Stom mens. Je ziet toch dat ik hier halluf dood lig onder de rozemarijn? Moet je dan uitgerekend NU die struik gaan snoeien omdat die achterlijke halfnaakte mongool van een Sjeems Olivier het zo'n leuk idee vind om kip te grillen aan rozemarijntakjes? Kan je dat niet gewoon aan satéstokjes doen? Tuttebol! Laamemet rust. Ook nog een keer met die camera onder mijn neus zwieren terwijl je wel ziet dat ik het warm heb? Kan je wel? Ik heb verdorie een zwarte bontjas aan; kan ik ook niet helpen...

Dus ga nou op je luie stoel zitten met dat glas en laat me lekker liggen onder die struik of ga computeren als je zonodig moet, maar laat me nou mezelf zijn. Optiefen vrouw!

Was getekend: Ari

Het lijkt verdorie wel of geliefde oude mensjes altijd deze prachtige zomerweek in juni uitzoeken om te overlijden. Morgen is het al een jaar geleden dat mijn moedertje gecremeerd werd en gisteren zaten we alweer binnen in een zonovergoten crematorium om van Erik's lieve tante Riet afscheid te nemen.

Het echte afscheid hebben we eigenlijk vorige week maandag genomen toen duidelijk was dat ze het niet lang meer zou maken. Haar ogen straalden toen ze ons zag en ze kon er niet over uit dat ze zoveel aandacht kreeg van iedereen. Ze praatte volop over vroeger en alle mooie dingen die ze had meegemaakt. Haar euthanasieverklaring lag al klaar en ook de muziek die ze op haar crematie gespeeld wilde hebben. Dat haar dochter uit Amerika weer over kwam en dat haar zus van vakantie terug zou komen om voor de laatste keer afscheid te nemen vond ze heel erg bijzonder. Ze genoot van die laatste gesprekken en van alle kleine attenties. Zo vertelde ze ons nog uitgebreid hoe lang ze van onze rozen, die we de keer ervoor mee hadden genomen, had genoten. En nu resten slechts nog herinneringen aan haar. Haar moed, haar vrolijkheid en optimisme, ook in zware tijden. En ergens rest ook een gevoel van spijt dat we haar niet vaker hebben opgezocht toen het nog kon.

Bij zo'n beeld als hieronder staat kan ik uren mijmeren. Een groot beeldbepalend object dat l'Ecoute (Luister) heet; is dat niet een enorme 'contradictio in terminis'?

Je kan er alleen naar kijken en te horen valt er niets. Hooguit de reacties van omstaanders, de geluiden van spelende kinderen, klikkende camera's en het gekef van honden die in het park ernaast met elkaar spelen. Het beeld staat op het plein voor de kerk St Eustache, vlak bij de voormalige locatie van Les Halles. Hier kan je de harteklop van het echte Parijs horen en het hoofd luistert aandachtig. Het beeld spreekt voor zich maar wie het niet wil zien hoort het ook niet...

Dat is het rare van horen. Ze zeggen wel eens: "Beauty is in the eye of the beholder" maar dat gaat voor het oor net zo goed op. Ik heb vanaf mijn derde jaar zeer slecht gehoord maar altijd wel goed geluisterd. Waar ik het mee moest doen (en dat was praktisch niets) daar luisterde ik vol overgave mee. Ik genoot op mijn manier met mijn armetierige hoorapparaatjes van muziek. Dat het een surrogaatgeluid was kon ik niet weten. Wat ik hoorde was mijn werkelijkheid en daar deed ik het mee. Als je niet weet wat je mist kan je het ook niet missen.

Toen ik vijf jaar geleden geopereerd ben en mijn 'nieuwe gehoor' kreeg, werd beeld niet minder belangrijk voor mij maar kreeg er een extra dimensie bij. Wat je ziet wordt vaak ongemerkt ondersteund door wat je hoort. Sinds ik vogelgeluiden kan horen en het ritselen van blaadjes in de wind is het lentegroene bos nog kleurrijker geworden. Maar als mijn accu's van mijn gehoorprocessor leeg zijn en er dus doodse stilte heerst, is hetzelfde bos opeens een geheimzinnige plaats.

Als ik thuis mijn processor niet in heb loop ik te gooien met dingen alsof ik enorm verstrooid ben. Ik doe de koelkastdeur niet goed dicht. Ik vergeet waar ik iets neer heb gelegd. Ik struikel over drempels waarover ik anders elke dag moeiteloos heen stap. Kortom, ik kluns dan raak. Beeld en geluid. Wat doet het één zonder het andere? Het blijft fascinerend!

Morgen meer over beeld, of over geluid, daar ben ik nog niet over uit...

L'Ecoute, Henri de Miller, St-Eustache, Parijs

Vincent Bijlo zei het vanavond nog op TV. "Als de klaagmuur te koop zou hebben gestaan had hij al lang in Amsterdam of Utrecht gestaan".
Toen heel Nederland afgelopen woensdag zat te kissebissen of ze ja of nee moesten stemmen, was ik druk bezig om 50 handtekeningen van buurtbewoners te verzamelen om een zogenaamd 'Burgerinitiatief' bij de gemeente in te kunnen dienen. Deze heeft namelijk een pot geld beschikbaar om zaken aan te kunnen pakken die inwoners van de gemeente belangrijk vinden. Zo'n initiatief dient breed te worden gesteund en daarom zijn 50 geldige handtekeningen nodig.

Nu is er in mijn welvarende moderne Webkastwijk nogal een gebrek aan groen en speelgelegenheid voor met name de oudere jeugd. Tegelijkertijd is er een hele zone onder een hoogspanningsmast waar het onkruid welig tiert en waar niemand nu iets aan heeft. Wat ligt er dan meer voor de hand dan daar een wandelpad en een trapveld aan te leggen, gecombineerd met een mooie ecologische groenzone?

Afgelopen dinsdag bracht het college van B. en W. op verzoek van de wijkvereniging, waar ik secretaris van ben, een werkbezoek aan onze wijk en kwam naast allerlei andere zaken ook deze strook aan de orde. Daarom dacht ik de zaken fluks aan te pakken en meteen woensdag tijdens de door ons georganiseerde straatspeeldag annex referendumdag de aanwezige ouders om hun handtekeningen te vragen zodat we snel tot actie kunnen overgaan.

Wat zijn nu 50 handtekeningen voor zo'n mooi doel zou je denken?

Ik heb het geweten... Soms moest ik praten als Brugman en van allerlei triviale klachtjes aanhoren, variërend van een paar plukjes onkruid tot kleefnectar lozende bomen. Een enkel scheef stoeptegeltje kan sommige mensen tot razernij drijven en ouders van peuters willen een kunstwerk op het centrale plein het liefst meteen vervangen door een speeltuin. Senioren willen geen wipkippen voor de deur en koterbezitters willen het liefst dat die ouwetjes hun bek houden over ballen in hun tuin. De grootste klagers zijn de mensen die je verder nooit hoort. Ze komen niet op vergaderingen, vinden 10 euro contributie al te veel en melden hun klachten niet aan het bestuur of aan de wijkbeheerders. Maar geef ze een kans om iets te spuien en ze gaan helemaal los. Aan het einde van de dag had ik het er helemaal mee gehad en was mijn, vrij eindeloze, geduld helemaal op... Uiteindelijk heb ik het benodigde aantal handtekeningen gehaald maar was ik ook helemaal afgeknoedeld.

Ging het bij het referendum ook niet een beetje zo? Eindelijk worden we eens gehoord en grijpen we meteen de kans om uitgebreid al ons ongerief uit de doeken te doen? Slepen we er van alles bij dat ons dwars zit maar dat eigenlijk niets met de vraag zelf te maken heeft?

Ik heb zelf eindeloos getwijfeld en me helemaal suf gelezen in de materie. Tot in het stemhok toe ging mijn mening van tegen, via blanco om mijn stem toch te doen gelden, naar voor. Uiteindelijk is het 'voor' geworden. Niet omdat ik dit verdrag nu zo ideaal vind maar meer om niet bij de Le Pens en de Wilders te behoren. Uiteindelijk geloof ik nog steeds in een democratisch sociaal Europa als . Hoe onvolkomen dit verdrag ook is. Als Balkie, die enge Jozias of die akelige Donner en consorten er met mijn ja stem van door gaan word ik woest. Ik heb niet voor dit kabinet gestemd. Hoe eerder ze opdonderen, hoe liever het me is, maar zoals gezegd, ondanks alles denk ik dat we uiteindelijk met dit verdrag beter af zijn dan met het verdrag van Nice, zoals dat nu in werking blijft.

Bij toeristje spelen in Parijs hoort natuurlijk ook het kijken naar kunst. Nu moet ik tot mijn schande bekennen dat we maar één museum van binnen hebben bekeken en de kunst die daar ten toon werd gespreid vaak niet verder ging dan het nageletuitje van Marie-Antoinette of een schaalmodel van de guillotine. Het was dan ook het Musee Carnavalet, gewijd aan de geschiedenis van Parijs. Interessant, maar van het slenteren door een museum kan een mens zo akelig moe worden. Alsof het stof der eeuwen in je neusgaten en al je poriën gaat zitten. Maar gelukkig is er dan nog de kunst op straat, waarbij je frisse lucht (of dieseldampen...) kan snuiven.

Ik schreef al dat we langs de kades van de oude kanalen liepen die Napoleon heeft laten aanleggen. Boven het bassin hingen allerlei poppen luchtig in de wind te drijven. Alsof ze niet wisten of ze terug naar de aarde wilden of in het water zwemmen of gewoon hulpeloos de situatie aankeken. Het was nogal vervreemdend om deze figuren daar te zien hangen.

Nog gekker was het kijken naar de kunstenaar met een echte klassieke baard die, met veel gebrul en gebaren naar zijn hulpjes, op het vlot bezig was om nog meer figuren op te hijsen. Aan de kant natuurlijk een schoonheid met ravenzwart haar. Oh la la; les Bohémiennes..