Kkkkkooouudddddd.....

Sinds ik terug ben uit Lapland heb ik het steeds zo koud. Het lijkt wel of de poolkou in mijn rugzakje is gekropen en hier in huis waart. Ook al zet ik de kachel hoog en trek dikke wintersokken over sokken over sokken aan, niets helpt.
In Lapland had ik nergens last van en liep de hele dag stoer over het ijs te banjeren. Hier is een piepklein tochtje naar de suup om de hoek een ware beproeving. Een fietstochtje van 10 minuten voelt alsof ik een arctische ontdekkingsreis ga maken en wat ik ook beweeg, ik blijf koud. Het zal wel tussen de oren zitten, daar twijfel ik niet aan. Elke dag gluur ik naar de opkomende bollen in de tuin of het nu al echt lente wordt. Ik wil dat het nu april is! Februari lijkt zo lang te duren en dat er nog zo'n kwakkelmaand maart gaat komen wil ik niet weten.

Vanmiddag kwam buuf met een cadeautje uit Egypte omdat ik twee weken op haar kat heb gepast. Zij vertelde van kamelen, palmen en een snikhete Vallei der Koningen. Ik wil oohook, jengelt er nu een stemmetje in mijn hoofd. Het is walgelijk, het is decadent en ik mag niet zeuren. Ik ben een verwend kreng! Maar ergens...

Uitje Lapland deel 4 (slot)

Wie denkt dat wij na de lange zaterdag vol frisse buitenlucht en saunapret vroeg in ons bed lagen heeft het mis. Om 23:00 uur heeft de hele groep nog aan de Zweden in de pub naast het hotel laten zien hoe wij weekend vieren. Omdat Sven Kramer die dag zijn gouden medaille had behaald op de 5 km. in Turijn had Erik zelfs speciaal zijn oranje Unox muts opgezet. Wij houden allebei erg van incorrecte 'not-done' dingen doen. Zeg maar Jantje Smit karaoke doen bij NRC lezers en bij Telegraaf lezers gaan we juist Nietzsche citeren. Aangezien het gezelschap in die pub zeer correct was, hebben wij daar dus wat tegengas aan gegeven. Zo blijft de boel mooi in balans, nietwaar?

De volgende morgen was ik dan ook ietwat dufjes. Toen we in het Wilderniskamp, waar we naar toe werden gebracht, allerlei opdrachten moesten uitvoeren als survivaltraining, sleetje duwen en met zijn vijven op één paar ski's glijden stond ik dan ook niet te springen. Ons team heette de sneeuwballen (hoe toepasselijk) en we wonnen uiteindelijk ook nog, ondanks mijn tegengas zeg maar.

Erik ontpopte zich als een waar talent. De Olympische Spelen van Vancouver 2010 gaan het helemaal worden voor Nederland. Geen shorttrack, geen opdekopbobslee-team. Nee dames en heren (tromgeroffel...) a Curling Star is Born! Bij dit onderdeel mikte hij spontaan midden in de roos of hoe zo'n cirkel ook mag heten. Daar hoefde nauwelijks voor gebezemd te worden.

Na al die spelletjes mochten we uiteindelijk in de hondensledes plaatsnemen. Die beesten hadden hun kelen al schor gekeft omdat ze zo'n zin hadden om onze lijven voort te gaan trekken. Hoe bestaat het. We gleden met een behoorlijke vaart over het bevroren meer en tussen de bomen in het bos door. Je snapt niet waar ze de energie vandaan halen want we hebben gemiddeld met een vaartje van zo'n 20 km. per uur gegleden. En voor ons hadden ze ook al net zo'n tocht van een uur gemaakt. De tongen hingen op het laatst op het ijs. Volgens de sledemenner blijven ze het leuk vinden.

Na deze ochtend heb ik prima geslapen in het vliegtuig. Ik was bekaf van al die indrukken en avonturen van dit weekend. Toen ik zondagavond weer thuis was, kon ik bijna niet bevatten dat ik nog geen 3 etmalen was weggeweest. Het leken wel twee weken. Wat een reis!

Even tussendoor...

Was ik helemaal vergeten te vertellen dat hieronder, ja hier, het zeuvenhonderdvijftigste logje staat. Poeh, het is toch wat. In bijna 4 jaar 750 stukjes bij elkaar gefröbeld. Ik weet, ik weet, er zijn onder u echte diehards die minstens elke dag een logje maken en dat aantal in een jaartje halen maar toch... Dat u het even weet. Op naar de duizend dan maar.

Uitje Lapland deel 3

De lunch aten we lekker buiten op een eilandje waar een oud vissersdorpje was. Tegenwoordig zijn die pittoreske vissershuisjes allemaal in gebruik bij gefortuneerde Zweden die er hun zomerhuisje van hebben gemaakt. Maar als je dat niet weet waan je je in een hele andere wereld, waar luxe en comfort niet bestaat en het leven nog ruig en hard is.
Op de barbecues lagen grote zalmen in folie en warme worstjes en in een grote pan werden aardappeltjes en groente gesmoord. Op het houtvuur werd water gekookt voor warme thee en koffie en als je etensbakje gevuld was plofte je op een rendierhuid in de sneeuw neer om het snel op te eten. We klommen door de sneeuw naar de top van het eiland om het uitzicht over de bevroren zee en de andere eilandjes te bewonderen. Wijds en onwerkelijk mooi. Het haventje lag er nu vreemd en eenzaam bij.

Na de lunch reden we verder naar het pakijs dat meters hoog was opgestuwd langs de wal van het eiland en ook werd er onderweg nog een poging gedaan om een visje te vangen.

De dagen zijn kort in het hoge noorden en daarom werd er op het laatste stuk flink hard gereden. De gidsen scheurden af en toe met zo'n 180 km. langs de colonne snowscooters om te kijken of iedereen wel meekwam. Ik vond 80 km. al flink hard! Dagen later voelde ik mijn armen nog van het krampachtig vasthouden van de hendels. Fotograferen onder het rijden was er dan ook echt niet bij. Gelukkig stopten we af en toe zodat ik weer snel wat plaatjes kon schieten.

Toen we weer terugkeerden bij ons vertrekpunt stond er gelukkig gloeiend hete soep klaar. Ook de hottubs en de sauna stoomden en de echte diehards konden hierna weer lekker opfrissen in dit ijswak! Ik heb het maar niet gewaagd want ook coole carins kennen hun grenzen...

Ook na deze dag was de ijspret nog niet afgelopen, binnenkort verder...

Uitje Lapland deel 2

Op Zaterdagochtend werden we met de bus naar een centrum vlak bij de bevroren zee gebracht. Onderweg zagen we onze eerste rendieren. Normaal zijn ze erg schuw maar vanuit de bus kon je ze goed observeren.

We kregen weer een thermische overall, speciale boots, mutsen, wanten en zelfs commandomutsen uitgereikt en liepen over het ijs naar de snowmobiles. Na de instructie over de bediening en de verkeersregels vertrokken we voor de eerste etappe. Ik zat achterop bij Erik en moest me goed vasthouden want de tracks op het ijs kunnen ontzettend bumpy zijn. We gleden tussen de eilandjes door en dronken onderweg koffie uit thermoskannen. Het was gelukkig windstil en zonnig en daardoor heb ik het niet echt koud gehad. Die pakken en mutsen heb je wel echt nodig want het vroor dat het kraakte.
Af en toe ging het met een vaart van zo'n 80 km. over het ijs en harder mocht het officieel ook niet. Zelfs hier kan je politiecontrole met laserguns verwachten! Net als alcoholcontroles trouwens. De gids vertelde dat vorig jaar een hele groep in de blaaspijpjes had moeten blazen Wij hielden het dan ook bij koffie en thee die je snel moest drinken voordat hij in je nap bevroor. Het flesje Spa blauw dat ik in mijn rugzak had meegenomen had geen nut. De drinktuit was al meteen stijfbevroren.

Onderweg gleden we over het ijs dat steeds andere vormen aannam en staken af en toe een eilandje over. Gelukkig werd er regelmatig gestopt want na een uurtje rijden ben je behoorlijk stijf en afgekoeld. Erik had zelfs ijskorrels aan zijn wimpers hangen. Maar zogauw je kon lopen werd je snel weer warm. Na zo'n 30 km. bereikten we een eiland waar buiten werd gelunched, maar daarover volgende keer meer.

Uitje Lapland deel 1

Onze reis naar Zweeds Lapland begon op vrijdagochtend. Eerst vlogen we naar Stockholm en vandaar verder naar Luleå aan de Botnische Golf. In deze tijd van het jaar is de binnenzee in het Noorden geheel dichtgevroren. Luleå heeft de op een na grootste haven van Zweden maar de vaargeul is nu helemaal dicht. Geen wonder als je bedenkt dat het hier wel 35 graden kan vriezen. Als je een plaatselijke inboorling vraagt hoeveel graden het is dan zegt hij gewoon 'veertien'. Blijkbaar is het vermelden van 'min' er voor, zoals wij altijd zeggen totaal overbodig. Ik vraag me af of ze zomers altijd plus voor het getal zeggen? "Hoe warm is het?" "Plus tien graden maar liefst!"
Maar goed, het was dus zo'n 10 graden bij aankomst (-10 dus...) en de receptie van het hotel was in het park er tegenover. Daar was een echte ijsbar gemaakt en kregen we de kamerpas en een glas glühwein. Dit park was trouwens al helemaal in stijl met arctische beelden en overal vuurpotjes.

Op het vliegveld hadden we al bontmutsen en wanten (alle gelukkig van nepbont!) en twee metalen flacons met wodka ontvangen. Kadootje van de zaak. We hadden twee uurtjes de tijd voor we ons weer moesten melden voor het avondeten dus zijn we de stad doorgelopen. We hebben gelijk nog even een geocache meegepikt. Altijd leuk voor de statistieken op www.geocaching.nl. Die avond werden we opgehaald met een bus en naar een soort van tipi-tent gebracht waar we een echte Sami maaltijd kregen voorgezet. (Lap is een scheldwoord dus je moet Sami zeggen). Eerst kregen we echter nog speciale kleding aan; thermische boots en overall, want het was echt steenkoud geworden. Zelfs in de tent bij het grote vuur kon je die kleding nog goed gebruiken.

Het eten was lekker. Uiteraard iets met veel zalm vooraf en daarna rendierragout met veel room en paddestoelen met puree en vossebessencompote en toe een taartje met dauwbramenvulling. Na afloop zijn we nog even met z'n allen de kroeg ingedoken voor wat babbeltjes met de lokalo's die zich verbijsterd afvroegen wat ons bezielde om naar Luleå te gaan? Waarom geen Griekenland of Zuid Spanje? Veel warmer en de booze is daar nog goedkoper ook. Dat wij ons verheugden op sneeuwscooteren vonden ze ook maar vreemd. Dat is toch gewoon transport? Ach, zo denken wij ook over de fiets en dat al die toeristen zonodig door Amsterdam moeten fietsen is eigenlijk net zoiets. Binnenkort deel 2...

Wat een weekend was me dat...

We zijn weer thuis na een ongelooflijk geweldig weekend in Lapland. Nu weet ik hoe een bevroren zee er uit ziet, hoe rendierragout smaakt en hoe het is om met -14 graden buiten te barbecuen. Het was supergaaf. Nu even een fotootje en morgen meer.

PS: Let op de berkenhouten nap aan mijn riem. Eindelijk kon ik eens koffie drinken zonder dat mijn slokdarm gelijk verschroeide. Als je je nap even vergat was het gelijk een caffé frappé!

Tsjekk

Paspoorten, tsjekk!
Thermo kleding, tsjekk!
Fotocamera's, tsjekk!
Nieuw warm jack, tsjekk!
Stoere boots, tsjekk!
Hondensnoepjes voor de huskies, tsjekk!
Batterijen, tsjekk!
Tandenborstel, tsjekk!
Rest van de meuk, tsjekk!

We zijn er klaar voor. Om 8 uur moeten we op Schiphol zijn en gaan dan naar Luleå. (www.lulea.se...) Het is er nu slechts -12 graden, eitje dus. Heel wat beter dan afgelopen maandag toen het er -28 graden was.

Nu nog meer potsjes..

Nu jullie allemaal weer zoefzoef naar de Webkast kunnen komen wordt het tijd voor veel nieuw leesvoer. Onderhand bestaat dit logje al weer bijna vier jaar en zijn hier nog niet eens 750 potsjes (oldskooltaal voor een posting..) gepubliceerd. Dat moet beter. Helaas gaat een stukje posten nog steeds niet zo snel, net als een reactie plaatsen.
Maar ik ga mijn leven beteren, ik beloof het. Volgende week zit ik in Lapland en dat moet natuurlijk uitgebreid beschreven worden. Morgen gaan we maar eens op pad voor twee stel goede Snø-schoenen en thermo-ondergoed. Dat schijnt onontbeerlijk te zijn omdat de huskies die de slee gaan trekken waarin wij gaan sleeën, ons anders als stomme dilletanten herkennen.
Ik verheug me al op het diner van volgende week vrijdag waar we op het ijs lekker gaan barbecuen met een stel Lappen in van die authentieke Samen-tenten. Er is al gesproken over ijsvissen en hete sauna's met na afloop een fris duikje in een wak.
Kijk, dat zou nou leuke foto's op kunnen leveren... Maar of we ze publiceren is nog de vraag. Dan moeten jullie natuurlijk wel een linkje naar onze snelle site geven en dan is het nog de vraag of we er op in gaan.
Maar voor het zover is ga ik natuurlijk nog wat andere onzin plaatsen hier. Ik heb de smaak nu weer te pakken.

Speedy Webzales?

Februari is alweer een uurtje oud en hier in de keuken is de hele avond druk gegoocheld met PHP, VI, Apache en weet ik wat nog meer. Als het goed is is dit webkastlog een stuk sneller geworden... Dus, doe allemaal effe een frisse control-F5, zet uw zandloper klaar en timen maar...
Ook de archieven zouden nu veel sneller moeten laden. Tot zover het goede nieuws.
Het slechte nieuws is dat u nu geen tijd meer hebt voor die cursus Noors, het knippen van de teennagels e.d. maar so-what?
En oh, ja, we hebben Nedstat er ook uitgegooid. Nu zal ik nooit weten wanneer die honderduizendste bezoeker komt, maar ach, daar valt ook mee te leven. Niets zo leugenachtig als statistieken, nietwaar?

PS: Op mijn 'Vrouw bijt man bijt hond' verhaal heeft de producer hier gereageerd, dus ook effe scrollen naar dit postje!