Soms voel ik me net een sudderlapje. Ik kan heel lang gaar koken op een laag pitje en mijn gedachten pruttelen dan zachtjes voort. Voor de buitenwereld lijkt het dan of ik zit te dagdromen maar ondertussen kookt het wel in mijn bovenpan. Af en toe gaat er een scheutje rode wijn bij mijn gedachten en soms een pittig rood pepertje voor de pit. Het kan heel lang duren voor er iets verteerbaars uit komt maar dan heb je ook wat!

Vandaag was zo'n typische sucadelapdag. Na een weekje peinzen heb ik een sollicitatiebrief geschreven en een lastige e-mail. Ook heb ik wat conclusies getrokken over zaken die me al heel lang bezig houden en die ik nu voor mezelf wil afronden. Het sudderproces is afgerond en nu wordt het tijd om te savoureren.

Over koken gesproken; ik lees al een hele tijd het fantastische Foodlog van Clotilde uit Parijs. Eigenlijk ben ik stikjaloers want zo'n log zou ik ook wel willen hebben. Nu kan ik aanstaande zondag meerijden naar Parijs en dinsdagavond weer terug. Eindelijk heb ik de kans om eens uitgebreid al haar geheime culinaire shop-adresjes te gaan bezoeken. Lekker in mijn uppie langs winkels struinen op zoek naar de ultieme eierklutser of een heuse Madeleines bakvorm. Ik voel me net een kind van zeven dat de Bart Smit catalogus uit de brievenbus vist. Ergens voel ik me schuldig want ik zou ook het Louvre kunnen gaan doen of een ander Cultureel Hoogtepunt maar de verleiding is te groot. Ik ga lekker de grote warenhuizen af en de kleine marktjes en natuurlijk een ijsje eten bij Berthillon!

We hebben visite. Miss Wijsneus zit nu hier in de keuken onze activiteiten te bespieden. We hebben haar vandaag onder een brug midden tussen de schapen in de polders vandaan gehaald waar ze tijdelijk haar onderdak had genomen. Binnenkort moeten we weer op pad om een nieuw adres voor haar te zoeken.

Aan haar benen hangt een ketting en daaraan zit een aluminium plaatje met haar ID tag. Al haar gegevens staan open en bloot op het internot. Aan privacy bescherming doet men niet. Arm wijffie...

Voor diegenen onder u die hier geen fluit van begrijpen: Miss Wijsneus is een zogenaamde travelbug die door geocachers van de ene cache naar de andere wordt gebracht. Wij hebben haar vandaag uit deze cache gevist en hadden zo een leuke wandeling door een voor ons onbekend terrein.

Zo af en toe lees ik in de media en ook op logs de term 'doofstom' en dan gaan er altijd wat nekharen rechtovereind staan. Niet dat ik nu gelijk als een schooljuffrouw wil gaan corrigeren en bestraffende opmerkingen plaatsen maar het raakt me wel. Als iemand doof is kan hij of zij het eigen stemgeluid niet corrigeren en daardoor klinkt de stem nogal vreemd maar met het spraakorgaan of het verstand is op zich niks mis. Vroeger, maar dan praat je wel over heel lang geleden, leerde men dove mensen niet praten en daardoor waren ze als het ware met stomheid geslagen.

Toen ik nog doof was klonk mijn stem ook nogal nasaal en dof en toen ik weer kon horen na mijn operatie verbeterde dat een stuk. Maar op het moment dat mijn accu's leeg zijn of mijn toestel uitgeschakeld wordt valt mijn stem accuut een hele octaaf naar beneden. Voor mijn omgeving is dat een hele gekke gewaarwording. Opeens ben ik weer stokdoof en klink ik ook zo.
Ik ken een vrouw die tot haar 27ste normaal hoorde en opeens haar gehoor verloor. Haar spraak veranderde binnen de kortste keren in de typische dovenspraak, maar stom werd ze zeker niet. Het was dan ook triest om te zien dat ze door haar vroegere studentenvrienden opeens heel anders werd behandeld. Wat dat betreft heb ik geluk dat ik altijd mijn vrienden heb kunnen kiezen met mijn handicap. Zij weten wel dat ik bepaald niet stom ben en dat er met mijn verstand en mijn spraakorgaan niets aan de hand is. Ik klets ze eerder hun oren van het hoofd dan dat we stommetje spelen.

Het is wat met terminologie. Stokdoof is ook zo'n leuke. Waarom niet stokblind of stoklam? Ooit een stok zelfstandig zien lopen? Er lopen wel blinden met een stok dus die term ligt eigenlijk nog meer voor de hand, maar goed, ik vind het best om stokdoof genoemd te worden. Goedbeschouwd ben ik dat nog steeds, ook al hoor ik nu met behulp van 16 electroden en een klein computertje. Maar noem me dus nooit doofstom, gewoon 'doof' is al fraai genoeg!

Ik had beter moeten weten; ik die altijd zo ageer tegen kant en klaar en mixjes en mengseltjes... Maar ja, ik had zin in troostvoer, en dan denk ik meteen aan chocolade en aan lekker warm en iets zacht smeuïgs dat je voor de Tv kan verorberen. Brownies dus! En omdat ik dacht dat toch niemand het zou merken nam ik uit de suup een pak mix van Dr. Oetker mee. Thuisgekomen ging ik gelijk aan de slag. Omdat 100 ml. water zo waterig is nam ik 80 ml. water en 20 ml. Kahlua (Mexicaanse koffielikeur) en ik bestrooide het beslag rijkelijk met stukjes pistachenootjes van de Iraanse kruidenwinkel uit Leiden. Ha, dat zou feest worden!

Al snel rook mijn keukentje naar chocolade; naar aangebrande chocolade om precies te zijn.
Duizend bommen en granaten! De kartonnen bakvorm van dr. Oetlul was opengeklapt en de helft van de mix lag nu op de ovenbodem te bakken. Daar transformeerde mijn troostvoer zich in een bruine bron van ergernis!

Maar ik laat me niet zomaar klein krijgen. Ik deed fluks de oven uit en schepte het nog vloeibare deel in de kom en deed daar de rest uit de vorm bij. De vorm zelf heb ik mores geleerd met een horde paperclips zodat hij nu in het gareel zal blijven. Rotmoffenvorm, ik zal je!
Bij de bakmix ging nog een scheutje water en welja, ook nog een drop Kahlua en nu zit alles weer braaf in de oven te bakken. Die is ondertussen grondig schoongepoetst dus dat klusje heb ik ook nog eens geklaard. Reden te meer tot trots op mezelf te zijn.

En de moraal van dit verhaal? Schuw bakmixjes als de schurft en kartonnen nepvormen helemaal. Tenzij uw oven weer eens een grote uitschrobbeurt behoeft; dan is het een regelrechte aanrader.

Ik heb een katerig rotgevoel en daar is geen druppel drank aan te pas gekomen. Zo'n anderhalf jaar geleden werd me gevraagd of ik alsjeblieft het secretariaat van de webkastwijkvereniging over wou nemen. Eigenlijk had ik daar geen zin in maar omdat ik tijd genoeg had op dat moment en me moreel ook verantwoordelijk voelde heb ik dat toch maar gedaan. "Someone has to do the job" en ik wist geen excuus om dat te ontlopen.

Ik kreeg er gaandeweg lol in en had het idee dat ik er ook veel nuttigs mee kon bereiken. In zo'n saaie 'Vinex'wijk als de mijne mocht wel wat leven in de brouwerij komen. Zo kwam het dat ik als kinderloze meeliep met St-Maarten, op een zaterdagochtend foto's schoot van een Sinterklaasfeest en zelfs als Republikeinse een Koninginnedagfeest voor de kiddo's organiseerde. Sjoelen met de burgermeester, fristi's uitdelen op de straatspeeldag; niets bleef me bespaard en ik vond het nog leuk ook. Omdat de ouderen in de wijk niks hadden kwam ik zelfs op het idee om kerstkaarten met ze te gaan knutselen en te gaan klaverjassen en rummikuppen. Amaai...

Maar dat was één kant van het werk; het andere was in mijn ogen minstens zo belangrijk. Hoe zit het met de verkeersveiligheid? Wat gaat er met de groene polder langs de rand van de wijk gebeuren in de toekomst? Hoe gevaarlijk zijn die hoogspanningsmasten in de wijk nu eigenlijk en hoe houden we de UMTS mast in het sportpark naast ons tegen? Ik overlegde met ambtenaren van de gemeente over de verzakkingen en de belabberde toestand van de groenvoorzieningen. Regelmatig vergaderden we met een handjevol actieve buurtbewoners over alles wat er naar ons idee in de wijk verbeterd kon worden.

Helaas blijkt nu dat onze ideeën niet overal in goede aarde vallen. De afgelopen maanden waren nogal tumultueus en door berichten in de pers kwamen een aantal bewoners in opstand tegen ons idee om de groenstrook onder de hoogspanningsmasten, die o.a. achter hun huis loopt aan te pakken. Het probleem zat er met name in dat zij niet voldoende vooraf waren geinformeerd. En dat wij een enquete wilden organiseren voor alle omwonenden, daar hebben zij nu geen boodschap meer aan. Er vallen harde verwijten en dat komt als een klap in mijn gezicht aan. Er wordt al geroepen dat ze dit bestuur wel eens af zullen gaan zetten.

En nu zit ik te dubben. Moet ik nog wel doorgaan en hier al mijn energie in steken? Aftreden voelt als een verraad aan mijn principes en volgens mij is niemand erbij gebaat. Al die woedende mensen zien we vermoedelijk niet meer terug als er weer een evenement georganiseerd gaat worden. Ik moet nog zien of anderen bereid zijn om wekelijks uren werk in die vereniging te steken. Wat als straks die masten onder de grond gaan en er dure villa's op de groenstrook gaan komen Of als er mensen ziek worden die er vlak bij wonen? Wie gaat de website overnemen die ik met zoveel moeite in mekaar heb gezet? Wellicht moet ik het me niet aantrekken en gewoon lekker dingen voor mezelf gaan doen. Per slot van rekening is niemand onmisbaar en ik al helemaal niet. Maar lekker zitten doet het me niet en ik trek het me allemaal erg aan.

Pepernoten muffins voor de Muffin Man

Ingrediënten voor 12 stuks

• 1 theelepel bakpoeder
• 225 gram cakemeel
• 75 gram bruine basterdsuiker
• halve theelepel zout
  
• 1 theelepel koek/speculaas kruiden
• 175 gr. pepernoten
• 1 ei
• 210 ml. melk
• 75 gr. gesmolten boter

Bereiden:
Verwarm de oven op 200 graden C. en doe de cakemeel in een kom met het bakpoeder, zout, zuiker en de koekkruiden. Je kan de boel netjes zeven maar dat doe ik meestal niet... Breek de pepernoten in kleinere stukjes (mep ze evt. klein in een plastic zak met een lege fles of deegroller) en bewaar een paar hele voor de versiering. Doe de pepernootjes bij het cakemeel. Roer in een andere kom het ei los en voeg de melk en de gesmolten boter toe. Maak een kuiltje in het meelmengsel en giet daar het eimengsel in. Roer dit samen tot een beslag.
Beslag in de muffinvormen doen (dit mag tot iets onder de rand want dan rijzen ze er mooi bovenuit bij het bakken) en de bewaarde pepernoten erover heen strooien. In ongeveer 20 min. gaar en goudbruin bakken.

Testteam uitnodigen, grote pot koffie zetten, Catan spel uit de kast trekken en eten maar.

's Middags zei ik nog: 'We loggen er niet over hoor!'

We speelden twee potjes en aten een soepje en speelden er toen nog ééntje. Ik hoopte op beginnersgeluk maar tegen de tactiek van mijn medelogsters kon ik niet op. 'Ach', dacht ik nog, 'We loggen er immers niet over' maar helaas voor mij gaat die vlieger ook niet op.

Onze gastvrouw kwam met een dinges op de proppen, waarvan ik de naam niet zo gauw weet maar waarvan het principe me al heugt sinds de kleuterschool en toen moesten we om beurt een getal noemen. Gastheer kreeg als opdracht een leuke anekdote te vertellen en gaf blijk van zijn voorliefde voor kerstbomen. Gast moet de volgende keer muffins bakken. Gaste moest tegen wil en dank op de foto, waarvan hierboven akte. En de gastvrouw? Die kreeg te horen 'dat ze leuk is' en dat klopt als een bus.

En ik? Ik kreeg de missie om hierover te loggen. Nou jaaaa...

Voor de kust van St Helier, de hoofdstad van Jersey, ligt Elizabeth Castle op een eilandje. Een bezoek hieraan is extra leuk omdat je bij hoog water met de puddleduck ernaar toe kan. We reden meer dan we voeren maar hij schommelde heel gezellig over het strand en zo hielden we de voeten droog. Het kasteel zelf is schitterend en ze hebben er ook nog eens een perfecte cappuccino met scones en clotted cream in een gezellig restaurant. We liepen er een paar uur rond en klommen naar de oude hermitage waar volgens de legende Saint Helier als kluizenaar woonde voordat de Vikingen hem een kopje kleiner maakten.

Terug konden we over de 'causeway' van zo'n twee mijl die bij eb droog komt te liggen. Natuurlijk gleed ik uit over een glibberig onnozel stukkie zeewier en zo liep ik toch nog een paar natte sokken op, maar dat mocht de pret niet drukken. Dat versterkte alleen het gevoel dat het best wel spannend was dat we die stoere weg genomen hadden. Het verschil tussen eb en vloed is namelijk spectaculair en bedraagt soms wel 12 meter. Da's niet voor mietjes.

Kijk. Hier zit ik op een terrasje aan St. Ouen's Bay aan de cappucino. In m'n shirtje in de oktoberzon aan jullie te denken; ja echt wel! Het was een waar feestje om op Jersey te zijn, ook al moet je er af en toe wat moeite voor doen om de humor van alles in te zien. Zo was ons hotel bevolkt met lieve Engelse bejaarden met grijze permanentjes en blommenponnetjes, die 's avonds meedeinden op de muziek van Steve op de trekzak en 60-er jaren hits van DJ Maggie. Dikke vette pret.

De bingo avond hebben we 'helaas' gemist. Wel weten we nu alles van de Britse haute-cuisine, variërend van scrambled eggs met bacon, beans, sausages en mushrooms tot roast-beef met horseradish sauce. Wat een geluk dat de Franse invloed op het eiland ook groot is! De inwoners van de Kanaaleilanden, echte oude Normandiërs, zeggen niet voor niets dat Engeland hun eerste bezitting was. Veel straatnamen zijn nog Frans en het plaatselijke taaltje is een soort van Franglais. Helaas rijden de auto's er nog wel links op de ongelooflijk smalle bochtige weggetjes, dus dat was af en toe knap enerverend. In onze auto zit het stuur immers links en als je dan rakelings langs de stenen muren rijdt die de wegen omzomen zonder uitwijkmogelijkheden is dat een rare gewaarwording.
De natuur is er wel onbeschrijflijk mooi en de Jersey koeien hebben de mooiste zachtbruine vochtig glimmende ogen die je je maar in kan denken. Geef mij een man met zulke kijkers, dan lik ik persoonlijk elke dag zijn hoefjes schoon. Helaas gaat het peil van hun conversatie niet verder dan mweeuuuhhhh....
Het shirt dat ik draag verplicht natuurlijk tot verdere verhalen dus binnenkort meer. Nu eerst maar eens de tassen uitpakken en de aankopen van Marks & Spencer opbergen. Bye-bye!