Mijn moeder, als rasechte Tukkerse, bakte ieder jaar kniepertjes. Kniepertjes zijn platte wafeltjes die het oude jaar symboliseren; plat als een open boek dat je al kent. Nieuwjaarsrolletjes bakte ze ook. Het rolletje staat symbool voor een geheim dat zich nog moet ontvouwen. Niemand weet immers wat het nieuwe jaar gaat brengen!

Nu mamma/oma dit jaar in juni overleden is hebben haar jongste dochter (ik dus..) en haar echte omakind de traditie opgevat. We hebben maar liefst 70 kniepertjes gebakken met de wafelijzers die we allebei van haar hadden gekregen. Het recept heb ik op een schimmig oud vodje papier gevonden in haar kookboek, vol met vlekken en ezelsoren dat ik meegenomen heb uit mijn ouderlijk huis. En ze zijn goed gelukt! Hee mam, je kan trots op ons zijn!

Dit onmogelijke recept heb ik altijd al eens willen proberen. Gefrituurd ijs... Gisteravond was daarvoor het moment. Nichtje (met klein kerstbabytje in bolle buik) en vriend kwamen bij ons kerstavond vieren. Tijd voor een spannend experiment!

Schep vier grote ballen ijs met smaak naar keuze (ik nam slagroomijs) en laat deze goed hard worden in het vriesvak. Kneed poedersuiker door 2 ons marsepein en rol het uit tot een flinke plak. Snijd vierkanten uit de plak en pak de bollen in zodat ze helemaal omhuld zijn. Leg ze weer een uurtje (of langer) in de vriezer. Maak een beslag van 1 ons bloem, een mespunt bakpoeder, 1 el. olie, 1 eierdooier, snufje zout en 1,25 dl. witte wijn. klop dit beslag goed op en laat het ca. 30 minuten staan.



Verhit frituurolie tot 190 graden en klop vlak voor het serveren het eiwit stijf met een eetlepel suiker. Meng dit door het beslag en doe dan de marsepein-ijsbollen door in het beslag. Bak de bollen lichtbruin in de olie, haal ze eruit en laat ze even uitlekken op keukenpapier.



Ik heb de bollen geserveerd met frambozen saus die ik maakte van diepgevroren frambozen, wat vanillesuiker en een scheutje eau-de-vie framboise. Met de staafmixer goed pureren en als je echt professioneel wilt doen kan je dit mengsel ook nog zeven om de pitjes eruit te halen. (dat was me dus net even te veel werk, dus dat laatste heb ik niet gedaan...)

Het was een goedgelukt experiment en een hele geslaagde avond. Niet alleen vanwege het eten maar vooral vanwege de gezellige sfeer.

Toen ik drie was verhuisden we met het hele gezin vanuit Friesland naar Haren (Gr). Het oude huis met al z’n erkertjes en de grote achtertuin was geweldig voor een opgroeiend kind. Ik speelde schooltje op zolder met de schriften die mijn vader als leraar meenam. Ook had ik een hut gemaakt van een oude deur en twee schragen en met mijn vriendinnen kon ik uren spelen onder de oude appelbomen. De omgeving was ideaal, veel groen en een park dichtbij. Elke dag liep ik daar met mijn hondje en ’s-winters schaatste ik op de vijver. Op straat kon je nog rolschaatsen en blikkie-pik spelen. Ik heb nostalgische foto’s van het hertjesvoeren en van mijn grote zus die me op de slee voorttrok. Het lijkt wel een jeugd uit een zwijmelzwijmelboek van Joop ter Heul of de Olijke tweeling.

Na een jaartje kleuterschool ging ik naar school in Groningen. Een slechthorendenschool, midden in de stad. Elke dag bracht mijn moeder me op de fiets naar de bushalte en dan ging ik met zo’n buskaart om mijn nek als ukkie van 5 de bus in. Dat heeft een paar jaar geduurd en toen ging ik het in het gewone onderwijs proberen. Het werd de openbare lagere Brinkschool in Haren.

Een echte ouderwetse dorpsschool met een meester met gezag voor de klas. In de klas zaten enkel brave welgestelde witte kindertjes en slechts één kind van gescheiden ouders. Een echte afspiegeling van het gezapige welgestelde dorp. Een doktersdochter, een notariszoon en één boerendochtertje dat altijd een bloemetjesjurkje droeg. Verder nog wat kinderen van professoren en van de plaatselijke welgestelde middenstand.

Als kind heb je het nog niet door maar toen ik eenmaal op kamers ging wonen, driehoog-achter in een arme buurt in Leiden, viel het pas echt goed op hoe bevoorrecht ik toendertijd was. Hier speelden de kinderen tussen het blik, geen groen, geen plantsoen en ze hadden bovenal geen rijke ouders die zonder problemen dure kleren of speelgoed konden kopen.

Natuurlijk wordt een fijne jeugd niet enkel bepaald door welstand maar helpen doet het wel. Ook bij professorenkinderen kunnen akelige dingen voorkomen; zo vraag ik me achteraf af waarom dat ene kind altijd blauwe plekken had… Aandacht en liefde wordt niet bepaald door geld, maar zo'n mooie groene speelomgeving als in Haren zou ieder kind moeten hebben.

(simultaan logje met Hansje)

'T is me wat. Volgens het linkje naar de Pornalizer dat Bareuhke vandaag postte mag ik me Wendy Wild noemen. Ik mag dan dan wel werkeloos zijn maar om me nu op een carrière in de pron-industrie te storten is ook weer zowat...

Voorlopig houd ik me meer bezig met kerstkoekjes bakken en het recept voor gefrituurd ijs. Dat koekjesbakken gaat me trouwens goed af. Er zijn vandaag maar liefst vier bakblikken de oven uit gerold met kaneelsterren en lekkere oubollige kerstboompjes met een bigarreaux erop. Alleen doe ik dat bakken wel in m'n jeans en met een dikke warme trui aan en niet gewapend met sjarretels of tight korset. Alleen al omdat ik zo'n koukleum ben lijkt die nieuwe baan als Wendy Wild me niks. Kippevel is toch niet sexy?

Wat eten jullie trouwens met de kerst? Ik twijfel nog tussen Bambi-biefstukje op het bordje of toch een boutje van Zoef de Haas. In mijn wildkookboek staan complete recepten voor mouflonbout, gevulde patrijs of gestoofde hertennek maar ik zie mijn slager al kijken als ik vraag om zo'n bout van 2,5 kg. Om van morele bezwaren maar te zwijgen. Toch maar een gemarineerd tofuhschijfje of een kaasfondue dan? Ik ben er nog niet uit.

Als kat van carin heb ik het toch maar zwaar te verduren. Dat het vrouwtje een tik voor elanden heeft is tot hier aan toe maar dat je als kat je waardigheid moet opofferen is de limit... Opeens krijg ik zomaar een stom gewei op mijn edele kop gedrukt.

Gelukkig staat er tegenover dat ik weer eens uitgebreid boven op de baas kan liggen. Baas boven baas zogezegd...

Vandaag heb ik natuurlijk de weergave van de gesprekken van de dooie prins met de Volkskrantjournalisten Broertjes en Tromp gelezen. Ik heb me er zelfs speciaal voor geregistreerd bij de site van de Volkskrant, hoewel ik een broertje dood heb aan het vrijgeven van mijn gegevens aan commerciële sites. Of het nu een goed doel is of een correcte krant, ik vind registreren eigenlijk not done op het web. Maar goed, mijn nieuwsgierigheid overwon ditmaal mijn principes, en de krant was natuurlijk al heel vroeg uitverkocht.
Dat nieuws van die 'onechte' (maf woord, ze bestaan toch?) dochters zal me worst wezen maar wat hij meldde over Nederlandse politici en andere BN-ers vond ik wel interessant. Met name wat hij te melden had over de leugenachtige Luns vond ik erg leuk om te lezen.

Diezelfde Joseph Luns heb ik nog mogen ontmoeten toen ik in Leiden geschiedenis studeerde. Ik was toen bestuurslid bij de stichting 'Het Leids Debat'. Als dove linksige student vond ik het wel een stunt om in het bestuur van een debatclub te zitten in het ballerige Leiden maar ik heb er een hele leuke tijd gehad. We organiseerden debatten met bekende sprekers en studenten samen, over een stelling waarbij iedereen volgens hele strikte regels moest debatteren.

Luns hadden we uitgenodigd voor een debat over de NAVO en hij kwam ook nog. Alleen moesten we dan wel de taxirit betalen van en naar Brussel, waar hij woonde. Ik was daar toen op tegen omdat ik het belachelijk vond dat een studentenclubje met weinig geld voor zo'n dure reis moest opdraaien. Andere sprekers deden het voor een flesje wijn en niet meer, en dan kwamen ze nog graag. Zo heb ik toen heel wat mensen ontmoet waar ik nog leuke verhalen over kan vertellen.

Luns kwam met z'n taxi, zat het grootste deel van de tijd te suffen, zei af en toe wat en flirtte met een studente rechten (tegenwoordig burgemeester van een flinke stad in het oosten des Lands...), dronk een flinke borrel mee en reisde weer af. Uiteraard ook nog met een fles dure wijn als kadootje. Ik vond het een ware belediging voor onze club maar we haalden er wel flink wat publiciteit mee. Wat een nare man, die Luns,  en daarom vind ik het des te leuker dat 'de prins er wel kwaad van weet'.

Als ik de laatste tijd niet bezig ben met kerstgemeuk dan zit ik wel achter de PC. Niet om logjes te lezen of te schrijven maar om gedownloade  films te bekijken. Het is niet te geloven wat er allemaal te vinden valt. Zo zijn we tegenwoordig helemaal verslingerd aan afleveringen van Floris. De serie die in 1969 werd uitgezonden op TV en waar ik van mijn ouders niet naar mocht kijken omdat het allemaal veel te eng zou zijn voor een kleine carin. Er kwamen immers bloedstollende vechtscenes in voor, enge mannen als Grote Pier de piraat en zelfs martelingen op de pijnbank... Nu ik het allemaal terugzie (in zwart-wit uiteraard) is het alleen maar schattig en vertederend. Ik ben dan ook benieuwd hoe het er in de film, die binnenkort in de bioscoop draait, aan toe zal gaan. Ik kan me niet voorstellen dat de nu-koters griezelen van het geweld zoals dat toen in beeld werd gebracht. Die zijn wel wat anders gewend.

Wat moet een mens als hij enerzijds smaakvol te werk wil gaan en aan de andere kant  eigenlijk ook wel  een zwak heeft voor maffe kitsch? Juist, dan koopt hij een rendier met een zonnebrilletje op, dat swingt op z'n saxofoontje op de wijs van 'Santa Claus is comin' to Town...'

De katten vinden het maar niks, dat rare beest dat met z'n pootje tapt en z'n gewei schudt. Niks geen participatie of consideratie van hun kant. Ze snuiven er aan en lopen hoogst beledigd weg. Zij hebben wel smaak en als het aan de kat lag, kwam die meuk ons huis niet in. Bekakte beesten....

Carrièremakers vind je overal... Zelfs onder het pietendom zitten heuse strebers zoals ik afgelopen zondag kon constateren toen ik als fotograaf op het feestje van de wijkvereniging actief was.



Twee jaar geleden zat ik nog volop in de ratrace en voelde me een hele pief als webmaster van een ICT-bedrijf. Met een kekke cabrio onder mijn kont met eigen parkeerplaats op een toplocatie in den Haag, hoge hakken onder mijn puntige zwarte laarzen, allemaal lekker jonge dingen als collega's en een visitekaartje waarmee je smoel kon maken, was ik reuze trots op mezelf.

Toen de recessie aan kwam stormen en ik mijn baan kwijtraakte viel ik dan ook in een diep gat. Opeens was ik geen webmistress meer maar gewoon een werkeloze. Mijn eigenwaarde liep een fikse deuk op en ik moest me weer af gaan vragen wie ik eigenlijk was en wat het waard was. Ben ik nu die ongelooflijk getalenteerde duizendpoot met een hele hoop kennis of toch slechts een gehandicapte kneus met een hoop poeha en een beginnerscursusje html?

Het leek er even op dat ik een interessante baan zou krijgen bij het Amerikaanse bedrijf dat het implantaat maakt waarmee ik sinds 3 jaar weer kan horen; Advanced Bionics. Toen die baan ook niet doorging omdat het Europese hoofdkantoor verplaatst werd van Amsterdam naar Antwerpen zag ik het helemaal niet meer zitten. Voor generalisten met kennis van allerlei zaken maar zonder eigen specialisme valt het niet mee op de arbeidsmarkt. Zeker niet als je niet meer piepjong bent en dan ook nog eens slechthorend. Maar goed, ik klaag niet. Erik heeft een goede baan en we hoeven ons materieel gelukkig geen zorgen te maken en dat is natuurlijk een luxe positie. En voor de rest is het een kwestie van acceptatie en een beetje Zen...

Ik ben al bijna zover dat ik met trots kan melden dat ik niks doe op een feestje. In een maatschappij waarbij je status met name bepaald wordt door wat je doet is dat nog niet zo makkelijk. Natuurlijk doe ik wel een hele hoop. Ik lees, denk na, kook en bak ware kunstwerken, ik houw af en toe beeld, ik probeer andere mensen gelukkig te maken en ben bezig met vrijwilligerswerk. En bovenal probeer ik weer een beetje tevreden en gelukkig te zijn met mezelf. Het heeft geen zin om ongelukkig te zijn over iets wat je op dit moment niet kan bereiken, en wat de toekomst brengt zien we dan wel weer...

Afgelopen zaterdag waren we in Assen. Een familiereünie konden we mooi combineren met het vieren van onze twaalf en een halfjarige trouwdag, een bezoek aan de bogpeople en een wandeling over de graftumuli en langs het ven van de Kampsheide bij Balloo. Het was een bijzondere dag. Zo'n heideveld vol met oude keltische grafheuvels en grillige jeneverbesstruiken heeft een hele bijzondere mysthieke atmosfeer.



Om met onze pootjes op de grond te blijven liepen er gelukkig ook nog wat Drentse heideschapen rond. Ik mag graag met schapen praten. Toen ik in de Yorkshire moors rondliep met een vriendin kon ik haar over de grond doen rollen van het lachen als ik weer eens met een schaap over Plato, Popper en Keynes stond te converseren.  Bèeehhh is naar mijn idee een volslagen onderschatte filosofische uitspraak! Het bèhisme zou meer erkenning moeten krijgen.