Woensdag 27 mei 1992. Het was al weken lang prachtig weer en dat moest toch een keer ophouden. Maar toen we opstonden was het gelukkig alweer zo’n 25 graden en dat bleef het de hele dag. ’s Morgens verzamelden we bij De Kaag, waar een grote boot klaar lag om het hele gezelschap naar Leiden te vervoeren. Het was marktdag en we liepen vanaf de trouwsteiger tussen de bloemen- en patatkramen door naar het stadhuis. Trappie op, trouwzaal in, lange speech, ja zeggen, zoenen, ringen aan elkaars vingers prutsen en nog meer zoenen. Trap weer af en het commentaar aanhoren van het Leidse marktpubliek. Juh, kijkeris, ze hep een minijurrrrek an! Aahjoh, had zekerrrs geen centen genoeg voor een meterrrrtje stof meerrrr… En die goozur dan? Mag ook wel wat meer krrokette eten, magerrre slierrrasperrsje! We gingen per boot weer terug naar het Kaageiland om daar in de zon van een borrel te genieten en te eten. Géén receptie! Wij haten recepties, bleggh.. ’s Avonds dineren en daarna feest, veel feest met muziek. Toen wij om 12 uur vertrokken met het pontje naar de taxi die aan de overkant van het water klaarstond was het feest nog niet afgelopen. Thuis, in onze eigen slaapkamer (geen bruidsuite voor ons; eigen bed is best!) stond een fles champagne klaar en was het huis helemaal door vrienden versierd.

Twee dagen later goot het van de regen en keken wij uiterst meewarig naar een ander bruidspaar dat in een dichte rondvaartboot door de grijze grauwe grachten voer. Tja, dat had ook gekund. Lucky Us!

Op naar de volgende 12,5 jaar mijn lief en dat de zon maar mag blijven schijnen.

Onze koffiezetapparaten hebben het feest van afgelopen zaterdag overleefd, net als wij, dank u.. Het hakte er trouwens wel in, qua uithoudingsvermogen. Gisteren hebben we dan ook niet veel gedaan, behalve duf op de bank hangen en een beetje lezen. Waar is de tijd dat we tot zes uur 's-ochtends doorzakten en dan toch de volgende dag fruitig en frips weer opstonden? We worden een daggie ouder, dat is duidelijk...

Het was trouwens wel geslaagd, dat verjaardagsfeestje. De Thaise wraps, de Franse witlofschuitjes en de Spaanse gevulde eitjes vlogen erdoorheen. De Duitse chocoladetaart is bijna op, net als de eigengebakken Italiaanse ciabatta. Het bezoek was deels Hollands, deels Baskisch, Italiaans van Rotterdamse bodem en ook nog een Zwiekse of een Greedse, dat is wat onduidelijk... Hoe noem je nu een Zweedse dochter van Griekse ouders die al weer jaren in Nederland woont? Ja, dat doet een mens nadenken over wat nu echt Hollands is.

In ieder geval is de klompendans dat niet. Dat is een uitvinding ter bevordering van de integratie van de centen van toeristen en de Nederlandse portemonnee. Denkt er nu echt iemand dat mijn opa en andere boerenzonen op zaterdagavond de boerendochterkes gingen versieren op hun klompen? Die bleven op de deel staan want opa had veel meer sjans op z'n mooie schoenen.

Stamppot met aardappelen dan? Welnee, die zijn door ene meneer de l’Ecluse in Nederland geintroduceerd nadat de Spanjaarden deze vanuit Zuid-Amerika hadden meegenomen.

Van alle Leidenaars heeft zeker meer dan een derde buitenlandse voorouders. Na het Leids beleg en wat pestepidemiën was de bevolking hier behoorlijk uitgedund. Veel verdreven Walen, die in eigen land werden vervolgd vanwege hun protestantse geloof kwamen hier werken en wonen. Echt Leidse namen als Dusoswa (Du Saucoy) en Sjardijn (Du Jardin) herinneren er nog aan.

Echt Hollands daarentegen is de Indonesische rijsttafel. De arme Javanen konden zich zo'n overdaad aan gerechten op tafel echt niet permitteren. De dikbuikige plantage-eigenaren daarentegen natuurlijk wel. Zij gaven hun kokkies de opdracht om allerlei gerechten te koken voor het bezoek, hoe meer hoe beter!

Zo, dan ga ik nu maar eens een echte Hollandse bruine boterham met kaas eten, al mag dat niet meer van het Nederlands bureau voor de voeding. In de nieuwe schijf van vijf komt kaas niet meer voor. Weer een stukje Hollandse folklore ontmaskerd...

Casaspider mist hier de laatste tijd het nieuws over de uptime van onze oude webserver en andere apparaten die Erik met kunst en vliegwerk in de lucht houdt. Wat betreft de webserver kunnen we vol trots melden dat het beestje uit 1994 nog steeds prima functioneert. Hij is alweer 79 dagen non-stop in de lucht. De laatste keer dat hij er mee kapte werd veroorzaakt door een DDOS-attack. Bezoekertjes zijn fijn maar het moet geen storm gaan lopen...

De vaatwasser (ook al zo'n oud beessie) is deze zomer door Erik geopereerd in de tuin. Wat eerst een fatale aderverkalking leek te zijn kon door middel van wat dotteren in warm water (zout verwijderen uit de lagers van de pompmotor) verholpen worden. De patiënt is geheel gerevalideerd en doet het weer prima! Dankzij dat ding functioneert ons huwelijk zo goed, dat we 27 november zelfs onze twaalf-en-een-half jarige trouwdag hopen te vieren. (Slik, waar blijft de tijd...) Het onderstaande berichtje stond vandaag op Nu.nl en wij kunnen het volmondig beamen!

"De belangrijkste reden mag dan tijdsbesparing zijn, toch is een op de vijf Nederlandse mannen van mening dat een vaatwasser in huis goed is voor je relatie. De vaatwasser voorkomt namelijk echtelijke ruzies over het doen van de afwas, concludeert een vaatwasmiddelen- fabrikant in een donderdag gepresenteerd onderzoek onder 549 mensen."

Truus, onze geliefde eierkoker met kipjesdesign, die ons in 2002 in het donker liet zitten, leeft ook nog steeds. Het is dat haar binnenwerk wat versleten is, maar dat komt meer voor bij ouwe dames. Botox helpt hier geen moedertjelief aan. We overwegen een Extreme Make Over en een vlotte jonge Truus staat al bijna twee jaar in de kast te wachten om het ouwe wijffie te vervangen. Zo gaat dat wel vaker met ouwe dames: die worden rücksichtlos ingeruild voor een jonger blond exemplaar. Dat kan ik natuurlijk niet over mijn hart verkrijgen, vandaar dat het jongere model moet wachten tot de grand old lady echt kassiewijlen is.

En dan onze koelkast. Ik heb haar deze week nog grondig gesopt en gewreven. Niet dat ik dat vaak doe, maar zo af en toe moet het gebeuren. Zij gaat zelfs al langer mee dan ons huwelijk, kan je nagaan! Toen Erik centen ging verdienen werd mijn ouwe tafelmodel (ook al zo'n tig-dehandsje) afgedaan en bracht hij het toen-fonkelnieuwe exemplaar in met de woorden: "Zo, nu wordt er steeds meer van mij in dit huishouden". En dat was waar. Al mijn ouwe spulletjes werden vervangen door zijn nieuwe zuurverdiende aankopen. Inmiddels zijn die dus allemaal net zo lekker oud als goedzittende ouwe pantoffels. Niet meer zo snel, niet zo trendy, maar het zit allemaal wel als gegoten!

Dan de koffiezetapparaten... Die moeten morgenavond hun dienst weer gaan bewijzen als we Erik's verjaardag groots gaan vieren. In de schuur staat een taart af te koelen, naast de vlakschuurmachine. Als ik het feest overleefd heb zal ik eens een geduchtige inventarisatie maken van de rest van onze elekrische hulpjes. Dit zou zomaar een vervolgverhaal kunnen worden. Iemand nog een verzoeknummer over een apparaat?

Net als in 2003, in 2002 en heel wat jaartjes ervoor viert Erik vandaag zijn verjaardag.
Broeva Haroo mijn lief; hopenlijk vieren we dit nog vele jaren samen!

Is hier nog iemand die mij uit kan leggen waar de term "luldebehanger" met als overtreffende trap "luldebehanger uit Jipsingbourtange" vandaan komt? Behangen lijkt me juist hardstikke moeilijk. Ik woon nu al zo'n zeven jaar in mijn nieuwbouwpaleisje en nog steeds zit overal het akelig grauwgrijze bouwbehang op de muren. Het eerste jaar had dat nog z'n nut want alles moest immers eerst drogen en goed uitwerken. Inmiddels zitten de scheuren er al jaren in en moet er hoogstnodig iets aan worden gedaan.
Oh, hadden we maar niet gestudeerd maar een vak geleerd...

Ik kan jaloers worden op families vol handige mannetjes. Wat heb je uiteindelijk aan gogen en logen als er geklust moet worden. Ik wil stoere sterke bouwvakkers! Mannen met tattoo's die naar eerlijk zweet ruiken en geen Italiaanse stropdassen dragen. Winterschilders wil ik, maar dan wel voor een vriendenprijsje. Ik weet het, ik ben veeleisend maar oh wat zou het heerlijk zijn als mijn vrienden en familie van die handige werkers waren. (toch hou ik van ze, heus wel, echt waar...!)
Iemand nog behoefte aan een sollicitatiegesprek? Spui het hieronder zou ik zeggen..

Iedere Nederlandse burger wordt geacht de wet te kennen. Voor de brave burgers van Katwijk heb ik dan ook goed nieuws! Tot vrijdag 26 november is het nog verboden, maar daarna is het toegestaan om in badkleding op de Katwijkse Boulevard te lopen. Deze verbodsregel wordt uit de nieuwe Algemene Plaatselijke Verordening geschrapt. Poeh, wat een geluk. Ik kan het gejuich hiervandaan horen.

Ik verheug me er nu al op om op zondagmiddag 28 november in mijn nieuwe bikini te gaan flaneren. Als je nu in Katwijk op zondagmiddag op het strand gaat wandelen zie je hele families met hoedjes op en in lange blommetjesrokken voorbijtrekken om de Herehere met een bezoekje te vereren. Liefst twee maal daags zelfs maar badpakken zitten er echt niet bij. Maar dat gaat dus veranderen. Het is maar dat je het weet.

Maar wat ik me nu zit af te vragen. Kennen jullie je eigen APV wel? Dat moet hoor, want iedere burger etc... Ik heb de hele gemeentesite afgespeurd maar nergens staat wat er in Webkastdorp wel en niet mag. Da's schrikken want voor ik het weet heb ik straks nog een bekeuring aan mijn broek hangen voor iets wat niet mag maar waar ik me niet van ben bewust. Zou ik hier wel mogen vloeken als ik met de hamer op mijn duim sla? Mogen mijn katten wel op straat pissen? Is die vuurkorf in de tuin van de buren geen illegale vuilverbrandingsplaats?
Ik heb de gemeente dan ook maar eens een mailtje gestuurd. Ik ben benieuwd naar de reactie. Wordt vervolgd...

Het is rooiekool- en appeltaartweer. Als het winter wordt komt mijn holenvrouwinstinct naar boven drijven. Terwijl de man zich in het filestrijdgewoel begeeft ga ik me te buiten aan het opleuken van onze grot. Kaarsje hier, olielampje daar... In de tuin wat pindaslingers en vetbolletjes en aan de muur een heus voederkastje. Oppassen is het parool want voor je het weet ontaardt het in het Blokkervirus. De Blokkerziekte heeft als voornaamste symptoom dat men er uitermate kneuterig van wordt. Uiterlijke kenmerken zijn de ganzen voor het raam, de beschilderde dakpan naast de deur en als ultieme gruwel de spijkerbroek met kippegaas en potplantjes erin.
Zover is het gelukkig nog niet met mij gekomen, maar ik houd het angstvallig in de gaten. Blokkerziekte heb je voor het weet!

Ik houd het nog even bij het gefröbel in de keuken, waar een grote pan mangochutney staat te pruttelen en één geurkaarsje subtiel meurt. En om het verhaal af te ronden, er zit op het moment van schrijven zowaar plots een egel in mijn vinexwijktuin! Iemand een tip wat deze kostganger zoal eet? Kattebrokjes lust hij in ieder geval wel!

Natuurlijk viel het gisteren mee. Het wachten was nog het ergste. Ik was geneigd om in de wachtkamer heel hard te roepen: "Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is Grrrroeennn!" Dat had de boel misschien nog wat opgefleurd want er bestaat bijna geen deprimerender sfeer dan daar in dat wachtlokaal. Maar ja, alles zag er groen en de koppen van de andere patiënten nog het meest. Hoe zou het trouwens komen dat de interieurinrichters van ziekenhuizen altijd van dat nare schoolbordgroen kiezen voor de muren en het zeil op de grond. Denken ze dat dat rustgevend is of zo?

Na een ouwe Libelle en twee Donald Ducks te hebben gelezen was ik eindelijk aan de beurt. Verdovingsprikkies en toen onder een blauwe lap met alleen een gaatje voor de neus en mond. Die allebei inmiddels gevoelloos waren maar wel de rare sensatie gaven dat ze opeens enorm opgezwollen waren. Alsof je een kokkerd hebt van hier tot Tokio. Er werd wat gepord, geduwd en getrokken en toen ik me afvroeg wanneer ze eindelijk eens echt zouden gaan beginnen ging het doek alweer op. Einde voorstelling want het was al gepiept! Huh, dat ging wel razendsnel. Eenmaal thuis werkte de verdoving nog zo'n drie uur en daarna had ik bijzonder weinig last. Het eet en praat alleen nog wat lastig maar verder gaat het allemaal prima.

Ik heb natuurlijk gisteravond Erik wel laten zeulen met knuffelbeesten, warme dekentjes en koffie met gevulde speculaas, want zo vaak ben ik ook niet 'would-be sielug' dus de situatie diende terdege te worden uitgebuit. Da's dus prima gelukt. En dinsdagavond is toch al SatC en Gilmore Girls avond dus dat kwam mooi uit.

'Een mensch lijdt het meest door het lijden dat hij vreescht' Dat werd mij al vroeg voorgehouden en dat was nodig ook. Want wat heb ik vaak 'gevreescht'. Elk half jaar naar de tandarts en elke keer was er wel wat. Gaatje hier, ontstekinkje daar.

Ik heb gewoon een rot gebit. Een verklaring hiervoor kan zijn dat ik in mijn leven ontzettend vaak antibiotica heb gehad en dat met name in de periode waarin je volwassen gebit gevormd wordt, funest is. En dan al die lekkere zoete slokjes Nattermann hoestsiroop naast mijn bed of de overheerlijke Haagse hopjes van mijn vader, als ik weer eens snotverkouden was. Als je ook al een snoepkous bent is dat natuurlijk niet goed. Wel heb ik altijd braaf gepoetst met zo'n tube met olifantjes erop. Ik kan het rijmpje dat erop stond nog dromen.

Morgenochtend mag ik fijn naar de kaakchirurg, een wortel laten trekken van een hoektand die 2 jaar geleden is afgebroken. Er is toen een kroon gefabriekt maar omdat er al eerder een zenuwbehandeling had plaatsgevonden bij die tand zit er een stift in het wortelkanaal. Door deze stift bleef de kroon niet goed zitten en heb ik dit jaar vele malen bij de tandarts gezeten om deze weer vast te laten zetten. De afgelopen herfstvakantie was ik het zat.
Het lijkt wel of tandrampspoed zich altijd voordoet als de eigen tandarts met vakantie is en ik heb de afgelopen twee jaar zo'n beetje alle vervangers, weekendtandartsen en noodklinieken van Leiden en omstreken van binnen gezien. Vorig jaar nog op Eerste Kerstdag en Nieuwjaarsdag, dit jaar dus één keer in de Paas- en nu twee keer in de herfstvakantie. Tijd nu voor drastischer maatregelen, het kunstgebit...

Nee, zover komt het gelukkig nog niet maar ik krijg (koop...) nu een brug. Morgen gaat de wortel eruit en 's-middags zet mijn eigen tandarts een plaatje met een noodtand. In maart volgend jaar wordt dan de brug geplaatst. Ik zit nu dus weer stevig te 'vreeschen'. De zenuw van de tand is al dood en het moet toch gebeuren dus het heeft geen enkele zin om me druk te maken. Er zijn erger dingen toch? Ik bedoel maar, toen ik mijn CI-operatie onderging wist ik dat er in mijn schedel geboord en gefreesd ging worden, da's toch andere koek? En toen was ik ook hartstikke stoer en niet bang. Maar een beetje van die ouwe angst voor de grote boeman, de tandarts, zit er nog steeds in...

Lieve Belinda Graham,

Dank je wel voor je bezorgdheid en ik apprecieer het dat je mij een mailtje stuurt met als subject 'Don't fit in your pants anymore?'
Je kan gerust zijn, mijn ouwe spijkerbroek zat vandaag prima toen ik de tuin indook om de laatste bollen te planten.

Ook Letitia Cardenas is erg begaan met mijn wel en wee. Zij schreef me vandaag persoonlijk aan met de boodschap 'En1arge y0ur bre4sts n0w' Ken jij haar misschien? Als je haar spreekt kun je meedelen dat ik volstrekt tevreden ben met mijn eigen bonbonella's. Kimberley Jinny is ook al zo iemand die aan me wil sleutelen. Pump that juicy buttocks!' juichde zij vandaaag in mijn mailboxje... Lieve Kim; ze zijn zo al juicy genoeg, daar gaan we echt niets aan oppompen, beste meid.

Dan hebben we nog Sandy, Myron, Faye en Roland die mij hoogstpersoonlijk mailen over Italian crafted Rolexen en Cialis tabs. Had ik al gezegd dat ik Rolexen haat. Nee? Nou bij deze! En al die tabs, pills en dergelijke mogen jullie zelf op een zekere plaats steken waar de zon nooit schijnt. Zo!
Dus lieve Belinda en consorten, bespaar je de moeite, mail me nou maar niet meer. Ik word af en toe een beetje gek van jullie, schatteboutjes.

Liefs, jullie carin

Vanmorgen vroeg droomde ik dat ik blijkbaar zomaar eventjes een kind had gebaard. De spruit lag in de logeerkamer te huilen. Ik raakte in paniek want schone luiers, naveldoekjes, flessemelk en wat dies meer zij had ik natuurlijk niet in huis. Ik pakte het hongerige wurmpje uit het logeerbed en wist totaal niet wat te doen. Ondertussen stonden er allemaal familieleden te roepen dat ik op moest schieten omdat we om 11 uur op het verjaardagsfeest van mijn (wijlen) tante Jo moesten zijn. Dat ik opeens zomaar moeder was geworden was geen excuus; dat had ik maar eerder moeten bedenken!
Ik legde het kind aan de borst maar door de fake-nipples van Samantha uit Sex and the City, die ik blijkbaar ook al droeg, werd dat natuurlijk een fiasco. Het arme meisje brulde en brulde en ik werd steeds wanhopiger. Het kind begon te schoppen en te stuiptrekken en ondertussen bleven mijn familieleden en Erik hier stoïcijns onder. Ik moest opschieten. Er telde maar één ding. Op tijd zijn voor dat stomme verjaardagsfeest.
Toen ging de wekker en stommelde ik verdwaasd naar de douche. In de logeerkamer lag gelukkig alleen wat vuile was te wachten op transport naar de wasmachine.
En nu vraag ik me de hele dag al af wat zo'n droom nou kan betekenen. Zijn er nog psychologen hier in de zaal?

Net thuisgekomen na een fijn lang bezoek aan een (ex)weblogster en een vervelend kort bezoek aan de tandarts, zet ik even de TV aan. Ik zap wat heen en weer op zoek naar nieuws over de verkiezingen in de VS en lees op teletekst over de moord op van Gogh. What the fuck, krijgen we nu? Gauw Ned. 2 aan voor het laatste journaal en wie zie ik met haar kop op m'n scherm, moraalmuts Heleentje van Rooyen. Ze zegt dat burgemeester Cohen zijn woede niet uit en vindt dat er nu 'echt iets moet gaan gebeuren'.
Ja kijk, nu lopen de rillingen helemaal over mijn rug. Wat moeten we dan gaan doen, schone Helena? Alle moslims neer gaan knuppelen soms? Een blanke jihad? Of gaan we nog meer normen en waarden à la Balkenende nastreven?

Diezelfde Balk trouwens zegt; "Ik wil een beroep doen op iedereen om niet direct vergaande conclusies te trekken. De feiten moeten zorgvuldig op een rij gezet worden."
Kan je dat ook even aan je eigen ministers vertellen, mister moraal? Remkes spreekt van een bekende van de veiligheidsdiensten en van Aartsen rept zelfs al over een 'terroristische moord' Hoezo, geen overhaaste conclusies?

Ik kan er nog niet over uit. Weet je wat; ik ga nu maar eens naar de supermarkt, spullen halen voor een goede pilaf. En onderweg nog eens peinzen over dit kikkerlandje wat me nu af en toe een zompig moeras toe schijnt!

Dankzij de nationale krakerscompetitie stijgen de kijkcijfertjes hier in duizelingwekkend tempo. Ooit heb ik ergens de naam Tom Egbers laten vallen en nu stroomt men toe in de hoop op het verlossende antwoord. Bespaar u de moeite; ik weet het ook niet. Sterker nog, ik weet de vraag niet eens. Vertel eens, wat wilt u eigenlijk weten?

Wat ik wel weet is dat de film Fahrenheit 9/11 van Michael Moore veel hogere kijkcijfers verdient dan dat deze nu krijgt in de VS. Vanavond hebben we er weer eens naar gekeken als 'opwarmertje' voor de Elections van morgen. Ik had de film al in de bioscoop gezien maar het blijft een docu-drama dat iedere keer weer de rillingen over je rug doet gaan. Niet te geloven dat deze film alleen via een pay-channel voor een kleine groep Amerikanen beschikbaar is. Als u hem nog niet heeft gezien; kijken die film!

En als we het toch over de verkiezingen hebben, Sargasso gaat continue hierover loggen. Een log om in de gaten te houden en veel interessanter dan die blonde Egbers.