Carin en Erik zijn even een weekje weg. De zon zoeken aan het einde van het paadje...

Overigens ligt het paadje hierboven niet in het noorden van Frankrijk, waar wij morgen naar toe zoeven maar gewoon in Nederland. Wel vlak aan de Duitse grens; dat wel. Vorige week zondag liep ik hier nog in alle vroege stilte. De Dinkel, onthoud die naam. Een prachtig riviertje in een sprookjesachtig stroomdallandschap. Er wonen zelfs ijsvogeltjes al hadden die waarschijnlijk zelf vakantie toen ik er liep.

En als uitsmijter nog maar een prentje van een olde boerderie met wat gezusters koe. Ik vind ze zo mooi, die traag kauwende beesten die je met een filosofische blik aan kijken. Of zijn ze gewoon dom en pretenderen ze een intelligente oogopslag? Ik weet het niet. Wel weet ik dat ze buiten horen. Wat is Holland nou zonder koeiebeesten in de wei? Afijn, ik ben er dus even een weekje 'vantussen'. Eens kijken of ik in NoordFrankrijk ook van die plaatjes kan schieten. Ondertussen houdt u het hier wel een beetje braaf hè? Tot volgende week zaterdag!

Sinds er drie jaar geleden een wereld vol geluid voor me open ging, zoals zoveel mensen zeggen, luister ik naar rijp en groen op muziekgebied. Dat die wereld niet altijd even fantastisch klinkt mag duidelijk zijn. Toen ik voor het eerst de radio kon verstaan kon ik me mateloos verbazen over alles wat de ether ingeslingerd wordt. Soms prachtige liedjes en soms ongelooflijke pestherrie. Ook de praatprogramma's kunnen me steeds weer vol verwondering achterlaten. Mensen, wat wordt er veel geouwehoerd. Maar wat kan het ook interessant zijn om andermans en -vrouws mening te vernemen.

Op het gebied van muziek was het geweldig om nu eens te horen hoe die muziek, waarover ik al veel gelezen had, nu echt klonk. Het is raar dat ik me vaak vooraf al een mening had gevormd op basis van andermans opinie. Je loopt toch vaak achter mensen aan waarvan je denkt dat zij het wel zullen weten. Een zekere mate van kuddegedrag is mij ook niet vreemd. Mijn vrienden zijn hele lieve redelijke wezens en over het algemeen delen we de smaak op het gebied van politiek, literatuur, kunst en ook muziek.

Hazesliefhebbers zitten er niet bij. We zijn niet hooggeblondeerd, dragen geen grote gouden armbanden en zwaaien niet met aanstekers op de maat. Daarom vind ik het des te leuker om dat vanavond nu eens wel te doen. Eén van de eerste nummers die ik na mijn gehooroperatie beluisterde omdat ik er al zo veel over had gehoord was 'Zeg maar niets meer' en ik kon er helemaal in mee gaan. Heerlijk brullen, theatraal meeblèren, snikjes in mijn stem leggen, passie en pathos. Het is vast heel erg incorrect en niet goed voor mijn reputatie maar ik vind het eigenlijk geweldig. Dus als u me excuseert ga ik nog weer effe waven en lekker snikjes en trillertjes meezingen. André, daar ga je, Zeg maar niets meer, het is te laat!

We zijn weer thuis na allebei op reis geweest te zijn. Erik naar het spannende Spanje en ik naar het turbulente Twente. En nu is het kadootjes tijd. Mijn verlanglijstje heeft Erik niet afgeleverd bij de Sint maar in zijn eigen broekzak gehouden om het er af en toe uit te halen en er iets van aan te schaffen. Joepie!. Ik heb zojuist een dik pak Turron Duro en een grote pot Aceitunas Verdes ontvangen en daar blijft het niet bij. Om twaalf uur ben ik lekker jarig en dan krijg ik nog meer kadootjes! Dus ga ik nu gauw dit berichtje posten om op tijd klaar te zitten voor klapzoenen en jubelgezang. Lang zal ikke leven!

Whoeppieehhee, yesyesyes, broeva haro; ik heb een fijn tweedehands speeltje gekregen en ben nu net zo zielsgelukkig als een kind van acht met een splinternieuwe knikkerzak vol met grote dikke bonken en flonkerende stuiters!

De hele avond ben ik al bezig om het ding op te tuigen en in te richten naar mijn zin. Het speeldinges kan zo veel en steeds ontdek ik iets nieuws. Hij kan geluidjes maken, filmpjes afspelen, foto's laten zien en ik kan er eindeloos mee bezig zijn. Net een poppenhuis dat je perfect wil inrichten. Zal ik dit piefje in deze kamer zetten of dat poppetje daar? Moet er een mooi schilderijtje bij de entree komen te hangen? Waar stop ik al mijn spulletjes? In een heleboel kleine laatjes of in één grote verzamelkast? En als ik uitgespeeld ben kan ik het dinges in een hele grote tas stoppen die ook nog eens een heleboel spannende vakjes heeft. Een vakje voor pennen, voor viltstiften, voor accu's, voor allerhande papieren (waar ik ook nog over na moet denken, welke precies...) voor mijn fotocamera, voor memorycards, en dan nog een paar spannende vakjes voor nog veel meer...

Ik word er hyper van; wat een mogelijkheden. Wat fijn, zo'n tweedehands laptop. Dat de accu versleten is zal me een rotzorg wezen. Ik speel voorlopig nog wel vrolijk door. Nu nog even kijken of ik dit potsje via het gave infrarood poortje het web in kan slingeren...

Mijn voeten doen zeer. Dat komt ervan als je een flinke tippel van een paar uur door de polders rond Amsterdam en door het Amstelpark maakt. Ik liep samen met B. naar de begraafplaats Zorgvlied.

We bezochten het graf van haar veel te jong gestorven man en zagen vele andere Amsterdammers. Niet in levende lijve natuurlijk maar hun graven. Soms sober, soms uitbundig. Ik heb Herman Brood nog gedag gezegd. Hij ligt in een hoekje van het kerkhof dat ze Paradiso noemen. Een enorme engel en een borstbeeld sieren zijn graf, samen met vele kaarsjes, een schilderij en natuurlijk een fles Grand Marnier.

Bij de ingang van Zorgvlied kun je een folder krijgen met een lijst van bekende Nederlanders die hier liggen. Het heeft iets bizars om aan de hand van deze lijst en de bijbehorende plattegrond hun graven op te sporen. Greet Hofmans, O I 125. Frans Halsema, N III 1376. Hein Donner, O II 449, Renate Rubinstein, N II 267, Annie M.G. Schmidt, O II 170... Het is net of je aan een macaber soort puzzeltocht deelneemt.

Gelukkig zagen we ook levende wezens. Een rooie eekhoorn keek ons aan en vloog de boom in. Aan de Amstel schoten busladingen met Japanners hun kiekjes voor het beeld van Rembrandt met een molen op de achtergrond. En bij het Kleine Kalfje op het terras zat het vol met levenslustige mensen die net als wij van het mooie weer genoten. B. was jarig vandaag en wij vierden dat met een lekkere lunch. Al met al een mooie fijne dag.

Nu is het al weer bijna woensdag en heb ik nog niks verteld over het tochtje van afgelopen zondag. Even kort samenvatten. Auto naar Fort Penningsveer. Rondlopen, koffie, voetpontje, boot. Bij Fort Bezuiden Spaarndam weer rondlopen en van het uitzicht genieten.

Met de Willy Jeep naar Fort Benoorden Spaarndam. Weer rondlopen (inclusief interessant gesprek met twee schapen). Met de Willy Jeep terug en vervolgens de boot terug naar Penningsveer.

Met vliegende vaart over de Mooie Nel die haar stoere schuimkuif op had gezet. Whoesjjjjh. En toen met de auto weer terug naar Fort Webkast. 's-Avonds rats, kuch en bonen uit eigen pan, naar eigen recept. Zo, u bent weer bijgepraat. Iemand nog vragen?

Ze zijn er weer. Op 13 september, de nieuwe pepernoten en speculaas bij de buurtsuup.

Wat kunnen we nog meer verwachten? Paaseitjes in december?

Monumenten, monumenten, ik heb er vele gezien de laatste tijd. We hebben de afgelopen weken van het mooie weer geprofiteerd en veel kastelen bekeken. Kleine dijkweggetjes gereden. Onderweg van een vlaams ijsje genoten van het IJsmanneke die naast ons op het pontje van de Biesbosch naar Dordrecht stond. Aardbeien gekocht bij de boer en verse pruimen uit de betuwe. En nog meer kastelen bekeken. Af en toe een fort tussendoor zoals Het Fort bij Vuren

Vandaag was het Open Monumentendag (morgen trouwens zo hier en daar ook nog...) en trokken we er voor de verandering eens op uit in eigen durp. Dan zie je dingen die je in de vijftien jaar dat we hier al wonen nog nooit hebt gezien. Zoals de aardewerkfabriek waar zeer bijzondere dakpannen en bouwornamenten worden gemaakt.

Ook zagen we een oude boerderij die als het aan het gemeentebestuur had gelegen al lang was gesloopt. In deze boerderij was een hele expositie over de enige Duitse bunker die onze gemeente rijk is met o.a. de foto van onze eigen bunkerkacbel. Erik heeft geholpen met informatie en kaartmateriaal en staat daarom op de borden als 'bunkerspecialist' vermeld.

We zagen weer een kasteel, op schaal weliswaar. Ooit had dit dorp zes kastelen maar ze zijn allemaal verdwenen. In het groepje enthousiastelingen die hier de OMD organiseerden zitten naast historici ook wat enthousiaste gepensioneerden die liever hun handen uit de mouwen steken dan vergaderen. Eén van hen was altijd timmerman en zou als hij morgen opnieuw werd geboren weer timmerman willen worden. Die laat je dan toch lekker timmeren. Kasteel ter Does verrees vandaag  dan ook op schaal 1-5 op z'n oude plek.

Sinds mijn grote grote broer op Curacao heeft gewoond heb ik wat met dat eiland (trouwens sowieso met eilanden in het algemeen). En sinds Casaspider bij mijn dagelijkse weblogrondje zit volg ik alles wat daar gebeurt met grote interesse. Daarom deze echte onvervalste linkdump. Casa, zet hem op en dat de ducktape en alle aangeschafte zaklantaarns jou, Lucy en Luchiano veilig door de orkaan Ivan mag loodsen.

Even mijn gal spuien...

Vandaag kocht ik een meloen bij de wijkelijke suup. Ik bekneep de grote groengele bal vakkundig en rook aan de plek waar het steeltje gezeten had of er wel een fruitig luchtje aan zat. Dat hoort namelijk. Ik had al mijn twijfels maar nam het ding tegen beter weten toch maar mee. Ik had namelijk echt zin in meloen.

Van Franse vakanties staan mij mooie herinneringen bij aan heerlijk zachtzoet vruchtvlees met mooie tintjes als feloranje of goudgeel. Ik dacht aan sappige happen waarbij je kin gaat kleven van het vocht dat langs je lippen druipt. Aan mollig zwaargeurend vruchtvlees en aan knisperend zoet mild water dat vrijkomt bij iedere stevige beet. Ik droomde van Cantaloupes met echte Ardenner ham en het heerlijke contrast tussen ultrazoet en mildzout met een lekker rooksmaakje.

Maar wat kreeg ik voor de zoveelste keer? Flauwe komkommer! Een smakeloze, krakeloze nepvrucht die de naam meloen niet waardig is! Ik ben boos! Waarom laten wij consumenten ons toch iedere keer een oor aannaaien met plastic nepfruit? Morgen ga ik stickers printen en de revolutie uitroepen. Ik ga op de barricades en al die rotdingen beplakken met een waarschuwingssticker dat dit ding geen naam mag hebben en zonde van je centen is. Moord aan de inkopers van plastic fruit! Ze zullen er van lusten, ha!

Isn't it Smurfylicious?

Cijfers zijn aan mij niet besteed. Ik ontbeer ergens in mijn hersenpan wat grijze cellen waar je nuttige informatie als telefoonnummers, pincodes en rekeningnummers opslaat. Mijn mobieltje heeft aan de achterkant een dymoteepje met daarop mijn eigen 06-nummer want anders vergeet ik het steeds. Mijn agenda puilt uit van handige geheugensteuntjes om pincodes en passworden met cijfers erin te kunnen onthouden. Als ik ergens mijn postcode moet oplepelen kom ik gegarandeerd met die van de flat waar ik acht jaar geleden woonde. Vaak spiek ik dan even in diezelfde agenda en mompel een slap excuus als 'pas verhuisd...' Kortom ik ben een numerieke muts!

Hetzelfde probleem heb ik met wegnummers. Ik weet nog net dat we vlak bij de A4 wonen maar als ik elders het land in moet heb ik steevast een briefje met de route naast me liggen omdat ik anders op de snelweg geen idee heb of ik nu de A27 of de A28 moet hebben. Waarom, oh waarom hebben de wegen bij ons niet van die mooie poëtische namen zoals in Frankrijk de 'route de Soleil' of 'l'Aquitaine'? Waarom hebben onze viaducten wel namen als 'Schoenendoos', 'Ganzepan' of 'Pergola' en onze snelwegen niet?
Kunnen jullie mij niet helpen en mooie namen voor wegen verzinnen, zodat ik voortaan geen spiekbriefjes met nummers nodig heb? Ik begin. A1 = 'De grote Oversteek' Wie volgt?