Hoeveel kilo kaas eten belgen?

Terwijl Erik Lissabon onveilig maakt zit ik hier braaf allerlei klusjes te doen. Hij heeft daar een conference maar tot nu toe heb ik alleen nog maar verhalen gehoord over het bijwonen van een voetbalwedstrijd en het frequenteren van bars in de avonduren. Oh, wat is het leven van een databaseconsultant toch zwaar. Nu weet ik wel dat hij overdag allemaal moeilijke sessies bijwoont met smakelijke titels als: "How Do I Kill Thee? Let Me Count the Ways.", "Playing Tarzan - Tree Walking in the Progress Jungle" en "Learning from History. Using the past to understand the present and predict the future." Jaja, het is geen pretreisje, maar de hele dag hard werken geblazen. De stakker.

Dat neemt niet weg dat ik hier zit te bikkelen voor de Webkastwijkvereniging en voor ons eige... Dat moet ook wel want donderdag gaan we weer eens een weekje weg. Het geld van de databaseconsultant dient immers ook gespendeerd te worden. Ik weet het, ik klink reuze decadent maar het is niet anders. De vele overuurtjes moeten worden opgenomen en het spaarloon 'ter verbetering van de economie' ook. Donderdag vertrekken we naar St-Malo en vandaar varen we naar Jersey om nog een paar dagen te nazomeren. Tot oktober!

Weer een jaartje ouder...

Als ik TV kijk is dat eigenlijk alleen naar films, opinieprogramma's of documentaires. Nederland 3 en de BBC hebben mijn voorkeur en dankzij teletekst (pagina 888) kan ik de meeste programma's moeiteloos volgen. Alle commerciële ongein gaat aan mijn oren en ogen voorbij omdat deze zenders het vertikken om programma's te ondertitelen. Ook al is inmiddels bijna een miljoen Nederlanders slechthorend en zullen dat er in de toekomst nog veel meer worden, als doelgroep zijn we blijkbaar niet interessant. Bij een auditieve beperking denken de meeste mensen nu eenmaal aan murmelende oudjes met rollators, scootmobiels en niet aan een doorsnee Nederlander.

Tot nu toe vonden staatssecretarissen van cultuur (waar de media onder valt) dat ondertiteling weliswaar gewenst is maar niet afgedwongen hoeft te worden. Gelukkig is Medy van der Laan het daar niet mee eens en wil ze dwang toe gaan passen. Zo doet ze toch nog iets goed in mijn ogen. Het is toch van de gekke dat ik bijvoorbeeld geen voetbalwedstrijden kan volgen. Nu zit ik niet te springen om Big Brother of andere stompzinnige programma's maar ik bepaal wel graag zelf waar ik naar kijk. Talpa kondigt aan dat ze op 8 okt. Nederland -Tsjechië gaan ondertitelen. Ik ben benieuwd met welke zogenaamde technische smoes ze uiteindelijk aankomen om de ondertiteling te laten vervallen. Topsalarissen voor hun belegen BN-ers zijn nu eenmaal veel belangrijker!

Dat ondertiteling duur is, is een kulsmoes. Wanneer je de ondertitelkosten vergelijkt met de totale productiekosten: gemiddeld minder dan een 0,5% van de totale productiekosten. In 2004 werden de kosten van een uur ondertiteling geschat op € 1000 per uur (in de VS: $ 1100 per uur). Maar toenemende efficiency en automatisering kunnen die kosten nog behoorlijk naar beneden drukken.

Dergelijke bedragen zijn voor de Publieke Omroep en commerciële omroepen goed op te brengen. Het kostenargument (‘we ondertitelen niet omdat het te duur is’) is voor dergelijke omroepen een drogreden. Anders ligt dat voor regionale omroepen. Die werken met zeer krappe budgetten en hebben vaak totaal geen ervaring met ondertitelen. De kosten voor ondertiteling kunnen voor deze omroepen dan verhoudingsgewijs (te) hoog worden.

Wie meer over dit onderwerp wil weten kan terecht op www.ondertiteling.nu van de SOAP! (Samenwerkingsverband ondertitel alle programma's!). Het wordt naar mijn idee de hoogste tijd voor een stevige actie; daar hebben alle huidige iPod gebruikers immers straks ook plezier van...

Bij het doorstruinen van mijn foto's kwam dit exemplaar boven water. Ik mag dan een muts zijn (zie hier en hier). Erik is een enorme opschepper!

Afgelopen zomer brachten we een bezoek aan Zeeland en bij Stellendam kochten we vis bij de afslag. Hier koop je trouwens de lekkerste garnalen van Nederland. Er werken hier een paar stokoude pellers die het vak nog beheersen en als zij stoppen is het over en uit met deze delicatesse. Ze leveren nu exclusief aan een paar toprestaurants en verder kan je ze alleen op deze veiling kopen. Wat wij Hollandse garnaal noemen, wordt gepeld in Marokko en staat stijf van de e-nummers. Niet te vergelijken dus met het kleine sappige Stellendamse garnaaltje. Gaat dat proeven nu het nog kan! De Stellendamse garnaal zou beroemder moeten zijn dan de Toscaanse truffel of Beluga kaviaar.

Erik gaat niet voor kleine garnaaltjes maar voor groot, groot, groot! We kochten hier twee zeetongen van fiks formaat (en fiks van prijs...) maar toen hadden we ook wat bijzonders. Bij het leugenbankje voor de afslag laat hij zien hoe groot ze wel niet waren en kijkt erbij alsof het zijn hoogsteigen verdienste is. Achgut, die mannen ook....

Hij zat goed op het plein in Danzig, die stoere Tartaar.
Ooit heeft zijn illustere voorvader, Djengis Khan, onze bet-bet-bet-etc-grootouders de dunne schijt in de broek bezorgd, maar nu gaat het hem net als onze drie-tonige panfluiterige Peruaantjes. Lachen voor de foto en hopen op poen in de hoed voor z'n snufferd.

Die Peruaantjes zie ik trouwens nergens meer. Waar zouden ze zijn gebleven? Spelen die nu misschien op het plein in Kiev of Riga? Als iemand weet waar ze zijn gebleven hoor ik het graag. Ik ben benieuwd wanneer de eerste Tartaar in Amsterdam opduikt. (en dan bedoel ik niet in de vorm van filet americaine natuurlijk...)

Na een stukje Muts deel 1 dient Muts deel 2 natuurlijk ook te volgen. Nu is dat niet moeilijk want mijn mutsgehalte is momenteel tamelijk hoog. Zo zit ik de hele dag al allerlei zaken af te handelen waar ik maaaanden de tijd voor had maar ja, ik ben dol op deadlines, ahum.
Over een uurtje vertrek ik naar het oosten van het land en duik daar twee dagen onder. Dus moet dat mutsenstuk NU af, anders voel ik me daar weer schuldig over. Dat willen we niet, dusss…

Gedurende de hele vakantie heeft Erik voor mij ontbijt gemaakt, enerzijds uit compensatiedrang voor de rest van het jaar, anderzijds omdat hij mij reuze lief vindt, wat ik natuurlijk ook ben. En dat was geen sinecure, kan ik vertellen want met één gammel gaspitje is het reuze moeilijk eitjes koken en theewater en koffiedik zetten (zegt hij).
Enfin, ik was er altijd reuze blij mee en wou daarom afgelopen zaterdag wat terugdoen. Ik bakte croissantjes af in de oven, kookte twee eitjes zacht en zette thee. Ook perste ik volop sinaasappels en vulde hiermee een extra groot glas. Ik drapeerde het geheel op een artistiek dienblaadje en sloop op m'n pittige pikante slippertjes de trap op om manlief te wekken. Kleine loederkat sloop mee maar helaas niet ruimschoots voor me uit. Zo bleef pikante slipper in poezepoot haken en vervolgens vloog de hele santenkraam door de lucht.

Ik kan u vertellen dat een klein kopje thee grote gelijkenis met pofmaïs vertoont. Eenmaal ontketend, neemt het diabolische volumes aan. Ook jus-d'orange is een explosief goedje. De watervallen stroomden de trap af en deels over me heen. Eigeel is hels, vooral op het behang en croissantjes blijken  kruimelsponsjes te zijn. Bah!
Manlief werd niet wakker van zoetgevooisde woordjes maar van een flinke scheldkanonnade. En van een kleine loederkat die zich heerlijk tegen hem aan vleide.
Zij wel; het kreng. Ik kon gaan soppen en boenen…

Altijd als ik oud papier en lege flessen weg ga gooien schiet het door mijn hoofd dat ik niet mijn sleutelbos of portemonnee in de grote container mee moet keilen. Meestal stop ik die dan ook veilig weg in mijn broekzak of in een zijvak van de boodschappentas. Gisteren had ik echter haast omdat er die avond bezoek zou komen en ik snel nog wat lekkers voor bij de koffie wilde halen. In mijn broek zaten wel twee zakken maar allebei met gaten erin en de tas had geen zijvak. Vragen om... Juist.

Ik keek sprakeloos in het diepe gat waar ik zo'n drie meter lager mijn sleutelhanger nog zag glinsteren op de oude VPRO-gids. Holy Shit!

Thuisgekomen riep ik naar Erik om zo snel mogelijk een magneet op te snorren waarvan ik wist dat we die 'ergens' hadden. Geen commentaar alsjeblieft; ik rende terug naar de suup in de hoop dat er geen Privé of Kruidvatfolders op mijn dierbare 70-er jaren sleutelhanger was beland. Vervolgens kon de hele buurt genieten van het zicht op deze muts die met een lang touw aan het hengelen was. Alle buren en bezoekers van de suup vonden het reuze komisch; ikzelf op dat moment wat minder. Erik kwam me een hark met een lange steel brengen maar keerde gelijk weer terug om een set gereedschap te halen om de bovenkant van de 'inwerppaal' (hoe heet zo'n dinges?) te kunnen demonteren, om het hengelen te vergemakkelijken.

Ik wachte niet op hem maar pakte de hark om te proberen daarmee de sleutelbos naar me toe te hengelen. Door de stress gleed het onding uit mijn zweetpootjes en vleidde zich naast de sleutels in de diepte. Holy Shit in het kwadraat!

Inmiddels had ik zoveel publiek verzameld dat ze bij Talpa jaloers op me zouden zijn. Goh, wat leuk, zo'n one-woman show in een Vinex wijk...
Ik bleef hengelen en bereikte dat mijn sleutels van de VPRO-gids letterlijk afdaalden naar een nog lager deel in de grote container. Ze lagen nu op de kaft van de Veronicagids bovenop de smoel van Bridget. Och arme! Ik kreeg een kop als een biet.

Erik kwam met een set dopsleutels en demonteerde de bovenkant van de bak. Eureka, het hengelen ging nu zowaar en mijn sleutels kwamen uiteindelijk weer tot mij. Ik snikte zowat van blijdschap!

Nu de hark nog. En dan blijkt wat het waard is om in het bestuur van de wijkvereniging te zitten. Netwerken is alles, oh boy! Hulp kwam aangesneld en met een oude telescoopstok van een ruitenwisser werd ook mijn mooie hark naar boven gevist. Ietwat bezweet bedankte ik het vele publiek voor de adhesiebetuigingen en keerde huiswaarts.

Alleen jammer dat we die avond niks lekkers bij de koffie hadden voor het bezoek...

Twee jaar geleden had ik het helemaal gemaakt, dacht ik... Ik werkte in een luizebaantje als webmistress bij een IT bedrijf in Den Haag en genoot van het werken met mijn leuke jonge collega's. Zelfs het in de file staan vond ik een plezier omdat ik het idee had dat ik (eindelijk) deel uitmaakte van een bruisend bestaan waarbij stil staan op de A4 me tijd gaf voor nog meer snelle ideeën. Ik werkte niet zozeer voor het geld alswel voor de voldoening die het klatergoudwereldje me leek te geven.

Toen de recessie toesloeg en ik bij een reorganisatie mijn baan verloor viel ik in een diep gat. Opeens vond ik mezelf een duffe werkeloze gehandicapte bijna middelbare huisvrouw. Dat deed pijn.
Rationeel wist ik wel dat gevoel voor eigenwaarde en waardering niet automatisch samenhangt met je maatschappelijke status maar het had me jaren gekost om zover te komen en dat viel nu in één klap weg.
Inmiddels begin ik steeds meer voldoening in mijn leven terug te vinden. Ik ga vrijwilligerswerk doen en begin voorzichtig te genieten van een relaxed bestaan waar status niet telt maar waar het gaat om wie ik ben. En dan bedoel ik ook gewoon ik, zonder verhalen over een interessante baan, carriere kansen en de nieuwste gimmicks en gadgets.

En alsof de duvel er mee speelt komen er opeens steeds meer kansen uit de lucht vallen, zonder dat ik er speciaal om vraag. Wie weet ga ik binnenkort zelfs voor mezelf beginnen. Maar dan wel als een 'niet-zakelijke' zakenvrouw. Gewoon voor de voldoening en het goede gevoel van zinvol bezig te zijn. Voor mij geen rat-race meer!

Kijk! Dit is de boosdoener.

Deze egel kwam 's-avonds in Mazurië, waar we een blokhut hadden gehuurd, altijd even buurten en snuffelen of we iets lekkers voor hem hadden achtergelaten. Zijn verre familielid woont in onze tuin en zorgt ervoor dat we lekker buiten blijven zitten zolang het nog kan. Internet en TV zijn leuk voor lange regenachtige herfstavonden die ongetwijfeld nog volop gaan komen, maar nu het nog kan zitten wij buiten. Deze Poolse egel heeft een pikzwart snuitje en onze eigen randstedeling is ietwat bleker van teint maar ze maken allebei een geluid als een ouwe fietspomp. Hoe uniek dat dat ik nu weet hoe een egel klinkt!
Binnenkort ga ik u heus waar vertellen over Gdansk en de Wolfsschanze en zo, maar nu nog even niet. Nu ga ik koffie drinken in de tuin en luisteren of mijn eigenste egel alweer onder mijn maagdepalm snuift! Wauw, spannend dat Wildlife op eigen erf. Animal Planet is er niks bij vergeleken.

Pfff, wat een reis en wat een land, dat Polen. Het zal wel even duren voordat we weer uitgerust zijn van de vakantie en alle indrukken op een rijtje staan. Een eerste impressie:
- Het imago van een armoedig land is volgens mij behoorlijk onjuist, Polen is booming en de economie draait op volle toeren. Dat dat gepaard gaat met een stevige portie neo-kolonialisme mag duidelijk zijn. Ieder plaatsje heeft wel een Intermarché, Lidl, Castorama Bricomarché, Burger King, Mc Donalds of Kentucky Fried Chicken. Gelukkig wemelt het ook nog van de kleine gezellige dorpswinkeltjes (sklep) die altijd open zijn en waar je de gekochte koude drankjes voor de deur op een terrasje kan nuttigen. Dat lijkt me voor onze wijksuper ook wel iets; dan spreek je je buren nog eens...
- De wegen zijn niet overal even goed maar meestal zijn ze wel omzoomd met schitterende oude eiken, beuken of kastanjebomen. Wat een prachtig gezicht is dat!
- Pools is een tongbrekende taal en nu weet ik dat onze journaallezers van de uitspraak een lachertje maken. Lech Walesa spreek je ongeveer uit als Lek Vajeesa en dan heel zacht zangerig. Niks niet Waalènsa
- Lech is trouwens ook een biermerk en dat smaakt erg lekker. Niks beter dan na een lange wandeling bezweet voor zo'n sklep gaan zitten met een zakje chips en zo'n koude Lech voor je neus.
- De natuur is wonderschoon en twee weken in de bushbush kamperen en verstoken zijn van internet en alle wereldnieuws is goed voor een mens.

Binnenkort meer in dit theater!