar haar performance is er niet minder sexy om. Wat een prachtige vrouw!

Het theaterbezoek was voor mij dus een groot succes. Met mijn nieuwe gehoor was het een wonderbaarlijk plezier. Daar gaan we een vervolg aan geven. Wie weet in juni, als Harry Sacksioni naar ons dorpje komt.

House for Sale

Ha! Wij gaan morgenavond iets cultureels doen. Margriet Eshuijs geeft een concert in het culturele centrum van ons durp en het is me gelukt om één van de laatste kaartjes hiervoor te bemachtigen. Gut, hoor ik U al denken... Maar voor mij is het iets heel bijzonders want het is al decennia geleden dat ik naar een concert ben geweest. Herman Brood in de eighties in Huize Maas in Groningen staat me nog goed bij en ook Ella Fitzgerald bij het North Sea Jazz Festival in 1985. Een dove kip als ik, gaat nu eenmaal niet naar concerten en theatervorstellingen.

Maar sinds mijn gehooroperatie enkele jaren geleden is er een wereld aan geluid te ontdekken en wat is er nu leuker dan op loopafstand van ons eigen huis dit te gaan doen? Van Margriet weet ik dat het een ontzettend leuk mens is (van vrienden die haar kennen) en dat ze een dijk van een stem heeft. Dus ik verkneukel mij ongans van voorpret... Morgen meer!

FLY Lady

Zolang ik leef droom ik ervan om een georganiseerd tiepje te zijn. Zoiemand waar alles op rolletjes loopt. Die blindelings alles weet te vinden en waarbij de rekeningen op tijd worden betaald, er altijd koffiemelk in huis is en waar de tegeltjes blinken en de schone was altijd schoon op nette stapeltjes in de kast ligt. Zucht...

Vanaf nu is er hoop. Ik kan een echte FLY (Finally Loving Yourself) Lady worden als ik maar doe wat de vele e-mailtjes per dag mij opdragen. Om te beginnen moet ik elke dag het gootsteenputje schoonhouden in de keuken. Als ik dan 's morgens als echte FLY Lady keurig aangekleed in de keuken kom blinkt die mij dan tegemoet en geeft mij een warme, echt Amerikaanse hug. Daarna gaat de rest vanzelf. Ik krijg reminders om op tijd naar bed te gaan; helaas wel op Texaanse tijdstippen, dus om een uur of zes in de morgen. Ik word er aan herinnerd om voldoende water te drinken en elke dag krijg ik een kleine taak opgedragen. Zo heb ik dus vanmorgen het badkamerkastje uitgemest en gisteren de koelkast schoongemaakt.

Mijn huis bestaat niet meer uit kamers maar is ingedeeld in zones. Deze week is de zone van de badkamer aan de beurt. Ik hoef niet meer na te denken want de US momma's die achter deze site zitten spreken mij steeds liefkozend toe. Alles sal reg komen als ik maar doe wat ze zeggen. Ze vertellen me dat ik alles in little babysteps moet doen en dan gaat het vanzelf. Prachtig allemaal. Een schone opgeruimde wereld gloort aan de horizon. Zou ik dan eindelijk, eindelijk, eindelijk een opgeruimde miepkraak gaan worden?

2007 alweer

Het mag nog net. Gelukkig Nieuwjaar iedereen.

Vandaag kwam Erik thuis met zijn ietwat verlate kerstpakket. Een prachtige Canon EOS 350D camera. Kijk, daar kunnen wij wel wat mee.  Voorlopig zijn we nog wel even zoet met het uitvogelen hoe alles werkt. De oude Canon camera zal wel niet meer worden gebruikt. Wij hebben ons laatste rolletje verschoten. Mooi van deze nieuwe digitale camera is dat de oude flitser en lenzen nog gebruikt kunnen worden. Ik zit voorzichtig te denken om een cursus fotografie te gaan volgen, om er zo meer uit te kunnen halen.

Morgen gaan we naar Rotterdam. Onze lieve vriendin M. ging rond Sinterklaas naar de dokter omdat ze al een tijd last had van gewrichtspijn. Op vrijdagmorgen werd er bloed geprikt omdat ze vreesde dat ze misschien reuma had. De huisarts belde haar diezelfde middag nog op. "Niet schrikken" was de boodschap maar ze moest met spoed verder worden onderzocht. Natuurlijk schrik je je dan toch wezenloos.

Dezelfde vrijdagavond zaten ze al in de Daniel den Hoedkliniek voor verdere onderzoeken. Chronische Leukemie was de uitslag. Toen wij het hoorden was het alsof de wereld even wezenloos was geworden. We hebben de dag voor Oudejaar bij hun gegeten en het was erg fijn om weer samen te zijn en te zien hoe geweldig dapper ze is. Nu ligt ze dus voor een week chemotherapie in het ziekenhuis. Eens kijken of wij morgen voor cliniclown kunnen spelen. We gaan ons uiterste best doen in ieder geval. Voor haar en voor vriend H.