Natuurlijk hebben we in Parijs de geijkte dingen gedaan die toeristen horen te doen. Ooit beweerde een kennis van mij "dat hij niet op vakantie ging maar Reizen (op een hoog toontje met nadruk uitspreken...) maakte en nooit naar toeristiche attracties ging" Bluh, de snob! Nou, wij hebben lekker wel toeristje gespeeld en ook de bijbehorende kiekjes gemaakt.

Zo hebben we de Eiffeltoren met de trap beklommen. Weliswaar alleen naar het eerste platform maar dat was ook al een klim van 382 treden en dat vonden we genoeg. Vanaf hier konden we de hele stad al zien liggen en ook stonden er overal borden met van die heerlijk triviale informatie waar ik dol op ben. Zo weet ik nu dat er ooit een circusolifant van 85 jaar die zelfde trap heeft beklommen en dat er een koorddanser vanaf dat platform over een 700 meter lang koord over de Seine naar beneden is gedanst. Dat er vorige week nog een domme Noor met z'n parachute van het tweede platform is gesprongen die vervolgens tegen datzelfde eerste platform te pletter sloeg staat natuurlijk niet op die bordjes maar dat hadden we al in de krant gelezen.

Eigenlijk hadden ze de Eiffeltoren na 15 jaar willen slopen maar omdat toen de radio in opkomst was bleek zo'n grote zendmast toch wel handig. Helemaal toen de TV er kwam. De eerste Eurovisie uitzending werd vanaf hier doorgestraald. Jaja, u ziet, ik zit tjokvol toeristische feitjes uit de Michelin gids...

's-Avonds is er vanaf 10 uur een kitscherige lichtshow te zien die tien minuten duurt. Foto's heb ik er niet van want we waren iedere avond elders of net te laat in de buurt maar u kunt het hier live zien. (tip: keukenwekkertje zetten)

Wat een stad, dat Parijs. Het moet allemaal nog een beetje bezinken voordat ik er een zinvol verhaal over kan schrijven. Gemeenplaatsen als groots, grandioos en douce, Oh la la en belle voldoen niet helemaal om hier te vertellen hoe het de afgelopen week was. Dat houd u dus nog te goed, evenals wat foto's.

Eén ding weet ik wel. Het was gisteren ongelooflijk heet! 34 graden in de schaduw en in de metrocoupés in de avondspits waarschijnlijk nog wel een paar graadjes meer. Maar dat gaf niks. We hebben de hitte getrotseerd en al slenterend onder de bomen langs de kades van het Bassin de St. Martin als ware bikkels tussen de Parijzenaren gelopen. In de parken was het ook nog goed uit te houden en gisteravond op het terras in de wijk Beaubourg met een koele Pression (een Seize) nog beter. Ziet u wel; na een weekje praat ik al als een Parisienne. Dat wordt afkicken de komende tijd...

Sjors Dobbeljoe Boes verscheen vannacht in mijn droom. Wij flirtten hevig en hij vertelde mij giechelend dat mijn rode cap veel leuker was dan die hoed die Bea droeg toen ze in Margraten was. Het was gezellig dat hij een bezoek aan onze wijk bracht. Er waren geen veiligheidsmensen of persmuskieten te bespeuren en de zon scheen ook nog. Hij zette zijn handtekening speciaal voor mij op een stuk papier en we hadden grote lol toen hij zijn achternaam met Booze schreef in plaats van Bush. Hij schreef met een paarse viltstift en in hanepoterige kinderletters.  Goh, wat vond ik die man in mijn droom toch leuk.

Toen er ook nog een lange vent in een hagelwitte doktersjas op een ouwe fiets aan kwam karren, die mij vertelde dat hij uit mijn andere droom was gekomen om een nieuw stuk papier te komen brengen waarop we onze handtekeningen konden zetten, was de pret compleet.
(Blijkbaar kan ik simultaan dromen; ik wist niet dat ik het in me had..)

Eenmaal wakker gruwde ik, badend in het zweet van me zelf. Flirten met die enge Texaanse cowboy! How low can you go? Nu hoop ik maar dat dat stuk papier waarop we vrolijk zaten te kalken het verdrag van Kyoto was, zodat ik toch nog iets goeds heb gedaan.

Morgen ga ik verder dromen, maar dan in een heldere en hopenlijk verstandiger staat dan afgelopen nacht. We vertrekken vroeg richting Angers en gaan dan via de Loire terug richting Parijs. Daar hebben we met Franse vrienden afgesproken om bij hen te déjeuneren (met een bammetje lunsjen doen ze daar niet) en daarna gaan we samen de droomstad onveilig maken. Ik beloof dat ik niet met enge mannen zal flirten en me braaf zal gedragen. Bonjour mes amis!

Sommige weblogs zijn geweldig vanwege hun inhoud. Niks geen stoere lay-out, kekke moblogjes of podcasts; gewoon puur en alleen om de inhoud. Voor mij is het weblog Arduin-Roemenië, van Arduin, een instelling voor verstandelijk gehandicapten in Zeeland, zo'n log dat ik ademloos volg. Zie:  Arduin-Roemenië weblog

Onze grote vriend Hans is momenteel twee maanden in Campulung, een stadje ten noorden van Boekarest, in het kader van een uitwisselingsproject werkzaam in een tehuis voor verstandelijk gehandicapten. Hij schrijft regelmatig over zijn ervaringen daar en doet dat zonder een dogmatische West-Europese bril op te zetten. Zorg en liefde is immers niet gebonden aan grote budgetten maar wel aan kennis en begrip. De mensen die daar werken doen dat voor een loon dat wij in ��n middagje terrasjes zitten opmaken. Vaak zonder enige opleiding werken daar met name vrouwen 12 uur per dag terwijl hun echtgenoten werkeloos thuis zitten. Pampers voor de kinderen zijn een enorme luxe en badderen geschied in een laagje water van 10 centimeter voor de hele afdeling. Veel voor ons vanzelfsprekende zaken zijn daar niet aanwezig en velen van ons zouden het er akelig primitief vinden.

Hans voelt zich er toch als in vis in het water, omdat hij zijn kennis kan overdragen en op zijn beurt veel leert van het teruggeworpen zijn op de meest elementaire dingen waar het in de zorg om draait. Ik citeer hier uit zijn log:

"Er is weinig verschil tussen Nederland en Roemenië in de wens de kinderen het beste te bieden. Je moet wel respecteren dat Roemenië Roemenië is en Nederland Nederland. Als je hier gaat werken moet je eerst zo snel mogelijk je Nederlandse bril zien te ruilen voor die van Roemenië.
Wat je wel moet behouden is de kennis die je in Nederland hebt opgedaan en deze aangepast hier in de praktijk brengen. In kennis zijn wij in ieder geval verder als hier in Roemenië.

Wat confronterend kan zijn, zijn de omstandigheden waarin de kinderen leven, en het personeel werkt. Dit is niet te vergelijken met Nederland. Maar dit appeleert op je improvisatie talent waarmee schitterende resultaten te boeken zijn. In Nederland is de verstandelijk gehandicapten zorg gecultiveerd. Hier is het primitief, wat eigenlijk heel boeiend is. Hier wordt niets gevraagd aan de mensen waardoor het interessant is hoe deze mensen met hun eigen mogelijkheden omgaan. Als je de 20 grotere kinderen neemt die boven wonen, dan vraag je je af hoe zo`n gedifferentieerde groep kinderen toch in een redelijke harmonie kan samenleven. In Nederland zou zo iets ondenkbaar zijn. Lang geworsteld met de vraag hoe dit mogelijk is hier. We denken dat de oorzaak heel simpel is, en gezocht moet worden in een enorme structuur die er hier heerst. Alle dagen van de week zijn hetzelfde. Eten en drinken komt op de vaste tijden. Wassen en slapen gaan op vaste tijden. Kinderen die behoefte hebben om te helpen bij dingen die moeten gebeuren krijgen hiervoor de gelegenheid. Zo draagt een van de jongens op eigen initiatief zorg voor de was. Hij is regelmatig te vinden in het gebouw waar de wasmachines en drogers staan. Ook op zaal draagt hij daar zorg voor.

Wat betreft het personeel is het hier zeer duidelijk. De ene dag dit team twaalf uur, de volgende dag het andere. Deze structuur bied een veiligheid die het naar ons idee mogelijk maakt dat een dergelijk groep kinderen zonder noemenswaardige incidenten kan leven.

Het werken hier is ongelooflijk boeiend!"

Over drie weken is Hans weer terug en ik kan niet wachten tot ik al zijn verhalen heb gehoord. Het zet je wel aan het denken over ons overgecultiveerde landje waar we barsten van de rijkdom, de managers, de bonussen en het enorme ambtenarenapparaat, maar waar onze gehandicapten en ouderen vastgebonden moeten worden omdat er geen verpleegkundigen aanwezig zijn. Hoezo 'welvaart'?

Nu ik heb besloten dat ik weer voor de fun ga loggen ga ik gelijk maar een pretplaatje hier neerplempen. U ziet: één man die met Unix aan het stoeien is, een prachtige rooie cabriolet met 4 passagiers in knuffelzacht fleece voor mijn pas geboren neefje, een reisgids Parijs waar wij a.s woensdag een week gaan spelen en een glas bier en wijn (voor plezier en venijn...)
Verder ligt er een zogenaamde travelbug, Ploppi genaamd. Deze hebben wij uit een cache gevist en gaan we binnenkort een nieuwe bestemming geven. Huh, travelbug??? Da's iets van onze nieuwe hobby geocaching... Gewoon voor de lol schatgraven, maar dan wel high-tech, met een GPS ontvanger en een slimme site waarop je je vondsten kan loggen. Ploppi heeft een doel, hij wil de wereld rondreizen en onderweg zoveel mogelijk bierflesjes openmaken en feestjes bijwonen. Misschien nemen wij Ploppi wel mee naar Parijs en verstoppen hem dan weer in de cache vlak bij de Moulin Rouge. Als dit allemaal geen heerlijk pretentieloze fun is weet ik het ook niet meer..

Mooie boel. Kondig ik hier vol trots aan dat dit logje drie jaar bestaat en vervolgens hoort u ruim een week niks van mij. Ik zat een beetje in een identiteitscrisis, logsgewijs dan. Toen ik ruim vier jaar geleden op de eerste weblogs stuitte, was ik vol jaloezie. Wil ik ook, wil ik ook! Vervolgens duurde het ruim een jaar voor het eindelijk zover was en ik kon me niet voorstellen dat ik ooit inspiratie tekort zou komen. In die mooie begintijd las ik zowat ieder log en het leuke was dat ze mekaar ook nog allemaal kenden. Het allereerste (desktop) stokje kan ik me nog goed herinneren en ook het bijwonen van één van de eerste weblogmeetings in het Vondelpark. Flamewar's, catfights en het stoppen van de eerste loggers (Tonie, Alt0169) dat door iedereen met groot verdriet werd vermeld. Ook het overlijden van Vanzo en de opkomst van de eerste rotlogs die anderen gingen afzeiken. Jaja, oma carin volgde het allemaal.

Net als de meeste loggers kreeg ik te maken met het aloude logdilemma; wat kan je kwijt en wat is privé? Toen bleek dat enkele familieleden mijn log een vorm van aandachtstrekkerij vonden, wat het natuurlijk uiteindelijk ook is, kreeg ik er zelf ook moeite mee. Het bracht me in verwarring maar ik besloot me er niet al te veel van aan te trekken. Als schrijvers (als Jan Wolkers bijvoorbeeld) zich daar door hadden laten weerhouden, was er zowat geen boek uitgekomen nietwaar? Niet dat hier literatuur bedreven wordt. Dit is maar een pretentieloos log en de waarde is nog minder dan de krant. Ik bedoel, de kattebak kan je er niet eens mee vullen...

Inmiddels zijn er zowat meer loggers dan lezers en op vele weblogs staan geweldige stukjes. Het is ondoenlijk geworden om die allemaal nog te volgen; zelfs als selecteer je streng, dan mis je nog vele pareltjes. Om nog maar te zwijgen van al die noeste werkers die het presteren om elke dag (of zelfs vaker) iets neer te zetten. Ik heb daar veel respect voor. Mij lukt dat niet.

Wat doe ik dan eigenlijk nog met dit log? Er kan maar één echte reden zijn om door te gaan en dat is het plezier dat ik er aan beleef. Daar ga ik dus maar naar op zoek. Het heeft geen zin om me te spiegelen aan andere logs want dan kan ik wel blijven twijfelen wat ik hier nu nog doe. Uiteindelijk is het de fun waarom ik ooit begon met loggen. Het leek me gewoon leuk. Dus vanaf heden weer pretentieloze stukjes en geen gezeur meer. Punt.

De afgelopen tijd was ik zo druk met de nieuwe site voor de webkastwijkvereniging en het
sjoelen met de burgemeester dat ik helemaal vergat dat dit logje gisteren jarig was. Drie jaar is de boreling nu. Binnenkort gaat de kleine voor een extreme-make-over want de verwaarloosde ukkepuk verdient wel eens een keer een nieuw jasje.