Wah goaj doan dan? Goaj buut'n hèn? Wie hept joa bezeuk. Nèm 'ie noch wat te zoep'n mit? De kiesj en de choorietsjoo en de oliev'n steen oak noch op ut oanrech. En de witte wien steet kold. In de koalekast heb'm wie oak noch Brie'je.
Het is toch wat. Een verjaardag in een randsteedelijke achtertuin en toch elke avond willen kijken naar een aflevering van "Jonge leu en oale groond" Daar ga je "roar van proat'n"
(moar it is onmeunig groas, da'woal...)

Ruim 13 jaar geleden vonden we haar als klein hoopje poes op een steen in het gras in the middle of nowhere. Mammapoes was doodgereden en zij zat er mistroostig naast. Tja, wat doe je dan? Meenemen natuurlijk en grootbrengen met de fles.
Nu zit ze als dikkerdje naast me te genieten van een extra portie kattensnoepjes. Zeker weten doen we het niet maar zo ongeveer vandaag zou haar geboortedag zijn. 22 september hebben we tot haar verjaardag uitgeroepen en dat wordt gevierd. Zeker omdat die dag samenvalt met de mijne.
Feest dus op de laatste mooie zomerdag van het jaar. Morgenvroeg om 6 uur begint de herfst maar wij zijn dus in de Zomer jarig. (en dan ga ik nu maar eens slingers en lampionnetjes in de tuin ophangen; vanavond tuinfeestje!) Joecheiiiieeee!

November 2002. Ik had net een half jaar dit weblogje en moest toen dit akelige postje (klikkerdeklik vooral!) schrijven. Inmiddels zijn we alweer heel wat jaartjes verder en gelukkig ook veel wijzer geworden.Vanmiddag heb ik die laarzen (had u niet geklikt; tja dan snapt u het niet...) weer achter uit de webkast gehaald en opgepoetst.
Er is nog niets zeker maar alleen al het perspectief op een nieuwe boeiende baan maakt mij blij. Net als het modewoord web 2.0 ga ik misschien een nieuwe fase in. Webkastcarin 2.0, klinkt dat niet mooi?
Binnenkort hoop ik meer te kunnen melden. Duimt u ondertussen maar voor me.

From: Carin
Sent: Tue 9/19/2006 8:00 AM
To: Erik
Subject: CV printen?
Hoi Erik,
 
Zou jij deze voor mij kunnen printen (2x) om mij te kunnen nemen morgen?

Ben ik even blij dat ik het aan Erik heb gemaild en niet aan de sales-manager die morgen mee gaat op gesprek...

Het is ontiegelijk stom; ik weet het, maar ik zit weer met mijn gedachten bij Erik die vannacht gaat vliegen.

Wellicht zou hij zich meer zorgen moeten maken over mij. Ik heb vanmiddag levensgevaarlijk gecaprioold op een keukentrapje omdat er een gordijnhaakje was losgeschoten en ik dat kreng even wilde vastmaken. En dat terwijl er ook nog eens twee katten om me heen draaiden als potentiële brekebenen. Kortom, alle huishoudelijke gevaren gecombineerd. Dat is pas echt gevaarlijk en statistisch gezien vast doodsoorzaak numero uno. Niet, zoals hij nu, een beetje comfortabel in een vliegtuigstoeltje hangend, omringd door knappe stewardesses. Statistisch gezien zit hij nu reuze goed. Vliegen is reuze veilig, ik weet het. Maar toch.

Hij heeft me vaak gebeld en gemaild de afgelopen dagen en vertelde mij de horrorstory van twee collega's die zondagochtend op de A4 naar Schiphol, werden ingehaald door een auto die in de slip raakte. Die bestuurder belandde tegen een boom en was morsdood. Zij konden niets anders dan constateren dat het te laat was voor deze jongeman. Waar zou hij op weg naar toe geweest zijn? Was er bij hem ook een lief die heeft gevraagd voor hij op pad ging "rij je voorzichtig?"  Het was maar een piepklein berichtje in de krant.

Zulke berichtjes lees je iedere dag weer opnieuw en al die berichtjes tesamen tikken meer aan dan die doden die vallen bij een vliegtuigongeluk. Leven is een risicovolle aangelegenheid. Soms zou ik wel eens willen dat al mijn dierbaren veilig in een hokje bleven zitten. Dat ze niks kon gebeuren. Dat ze immuun zouden zijn voor ziekten, ongevallen, oorlog of dood. Maar dat gaat nu eenmaal niet. Niet leven is immers ook een beetje sterven.

Als een moeke zou ik ze willen beschermen, zozeer soms dat ik bijna hun bestaan wil ontkennen. Wie niet bestaat, leeft niet maar kan ook niet doodgaan. Houden van kan pijnlijk zijn...

Zojuist heb ik Erik gedropt op Schiphol. Hij gaat 4 dagen naar Athene voor een Conference. Omdat hij morgenmiddag een presentatie gaat geven moet hij al een dag eerder vertrekken dan zijn collega's. Als hij pas morgenochtend zou vliegen en het vliegtuig zou vertraging hebben zou hij wel eens te laat kunnen arriveren voor zijn 'spreekbeurt'. Ik zit hier nu een beetje zenuwachtig te doen. Hoewel ik van mening ben dat een hoop gedoe rond de vijfjarige herdenking van 9/11 stoelt op bangmakerij van de overheid die maar al te graag allerlei privacy-beperkende maatregelen erdoor wil drukken merk ik dat het bij mij toch effect heeft. Ik zal blij zijn als hij vanmiddag belt dat hij goed gearriveerd is. Bah. Vliegen is niet leuk meer.
En wat zal ik nu eens gaan doen? Ik heb stom genoeg geen leuke afspraken gemaakt voor de komende dagen. Hier in huis zijn nog genoeg klusjes te doen en er zijn ook een boel mensen die ik nodig eens moet bellen. Eerst maar een bakje koffie en de krant en dan een lijstje maken. Het weer is mooi dus geen reden tot kniezen in m'n uppie.