Kinds

Het mereltje is kassiewijlen...  Dan weet u dat alvast.  Droevig, maar ja zo gaat dat; de natuur is wreed. Waar het mis ging weten we niet precies. Toch te weinig wurmen gegeten of dood door stress? In ieder geval is hij/zij niet gestorven in de klapkaken van een kat. Lieve beesten hoor die poezeloezen, ik heb er zelf twee en ben er gek op, maar uiteindelijk zijn het natuurlijk mini-roofdieren. Snel en meedogenloos, al zou je het niet zeggen als je ze ziet hangen in hun luxe pluchen mandjes.

Niet dat ik nu overmand door verdriet over het vogeltje de hele dag lig te snikken op de bank en daardoor niet aan loggen ben toegekomen. Ik was gewoon even druk met andere besognes. PSV kijken bijvoorbeeld en aan een log voor de wijkvereniging knutselen. Als webkastwijksecretaris moet je ook weleens andere dingen doen dan achter de PC hangen. Zo heb ik fijn illegaal posters geplakt en prijsjes gekocht voor de kinderspelen van a.s koninginnedag. Het is lang geleden dat ik voor zoveel geld speelgoed heb mogen uitzoeken. Da's leuk, kan ik u verzekeren.

Iedere volwassene zou verplicht af en toe naar de speelgoedwinkel moeten gaan om te ontstressen.  Net als het reuze goed is om met vriendinnen met koters op de wipwap te zwieren in de speeltuin. Yeah. Zeker als je daarna ook nog eens baby dwerggeitjes kan gaan aaien in de kinderboerderij en lammetjes kan voeren. Ik denk dat ik zoiets als dure ontstresscursus ga introduceren. Ik zie me al met een horde mantelpakjes en stropdassen op wipkippen zitten. Daar moet grof geld aan te verdienen zijn. Met carin op zoek naar het kind in uzelf.
(huiswerk van de dag: Trek nu drie gekke bekken en zing een kinderliedje en breng daarna verslag uit hieronder hoe dat voelt..)

Verhipte merel

Het begon vanmiddag toen ik mijn tuinstoel buiten zette om in de zon van mijn boek te gaan genieten. Een enorm gekwetter en twee hypernerveuze katten die met alle geweld opeens de tuin in moesten alsof ze een date met Mister Worldcat hadden. Ik vond het al vreemd, temeer omdat Ari en Lientje normaal van die sufdozen zijn die liever in hun luie hangmand pitten dan lekker buiten te struinen. Twee merels vlogen van de pergola naar de schuur en vandaar weer op de kamperfoeliestruik en maakten een kabaal alsof de wereld zou vergaan. Toen ik rondkeek zag ik een kleine bruine pluizebol onder de citroenmelisse schuilen. Ach, een mereljong dat nog niet voor zijn vliegbewijs was geslaagd. De hele verdere middag heb ik vanuit de luie stoel het kleine ding in de gaten gehouden terwijl pa en ma beurtelings dikke wormen in het hongerige bekje deponeerden. Ari en Lientje kregen huisarrest maar toen ook de grote gemene Amerikaanse bosbuurkat interesse ging tonen wist ik dat dit niet goed zou gaan. Als alle baasjes van het appartementengebouw next door van hun werk terugkeerden zouden er immers heel wat kattemormels bevrijd gaan worden en die vinden stuk voor stuk onze tuin de leukste van de hele buurt. Zeker nu er nog zo'n extra attractie in de vorm van een smakelijk hapje aan toegevoegd is.

We hebben het vogeltje voorzichtig in de open groene bak gedaan die we eerst hebben opgevuld met houtblokken, stro en veel onkruid uit de tuin zodat hij er comfortabel zit en er nog niet uit kan vallen. Ook hopen we dat de katten er zo niet bij kunnen. Pamerel en mamerel hadden het gelukkig snel in de gaten en kwamen al gauw weer wormen brengen. Nu zijn merels helaas niet gelijk vliegwaardig maar schijnen eerst een paar dagen rond te hippen alvorens veilige hoogten te kunnen kiezen. Dat wordt nog wat de komende dagen. We gaan morgen maar twee douaneuniformen huren en overal verbodsborden plaatsen tegen illegale katten.  Om en om zullen we de wacht moeten gaan houden. Pff, wat een verantwoordelijkheid, zo'n vogelkind. Als dat maar goed gaat...

Piepers

Eigenlijk wil ik hier wel weer eens een verhaaltje schrijven dat u denkt: 'poeh hee, dat is nog eens een bijzonder verhaal'. Zo'n verhaal dat  u nog nooit hebt gelezen en dat u wel uit zou willen printen om op uw nachtkastje te leggen om het nog eens te savoureren. Stukje bij beetje herproevend en aandachtig lettertje voor lettertje overpeinzend om de nasmaak en afdronk van het geheel tot u te nemen. Maar dat zit er niet in, vrees ik.  De kunst van hogeschoolschrijven ben ik helaas niet machtig.  Daarom vandaag maar een verhaaltje over doodgewone piepers. Ook leuk, hoop ik.

In Frankrijk heb ik de aardappel leren herwaarderen. Maar daar heten ze dan ook 'pommes de terre' en dat klinkt gelijk al heel anders dan aardknollen. Ze verkopen er in supermarkten 'Pommes de Noirmoutier' in dezelfde kistjes als oesters en ze worden net zo hooggewaardeerd en helaas duurbetaald.  Deze aardappeltjes komen van het eiland Noirmoutier en worden in de zanderige zilte grond op een klein areaal verbouwd.  Ze hebben niet voor niets het keurmerk AOC (Appellation d'Origine Controlée) dat wij voornamelijk van de wijn kennen. Ook het eiland 'Ile de Ré' levert dergelijke heerlijkheden, die je met een beetje zeezout puur moet eten, zonder zo'n plas vieze jus.

Dat hebben wij in Nederland trouwens ook, zo'n keurmerk. Alleen heet het bij ons BOB, (Beschermde Oorsprongs Benaming) en naast de geweldige onovertroffen Leidse Boerenkaas in een rode korst met twee sleutels erop, mogen ook een paar zorgvuldig verbouwde piepers dit keurmerk dragen. Opperdoezer Ronde heten deze delicatessen en ze mogen slechts op 150 hectare in Opperdoes worden verbouwd. Wist u niet hè, dat wij ook op chique kunnen gaan met een eigen AOC? Dus als u nu weer eens bezoek hebt, doe dan decadent en zet ze een bordje van deze piepers voor.  Niks geen rucola, rode basilicum, tapenades of thaise visballen, gewoon kruimige piepers. Bent u helemaal kicke da bomb, wedden?

Zomaar wat linkdumpgedoe

In mijn tuin is het nu een drukte van belang. Er spruit van alles de grond uit en ik volg het met grote interesse. Is het onkruid of heeft een vroeger geplante plant zich op miraculeuze wijze opeens op een hele andere plaats gevestigd? Leeft mijn hosta nog of is hij gewoon lui en komt later nog wel eens opduiken als ik het niet meer verwacht? Het is en blijft een raadselachtig gebeuren, zo'n tuin.

Toen ik een kleine carin was kon ik dat soort zaken aan mijn vader vragen. Hij kende de meeste planten wel bij naam en we gingen vaak samen op pad. Hij met een flora en een bloknoot waarop hij noteerde wat we hadden gevonden.
Nu heb ik internet. Ook leuk maar toch niet te vergelijken met mijn vader natuurlijk. En een laptop met wifi sleep je niet overal mee naar toe; ik niet tenminste. Maar ik kan thuis in ieder geval nog iets opzoeken. Op deze site bijvoorbeeld. Een weblog met plantjes, is dat niet geniaal?

En als u nu denkt 'dat interesseert me geen flikker, kom nou, ik ben nerd', heb ik speciaal voor u ook een andere link waarin bitjes vrolijk zingen over perpendicular. Deze dus. En als u geen nerd bent en ook geen plantofiel, roept u maar in het reactiedinges waar uw belangstelling dan wel naar uitgaat. Dan zal ik eens kijken of ik daarvoor ook iets kan vinden.

Onwerkelijke zondag

Nu het weer weer gewoon aprillerig is durf ik wel iets te schrijven over afgelopen zondag. De herinnering is weer wat bekoeld, dus dat past uitstekend bij de huidige temperatuur.
We waren met de hele familie op dit buitengewone mooie plekje (dat trouwens ook in Madurodam te zien is, maar dan in het petieterige). Bij een graadje of 22 liepen we met z'n allen langs de Schipbeek. We liepen er met een doel. Mijn oudste broer voorop met een grote boodschappentas met een hele bijzondere inhoud. Wij er achter aan, ietwat lacherig om het grote gekke doel van de dag.

Ziet u dat huis links? Daar is mijn moeder geboren en tot op heden woont er nog familie. De molen was vroeger van mijn opa en mijn moeder moest als klein meisje iedere avond de eenden uit de kolk onder de molen naar hun nachthok jagen. In de beek had mijn opa ook een zwembad en ik heb het zilveren lepeltje nog waarop staat dat mijn moeder de eerste prijs had gewonnen bij de zwemwedstrijd van Vlugheid en Kracht. Vlugheid heeft plaats gemaakt voor vluchtigheid nu ze vorig jaar juni is overleden.

Als we aan mijn moeder vroegen wat voor muziek we bij haar crematie moesten draaien zei ze "Hoeperdepoep zat op de stoep, dus laten we vrolijk wezen" en als we het hadden over wat er na haar dood met de asresten moest gebeuren merkte ze even nuchter op: "Smiet mie maor in de Koele" (wat zoiets betekent als 'gooi mij maar in de kolk'). Hoeperdepoep hebben we nog net niet gezongen en smijten hebben we ook niet gedaan. Wel rustig en kalm haar as verstrooid onder het warme lentezonnetje op dit plekje uit haar jeugd.

En daarna hebben we een goeie borrel op haar gedronken en lekker met zijn allen gegeten. Zo!

Carin-Jan de tuinman...

Leiderdorp en omgeving wordt in razend tempo volgebouwd. Toen we vandaag door de polders fietsten langs paadjes waar we al jaren niet meer waren geweest schrokken we van de vele opgespoten weilanden waar gebouwd gaat worden. Ook verdwijnen overal bomen waar straks grote fly-overs, tunnels en Zweedse meubelknutselparadijzen gaan verrijzen. Nu wonen we zelf in zo'n nieuwbouwwijk waar acht jaar geleden de grutto's en hazen nog hun voorjaarsdingen deden dus eigenlijk heb ik geen recht van spreken. Maar het doet wel pijn. Arm Groen Hart. Het lijdt aan flink wat ritmestoornissen en heeft heel wat meer dan een simpele by-pass operatie nodig om nog te kunnen genezen...

Om toch een klein scheutje bemoediging te geven aan de zieke patiënt die Randstad heet heb ik vandaag meegedaan aan een soort van Hendrik-Jan de tuinman actie. Vandaag zijn in 27 gemeenten door vrijwilligers wilde bloemenzaden gestrooid en ijverig ingeharkt om zo de soortenrijkdom in de natuur in stand te houden. Een klein druppeltje op een gloeiende plaat maar toch...
www.denationaleproeftuin.nl

Lijstjemeisje

Al zolang ik weet maak ik lijstjes met dingen die Heilig Moeten. Huiswerk maken deed ik bijna nooit maar ik was wel een ster in het opstellen van de prachtigste schema's die mij een heel voldaan gevoel van nuttig bezig zijn gaven. Ik bedacht de mooiste symbooltjes voor de diverse dingen die ooit zouden moeten gaan gebeuren.  Een priegelboekjessymbool voor 'te lezen'. Een sterretje voor 'te doorgronden'. Een pennetje voor 'te schrijven en zelfs een klein kopje voor 'de noodzakelijke koffiepauze'. Als ik er zo aan terug denk heb ik de icons al uitgevonden voordat er van het web sprake was. Ik werkte met pijlen, tijdsindelingen en plande me suf. Op mijn bureau lag zelfs ooit zo'n belachelijke 'kantoorplanner' met afscheurbare kalenderbladen die je helemaal vol kon krassen met lijstjes. Oh, wat een wonderschone illusie van georganiseerdheid gaf dat ding! Helaas bleef het meestal bij die illusie.
Ik deed behalve plannen verder weinig en het einde van het liedje was dan ook vaak dat de planning zo bijgesteld moest worden dat ik het etmaal voor een examen non-stop door moest rauschen.  Dat ik ooit voor het gymnasium ben geslaagd mag een wonder heten.

Tegenwoordig heb ik mijn lijstjes op de PC staan. Zo af en toe gaat er een rinkelbelletje omdat mijn PClijstje kan mekkeren dat een taak aangevangen moet worden. Al mijn nog niet verwezenlijkte klusjes worden rood in mijn lijstje maar geen nood. Itempje aanklikken en de datum en tijd verschuiven en klaar is Kees.  De echte chaoot herkent men aan de lijstjes!
(zo, nu kan postje schrijven weer van mijn lijstje af en dan kan ik die weer bijwerken met het punt 'geen lijstjes meer maken'. Uiteraard pas morgen uit te voeren...)