Ik zit hier met glibberige handjes te tikken. Op 23 januari, volgens de media de meest treurigste dag van dit jaar, begaf onze elf jaar oude vaatwasser het en werd ik veroordeeld tot de ouderwetsche afwaskwast. Nu heb ik hele tere handjes en al gauw voelden deze aan als rauwe klauwen in plaats van hun gewoonlijk poezelig zachte staat. Vandaar dat ik nu glibberpootjes heb. Ik smeer me suf aan handcreme maar het helpt maar weinig. Ze blijven ruw en rood en waar al die ingeslurpte creme is gebleven mag Joost weten. Ik merk er in ieder geval maar weinig van.

Nu zou je denken dat we een nieuwe Truus hebben besteld en het oude exemplaar ten grave hebben gedragen, maar nee. Erik heeft het beessie geheel ontleed en geconstateerd dat er een ieniemienie klein nokje van een plastic tandwieltje was afgebroken. Ongeveer ter grootte van deze V. Daardoor blijft de schakelklok hangen en deed Truus haar werk niet meer. Mijn handyman vond het zonde om vanwege een piepklein brokje plastic een heel nieuw apparaat aan te gaan schaffen en is de schuur ingedoken. Van een stukje nylon heeft hij met een figuurzaag een nieuw nokje gefabriekt en dat met een hoop kunst en vliegwerk in het oude tandwieltje geplakt met Bisonkit. De keuken lag vol met geheimzinnige briefjes met schema's om de schakelklok weer in elkaar te zetten en af en toe is er flink gevloekt.

Maar voila, de patiënte is weer geheel gereanimeerd en heeft zojuist haar eerste wasje gedraaid. Wat een handyman heb ik toch!

Ik ben soms nogal sloom. Dat geeft niet, sloom is vaak wel goed. Zo is sloom koken een heuse trend. Alleen noemen we het dan slow cooking, want dat bekt beter. Sudderlapjes en ouderwetse puddinkjes enzo. Johannes van Dam kan er smakeljk over schrijven. Elke avond lees ik lekker sloom een paar stukjes uit zijn meesterwerk 'De Dikke van Dam'. Helemaal geweldig dit boek! Vanavond heb ik de oude puddingvorm van mijn moedertje maar eens gevuld met een lekkere glibberpudding want echte pudding eten we niet uit van die trendy éénpersoonskleutervormpjes maar moeten we gulzig in grote porties kunnen savoureren!

Voor minihapjes gaat men maar naar een restaurant waar elke vierkante meter vloer benut moet worden voor betalende gasten. Daar passen grote tafels niet in en daarom heeft men de plate-service uitgevonden. Hoe kleiner de tafel hoe meer eters en hoe meer poen er gevangen kan worden. Ik droom van hele grote lange eettafels waar ook plaats is voor grote terrines, schalen, kannen met echte bessensapsaus, kaarsen en bloemstukken. En veel gezellige mensen eraan natuurlijk! Die uren kunnen natafelen zonder weggekeken te worden. Lang leve mijn slome keukentje!

Mijn site is ook sloom, tot ergernis van jullie. Ja, ik weet het en misschien doen we er ooit nog wel eens wat aan als ons geliefde antieke servertje echt kaduuk is. Maar voorlopig gaat dat niet gebeuren. Maar weten jullie wel dat ik zomaar tijd kadoo doe? Voor wie nog zeurt dat 'ie drukdrukdruk is heb ik de volgende tips ter verrijking van je bestaan:
Bij het laden van deze webkastpagina kan je ondertussen je teennagels knippen, de katten een snoepje geven, naar de wc gaan, de krant uitspellen, je geliefde innig zoenen, een pannetje met bouillon op het vuur zetten, luchtgitaar spelen, Noors leren, siittups doenvoor een wasbordbuikje, met Firefox al die andere logs in tabjes openen, omkatten en gewoon eens filosoferen over het leven.
Nou, is dat niet waardevol? Wat een geschenk!
(en wie weet gaan jullie dat allemaal nog wel missen als ik besluit om toch maar over te gaan tot een externe host...)

Dit onding ligt hier al een week op de plank en ondanks dat ik hem ver weggestopt had, blijft het kreng maar door mijn hoofd spoken, dus vooruit dan maar Sis...

4 baantjes:
Dienstmeisje op een chique landgoed in Twente (vakantiejob).
Orderpicker bij Bakker bloembollenpostorderbedrijf; de hele dag lopen met een grote winkelkar en maar laden die handel.
Gemeenteambtenaar in een durp aan de Noordzee; zwarte bladzijde in mijn bestaan, niet verder over praten.
Webmaster bij een ICT-bedrijf. Gaaf tot de zaken slecht gingen en er gereorganiseerd werd. Byebye baantje...
4 films:
Roma (Fellini)
They shoot Horses don't they?
das Boot
Monthy Python's The Holy Grail
4 woonplaatsen:
Oosterwolde (Fr.)
Haren (Gr.)
Leiden
Leiderdorp
4 TV Programma's
NOVA
Sex and the City
M.A.S.H.
Andere Tijden
4 Vakantieoorden:
Rome
Noorwegen
Utah en Arizona (V.S)
Schiermonnikoog
4 websites
Wikipedia
Google
Sargasso
Jouw site natuurlijk
4 lekkernijen:
Frambozen
Vers gebakken brood
Mosterd, mierikswortel en wasabi (alle drie verwant aan elkaar en onontbeerlijk om mijn papillen te shaken...)
Zout (want waar zouden we zijn zonder dat...)
4 plaatsen waar ik nu liever zou zijn:
Op het zonovergoten terras bij mijn villa op een wild woest onbekend tropisch eiland (wel van stroom en alle gemakken voorzien)
In een hele grote gezellige boerenkeuken waar de vaatwasser het gewoon doet, i.t.t. tot de mijne momenteel...
In de armen van Brad Pitt.
In een maffiahuis waar ik met champagne vier dat ik zojuist de Nederlandse Bank succesvol heb beroofd.
4 webloggers die de pineut zijn:
Ja daahaag! Iedereen heeft hem al gehad of met meer standvastigheid dan ik heb, geweigerd. Wie hem toch wil raapt hem maar op.

Whoehaa, heb ik weer. Loop ik vanmorgen met mijn duffe kop in het winkelcentrum rond met nog wat uitgelopen mascara van gisteren in de wallen onder mijn ogen. Kom ik die babbelbox van 'Man bijt Hond' tegen! Er werd me uitnodigend een microfoon onder mijn snufferd geschoven en mijn eerste reactie was 'liever niet". Maar ja, toen dook mijn moraalriddertje weer eens op mijn rechterschouder op. Net zoiets als die Dubbelfrissneger. Alleen roept de mijne niet van Zoenuh Zoenuh! Ik heb een schoolfrikkie dat af en toe uiterst braaf en pedant uit de hoek moet komen, helaas...

Ik greep dus de microfoon aan en antwoordde op de vraag "op welk wonder hoopt u nog?"  heel braaf: "Er zijn anderhalf miljoen slechthorenden in Nederland die niet naar 'Man bijt Hond' kunnen kijken omdat het niet wordt ondertiteld; daar hoop ik op". Gut wat een braafheid weer. Ik had natuurlijk moeten zeggen dat ik hoop op een paar miljoen in een ouwe sok onder mijn bed of Clooney er in of dat mijn site opeens supersnel wordt en er duizenden lezers per dag ademloos hier komen lezen.

Nou ja, ze zenden het waarschijnlijk toch niet uit maar voor de zekerheid ga ik toch kijken; vanavond, Ned 1, 19:00 uur.

Update: Nee hoor, ik dacht het al maar mijn duffe slaapkop is niet op TV geweest. Of ik moet het zelf gemist hebben. Helemaal aan het begin van het babbelboxgedoe was ik namelijk in de keuken om nog een bakkie van mijn eigengemaakte overheerlijke snert op te scheppen. Ja, een mens moet nu eenmaal prioriteiten stellen nietwaar? En snert scoort wat dat betreft heel hoog, mits het goeie is.
Maar ik had ook niet verwacht dat een item als ondertiteling voor slechthorenden zou scoren. Da's niet leuk, niet sexy, niet interessant. (en die kop van mij was dat vanmorgen ook niet En als ik dan ook nog indirect kritiek uitoefen op hun eigen programma is het natuurlijk wel logisch dat ze dat niet uitzenden. Nou ja. Moet ik straks nog gedwongen naar Talpa kijken (yuck) omdat die, ere wie ere toekomt, wel hun programma's gaan ondertitelen. Nu de rest van alle zenders nog.

Wat ik nu ga schrijven is niks nieuws en iedereen weet het natuurlijk al maar toch vind ik het je reinste waanzin.
Zo'n vier jaar geleden kochten we een nieuwe inktjet printer. We hebben het ding vrij spaarzaam gebruikt en voor mijn gevoel is het apparaat nog fonkelnieuw. De laatste tijd heb ik zo'n ding echt nodig om voor de webkastwijkvereniging van alles uit te printen. De printcartridges zijn helaas bijna leeg en ik wil dus nieuwe bestellen. En wat denk je? Die krengen zijn in die paar luttele jaartjes zowat alleen nog antiquarisch verkrijgbaar voor astronomische bedragen! Voor twee cartridges (kleur en zwart) betaal ik meer dan de weekaanbieding van bedrijf X; een nieuwe Epson printer met 4 cartridges meegeleverd en ook nog eens 100 vel glossy blingbling fotopapier erbij. Dat is toch van de zotte!
Natuurlijk ga ik nu voor de nieuwe printer maar het doet me pijn dat er alweer een mooi apparaat naar de consumentenhemel verdwijnt. Wat een verspilling! Alsof je je mooie zorgvuldig onderhouden drie jaar oude auto naar de sloop moet brengen omdat 4 nieuwe bandjes duurder blijken te zijn dan een hele nieuwe auto.
Nu kan ik die printer wel naar de weggeefwinkel brengen of cadeau geven aan een ieder die hem wil hebben maar het is de vraag of de nieuwe eigenaar er wat mee opschiet. Die moet immers ook dik spenderen aan nieuwe cartridges. Wat moet ik nu doen met dat apparaat? Als u het weet mag u het zeggen...

Werken voor een wasmiddelfabrikant lijkt me vette pret. Ik zie al voor me hoe ze daar gierend van de lol over de grond rollen. Ik stel me de volgende teksten voor die ongetwijfeld uit hun monden rollen:

"Dan doen we zogenaamde vetmagneet in de afwasfles, waaahhh, en dan denken die dommeriken dat dat kan, vetdeeltjes aantrekken..."
"Of we verdunnen het flink met water, kloppen er een bende lucht in en verkopen het als Mousse"
"Ja, of we persen het in een blokje en vragen er dan drie keer zoveel voor als voor los poeder"
"En als iedereen blokjes gebruikt, doen we er een olijk bolletje op, zodat we NieuwNieuwNieuw op de verpakking kunnen zetten"
"We kunnen ook een plastic bolletje erbij doen dat zogenaamd alleen met ons product werkt, dan moeten ze onze meuk wel blijven gebruiken"
"Denken jullie er wel om dat de irri-graad van onze reclames flink hoog moet blijven; dan onthouden ze onze merknaam beter?"

Volgens mij werken er alleen gefrustreerde lolbroeken bij zo'n fabriek. Vroeger op school flink gepest en thuis kan ook al niemand om hun moppen lachen. Daarom reageren ze zich lekker op het werk af. En het erge is, wij consumenten trappen er nog in ook. Ik pleit hierbij voor het ereherstel van de ouderwetse groene zeep. Goed voor de knip en goed voor het milieu. En dat die fabrikanten en hun PR mannetjes hun monden daar maar eens mee uitwassen... Stelletje enge weirdo's!

Sorry folks, even weinig inspiratie en daarom maar een link naar een hele goede domme blondjes mop...

Lieve mensen, het is alweer tweeduizend-en-zes! Hoe je 2006 schrijft, met of zonder streepjes kan me op dit moment niks bommen. Voor mijn part in gigantische kapitalen en met asociaal (met of zonder streepje) veel uitroeptekens erachter. Maar het is wel zover. Het eerste decennium van deze nieuwe eeuw is alweer over zijn eerste helft heen.
Hier in huize Webkast zijn vandaag de nieuwe gordijnen omgezoomd en opgehangen en is op de valreep van het oude jaar dus een voornemen waargemaakt. Ik had ze halverwege september al in huis gehaald en ze lagen al maanden naar me te schreeuwen. "Hang me, hang me!" En uiteindelijk hingen ze keurig recht voor de kurk uit de champagnefles ging en de klok bimbamde. Wat een nieuwe start van het nieuwe jaar! Een heuse apotheose!|
Rest mij nog om jullie allemaal een geweldig nieuw fris en fruitig nieuw jaar te wensen. Dat al jullie wensen maar uit mogen komen en dat het een mooi jaar gaat worden. Liefs, carin en erik ook.