Vandaag, 50 jaar geleden trouwden Joop en Doris. Ze trokken in bij hun ouders aan de Maaskade met uitzicht op het verwoeste centrum van Rotterdam. Hun spulletjes leenden ze van familie en ze woonden met hun tweetjes op slechts één kamertje met erker.

De huwelijksreis ging op Doris haar NSU 250 cc. motor (met kopkleppen, voor de kenners) naar Spanje en Portugal.

Doris reed want Joop had geen rijbewijs. Onderweg vloog de motor in brand omdat het kraantje van de benzineleiding niet dicht was en Joop met een lucifer ging kijken. Hij kon de brand nog net blussen met z'n hemd. In Spanje werd ze bekogeld met appels en tomaten door ouwe vrouwtjes in het zwart gekleed want een vrouw op de motor was iets ongehoords! In Portugal sliepen ze met z'n tweetjes in een eenpersoonsbedje bij een oud weduwtje. Toen ze goed en wel in bed lagen ging de deur open en kwam het hele dorp kijken naar die rare buitenlanders. Die hadden ze daar namelijk nog nooit eerder gezien!

Ze bezochten Barcelona, Gibraltar, Malaga, Sevilla, Lissabon, Porto en de kusten waar nog geen hotels of torenflats te bespeuren waren. Onderweg werden ze regelmatig door agenten aangehouden die naar het rijbewijs van Joop vroegen omdat het niet voor te stellen was dat alleen de vrouw reed.

Het heeft trouwens maar weinig gescheeld of het reisje eindigde in een echtscheiding omdat Doris meende dat Joop bij iedere bocht tegen ging hangen. De motor was bijna niet meer te besturen en trok verschrikkelijk naar links. Thuisgekomen bleek dat het balhoofd los zat waardoor het stuur naar één kant trok...

Het huwelijk hield gelukkig toch stand en komend weekend gaan we groot feest vieren. Mijn stoere schoonmoeder en haar dappere man hebben het maar mooi 50 jaar met elkaar gerooid en drie knappe kinders grootgebracht!

Mijn haarkleur is van zichzelvers ietwat onbestemd. De kapper noemt het donkerblond en ik noem het van alles een beetje niks. Als baby had ik wonderschone blonde krulletjes maar dat veranderde al snel in iets lichtbruinigs met een slag. Niet strak stijl of weelderig golvend maar met een slag... Dat wil zeggen dat er zo hier en daar een kruintje zit en dat het, als het kort is aardig krult met behulp van flink wat gel. Ooit droomde ik van lang haar en deed verwoede groeipogingen maar dat resulteerde in wat driekwartlang sluik haar met onderaan van die rare golven naar buiten.

Alles heb ik in mijn leven al geprobeerd; zwarte punkpieken, knalrode bob, diepdonkerbruine kroeskrullen en soms ga ik zelfs naturel over straat met mijn eigen donkerblond. Vandaag ben ik het zat. Mijn haar zit woestwild met een uitgroei van mijn laatste mahoniekleur verfbeurt. Er zitten wat blonde strepen van de zon in en als geheel zit het voor geen meter.

Ik wil blont! Geen idee of het staat maar als wispelturig vrouwwezen ga ik het eens proberen. Als je, zoals ik, je ootje kwijt bent, moet je iets. Schoenen kopen of naar de kapper. Of chocola eten... Schoenen heb ik (bijna..) genoeg en van chocola word ik dik en dan nog sjagrijniger dus rest alleen de kapper. Dat ga ik dan nu maar eens doen. Wish me luck...

De laatste tijd ben ik af en toe mijn Ootje kwijt.
Het Ootje schijnt een essentieel element voor je welbevinden te zijn. Hoe het er precies uitziet en waar het in het menselijk lichaam zit weet niemand. Er verschijnen iedere maand de geweldigste magazines op het gebied van de Medische Wetenschap en ook populaire semi-wetenschappelijke bladen als Psychologie doen het goed. Als de Wetenschap er niet meer uitkomt nemen pendelaars, piskijkers of wichelroedelopers het wel over. Overal is wel een antwoord op maar als ik wil weten waar mijn Ootje is geeft niemand thuis. Zelfs Google geeft bij Ootje geen antwoord. Het moderne orakel komt niet verder dan de beroemde ontwerper van onze ouwe bankbiljetten zoals de Snip; Ootje Oxenaar...

Toch mis ik hem, mijn Ootje. Dat onbenoembare drijfveertje waardoor je je lekker voelt. Dat ding dat een richting aan je leven geeft. Dat vertelt waarvoor en waarom je het allemaal doet. Met een Ootje pieker je niet maar ga je doelgericht door. Het Ootje is als een GPS. Het geeft je de coördinaten waar je heen wilt en bepaalt je richting.
Dat Ootje is bij mij de laatste tijd een beetje zoek. Waar oh waar vind ik dat Ootje terug?

Die komkommertijd is funest. Alles wat je doet gaat fout. Zelfs het maken van Tzatziki, waarbij ongeveer een halve komkommer op een halve knoflookbol gaat, is al te veel gevraagd. Ik log al een aardig tijdje maar trap er ieder zomerseizoen weer in. Komkommer heerst en overheerst.
De regels waren en zijn deze...

A) Gij zult uw potsjes in Notepad opslaan.
B) Gij zult uw potsjes overdenken...
C) Gij zult niet klakkeloos alles intikken wat in uw kop opkomt...
D) Gij zult de bovenstaande regels ter harte nemen...
Gij zult niet submitten zonder komkommersla te eten...

Cultuurbarbaren zijn jullie!
Ik geef hier mijn hart en mijn ziel cadeau, voed jullie grateloos en voor niks op met mooie kastelen en historisch verantwoorde stadjes en wat willen jullie? Tieten! En een beetje natuurschoon maar het is me volslagen duidelijk wat voor schoons dat dan wel moet wezen. Blote wijven willen jullie en anders niks, huh. Daar zijn andere sites voor hoor, effe googlen en je kan je hart ophalen...

Nou heb ik veel gezien in Tsjechië maar er was niet veel mooi bloot bij. Dit kwam ook door het weer want dat werkte niet echt mee. Soms was het overdag niet veel warmer dan zo'n graadje of twaalf maar we klagen niet. We hadden het 'geluk' dat het meestal plensde van de regen als wij droog in de auto zaten en verder zijn blokhutten op campings spotgoedkoop zodat we al met al weinig in onze tent hebben vernikkeld. Maar afgezien van wat melkwitte kuiten hier en daar hebben we aan menselijk natuurschoon weinig gezien. (of het moest al in de douches op de camping zijn want douchedeurtjes of gordijnen kennen ze er amper...)

Maar goed, tieten dus. Stalactieten hebben we in groten getale bewonderd in de druipsteengrotten. De grotten, ten noorden van Brno, bevinden zich in een gebied dat de Moravische Karst wordt genoemd. Er zijn er meerdere die je kan bezoeken en de beroemdste heeft een onderaardse rivier die je kan bevaren. Wij bezochten een wat kleinere omdat de wachttijden anders uren bedragen. Er kan maar een beperkt aantal mensen per keer in omdat het anders niet veilig is en reserveren is aangeraden. Maar het was zeker de moeite waard. Alleen komt het op een foto niet goed over hoe groot de onderaardse ruimtes en spelonken zijn, dus jullie moeten zelf ook wat fantasie gebruiken.

Op het gevaar af dat ik nu van dit log een soort 'Ontdek je plekje' ga maken vandaag een verhaaltje over Český Krumlov. Kent u dat trouwens nog; dat TV programma uit de oude doosch, waarbij een zeikerig stemmetje vergezeld van een pingeltingelmuziekje een verhaaltje vertelde bij beelden waar nooit een mens op te zien was? Amsterdamse grachten op zondagmorgen zes uur gefilmd of Kinderdijk zonder Japanners, te mooi om waar te wezen. Edelkitsch in optima forma!

Mijn Český Krumlov verhaaltje dient u zelf op een zalvend toontje voor te lezen en vraag uw neefje van tien maar of hij er een riedeltje op z'n blokfluit bij speelt. De mensen op de foto's mag u zelf met Photoshop wegpoetsen, da's me te veel moeite. Klaar? Gaan we.

Wij heten u welkom in Český Krumlov. De eenmalige atmosfeer van de plaats en vooral de unieke verscheidenheid aan historische monumenten maakt van Český Krumlov een waarachtig juweel onder de steden van de Tsjechische Republiek. Hier bevindt zich het op één na uitgestrektste complex van burcht- en slotgebouwen in Tsjechië, dat in zijn rijke historie de taak van de machtigste adellijke families in het land vervulde.

In de stadsgedeelten Latrán en Staré mĕsto (de oude stad) staan groepen stenen burgerhuizen, die hun middeleeuwse en renaissancekarakter behouden hebben, en in hun onmiddellijke nabijheid zijn statige sacrale… STOP…

Wij onderbreken deze uitzending wegens misselijkheid van de presentator die er niet meer tegen kan. Zij wordt niet goed van de blatende superlatieven uit de reisgids. Het was allemaal hartstikke mooi maar om u daar nou mee lastig te vallen? Ok, nog één foto en daarna gaat uw presentator weer lekker in de tuin zitten.

Morgen nog een praatje en een plaatje. U mag kiezen. Ik heb nog een mooi kasteel in de aanbieding, wat Tsjechische bunkertjes, stalagmieten en tieten, nog wat natuurschoon, nog een kasteel en nog één en natuurlijk een foto van een pyromane Erik,. Tsjjk, ik lijk de vakantieman wel….

Ik was een beetje ziek. Dat heb ik natuurlijk weer. Thuiskomen van vakantie en dan een darminfectie oplopen. Waarvan weet ik nog steeds niet, maar het was behoorlijk akelig...
Een normaal mens krijgt dat op vakantie van het ongewone eten of het slechte drinkwater en kan daarna fijn van die leuke verhaaltjes aan het thuisfront vertellen. Je kent ze vast wel; over hurktoiletten en over lange rentochten met samengeknepen billen over de camping naar het toilet waar het pleepapier steevast op is. Bestaat er iets lulligers dan twee Nederlanders in korte broek met melkwitte benen op badslippers met elk zo'n rol onder de oksel die elkaar kwasi nonchalant groeten alsof ze boodschappen aan het doen zijn in plaats van te gaan schijten? Maar goed, in Tsjechië was er gelukkig met mij nog niks aan de hand maar eenmaal thuis werd ik ziek. Wat is een mens dan blij met zijn eigen bed en toilet. Het gaat nu weer wat beter dus morgen ga ik wel weer verder met de reeks praatjes en plaatjes.

Hoe is het trouwens verder? Heb ik nog iets gemist? Was er nog schokkend wereldnieuws? Ik had de krant opgezegd en we hebben TV en internetloos geleefd dus ik heb geen idee wat er allemaal gebeurd is de afgelopen weken. Alleen het voetbal dan, dat weet ik wel, zucht...

Wat mij het meeste opviel aan Tsjechië is dat je aan alles voelt dat je in het hart van het oude Europa bent. Alle grote namen van de negentiende en twintigste eeuw vliegen je herhaaldelijk om de oren. Of het nu gaat om de beau monde, de politieke heersers, de beroemdste architecten, kunstenaars, musici of om de voormalige vorstenhuizen; allemaal zijn ze wel in Tsjechië geweest. Ik heb me vooral in Karlovy Vary, het voormalige Karlsbad, vergaapt aan de Fin de siècle villa's en de grandeur van de prachtige houten en gietijzeren collonades, waar zich de bronnen bevinden. Hier leeft het oude Europa, letterlijk en figuurlijk.

De badgasten die in Karlovy Vary komen kuren komen vooral uit Rusland. Overal zie je mensen bij de bronnen uit speciale kannetjes water drinken. Waterkannetjes die je kan kopen met Tsjechische kronen maar ook met euro's. In de tijd van het communisme kwamen hier de partijbonzen bij de Joeri Gagarin collonade die nu haar oude naam weer terug heeft gekregen. De vervallen hotels worden in rap tempo weer gerestaureerd en ik vermoed dat de Russische maffia hier in grote mate een handje in heeft. Van het ene uiterste naar het andere, maar het leeft en bruist er allemaal wel...

Natuurlijk hebben wij ook zo'n kitschkannetje gekocht en van het warme zoute bronwater gedronken, je weet maar nooit waar het nog goed voor is. We dronken koffie voor een schijntje bij één van de oudste en sjiekste hotels ter wereld, Grand Hotel Pupp, dat haar oude naam weer terug heeft nadat het een tijd hotel Moskva heeft geheten.
Er was in Karlovy Vary zoveel moois te zien. Zoveel dat het te ver gaat om op te noemen... En dan heb ik het nog niet eens gehad over de andere kuuroorden die we ook gezien hebben, het oude Mariënbad en Franszbad.

Wat een rot land, dat Tsjechië! Niks te zien en afschuwelijk duur. Geen mooie kastelen, geen middeleeuwse stadjes, geen natuurschoon, geen druipsteengrotten. Niks niet lekkere ijsjes, nada terrasjes en biertuinen, nope aan mooie campings, niente prachtige art-deco architectuur en noppes aan goeie eethuisjes. Ga er niet heen. Ik bezweer het u! Doe het niet! Mijd het als de pest!

Ik lieg dat ik barst maar dat had u natuurlijk al lang door. Ik zou het alleen zo zonde vinden als het massatourisme al die fijne plekjes gaat verzieken dus houd ik het liever een beetje geheim... Maar als u het nou eens niet verder vertelt, dan wil ik hier graag binnenkort wel wat meer vertellen over onze fijne vakantie, want dat was het zeker...