Woont u ook zo fijn in huisje nummer zus en zoveel?

Iedereen kent onderhand wel dat TV-programma over de familie Tokkie. Voor mijn Vlaamse lezertjes die nu wellicht wat wazig kijken: wees blij als jullie geen idee hebben waar dit over gaat. De documentaires over deze familie vormen nu niet bepaald het ultieme culturele hoogtepunt van de Hollandse cultuur... Als jullie de films van de familie Flodder kennen weten jullie meer dan genoeg; meer dan je wellicht wilt weten...

Wij wonen in een Vinexbuurt die volgens het demografische en sociale profiel van www.Funda.nl zo'n 94,5% modale verdieners bevat en waarvan het opleidingsniveau iets bovengemiddeld scoort. Je staat er van te kijken wat je op zo'n site als Funda niet al te weten kan komen over jezelf en je buren. Zo weet ik nu dat de Libelle en de Donald Duck de meest gelezen bladen zijn en dat van alle sporten de denksport het hoogste scoort in deze voornamelijk tweeverdieners-met-kids-wijk.

Het verschijnsel yuppentokkies staat nog niet vermeld in de tabellen op Funda. Mijn buren zijn van die mensen met zo'n grote SUV die 's-morgens op veel te hoge snelheid wegscheurt. Op een mooie zomeravond moet de hele wijk weten dat zij ook buiten zitten. Communiceren kan blijkbaar alleen maar op schreeuwniveau plaatsvinden en de hele buurt kan fijn meegenieten. Zo weten we allemaal dat ze paarden hebben en dat ze regelmatig ruzie hebben over het huishouden. Uitermate onplezierig vind ik dat.

Nu staat hun huis te koop op Funda, hoera! Zoekt er iemand nog iets beetjebovenmodaligs in een Vinexbuurt, neem je geen aanstoot aan onze feestjes en barbecuesmook en houd je ook van Funkmuziek, dan kan je me mailen

Erik moest deze week als technisch consultant naar de bloemenveiling in Aalsmeer omdat de databases daar wat nukkig waren. Als die vertikken te doen wat ze moeten doen staan daar dertien veilingklokken stil en kunnen er dagelijks zo'n 19 miljoen snijbloemen en 2 miljoen potplanten niet naar hun nieuwe eigenaren toe. Daar gaat een ongelooflijke hoop centen mee gemoeid. Vanuit de hele wereld komen hier handelaren in een razendsnel tempo zaken doen en als het systeem plat ligt worden die nogal vervelend. Dat schijn je niet mee te willen maken. Vandaar dat Erik met de grootst mogelijke spoed naar de veiling toe moest om e.e.a. te checken.

Ik wou het ook allemaal wel eens aanschouwen; je bent per slot van rekening Hollandse kaaskop of niet. Na Kinderdijk en de grachten van Amsterdam moest ik dit natuurlijk eens hebben gezien. Zo kwam het dat ik gistermorgen al om 8 uur tussen de Japanners en de Arabieren over de veiling liep. Ik liep er over kilometers lange plankieren en zag toch nog maar een klein deel van het uitgestrekte complex van de veilinghallen. Er tuften vele electrokarren rond die de karren met bloemen in een razend tempo af en aan reden. De hectiek is enorm. Iedereen vliegt, rent en draaft en weet toch precies wat hij doet. Een kartbaan op zaterdagavond is er een oase van rust bij. De klokken draaiden in een razend tempo door en ik wist dat Erik dus hier ergens achter de schermen zijn werk goed deed. Oef, gelukkig maar...
Als u binnenkort uw blommetje op de markt gaat halen, denk dan eens aan het enorme raderwerk van kwekers, telers, handelaren, transporteurs en logistiek dat achter uw bosje op de vaas schuil gaat. Ik stond er van te kijken...

De Schreeuw van Edvard Munch is weer terecht.

Hij staat bij ons in de vensterbank naast de uiterst kostbare collectie zeldzame schelpen, alwaar twee kattebeesten hem bewaken. Als wij aan ze vragen hoe hij hier is beland kijken ze me met slaapogen aan. Zij weten van niets en wij natuurlijk ook niet... Wat zullen we er eens aan losgeld voor gaan vragen? Zou een pleurootje of 25 miljoen voldoende zijn?
(en als ze nou bij het journaal eens geen Munsjjj meer zeggen maar Moenk, zoals de man zijn naam dient te worden uitgesproken ben ik helemaal een tevreden mens)

Onder het kopje "Muziek in de kast" op dit log zien de meeste van u soms een hoop bagger staan. Dit verandert echter wanneer u in uw browser de encoding instelt op "Cyrillisch" (in de menubalk te vinden onder "View"). Dan verschijnt het volgende beeld:

De vraag van de daag is dan ook: 'Wat is dit, wie voert het uit en wat heeft het met de Olympische Spelen te maken?' De eerste goede inzender krijgt het rozemarijnkransje dat ik bij het vorige postje ietwat valselijk niet heb uitgedeeld... (moet een makkie wezen)

Hansje zat in de buurt met haar antwoord op het postje hieronder. Helemaal goed zou het zijn geweest als iemand had opgemerkt dat ik op de foto niet aan de meet maar aan de finishlijn sta! Zowat iedere tourist laat zich aan de finish fotograferen omdat deze het dichtst bij het poortje aan het begin van het stadion zit. De startlijn is echter helemaal aan de andere kant en dat is effe lopen in de brandende zon. 192 meter en 27 cm om precies te zijn oftewel 600 keer de lengte van Heracles' voet...
Jenny had gelijk met haar opmerking dat vrouwen sowieso niet mee mochten doen. Ze mochten zelfs niet komen kijken! Dat ik op de foto gympies, shirt en broekje draag doet dus niet ter zake
Wat nu te doen met die beloofde rozemarijnkrans voor de winnaar? Eigenlijk heeft niemand gewonnen. Ik hoef dus van mezelf nog niet te gaan scoubidoeën met die prikkelige takjes; gelukkig maar!

In de zomer van 1992 trokken Erik en ik door de Peloponnesos. We toerden op een scootertje het hele schiereiland rond en zagen te veel om op te noemen. Eén van de hoogtepunten van de reis was wel ons bezoek aan het oude Olympia. We huurden een oud fiatje en reden door het prachtige landschap van Arcadië. We zagen hier en daar een herder met schaapjes en afgezien van het motorgepruttel waanden we ons in ver vervlogen tijden. De tocht er naar toe was lang en heet en af en toe best link omdat de kleine witte weggetjes op de kaart langs ravijnen en over steile berghellingen gingen.

In Olympia aangekomen werd ik getroffen door de koelte van het rivierdal waar de opgravingen zich bevinden. De vervallen tempels, waarvan de zuilen net een stapel omgevallen damsteentjes leken en de uitgestrektheid van het hele complex was zeer bijzonder. Hier hangt een bijna mystieke sfeer.

Uiteraard maakten we de geijkte toeristenfoto in het stadion waar vandaag de kogelstoters om de olijfkransjes hun balletjes gooiden. Wisten jullie trouwens dat er meerdere spelen waren in het oude Griekenland, met elk een eigen kransje? In Delphi was de ereprijs een laurierkrans. Isthmia had als prijs een krans van de spar, Nemea een krans van selderij en Olympia van olijftakken.

Aan jullie om te vertellen wat er niet klopt aan de onderstaande foto. Wie het weet kan van mij een rozemarijnkransje krijgen. De Webkast spelen zijn hierbij geopend...

Vanmorgen was ik bij het Kruidvat. Bij die naam stel ik me een ouwerwets drogistje voor met zo'n beige stofjas en een eikenhoutenkast vol bruine stopflessen met gifmengersgoedjes. Niets is echter minder waar. Het zijn slimme commerciële jongens die verkopen waar de gek naar vraagt, als het maar iets oplevert. De verkopers zijn niet zo snugger, maar ja, jong en lekker goedkoop en als ze de prijsstickers kunnen scannen is het al gauw goed.

Ik kocht er een Trust draadloos toestenbord (geen tiepvoud, zo omschrijven ze het zelf in hun folder van 17 t/m 21 augustus...) met optische muis voor maar € 24,95. Typisch een drogisterij-artikel toch? Maar het werkt! We wachten met veel trust af of dit ding blijft functioneren.

Toch wel maf dat ik steeds vaker artikelen koop bij winkels waar je het totaal niet zou verwachten. Een tent bij de Aldi, tampons bij de Shell, paracetamol in de suup en nu dus computerttroep bij de drogist. Waar houdt dit op? Straks mijn APK keuring op het postkantoor? Een tattoo bij de meubelzaak? Een koelkast bij de slager?

En u? Wat is het vreemdste dat u ergens kocht waar u het nooit had verwacht? Ik ben heel benieuwd.

Wat ik me altijd afvraag; is de brug nu open of dicht? Is het glas halfleeg of halfvol? En als ik de krant opzeg, sluit ik dan een abonnement af of doe ik dat laatste juist als ik een nieuw proefabonnement neem?

Afijn, dat zijn zo van die dingen waar men over kan piekeren als je een kwartiertje op de Zeelandbrug in het zonnetje staat te genieten van het uitzicht op de bootjes op de Oosterschelde.

De afgelopen weken waren nogal hectisch. Zo ben je lekker uitgerust van vakantie en zo zit je weer helemaal in het dagelijkse leven. En als er dan ook nog een hittegolfje uitbarst, er mensen komen logeren en de zakken houtskool niet aan te slepen zijn komt er van loggen weinig. Verder hadden we elk weekend feestjes en partijen en waren meer weg dan thuis.
Toch zitten we hier computertechnisch niet helemaal stil. Pivot is weer geupgraded en onze ernstig zieke muis is uit elkaar gehaald en weer in elkaar geprutst. Helaas is hij op sterven na dood en zit ik nu weer met een antiek model muisch te werken. Geen scrollwieltje en een hele lange staart in plaats van lekker draadloos. Het wil niet meer wennen...
Morgen gaan we weer vroeg op pad om een jarige vriend met een blikje Semtex te verblijden (een soort van Tsjechische Red Bull). Dat wordt weer een heel weekend feesten. Pfoeh wat een zwaar leven heb ik toch

Nu het vakantieseizoen weer ten einde loopt lees ik her en der verhalen over Normandië. Eén van mijn favoriete vakantiegebieden. We zijn er vaak geweest en wellicht gaan we er in oktober nog een weekje uitwaaien. Merel heeft een mooi verhaal over haar bezoek aan de begraafplaatsen uit WO II.

Ik bedacht me dat ik jullie nog een link verschuldigd ben naar een verhaal over Erik's oom Arie. Hij is één van de laatst overgebleven oorlogsveteranen en heeft op een Motortorpedoboot op D-Day allerlei riskante actie's uitgevoerd. Afgelopen juni was hij met een paar makkers en een journalist van het Noordhollandsch Dagblad terug in Normandië.
In het verhaal dat hier staat wordt hij Ben genoemd. Zo heet hij dus eigenlijk niet maar als jongste matroos aan boord werd hij de Benjamin genoemd en die naam draagt hij als krasse knar nog steeds voor zijn maten.

We waren afgelopen weekend in Groet. Als u het niet wist; Groet is een plaatsje in de buurt van Schoorl en Bergen aan Zee. Nichtje woont daar sinds kort met haar vriend en we waren uitgenodigd om de nieuwe bbq in te komen wijden. Ha, dat hebben ze geweten! Als kadootje brachten we een dik kookboek vol handige tips mee ook al was dat niet nodig. Hunkie blijkt een pyromaan optima forma te zijn die naast een geweldig fikkie ook zalm 'en papilotte' kan bereiden. Hun koelkast is flink geplunderd en morgenochtend zitten ze waarschijnlijk op hun werk nog bij te komen van ons bezoek. Maar ze komen hopenlijk nog wel eens wraak nemen bij ons