Speeltje
Een man heeft zo af en toe een nieuw speeltje nodig.
Dat kan een motorfiets zijn, een mobieltje of een nieuwe vriendin. Om dit laatste te voorkomen maak ik Erik regelmatig lekker met nieuwe gadgets die op de markt zijn. Zo togen wij afgelopen zaterdag naar Rotterdam om een Garmin eTrex GPS-dinges te kopen. Nu hoeven we nooit meer te verdwalen en kan hij alle nuttige en nutteloze zaken die hij onderweg tegenkomt fijn van waypoints voorzien. Die waypoints kan hij dan weer met de landkaartensoftware die we gedownload hebben opslaan. Mogelijkheden te over om uuuurrren mee te spelen en zoet te zijn. Hij blij, ik ook blij en geen vreemde vrouwen die zijn aandacht opeisen...
Zoals webloggers elkaar bezig houden op het web, zo zijn er ook geocachers actief. Zij spelen op hun eigen sites in maffe clubjes die rare termen hanteren als multi-caches, travelbug's en kaboutersoftware. Geocaching is een wereld apart. Eigenlijk draait het allemaal om speurtochtje spelen voor volwassenen. Daar moesten we meer van weten. We zochten een cache bij ons in de buurt om het nieuwe speeltje uit te gaan testen.
Gisteren zijn we door de regen gaan fietsen. Erik voorop met de GPS om z'n nek. Haarfijn werd ik op de hoogte gehouden van de gemiddelde snelheid en de afgelegde afstand. Gestuurd door zo'n twaalf satellieten fietsten we zo naar de cache in het polderpark toe. We hadden een doel! Het pierenparadijs. In een bosje liep Erik rondjes om de juiste coördinaten te traceren en uiteindelijk vonden we de cache onder een hoopje houtstammetjes. Een plastic doos met een logboek erin en wat gadgets. De bedoeling is dat je er wat uithaalt en er ook weer wat instopt. Zo zijn er travelbugs (een sleutelhanger met code die je op het net kan traceren) die al jaren de wereld rondreizen van cache naar cache. Helaas hadden we niks bij ons zodat ik de CD van de Beastie Boys of de kleurstiften ook maar heb laten liggen. Je moet immers wel eerlijk ruilen.
Dat kan een motorfiets zijn, een mobieltje of een nieuwe vriendin. Om dit laatste te voorkomen maak ik Erik regelmatig lekker met nieuwe gadgets die op de markt zijn. Zo togen wij afgelopen zaterdag naar Rotterdam om een Garmin eTrex GPS-dinges te kopen. Nu hoeven we nooit meer te verdwalen en kan hij alle nuttige en nutteloze zaken die hij onderweg tegenkomt fijn van waypoints voorzien. Die waypoints kan hij dan weer met de landkaartensoftware die we gedownload hebben opslaan. Mogelijkheden te over om uuuurrren mee te spelen en zoet te zijn. Hij blij, ik ook blij en geen vreemde vrouwen die zijn aandacht opeisen...
Zoals webloggers elkaar bezig houden op het web, zo zijn er ook geocachers actief. Zij spelen op hun eigen sites in maffe clubjes die rare termen hanteren als multi-caches, travelbug's en kaboutersoftware. Geocaching is een wereld apart. Eigenlijk draait het allemaal om speurtochtje spelen voor volwassenen. Daar moesten we meer van weten. We zochten een cache bij ons in de buurt om het nieuwe speeltje uit te gaan testen.
Gisteren zijn we door de regen gaan fietsen. Erik voorop met de GPS om z'n nek. Haarfijn werd ik op de hoogte gehouden van de gemiddelde snelheid en de afgelegde afstand. Gestuurd door zo'n twaalf satellieten fietsten we zo naar de cache in het polderpark toe. We hadden een doel! Het pierenparadijs. In een bosje liep Erik rondjes om de juiste coördinaten te traceren en uiteindelijk vonden we de cache onder een hoopje houtstammetjes. Een plastic doos met een logboek erin en wat gadgets. De bedoeling is dat je er wat uithaalt en er ook weer wat instopt. Zo zijn er travelbugs (een sleutelhanger met code die je op het net kan traceren) die al jaren de wereld rondreizen van cache naar cache. Helaas hadden we niks bij ons zodat ik de CD van de Beastie Boys of de kleurstiften ook maar heb laten liggen. Je moet immers wel eerlijk ruilen.





Als ik later een oud dametje ben wil ik zo'n mormel van een
schoothondje. Maar dan wel ééntje die luistert naar de naam van Kazan
of Hector. Het lijkt me een leuke stunt om in het park achter mijn
gepimpte rollator te lopen en dan het beest te roepen. Kazan
hierrrr..... Dat er dan zo'n nuffig loedertje aan komt hollen. Ik zou
ook kunnen overwegen om een grote bloedhond te nemen of een ander kalf
op lompe poten en die Fifi of Loulou te noemen maar ik weet niet of die
wel geaccepteerd worden in het webloggerstehuis Huize Alt-Esc.