We zijn weer thuis van onze vakantietrip in de Ardennen en Noord Frankrijk. Drie jaar geleden waren we met Hemelvaart ook naar de Ardennen afgereisd en toen vonden we bij toeval een geweldige chambre d'hôte. Helaas waren we het kaartje kwijt en ook Google bood geen uitkomst bij het zoeken naar het adres. We zijn er dus maar op de bonnefooi naar toe gereden in de hoop dat ze nog bestonden en een kamer voor ons hadden.

Dat viel gelukkig alleszins mee. Toen we aankwamen herkenden de eigenaars ons gelijk en wisten zelfs nog dat we indertijd kamer 7 hadden en dat we toen met een knetterend onweer onder de parasol in de tuin hebben zitten borrelen totdat we echt wegspoelden van de regen. We werden enthousiast ontvangen en kregen weer een mooie kamer. En dat terwijl de volgende dag de Lamborghini club Nederland met zeven oldtimers zou komen en het hele hotel dan gevuld zou zijn.

An en Jan, de eigenaars hadden heel wat werk verricht en het hotel was nu nog leuker dan drie jaar geleden. Jan had vroeger een garagebedrijf en heeft als coureur zijn sporen verdiend. Dit blijkt wel uit de speciale inrichting. Overal oldtimers, speciale automobilia en zelfs een unieke langspeelplatencollectie die is samengesteld uit LP's met auto's op de hoezen. (Zie ook dit artikel)

Ook de boekenkasten overal in het pand zijn goed gevuld maar bijna helaas hadden we geen tijd om te lezen omdat het weer schitterend was en we er iedere dag op uittrokken. Wellicht moeten we hier in de winter maar eens terugkeren om dan lekker bij de haard te kunnen lezen. Als we terugkeerden van onze tochten was er altijd een biertje en een leuk gesprek en ook nog eens goede tips voor restaurants in de omgeving. Ja, dit wordt echt een reclamepostje, ik kan het ook niet helpen. Dit hotelletje is echt een gouden tip en niet alleen voor autoliefhebbers!

Sinds vorig weekend hebben ze een website dus voortaan kunnen we ze van te voren bellen en hoeven we het adres niet meer te onthouden. Googlen op Grupont en Webkast is dan voldoende om alle gegevens weer terug te vinden. (toch handig zo'n weblog...) Het vorige stukje heeft ze trouwens ook bezoekers opgeleverd en dat terwijl we toen geen site of adres hebben opgenomen. Dat doe ik dus bij deze wel, ik ben benieuwd wie er nu allemaal via dit stukje ernaar toe reizen. Doe ze dan vooral de hartelijke groeten!
http://www.reposdulincon.be

Kennen jullie die mop van die twee Hollanders die naar Venetië zouden gaan? Nou die gingen dus niet....
Helaas pindakaas; het vliegtuig zit vol dus ons reisje van a.s donderdag gaat niet door. Hebben jullie soms niet hard genoeg geduimd ?
Maar niet getreurd. Wij laten ons niet uit het veld slaan en gooien de plannen gewoon om. Donderdag trekken we de deur achter ons dicht en springen in de bolide om naar België te zoeven. Drie jaar geleden waren we daar ook en vonden toen een leuk klein hotelletje in de buurt van Han (van die overbekende grotten). Die grotten hebben we toen niet gezien en misschien doen we dat nu wel. Ook de stad Luxemburg willen we wel eens zien en verder gaan we gewoon lekker rondcrossen en wandelen. 's-Avonds in een Belgische kroeg naar het voetbal kijken en af en toe een bolleke pakken op een terras.
Dat gaat helemaal goed komen. Nu de katten nog voorzichtig voorlichten dat oma en opa een weekje op hun komen passen...

Morgen begint Erik's vakantie en tot voor kort wisten we nog niet waar we heen zouden gaan. Het was dit jaar enorm lastig om een katten oppas te vinden en als je die niet hebt kan je ook niks boeken. Maar we zijn weer op de valreep gered. Erik's ouders willen wel een week in ons huis. Nu zijn de grijze duiven van tegenwoordig verdomd mobiel en vaak zijn ze maanden achter elkaar weg. Om iets met ze af te spreken worden er eerst agenda's getrokken en is het wikken en wegen geblazen. Maar goed, ze kunnen volgende week en gisteravond heb ik een last-minute geboekt. Zó last-last-minute dat het de vraag is of het nog gaat lukken...
Inmiddels is het hotel bevestigd maar nu de vlucht nog.

Duimen jullie even hard mee?

Ik wiw now wel een babje kowwie. En een swabbetje gwaag.
Want ik kam niet meew zo woed pwaten en swikken zondew dat ik kwijl.
Dat komt wan de tandawts die mij vanmowgen twee hele gwote vewdowingen heewt gegewen zodat ik nu met twee gewoelloze wangen zit.
Ze woelen awsof ze heel opgezwollen zijn en mijn hele mond doet waaw als ik die beweeg. Da's nie leuk.
Het schijnt wel heel komisch te klinken. Maaw ik heb geen podcast dus laat ik dat lekkew niet howen. Puh!
En de battewijen wan mijn camewa zijn leeg dus kwijgt u ook geen foto te zien. U moet me zo maaw op mijn zwawte lettewtjes gelowen.

Het lijkt alweer een eeuw geleden dat we in Frankrijk waren in plaats van slechts één week. Het hele Pinksterweekend hebben we weer besteed aan geocaching. In de buurt van Delft en Rotterdam dit keer. We hebben in drie dagen 16 caches gevonden; voor ons heel wat maar voor de echte geocache-diehards een peuleschilletje. Het is een verslavende hobby, dat blijkt. Ik zou echter nog wat schrijven over de bijzondere caches van vorige week. Eén van de vreemdste was wel het Spookdorp.

Een verlaten dorp midden in het bos dat in de tijd voor de Tweede Wereldoorlog werd gebouwd door het Franse leger als woonplaats voor de officieren van de Maginot-Linie. De Duitsers hebben het in de oorlog gebruikt en daarna is het verlaten. Het is officieel nog militair terrein maar meer dan talloos veel ruineuze gebouwen tref je er niet aan. We moesten allerlei zaken vinden zoals 'opgezette vogels in de badkamer' (bleken tegeltjes met vogelplaatjes te zijn) en muurschilderingen. Daarvoor moest je de woningen doorzoeken en dat kwam soms mooi uit omdat het af en toe goot van de regen. Het onweersgedonder versterkte de spooky sfeer in dit verlaten dorp nog meer. De antwoorden op de opgaven leidden ons uiteindelijk naar de schat die in de kelder van een woning was verstopt. Goed dat we een zaklamp bij ons hadden.

Ja, ik weet het. Ik zou een verhaal schrijven over spannende zoektochten in oude mijnen, spookdorpjes en onderaardse gewelven. Vorig weekend hebben we immers ge-geocached in Frankrijk en Luxemburg en daar hebben we genoeg meegemaakt voor wel 10 potsjes.
Alleen.... Dan moet je geen leuke doos vol vakjes met wel 2000 kralen kopen en die vervolgens op de kop openmaken. Om die kralen weer in hun vakjes te krijgen en ook nog gesorteerd op kleur en maat, dat kost me avonden werk. En had ik al vermeld hoe klein de kleinste zijn?
. Zo groot als die punt ongeveer...
En had ik al eens verteld dat we zo'n leuk oud keukenkastje in de schuur hebben hangen? Met daarin honderden doosjes en potjes met schroefjes, moertjes, ledjes, diodes, boutjes, plugjes, spijkertjes, boortjes en wat dies meer zij? Oh zo mooi gesorteerd; als een ouderwetse snoepwinkel. Een lust voor het oog.
Nou, die kast dus, die is afgelopen weekend van de muur gevallen...
Need to say more?