Onze vakantie dreigde dit jaar in het water te vallen bij gebrek aan kattenoppas. Nu komen mijn schoonouders gelukkig in ons huis, tussen al hun reisjes en afspraken door. Het is toch wat met die 65+ers. Heerlijk dat hun agenda voller is dan toen ze nog allebei werkten maar als behoeftig kind zou je wel eens wensen dat ze als bejaarden altijd bij de kachel zitten en immer tot je beschikking staan. Maar goed, ze komen krap twee weekjes en dan kunnen wij tenminste nog even weg. Dat betekent trouwens wel een verlate voorjaarsschoonmaak want je huis zomaar afstaan aan vier kritische ogen betekent heel wat werk. Alle speeltjes achter slot en grendel, ouwe troep weg en vooral alle kastjes uitgemest. Mijn schoonmoeder ziet niet al te best meer dus wil ik dat ze alles goed kan vinden en dat alles op een logische plek staat. Dat wij de jampot blindelings tussen de ketjap en de mosterd vandaan vissen wil nog niet zeggen dat dat ook handig is. Het is wel eens goed om je huis met de ogen van een buitenstaander te bekijken en dan te gaan ordenen en schiften.

Nog een week te gaan en dan vertrekken we met onze antieke vijftiger jaren tent naar Polen. We willen in ieder geval naar Gdansk en de Oostzee en ik verheug me nu al op het schelpjes zoeken daar. Van ieder vakantie sleep ik schelpen en stenen mee en in de tuin ligt een hele stapel waarvan ik precies weet waar ze vandaan komen. In huis stop ik de schelpen in accubakken en oude glazen vazen en onderhand is het een hele verzameling. Hoe ze heten weet ik niet en daar gaat het me ook niet om. Wel om de mooie kleuren en het lekkere ziltige geurtje dat ze bij zich blijven houden. Veel beter dan die rare kunstmatige potpourri of enge elektrieke geurverfrissers. Aaach, nog maar één weekje en dan gaan we eindelijk. Eindelijk!

Erik kijkt zelden tot nooit TV. Als ik op de bank hang en naar een,volgens mij interessant programma kijk heeft hij altijd wel iets beters te doen. Hij heeft geen zitvlees, die jongen. Peper in z'n kont, zei mijn moedertje vroeger. Zelfs als iets hem wel boeit dan loopt hij nog heel vaak weg om tussendoor even iets anders te doen. En dat zijn dan ook nuttige zaken die mij vaak een schuldgevoel bezorgen omdat ik wél die rust neem om gewoon lui voor de beeldbuis te hangen. Zo af en toe kijkt hij met moeite een documentaire uit maar dan leest hij ondertussen de krant of speelt met de kat bij wijze van kwaliteitskwartiertje die het beestje nu eenmaal ook verdient.
Er is één uitzondering. Te land, ter zee en in de lucht. Voor het meest banale programma aller tijden gaat hij heerlijk languit zitten. Het is eigenlijk te gek voor woorden en ik schaam me dood om het wereldkundig te maken maar het is wel zo. Dan ploft hij op de bank, laat zich prinsheerlijk de koffie serveren die hij anders altijd zelf zet en inschenkt en dan vallen de katten uit hun mand van verbazing omdat ze opeens zomaar op die meesterlijk lange benen kunnen liggen. Hij lacht zich gek om de deelnemers en ik lach mee om zijn reacties. Ik kijk meewarig maar ergens vind ik het ook heel erg schattig. Wars van cult en trends doet hij altijd zijn eigen dingen en als hij ergens plezier in schept doet hij dat ook lekker ook. Mijn man!

Het is vandaag de verjaardag van mijn vorig jaar overleden moedertje. Ik ben nu even oud als zij was, toen ze in verwachting was van mij, haar niet meer verwachte nakomertje. Een rare gedachte...

Mijn moeder was dol op koken en met name op het verwennen van iedereen die haar lief was. En dat waren er veel. Ik herinner me nog de kelder van ons huis in Haren die vol stond met weckpotten met jam en een hele grote Rumtompf die ze gedurende de zomer vulde met verse vruchten en brandewijn. Ze maakte boerenjongens en advocaat en grote potten jam en altijd stond er wel een pan bouillon te trekken of draadjesvlees of zat er iets lekkers in de oven te bakken.
De liefde voor het koken heb ik van haar en op een dag als vandaag is het een troostrijke bezigheid om de hele dag te kokkerellen. Jaren geleden heb ik ook al eens chutney gemaakt en bij het opruimen van haar huisje na haar dood kwam ik een potje tegen dat ik haar gegeven had. Dat had ze blijkbaar zo gekoesterd dat ze het altijd had bewaard, want zuinig kon ze ook zijn. De chutney smaakte overigens nog steeds prima. Hier het recept, goed voor minstens 6 potten van een halve liter.

Carin's Chutney
- 750 gr pruimen (gewassen, gehalveerd en ontpit)
- 1 kg tomaten (ontveld en in plakken gesneden)
- 750g gehakte uien
- 5 tenen gehakte knoflook
- 200 ml appelazijn
- 400 ml natuurazijn

Doe dit in een grote soeppan en laat een kwartiertje sudderen. Voeg daarna de volgend ingrediënten toe.

- 1,3kg appels en of peer, geschild en in stukjes (ik nam 3 grote appels en drie peren)
- 500 gr. gedroogde abrikozen zonder pit, in stukjes gesneden
- 100 gr. sultana rozijnen
- 4 laurierblaadjes
- 2 theelepels garam massala (indiase kerrie)
- 4 theelepels zout
- stukje fijngehakte gemberwortel (ong. 50 gr)
- 300 ml natuurazijn
- 600 gr bruine basterdsuiker

Laat dit ruim twee uur pruttelen onder regelmatig doorroeren. Doe af en toe een klein schepje op
een koud schoteltje om de stevigheid van de massa te testen. Voeg evt. op het laatst 100 gr. geleisuiker Speciaal van Gilse toe en laat het dan nog een minuutje koken alvorens het in de schone potten te doen.

Laat de potten op een koele donkere plek ruim een maandje staan alvorens ze aan te breken zodat de smaken goed inttrekken.

Het werd te gek. Op de tweede verdieping van ons huis hebben we een hele grote werkkamer, waar we een paar megagrote werkbladen hebben geinstalleerd en een kastenwand waar een gemiddelde kleine ondernemer jaloers op kan zijn. We hebben elk een werkplek van een paar meter met daaronder diverse hangmappenkasten en een megaboel laden. In mijn hoek staat een oude PC en een laptop en ook Erik's hoek is ruim van alle snelle snufjes voorzien. Ooit was deze kamer de trots van het huis en troonden we bezoek glunderend mee naar boven om ze de ogen uit te steken. Die werkkamer was het paleis waar ik jaren van heb gedroomd toen ik nog op kamers woonde en met elke vierkante centimeter moest woekeren.

En toen ontdekten we dat een computer in de keuken eigenlijk veel gezelliger was. Nu zitten we avond aan avond met ons tweeën, samen met de katten in onze kleine knusse keuken weer om de centimetertjes te vechten en om het toetsenbord, terwijl boven de werkbladen stof vergaren en de PC's daar onaangeraakt hun vergeten wachtwoorden geheim houden. Al jaren flikker ik alle correspondentie boven op een grote hoop en heel af en toe vis ik er wat rekeningen tussenuit die dringend moeten worden betaald, als ik die tenminste niet gelijk in de keuken naast de suikerpot had gelegd. Er liggen stapels landkaarten, folders van musea, bankafschriften en bovenal kilo's aan post van pensioenfondsen en zo.

Het werd te gek. Ik zag er als een berg tegenop om die bende uit te gaan mesten en sliep er zelfs slecht van, maar.....
I DID IT!!! Ik heb mezelf gedwongen om niet te internetten en ben voortvarend aan de slag gegaan. De gigastapel heb ik terug gebracht tot een heleboel kleine stapeltjes en daarna ben ik al die kleine bergjes uit gaan zoeken. Tjees, wat hebben wij veel pensioenbreuken zeg. Baantje hier, spaarloonregeling bij Ohra, baantje daar, lijfrente of zoiets bij Nationale Nederlanden, jaartje ambtenaar gespeuld, weer een spaarloontje bij het Spaarfonds, hypotheek zus, verzekering zo, spaarrekeningetje hier, airmiles daar, abbonnement zus en tijdschrift zo. En overal maar dan ook overal kan je tegenwoordig op het web je zaakjes bekijken maar dan moet je wel een pincode verzinnen of een wachtwoord of een geheime vraag of de leeftijd van je schoonmoeder. Zijn er nu echt mensen die dat leuk vinden? Ik niet in ieder geval; ik ben een administratieve minkukel.

Maar ik heb het gedaan. (~danst hier nog even rond~) en vanaf nu kan ik mijn bezoek weer mee naar boven nemen en dan wil ik ze leuke dingen laten zien. Een zijden broek in wording bijvoorbeeld van die lap die Erik tien jaar geleden uit Bombay voor me mee bracht. Of een collage van al die kaartjes, foto's en folders die ik twintig jaar heb vergaard. (~springt nog even rond bij de voorpret~)
En morgen; morgen ga ik chutney maken in alle mooie glazen bewaarde potjes en dan vertel ik verder. Eerst een glaasje rosé!