Vroeg...

Zondagmorgen acht uur en ik zit al achter een bakje cornflakes. Dat mag wel in de krant, zou moeders zeggen, want als er iets is wat ik op zondagmorgen niet doe, is het vroeg opstaan. Brrr, en zeker niet als het ook nog eens donker en koud is.
Maar nu moet ik wel want de goeie Sint komt vanmorgen voor de webkastwijkkindertjes en ik mag voor fotograaf en opperhoofd fristi-verstrekker spelen.
Nog even hier in de keuken genieten van de stilte en dan ga ik zo mijn fietsje pakken. Op naar het wijkcentrum; naar de poppenkast van Fritsie Duikelaar, de Sint met z'n Pieten en natuurlijk naar die vijftig kleine geluidsterroristjes Oef!

Nou moe...

Had ik al eens verteld dat ik niet zo van winkelen houd? Nu is dat een beetje een leugen want als ik iets niet kan weerstaan zijn het mooie schoenen. Een ouwe fleecetrui en een morsige vale zwarte broek kan me niets schelen maar als er aan mijn voeten gave schoenen zitten voel ik me pas senang!

Dit hoop ik dus nooit mee te maken. Liever eet ik nog een hele week pakjessoep van de Aldi, dan dat ik geen mooie nieuwe schoenen kan kopen!

Lagere school reünie

Afgelopen zaterdag was manlief jarig maar wie ontbrak er op z'n verjaardag? Juistum, ik zei de gek...
Geen reden tot zorg hoor; het is niet dat we gebrouilleerd zijn, of dat ik als kluizenaar alle visite wou ontlopen. Ik had een hele geldige reden om dit jaar niet mee te feesten.

Zaterdagmiddag werd ik om vijf uur in Grunnen verwacht voor een ander, speciaal feestje. Klas 69-75 van de Brinkschool uit Haren zat die dag voor het eerst na 30 jaar weer bij elkaar in een kringgesprek om te vertellen wat we de afgelopen dertig jaar allemaal hebben uitgespookt. Zelfs de ouderwetsche schoolmeester van toentertijd was er bij. Niet tot iedereen’s vreugde trouwens want zo'n meester van de oude stempel heeft bij heel wat mensen niet zo'n fijne herinnering achtergelaten.

De reünie was niet in ons oude schoolgebouw, want dat is al lang afgebroken, maar in het proeflokaal van Hooghoudt's fabriek. Kleine Bertje, die bij mij in de klas zat, is inmiddels de vierde generatie van de familie Hooghoudt, die deze fabriek runt en hij was onze gastheer. Hij is nu een hele rijzige Bert met een charmant grijswit vlekje in z’n haar, maar wel met dezelfde onbevangenheid en openheid van vroeger.

Het was een hele bijzondere ervaring om (bijna) iedereen weer te zien en te horen hoe het hem of haar is vergaan. Soms klopte het beeld van vroeger precies met de verwachtingen die ik had en soms ook totaal niet. Maar in bijna iedereen zag ik nog het kind van toen terug. Dertig jaar ouder maar vaak zo herkenbaar aan mimiek, manier van praten of doen.
De mooie jongen van toen was nog steeds net zo mooi vervelend arrogant als toen, maar het verlegen schuwe meisje bleek ontpopt tot die prachtige zelfbewuste vrouw die er volgens mij altijd al in zat, maar toen door zo weinigen erkend werd. Er kwamen allerlei verhalen en herinneringen boven. Ook werden soms dingen duidelijk die ik als kind nog niet begreep maar ergens wel vermoedde. Kortom, een hele boeiende avond en de lange reis meer dan waard.

Broertjes

Vandaag was zo'n zeldzame zaterdag dat ik al om half acht naast mijn bed stond. Dat mag wel in de krant zou moedertje zaliger zeggen maar ik schrijf niet voor een krant dus schrijf ik het maar hier. Ik stond dus al om half acht naast mijn bed! Op Zaterdag!! Pfoeh, dat u het weet...
Daar was dan ook een hele goede reden voor, anders was dat absoluut niet in mijn kop opgekomen. Normaal gesproken zou ik voor Brad Pitt, George Clooney en Robbie Williams tesamen op dat tijdstip nog niet eens het warme dekbed van mijn lijf rukken, alhoewel... Nou ja, ik bedoel maar; het was een heuse heldendaad dat ik er uit ging!
En dat deed ik dus voor drie dooie broertjes waarvan ik niet eens weet (niemand trouwens) hoe ze eruit zagen. Wat ik nu wel weet is dat ze ongelooflijk verfijnde prachtige dingen maakten. Ik heb het over de drie Gebroeders van Limburg.

In het museum het Valkhof in Nijmegen is tot 20 november een tentoonstelling met de meest unieke minitiaturen uit het getijdenboek van de Duc de Berry. De Koningin van Engeland en de Franse President hebben stukken uitgeleend, net als de paus en zo ontstond een fantastische tentoonstelling van deze 14de eeuwse kleinoden. En als ik u nu vertel dat er vandaag 2000 bezoekers uren in de rij stonden en wij er dankzij een familielid dat hier werkt zomaar langs konden, dan moet u wel jaloers zijn toch? Het was in ieder geval een prachtige tentoonstelling en ik ben blij dat ik hem vandaag heb gezien.

Hmmpppfff

Altijd als ik hier schrijf dat er morgen meer volgt, komen de duvel en z'n ouwe moer er tussen. Die kent u toch ook wel; die vervelende lui die roet in het eten gooien, zodat uw plannen niet waargemaakt worden? Het kwam er dus even niet van om de laatste dagen iets op dit log te schrijven, terwijl ik dat wel beloofd had.

Afgelopen dinsdag zou ik dus fijn langs allerlei culinaire winkels gaan shoppen in Parijs, maar belandde uiteindelijk in een hele grote bunker in St-Germain. Wist ik veel dat 1 november in Frankrijk een nationale feestdag is? Het waren die dag niet de duvel en z'n ma maar alle heiligen die mijn plannen verstoorden. Toussaint is een dag waarop de winkels gesloten zijn en alle Fransen lekker uitslapen. Ik heb me dus maar aangesloten bij de rest van mijn reisgezelschap die die dag een afspraak hadden met een conservator van het Franse Nationale Museum voor Oudheden.

Maar hoe zit het dan met die bunker, zie ik u al afvragen? Heel eenvoudig. Tijdens WO II zat in St Germain het opperbevel van het Duitse leger in Europa. Generaal von Rundstedt had graag in Versailles zijn onderkomen gehad maar dat vond big boss Hitler te snoeverig en daarom moest hij het met een kleiner kasteeltje doen. Hij trok toen uit arremoe maar in het kasteel van St Germain dat ook over een leuke wijnkelder voor de champagne beschikte. Tegenwoordig zit het museum voor Oudheden er in en van de enorme bunker bij het kasteel is nu een depot gemaakt, dat normaal niet te bezichtigen valt.

De groep waar ik mee op reis was, een stelletje bunkerarcheologen, doet onderzoek naar Duitse hoofdkwartieren. Aangezien deze bunker nog onbekend is en er ook geen archiefgegevens beschikbaar zijn, moest deze uitgebreid opgemeten en onderzocht worden.
En zo kwam het dus dat ik met meetlinten en zaklampen rondliep in plaats van een goedgevulde boodschappentas. Ach, c'est la vie, en het was ook een aparte ervaring, al hoop ik wel dat ik gauw weer eens mee kan reizen naar Frankrijk. Op een dag dat alle heiligen gewoon aan het werk zijn, dat wel..

Schatgraven in Parijs

Afgelopen zondagmiddag reed ik mee naar Parijs en maandag hebben we de hele dag rondom Versailles en Marly doorgebracht met het zoeken van geocaches. We kwamen hierdoor op de meest wonderlijke plaatsen die je anders nooit zou bezoeken of je moet er wonen. Zo kwam ik bij een klein meertje midden in het Foret de Meudon, vlak bij de Peripherique. Het was dat je de auto's hoorde, anders had ik gedacht dat ik ergens op het platteland was. Ook zagen we de wonderlijke grote aquaducten die de Zonnekoning indertijd heeft aangelegd om alle fonteinen van de Koninklijke paleizen van water te voorzien en dat waren er nogal wat.

In de tuinen van Versailles vonden we ook een cache, maar specialer was misschien nog wel de cache in de enorme tuin van Marly-le-Roi waar Lodewijk de Veertiende ook een jachtstulpje had. Als je hier indertijd werd uitgenodigd als gast had je het pas echt gemaakt. Versailles was meer voor de grote groep edelen maar Marly voor de echte intimi. Het Paleis zelf is tijdens de Revolutie met de grond gelijk gemaakt, maar de tuinen zijn er nog en geven een goed beeld van de ongekende luxe en bijna waanzinnige grandeur van de toenmalige koningen.

Een hele andere cache was die van de zevenjarige Charlotte, die onder een holle boomstam in het bos haar schat heeft verstopt. In de schat troffen we o.a. een boekje dat er via www.bookcrossing.com in was gestopt. Grappig om te zien hoe diverse internet hobby's zich zo mengen. Binnenkort een uitwisseling van ATC's via caches?

Aan het einde van de dag hadden we kilometers gelopen en waren we helemaal versleten. Gelukkig was er toen dat terras bij 20 graden C. op de laatste avond van oktober (sic!) met koud bier (zie het postje hieronder) en daarna een goed maal met een heel internationaal gezelschap, maar daarover morgen meer.

Toen en Nu...

Alfred Sisley:  Inundación en Port-Marly.
1876. 60 x 81 cm.
Musée d'Orsay, París.

Carin Webkast: Overvloed bij Port-Marly
2005. 450 x 360 px.
Webkastserver, Leiderdorp.