Prednisonpoes

Excusex moi voor de grote logstilte. Ik ben momenteel druk bezig met allerlei goede voornemens te realiseren waarvan minder achter de PC hangen er eentje van is. Maar het gaat goed met me hoor. Ik lijn nog braaf en langzaam aan verdwijnen er steeds meer onsjes carin. Toch een raar idee dat ik slink. Als mensen een ziel hebben zit die hopelijk niet in de verdwenen vetcellen want dat zou betekenen dat er steeds meer van mijn eigenste wezen verdwijnt.

Mijn grijze cellen zijn de laatste tijd wel aan het toenemen want ik ben weer aan de studie.
Ik volg een cursus voor welzijnscoach; het klinkt een beetje vaag en dat is het tot nu toe ook wel. Ik zie wel wat er van komt.

Verder ben ik druk met mijn sociale ikje te verrijken. Hebben we daar ook cellen voor en waar zitten die dan? Zo organiseer ik activiteiten voor de senioren uit de wijk en ook de kiddo's worden niet vergeten. Op 29 april komt er weer een vrijmarkt voor kinderen op het wijkpleintje en ik heb een prinsessenkasteel en waggelfietsen geregeld. Ook een 'ren-je-rot', kazenspel, spiraalspel, een rolbaan en een stokkenvangspel is gereserveerd. Nu nog een Dick Passchier zoeken en mijzelf een Judith Bosch kapsel laten aanmeten en dan kunnen we fijn gaan zeskampen. Joepie!

En alsof het leven zo al niet spannend genoeg is, heb ik sinds dit weekend ook nog een Prednisonpoes. Ari heeft last van hooikoorts die zich bij katten uit in enorme jeuk. Zij heeft haar buik helemaal kaalgelikt en ook haar achterpoten hebben akelige kale plekken. Nu heeft de oude dame een kuur van Prednisonpillen waar ze gelukkig heel goed op reageert. Ze wordt er niet pafferig van, zoals mensen dat meestal doen, maar wel een beetje suf. In ieder geval is de jeuk nu bijna weg en kunnen de haren weer aan gaan groeien.
Het is toch zielig, zo'n ziek beessie. We verwennen haar met extra lekkere hapjes en spelen haar lievelingsmuziek. "Our House" van Crosby, Stills, Nash and Young bijvoorbeeld. Met een blokje jonge kaas erbij en wat kattemelk is de dame hopelijk gauw weer de oude.

Shocking!

Nu we het toch over lijnen hebben, (het gaat lekker, dank u). Ik heb de laatste tijd wat rondgesurfd op zoek naar goede sites over voeding en afvallen. En dat zijn er gelukkig vele. Verstandige info is niet moeilijk te vinden.

Het is trouwens niet te geloven hoeveel webstreepjelogs en andere sites er blijken te bestaan van mensen die net als ik het gevecht tegen de pondjes aangaan. Het lijkt wel een hype. Ergens word ik er koud van. We eten ons met z'n allen een hartvervetting en aan de andere kant doen we de waanzinnigste dingen om die kilo's weer te lozen. Dat er iets niet klopt is duidelijk en ik doe er net zo hard aan mee.

Om zo'n plaatje kunnen we nog lachen omdat het zo symptomatisch is voor onze tijd maar ik was goed geschokt toen ik per ongeluk op een web-log van een zogenaamde Pro-Ana aanhangster belandde. Dit meisje en zij is de enige niet, maakt van Anorexia een soort cultus waarbij geen middelen worden geschuwd om retedun te worden. Er zijn zelfs gebeden en psalmen voor de godin Ana te vinden en in Thinspiration fora zwepen ze elkaar op om maar zo dun mogelijk te worden. Ik ga ze niet linken want dat vind ik niet juist maar wie meer wil weten hoeft maar op deze termen te googlen en je weet niet wat je leest. Het zal wel naïef van me zijn want elke gek heeft op het net z'n plek maar dat er op zoveel nederlandse sites dit soort info staat vind ik best schokkend. Het lijkt me dat je als provider zoiets aan moet kunnen pakken want het is bijna aanzetten tot moord. Ik houd niet van censuur maar er zijn toch grenzen?

Lijnen is verslavend

Sinds twee weken ben ik fanatiek aan het lijnen geslagen. De droom van een jeugdige strakgelijnde carin die moeiteloos in een bikini maatje 36 past, laat me niet los. Ik heb alle zondige dingen naar verweggistan verbannen en ga me nu te buiten aan rauwkost en glaasjes water. Het is niet gemakkelijk maar het geeft ergens ook een kick om zo flink te doen. Na jaren van gemakzuchtig snoepen, lekkere glaasjes wijn en goede maaltijden ben ik opeens een doorzetter geworden, een stoere volhouder! Nu is twee weken natuurlijk niet lang genoeg om mezelf al de hemel in te prijzen maar het begin is er. De eerste kilo's zijn er al af. Ik houd me nauwgezet aan een dieet van nog geen duizend caloriën per dag en het werkt dus.

Toch heeft het ook iets engs, dat lijnen. Ik kan nu een beetje begrijpen dat het ook verslavend is om zo bezig te zijn met je wil op te leggen aan je lijf. Iedere verleiding die ik weersta geeft me een triomfantelijk gevoel. Ik ken mezelf en weet dat ik gevoelig ben voor verslavingen. Niet dat ik ooit ergens echt aan verslaafd ben geweest, of het moet aan sigaretten zijn, maar of het nu snoepen, feesten, drinken of computeren is, als ik ergens aan begin ga ik vaak net effe te ver. Ik gok nooit maar die ene keer in het casino had het spelletje me gauw in de greep; tot mijn eigen verbazing trouwens. Het was dat anderen me afremden anders was ik vast te lang door blijven spelen.

Dit gevaar bestaat bij lijnen ook denk ik. De kick om steeds weer pondjes te verliezen kan doorslaan in het rigoureus gaan weigeren van voedsel omdat dat een glorieus gevoel van controle en macht geeft. Zou dit de drijfveer van anorexiapatiënten zijn?
Voorlopig ga ik nog wel even door want er kan nog heel wat af voordat ik weer net zo slank ben als 10 jaar geleden, maar ik houd mezelf maar goed in de gaten. Er zijn grenzen.

Doe mee!

Vreemdelingenhaat  Vreemdelingenhaat Vreemdelingenhaat

Zo! En nu maar hopen dat iedereen meedoet en dit Google bommetje tegen deze volstrekt abjecte minister gauw gaat werken. Voor Taïda en alle anderen die moeten lijden onder 'de strikte toepassing van de regels'. Mededogen en medemenselijkheid geldt in Nederland blijkbaar alleen nog voor 'eiguh vollek'.

Meer info over deze actie hier.