Dit wordt een beetje een 'Wist u dat?' potsje... Iedere schoolkrant, personeelsblaadje of verenigingsorgaan heeft wel zo'n rubriek. Gruwel o gruwel maar het vult zo heerlijk weg en uiteindelijk wordt het vaak als eerste gelezen. Bovendien kan ik zo mooi diverse dingetjes in één keer kwijt zonder een rooie draad te moeten verzinnen. Handig toch?

- Wist u dat potsje geen consequente schrijfvaut is maar heel bewust? Volgens mij is het Joostiaans taalgebruik en toen er nog weinig loggers waren wist iedereen wat het betekende. Zo doe ik net alsof ik ook een beetje old-skool ben. Jaja..
- Wist u dat ik vandaag Erik mee naar buiten heb gekregen? Ik heb hem gisteravond na een paar bier een plechtige verklaring laten tekenen dat hij met het hand op zijn hart beloofde om vandaag samen te gaan wandelen. Ha! Zo pak je ze aan, die nerds die altijd binnen zitten.

- Wist u dat dat nog best moeilijk was om die foto te maken zonder honden, paarden of mensen erop? Tjee, wat was het weer druk bij de Duindamse slag. Doet me bijna denken dat Nederland te vol is. Via Odette kwam ik op de inburgeringstest (naar onder de foto's scrollen) terecht en ik zou bijna wensen dat er een hoop kaaskoppen voor zakken. Die kunnen dan fijn gaan emigreren en dan wordt het weer wat rustiger in het duin. Maar ja, ik loop er zelf ook, dus heb geen recht van spreken om een ander dat te ontzeggen. Da's net zoiets als zeuren over hoe touristisch sommige plaatsen in de vakantie wel niet waren. 'Wat deed je er dan zelf muts' denk ik dan vaak...
-Wist u dat het zo wel weer mooi is voor vandaag? Mijn katten lopen al een uur te mekkeren om eten. Ja, die kunnen geen klok lezen en zijn van mening dat ik harteloos ben en dat ik al een uur lang mijn tijd hier loop te verbeuzelen in plaats van het diner aan de dames te serveren. Dat ga ik dan nu maar gauw doen.

- Ik verveel me, zullen we weer foto's gaan plakken?
- Ja straks, ga anders eerst een leuk stukje schrijven.
- Pfoe, alsof dat zomaar gaat, een leuk stukkie. Ik heb ze echt niet paraat in mijn mouw zitten hoor.
- Ach kom, je weet vast wel weer iets te verzinnen.
- Nou, ik wou het eigenlijk maar niet over die weblogmarathon hebben. Word al moe van het idee alleen dat je 25 uur lang elk uur minstens één potsje plaatst.
- Nou, voor 20.000 bezoekers per dag zou jij dat ook wel doen.
- Ik ben al blij als er zoveel per jaar komen en dan geen googleaars hè? Van die malloten die op natte slipjes zoeken of op Tom Egbers middelbare school. Nee, echte lezers wil ik. Maar ja, ergens doe ik het vast fout, want zoveel komen er niet.
- Wees blij, al dat gedoe en al die aandacht is toch niks voor jou.
- Ja, da's waar. Ik zal maar zeggen dat ik geen hitslet ben, zoals Luna zichzelf noemt, maar eigenlijk...
~Hit me with your rhythm stick,~
~hit me, hit me,~
~je t'adore, ich liebe dich,~
~hit me, hit me, hit me,~
~Hit me with your rhythm stick.~
~Hit me slowly, hit me quick,~
~hit me, hit me, hit me.~

Goh, en wat hebben we hier?

Ja, dit is nou een typisch voorbeeld van een vroeg 21ste eeuws weblog. Zo aan het eind van de 20ste eeuw, begin 21ste eeuw deden mensen dat nog, een pagina bijhouden op een zogenaamde computer.
We zien het middenstuk dat teksten bevat die de maker naar eigen believen invulde en men kon daarop via een reactiedinges reageren. Ook bevat deze pagina een plaatje van een webcam. Een uiterst primitieve weergave van een interieur met daarop een  kat. Ook zoiets typisch van een weblog hè. Dat vond men toen echt bij een log horen, zo'n kat. Daar maakte men zich toendertijd trouwens heel erg druk over, wat er nu zoal wel of niet op zo'n log thuishoorde.
Ook bevat deze archaische pagina in de rechterkolom de laatste reacties van andere mensen die daar dan weer op reageerden. Verder zien we nog wat zogenaamde hyperlinks. Men kon deze met een primitief apparaatje; de zogenaamde muis, aanklikken zodat men dan weer andere weblogs kon lezen. Ja, in die tijd wisten ze elkaar wel bezig te houden met die weblogs. Mensen hadden toen blijkbaar nog tijd voor zoiets.

Ja, da's wel apart en hoe komt u daar nou aan mevrouw?

Ik kreeg dit van mijn tante, die heeft het weer van haar oudtante geërfd en bij het opruimen van haar woonverblijf vonden we deze oude kast terug. Na lang naspeuren in diverse archieven kwamen we erachter wat het was en uiteindelijk wist een oude man het weer aan de praat te krijgen. Heeft dit nu nog enige waarde, zo'n weblog?

Dit voorbeeld stamt uit april 2002 en was weliswaar vrij vroeg maar zeer zeker geen trendsettend exemplaar. Kleurstelling en layout zijn niet echt bijzonder maar al met al is dit toch wel een redelijk voorbeeld van een vroeg zogenaamd Pivot-log. Ik zou dit dan ook op zo'n 5 Atlantica's willen waarderen en voor de rest heeft het vooral een emotionele waarde. Toch leuk dat u dit heeft meegenomen, het geeft al met al wel een aardig tijdsbeeld van die primitieve eerste internet jaren....

Omdat ik tegenwoordig in het bestuur zit van de Webkastwijkvereniging ontving ik een uitnodiging voor de opening van het nieuwe clubhuis van de hockeyclub in het aangrenzende sportpark. Het leuke van dit gebouw is dat het clubhuis ook onderdak biedt aan het kinderdagverblijf en de buitenschoolse opvang. Ik kan me voorstellen dat kinderen die de hele dag al in een muf schoollokaal hebben gezeten niet ook nog eens na schooltijd binnen willen zitten wachten tot pa of moe ze eindelijk komt halen met de PC Hooft-tractor. Die willen buiten spelen en dank zij de samenwerking met de sportclub kan dat nu ook.

Erica Terpstra verzorgde de opening en ook al is haar partij bepaald de mijne niet, ik kan haar wel waarderen. Ze vertelde smakelijk over andere openingen die ze had verricht en waarbij van alles fout ging. In Leiden heeft ze ooit een verzorgingstehuis geopend waarbij ze met zo'n 10 andere bobo's in de lift bleef steken en uiteindelijk door de brandweer bevrijd moest worden. Dat ze zelf de term bobo hanteerde vond ik wel sympathiek, net als de aandacht die ze had voor de kinderen en de sporters. Eén van de deelnemers van de vrouwelijke Olympische hockeyploeg komt van deze club en Erica riep speciaal voor haar een toast uit. De burgemeester van ons dorp stond er een beetje verloren bij. Net goed...

- Wat zullen we nu eens gaan doen?
- Foto's plakken? De foto's van vorig jaar liggen nog in de la.
- Moet dat nu? Kunnen we dat niet beter morgenavond gaan doen?
- Een spelletje dan?
- Catan zeker, pff, daar heb ik nu niet zoveel puf voor.
- Daar kan je gewoon bij blijven zitten hoor, daar heb je geen puf voor nodig. Bovendien zeg je de hele zomer al dat dat echt iets is voor de lange herfst en winter maanden en dat is Nu!
- We doen heus wel weer een keer een spelletje maar niet nu.
- Zeker pas als de kalveren met Pinksteren op het ijs dansen.
- Ja dan zeker en met Pasen ook nog wel...
- Maar wat zullen we dan nu eens gaan doen, ik verveel me en heb geen zin in TV kijken of een boek lezen.
- Toch maar foto's plakken dan?
- *Zucht* Volgens mij is de lijm op
- Nietes, ik heb pas nog twee tubes gekocht.
- Fotopapier op dan?
- Ook al niet.
- Wat moet ik dan voor een uitvlucht verzinnen?
- Weet niet, maar ooit moeten we toch beginnen anders erven onze achternichtjes en neefjes terzijnertijd allemaal schoenendozen vol.
- Die flikkeren ze dan toch gewoon bij het grofvuil?
- Dat doen ze met de ingeplakte foto's vermoedelijk ook wel...
- Maar dan hebben wij er nu tenminste nog lol van... Kom op, beginnen met die hap!

Soms zie je van buiten niets maar broeit er van alles onder het oppervlak. Zo is het ook een beetje met dit log. Ik merk dat ik steeds onpersoonlijker ga loggen; steeds minder vertel over wat me werkelijk bezig houdt. Het kost me vaak moeite om weer een stukje te schrijven omdat ik niet alles het web op wil slingeren. Veel mensen die ik ken lezen dit en ik vind het vervelend als zaken anders geinterpreteerd worden dan ik bedoel. Het is niet de bedoeling dat mensen dit log als een soort dagboek van mij zien waaraan ze denken af te kunnen leiden hoe het met me gaat. Iedere logger loopt wel eens tegen dit probleem aan. Zo zoek ik ook de grenzen af van wat ik kwijt wil, wat scherts, ironie of werkelijkheid is. Ik pieker er nog steeds over.

Maar goed, om lekker vaag te blijven ga ik vandaag eens linkdumpen. Sinds onze reis naar Sicilië ben ik gefascineerd door vulkanen. De ongelooflijke kracht van zo'n vulkaan en het onvoorspelbare karakter ervan zijn fantastisch. En dan de mensen die het gevaar trotseren en er vlak bij gaan wonen. Maar ja, ik woon zelf ook een aantal meter beneden de zeespiegel en een Italiaan die ik sprak kon zich niet voorstellen dat ik toch nog rustig kan slapen.

Via www.vulkanen.nl ontdekte ik vandaag deze webcam van de vulkaan Mount St. Helens in de staat Washington, USA die momenteel actief is. Regelmatig kijk ik naar dit plaatje en stiekem hoop ik dat hij gaat uitbarsten. Een vorm van internet-ramptourisme, ik weet het, maar spannend is het wel.

Dit zijn de mooiste uurtjes van de nacht. Iedereen ligt nu te slapen, ergens luidruchtig te feesten of simpelweg verkerend in een lekkere soezeldoezeltoestand. Ik zit hier heerlijk alleen in de keuken en buiten is het stil. In de Vinexwijk waar ik woon is zaterdagnacht een verloren stil mistig moment. De straatlantaarns branden en verder is er helemaal niets te bespeuren. Mijn logé's hebben hun bed opgezocht en manlief is ook afgetaaid. Alleen de vaatwasmachine loeit hevig. Een herinnering aan het voorbije feestmaal. Mijn katjes zijn, net als ik nog niet gediend van gezapige rust. Zij willen voer, voer en voer; ik wil slechts nog even nagenieten.

Ik trek een plastic zakje open met daarin ongelooflijk meurende gedroogde visjes. De katteloeders en ik geven er niet om, stank kan soms geweldig fijn zijn. Overdag zou ik dit niet kunnen doen omdat er dan altijd wel mensen in de buurt zijn met verfijnde neuzen. Twee poezenbeesten staan hevig spinnend naast me. Net als ik genietend van de speciale tractatie op dit speciale uur. Trassi stinkt en ebbi (gedroogde garnaaltjes) zo mogelijk nog meer. Vieze droge visjes zijn het summum. Deze vuige dingetjes zin helemaal het neusje van de zalm.

De ouwe Romeinen wisten dit al. Thaise vissaus (Nam plá)  is gebaseerd op rotte vis en zelfs de Engelse Worcestershiresauce (spreek uit als Woestersoozz) heeft dooie vissekoppen als ingrediënt. What's new? Rome is gebouwd op zeven heuvelen: zo gaat het verhaal. Maar wisten jullie dat één van die heuvelen met name bestaat uit potscherven en oude oesterschelpen? Die oesters gingen samen met de sardientjes in de vissaus. Zout was niet te betalen en de vissaus was een geweldig vervangingsmiddel. Het zout in de pap van toen was die vissaus en dat het woord salaris rechtstreeks afstamt van zout is heus geen toeval. Janus Modalus had hooguit prei met wat honing en thijm in z'n pan en daarbij misschien wat brood of bonen....

Je moet verrotte vissaus weten te waarderen. Net als die uurtjes van de nacht waarin iedereen slaapt of iets beters te doen heeft. Ik denk dat ik nog even blijf zitten nagenieten en een stukje stinkgeitenkaas ga eten.  En natuurlijk ga kijken naar de twee bontebalbeesten die een demonstratie tevreden snurken tentoonstellen waar een rasacteur nog een puntje aan kan zuigen. Ik hoef hen niks te vertellen van zout en pap en zo. Zij zullen mij hooguit misprijzend aankijken. "Dom mens met je gymnasium, dat wisten we allang, prrrrrr......"

De vrienden die dit weekend komen logeren zullen wel denken dat de pot morgen bruune boon'n schaft. Há, dat hebben ze mis! Wat die pot dan wel bevat vertel ik natuurlijk niet, want zij lezen hier ook wel eens mee... Surprise!

De Sambal Goreng Capucijners/Bruine bonen met spek gaat als volgt.

• 1 blik bruine bonen
• 250 gr. mager rookspek in blokjes
• 1 gesnipperde ui
• 1 teentje gesneden knoflook
• 2 theelepels sambal oelek
• 1 theelepel trassi
• 1 schijf laoswortel
• 2 theelepels suiker
• 1 spriet sereh
• 1 salamblaadje (Indische laurier, evt. vervangen door gewone laurier)
• asem ter grootte van een flinke dobbelsteen
• kwart blok santen
• 1/2 eetlepel olie
• zout

Wrijf de ui, knoflook, sambal, trassi, suiker en een beetje zout met elkaar tot een brij. Bak het spek met de olie en de schijf laos heel zachtjes tot het vet eruit loopt. Voeg de kruidenbrij toe en het salamblaadje en de sereh. Bak dit even mee en voeg dan de bonen en de santen toe. Los het blokje asem met 4 eetlepel kokend water op en voeg het toe. Stoof alles en verwijder de laos, sereh en het salamblaadje voor het opdienen.

Nou heb ik vandaag helemaal geen postje meer gemaakt in het kader van mijn Indische week. Ik heb er wel aan gedacht hoor terwijl ik buiten druk doende was met het schuren van de oude stoel die ik meekreeg toen ik op kamers ging wonen. Dit bijzondere meubelstuk is ooit vervaardigd door een gevangene uit de voormalige beruchte gevangenis van Veenhuizen. Toen we vroeger op bezoek gingen bij kennissen in Oldeberkoop kwamen we er altijd langs. Een lang kanaal en daaraan grote huizen voor de staf met prachtige namen als 'Werklust' en 'Arbeid Adelt' De gevangenen zelf woonden minder riant.
Maar goed, ik heb flink geschuurd en gepoetst in het zonnetje en ondertussen aan rats, kuch en bonen gedacht. En dit bracht me weer op het merkwaardigste gerecht uit de Indische keuken dat ik ooit heb gegeten: Capucijners op z'n Javaans. De notabelen die indertijd in Batavia woonden aten op z'n tijd ook graag rats, kuch en bonen maar dan in een luxe variant. En de baboe of het kokkie die het moest klaarmaken deed dat met een flinke snuif eigen inbreng.
Morgen dan ook weer een recept, van capucijners (of bruune boon'n naar eigen wens) uit de tempo doeloe...

Hoeveel recepten van Sambal Badjak uit diverse kookboeken ik er ook op nasla, iedere keer zijn ze weer anders. Zelf gebruik ik graag een eigen variatie op het recept van Beb Vuyk uit het Groot Indonesisch kookboek. Dit is al meer dan 25 jaar hét kookboek over de Indonesische keuken, voor beginner en gevorderde. Naast de bereidingswijze van bekende gerechten geeft Beb Vuyk in dit boek ook talloze variaties en minder bekende recepten.

• 10 gesnipperde lomboks (rode Spaanse pepers) Wil je het heet, gebruik dan ook de zaadjes. Hou je van mild, laat deze zaadjes dan weg.
• 200 gram gesnipperde uien
• 3 teentjes gesnipperde knoflook
• 8 stuks kemirienoten
• 1 stukje geschilde laoswortel van zo'n 5 cm. dik
• een blokje asem (tamarinde) ter grootte van een flinke dobbelsteen
• 1 theelepel trassi (neus dicht, is een stinkende garnalenpasta...)
• 3 theelepels (Javaanse) suiker
• 1 theelepeltje djinten (gemalen komijn)
• 2 sprieten sereh (citroengras)
• 1/8 blok santen (kokosmelk)
• scheut ketjap manis
• 2 eetlepels olie
• zout

Pof de kemirienoten aan een prikker boven de gasvlam tot ze lichtbruin zien. Wrijf deze fijn in de vijzel samen met de pepers, uien, knoflook, suiker, djinten, trassi en wat zout. Verhit de olie en bak de laoswortel en de sereh op een zacht vuurtje even aan. Voeg het gestampte mengsel toe en fruit alles met elkaar tot de uien geel zijn. Maak het blokje asem fijn in 4 eetlepels warm water, zeef dit en voeg het aan het mengsel toe. Roer er een scheut ketjap door. Voeg ook de santen toe en laat alles pruttelen tot het dik wordt en de olie uit de santen boven komt drijven. Verwijder de sereh en de laoswortel en schep het mengsel in een schone pot. Zorg ervoor dat er een klein laagje olie  op de sambal drijft, dit conserveert het geheel.

Salamat Makan!

Ooit heb ik een aantal cursussen Indische keuken gevolgd. Deze werden toen in Leiden georganiseerd door de stichting NINES (Nazaten Indische Nederlanders en Sympathisanten). De kookdocent was een uitermate strenge KNIL militair met een grote grijze generaalssnor en een heel klein hartje. In de eerste les leerden we dat er twee scheldwoorden bestaan; Conimex en Moulinex. Niks geen poeiers of zakjes en al helemaal geen keukenmachines. Er hoorde gestampt en gewreven te worden. Verse kruiden, groenten en specerijen dienden tot een moes (boemboe) in de tjobèk (vijzel) ge-oelekt worden tot het zweet in straaltjes van je voorhoofd liep.

We kregen zelfs huiswerk op. Zo moesten we naar zijn recept een potje sambal badjak maken. De volgende les zat de docent gewapend met een grote eetlepel en een kladblok klaar om onze prut te keuren. Twintig potten sambal voor z'n neus en elke pot werd uitgebreid besnuffeld en er werd een grote lepel geproefd. Vervolgens werd er uitgebreid rapport uitgebracht.

Mijn sambal werd gelukkig goedgekeurd. Alleen was mijn djinten (komijn) wat muf. Een specerij waarvan de hele pot slechts een theelepeltje bevatte.  Eén van de cursisten kreeg te horen; MOULINEX! Niet zelf gesneden en gestampt, schande! Bij een ander was het eindoordeel niet minder vernietigend; niet zelf gemaakt maar in een potje overgeschept... Hij noemde alle merken op die het volgens hem niet waren maar vertelde er triomfantelijk bij dat hij wel kon proeven waar het vandaan kwam, uit de Alexanderkazerne in Den Haag! En verdomd dat hij gelijk had. De kok was een kennis van de cursist en deze dacht zich er even gemakkelijk af te maken. Niet dus.

Morgen hier het recept van de originele sambal badjak.

Kent u die mop van die foto's die in de krant van vandaag zouden worden geplaatst? Nou die foto's gingen dus niet door. Niet dat ze nu opeens vernietigd zijn als een filmrolletje in de Srebrenica zaak maar gewoon omdat er even veel belangrijker nieuws was. Maar wat in het vat zit verzuurt niet dus binnenkort komen ze eraan en krijgen de lezertjes uit het Noordhollandsche van mij een berichtje om naar de krantenkiosk te hollen.

Nu even iets heel anders. Wie is er net als ik dol op Indisch eten? Ik vond vandaag een spannend oud documentje uit mijn Word archief terug en tevens een stoffige map vol recepten. Als er belangstelling voor is wil ik binnenkort wel wat posten over de wereld van de boemboes, KNIL hangsnorren en sambal badjak van de Alexanderkazerne. Of hebben jullie liever foto's van tijgertjes of verhaaltjes over de tachtiger jaren of over bunkers? Lezers, doe eens interactief.

Toen ik een tijdje geleden een postje over ons tochtje naar de forten rondom Haarlem op dit log plaatste bedacht ik dat op de site van de Stelling van Amsterdam ook een fotowedstrijd stond vermeld. De foto's hebben we dan ook opgestuurd en vandaag kregen we zowaar bericht.

"Geachte ...
Van harte gefeliciteerd! De door u ingezonden foto van de rit per Jeep naar fort benoorden Spaarndam is gekozen als winnende foto in de Categorie "Activiteiten tijdens de Stellingmaand"
De foto zal binnenkort worden geplaatst in het Noordhollands Dagblad. Zodra ik weet wanneer zal ik u dat laten weten.
Behalve publicatie van deze foto komt u ook in aanmerking voor een door onze Stichting beschikbaar gesteld bedrag van 50,-- Euro"

Broeva Haro! Groot Feest ende Champagne! En voor de lezertjes uit het Noordhollandse; morgen (vrijdag) staat het allemaal in het NoordHollandsch Dagblad. (is er trouwens iemand die die krant aan mij kan sturen, tegen vergoeding uiteraard?)

Hij kan nog vrolijk kijken voor het kiekje. Op hem werd tenminste geen jacht gemaakt. Hij zat lekker in het zonnetje vlak bij de vissers die hun vangst aan het schoonmaken waren, in blijde afwachting van een hapje vissekop.

In het Franse district Nord waren vorig week zo'n 65.000 jagers op pad die het nieuwe jachtseizoen inluidden. De vele haasjes en reeën die we zagen bleven niet stilstaan voor de foto. Die maakten dat ze wegkwamen als ze ons zagen. Ik kon roepen wat ik wou; dat ze bij ons in de auto konden springen voor een veilig politiek asiel, ze deden het niet. Ach, ook wel begrijpelijk. Hoe konden ze nu weten dat wij slechts onschuldige wandelaars waren en geen akelige pietepoefmeneren. Heel Frankrijk was in extase over het geweldige hazenjaar, dankzij de milde winter. De kranten hadden als hoofdartikel slechts verhalen over 'la Chasse' die zo 'naturelle' zou zijn. Ander wereldnieuws deed er niet toe...

Wij raakten van andere dingen in extase; van dit mooie uitzicht bijvoorbeeld. Het was een hele klim naar boven maar ja 'dan hep je ook wat'. Het zal wel een geijkt kiekje zijn uit de topdrie van meest gefotografeerde plaatsen van Frankrijk, naast de Mont St-Michel en de Eiffeltoren, maar dat kan me lekker niks schelen. Etretat is nu eenmaal mooi.