Tsjechië en de Tsjechen; wat houd ik nu al van ze!

Wij gaan zondag of maandag met een volgepakte auto naar ze toe. Drie weken rondtrekken, kamperen en hopenlijk veel voetbal kijken met de locals in de kroeg! Ik voorspel een zinderende finale Nederland-Tsjechië met een revanche van Nederland.

Ik kan me nog goed herinneren dat de piepkleine carin in 1974 dé finale tegen Duitsland zag in een Beiers café waar ik van mijn oudertjes bij hoge uitzondering meemocht. Kinderen in de kroeg, tsjjjk, en de beelden van die enge Lederhosen die bier uit hun laars gingen drinken toen we verloren, staan me nog op m'n netvlies gegrift. Toen we afdropen naar de camping hoonlachten ze ons akelig na. Over jeugdtrauma's gesproken...

Maar dat gaat nu helemaal goedkomen. Dit keer gaan we winnen en wordt Dickiedick de meest geliefde Nederlander. Geniaal, die man, wat een wisseltiming, wat een spelinzicht! Hosanna, halleluja, praise the dick! Dan geven wij alle Tsjechen in de kroeg een rondje en leren we ze de polonaise en de vogeltjesdans... Ik reken op prachtig weer dus zal zeker geen bier uit mijn regenlaarzen gaan drinken maar gewoon lief met ze klinken.

Vanaf zondag zijn we dus drie weken pleite, maar eerst nog wat ernstiger zaken. Als het hier de komende tijd stilletjes is, weten jullie hoe het komt. Byebye, tot half juli...

Afgelopen zondagavond is mijn moedertje overleden. Al haar kinderen waren om haar heen en uiteindelijk is ze zo weggegleden. Haar dood was stil, zacht en niet eng of naar. Terwijl ik haar hand vasthield is ze uiteindelijk gegaan.

Even voor middernacht is ze overleden. Ze heeft de zomer net niet meer gehaald. Haar ziekbed was snel en pijnloos. Ze kreeg longontsteking en die ziekte wordt wel eens 'de zegen van oude mensen' genoemd. Ze dementeerde en had al lang geen lol meer in haar leven. Dat haar ziekbed en stervensproces zo kort en snel ging was voor haarzelf een zegen.

Tuurlijk ben ik verdrietig maar ergens ook blij. Blij voor haar dat ze geen pijn heeft gehad en dat ze zo kalm is overleden. Blij dat ze de laatste maanden zo'n goede verzorging heeft gehad in het verpleeghuis waar ze met liefde en respect is behandeld. Twee weken geleden is ze nog meegeweest met een uitstapje, terwijl ze de afgelopen jaren in haar huisje zat weg te kniezen. Ze is 86 jaar geworden en haar leven is nu voltooid. Het is af, het is goed zo...

Hier de uitslag van het vraagstuk van hieronder waarop niemand het antwoord wist. De nummers die ik noemde hebben geen van allen de nummer één status in de Nederlandse top veertig gehaald!

'Waterloo' van Abba werd door The Cats (de palingrockers; wie kent ze nog?) afgehouden van de hoogste plek in de hitparade met 'Be My Day'...
'Oerend Hard' kwam net niet op één omdat de Guys & Dolls met 'You're my world' in de weg zaten. Normaal heeft volgens Hitdossier zelfs de status van de groep met de meeste hits (52!) zonder nummer 1-notering behaald.
'Je t'Aime (Moi Non Plus)' van Serge Gainsbourg en Jane Birkin moest zijn meerdere erkennen in 'The Ballad of John and Yoko' van The Beatles. Volgens mij was dat gelijk het einde van de Beatles...
En tot slot! 'We are the Champions' heeft in 1977 zijn meerdere moeten erkennen in, ik durf het bijna niet neer te tikken, het 'Smurfenlied' van Vader Abraham...
Ik weet zeker dat er nu een logger staat te juichen die hieronder met een totaal verkeerd antwoord kwam en daardoor dus zeker geen linkje verdient

Ik zit nu al een hele tijd te peinzen over een pakkende slotconclusie bij dit potsje maar laat dat aan jullie over. Wat is de moraal van dit verhaal.

Wat hebben `Waterloo', 'Oerend Hard', 'We are the Champions' en 'Je Taime... Moi Non Plus' met elkaar gemeen? Ik las het laatst in een krantenknispeltje en kon het bijna niet geloven.

Nou zou ik natuurlijk een quiz kunnen beginnen maar dat wordt elders al veel beter gedaan. Bij Lapszwanz, Timmie-TV of bij Orangez kunt u elke week uw ei kwijt. Hier doe ik het als ik er zin in heb en dat is dus nu. Wie het weet krijgt een eervolle vermelding in mijn linkdumpje, hier links van u,  voor wat dat waard is. Dus reageren maar, dan ga ik ondertussen weer voetbal kijken...

Zomaar wat losse notities:

*Stel dat we van Tsjechië gaan winnen, kunnen wij dan nog wel veilig naar Praag en omstreken op vakantie?
*Zou er ook een maximum maat vastgesteld zijn voor keepershandschoenen?
*Die Schwalbes, wordt daar ook apart op getraind? Zouden er behalve loop- en keeptrainers ook valtrainers bestaan?
*JC begint enigszins seniele trekjes te vertonen. Tom Egbers moest hem wel vaak voorkauwen wat de namen van de voetballers ook al weer waren. Voor de rest had hij prachtige Cruijffiaanse uitspraken. "...Speeltechnisch en veldtechnisch zijn twee totaal verschillende werelden..."
* En voor wie nog niet genoeg heeft van dit erudiete taalgebruik, kan hier zijn/haar hart ophalen aan een gedegen stuk Cruijffstudie.

Nu in de aanbieding bij tuincentrum Ranzijn: een elftal goudvissen voor slechts 3,95 met de namen van Kluivert, Sneijder, van der Sar en van Nistelrooy c.s gratis meegeleverd.

Ik kan u hierbij in grote vette Kapitalen bezweren: DOE HET NIET!

Ooit hadden wij drie goudvissen. We hadden ze Oleg, Viktor en Hein gedoopt. Zij woonden in onze prachtige supergrote Thialfkom en zwommen daar naar hartelust. Wij waren blij en voorzagen grootse Olympische prestaties. De werkelijkheid bleek  helaas anders en wreed. Hein hing al gauw luchthappend aan de oppervlakte en Oleg maakte ook ernstig slagzij. In niets leken zij op heroische helden. Zelfs Viktor de stoere Rus kon zijn soepele slagen niet maken.

Mijn broer (die een heusche doctor in de Biologie is) werd geraadpleegd voor een verantwoord consult en Erik zat nachten in z'n boxershort naast de kom te waken. De riante vissekom werd voorzien van extra zuurstof, extra plantjes, een hogere temperatuur, maar niks mocht baten.
Hein ging henen en met Oleg is het niet goed gegaan. Ook Victor kreeg zijn zeemansgraf in de draaikolk van de pleepot.

Af en toe kijken ze me in m'n nachtmerries nog wel eens verwijtend aan. "Dierenbeul, wij waren schaatshelden en jij maakte ons tot zielige luchthappende stumpertjes. Hoe kon je, hoe KON je?"

Dus wilt u niet op uw geweten hebben dat straks het hele oranje-elftal door u uitgemoord en door de plee gespoeld wordt? Ga dan NIET naar dat tuincentrum en koop vooral die vissen niet!

Toen carin nog een langharige bleue stakerigslanke puber was zat ze op een toneelclub. We deden op vrijdagavond in de kelder van de school spannende dingen als 'Stop, andere scène' en grootse dramatische improvisaties waar Maria Goos nog een puntje aan kon zuigen.
Vrijdagavond was ELO avond en dat was het absolute hoogtepunt van de week.

Alle meisjes waren verliefd op Matthijs, Tjeerd of G-J (nee, niet die logger..) Vooral Thijs was hoog en onbereikbaar, als zesde klasser, en zijn bruine ogen en krullen komen nog wel eens in m'n dromen voorbijfietsen.

Op het ELOkamp op Schiermonnikoog betrapte Thijs mij op het stiekem zingen in een hoekje van de kampeerboerderij. Ik hield onmiddelijk mijn bek, omdat ik er van overtuigd was dat ik als slechthorend mutsie vreselijk vals en onwelluidend moest klinken. Hij kwam naast me zitten en vroeg waarom ik stopte met zingen. Mijn gestamelde excuses werden niet aanvaard en voor ik het wist zaten we samen 'Don't let me down' te zingen. Nadien heb ik het nooit meer aangedurfd om zo te zingen of het moest in een geluidsdichte bunker zijn. Of onder de douche maar dat telt niet.
Laat staan dat ik nog vrolijk zong bij het afsluitende kampvuur want toen lag hij bij Karlien in de slaapzak. Maar ja, wat wilde ik ook als stomme tweedeklasser. Tegen haar wulpse vormen kon ik nevernooitniet op...

Ik kwam hem nog tegen op de reunie van de school, zo'n tien jaar geleden. Ik was op zoek naar het kamertje van de conrector waar ik vaak heen was gestuurd. Matthijs had blijkbaar hetzelfde plan. Hij vertelde over zijn baan in Frankrijk, zijn vrouw en kindertjes. Ik dacht aan dat kampvuur en voelde de jaloezie nog steeds ergens steken.

Gisteren kwam ik zijn naam weer tegen. In het kieshokje, dat overigens geen hokje meer was, maar zo'n stomme stemcomputer in de korfbalkantine.

Lijst PvdA
nummer 5: Berman (Thijs)

Ze zat in het propedeuse klasje van geschiedenis. Sofietje.

We hadden het eerste studiejaar een vast klasje van zo'n 15 studenten waar we alle werkgroepen mee volgden. Op deze manier zou de overgang van de middelbare school naar de ZULO wat minder groot zijn en dat bleek. Mijn medestudenten, op een paar goeie na, bleven keten en hardnekkig over 'school' en 'huiswerk' praten.

Sofietje was het mooie meisje van de klas. Haar lange bruine krullen maakten bij de docenten vaak goed dat ze nogal stuntelig was. Ik vond haar nogal een gansje, maar ja, ik was natuurlijk niet zo mooi en ook niet zo verwend. Zij woonde bij mams in huis in den Haag, waar ruimte zat was voor een eigen appartementje. Zodoende hoefde nuffie niet op kamers en spoorde heen en weer. Verder herinner ik me van haar eigenlijk niet zo veel. Alleen nog dat ze onze hele werkgroep een keer van minestronesoep heeft voorzien want van de Europese keuken hield ze wel.

Nee, ik heb maar niet op Sofietje gestemd.

Sinds enige tijd ben ik verslaafd. Het begon ermee dat mijn oosterse dealer een klein zakje verstrekte. 'Probeer dit eens, zo geweldig!' Ik nam een voorzichtig hapje en sloeg bijna achterover van de enorme sensatie die dit goedje verschafte. Alsof in één klap al mijn zintuigen gestimuleerd werden. Ik rook beter, mijn ogen traanden en mijn neus stond gelijk helemaal open. De hemel leek blauwer en ik hoorde kraanvogels zingen... Wat een stuff, ongelooflijk gewoon.

Het kleine zakje van mijn leverancier bleek al snel niet groot genoeg. Op het station van Utrecht kon je mij vorige week zien rondhangen bij een obscuur tentje. Hier ging de ene na de andere gebruiker schichtig om zich heen kijkend naar binnen en plaatste zijn bestelling. In een hoekje van het lokaal werden de benodigdheden te voorschijn gehaald en nam men zijn portie tot zich. Je hoorde er nauwelijks iets, alleen tevreden zuchten, smekgeluiden en af en toe Aaahhh...

Kleine zakjes voldoen niet meer. Ik heb inmiddels een grootverbruikerverpakking aangeschaft en ga me regelmatig te buiten. Eerst nog in combinatie met de geëigende middelen maar nu smeer ik het werkelijk overal op. Ik ben een gigantische junk geworden.

Wasabi, oh wasabi, ik kan niet meer zonder!

Wij hebben twee katten.
De ene heet Ari en de andere heet eigenlijk ook Ari. Althans, als je Ari roept is Lientje er altijd meteen als de kippen bij. Het loedertje staat met haar wipneusje vooraan. Allemaal in de hoop dat alles waar zij, vindt ze zelf, recht op heeft haar ook daadwerkelijk toe gaat komen. Zij is er heilig van overtuigd dat zij altijd schromelijk tekort komt en dat zal ze laten blijken ook. Ari mauwt nooit, hooguit met hele korte mouwen. Lientje daarentegen brult hele longsleeves bijelkaar.

Wij zaten vanavond in de tuin te barbecuen en de vetrandjes (met vlees eraan) van de entrecôtes gaan traditioneel naar onze verwende mormels. Wat we ook mompelen over hongerige katten in Biafra of arme poesjes in Ethiopie, het zal ze letterlijk worst wezen...
Ik snij wat vetrandjes in kleine hapklare brokken. Lientje hangt meteen in m'n broekspijpen te jengelen. Ari zit erbij; stoïcijns te kijken naar het kleine mormel.

Uiteindelijk worden dan toch de stukjes vlees uitgedeeld.

Lientje zit nog steeds hartverscheurend haar Biafrakat act op te voeren. 'Kijk mij nou, zo misdeeld en sielug!' Ze gaat er helemaal in op. Wat een kat, wat een act! Als we Lientje roepen om haar haar deel te geven reageert ze niet. Als Lientje geroepen wordt gaat ze er van uit dat ze op haar kop krijgt of er iets naars gaat gebeuren als een kambeurt of een dierenartsbezoek.

Ari daarentegen heeft bliksemsnel toegeslagen. Ha! Ze heeft het voor elkaar. Gewoon krijgen wat haar toekomt zonder show of poespas... Geen gelul, geen gedoe. Gewoon doen wat 'des kats is' zonder gedoe. Hoe effectief!

Wat zijn dit toch voor bezoekertjes? Een aanhanger van de Jippiiclub uit Nokialand? Ik kan me hier wel een sketch bij voorstellen. Zou dit komen doordat Erik en ik de laatste tijd elke avond naar Monty Python zitten te kijken? Het Ministry of Silly Walks, How to confuse a cat en Bicycle Repair Man! Wie dit niets zegt moet hoognodig op herscholing of zich vanavond nog de DVD aanschaffen... Die lui van Jiskefet kunnen hier nog een puntje aan zuigen!

Eebje doet tenminste nog haar oogjes open als ze geflitst wordt.

Ari houdt ze stug dicht. Je ziet haar denken: "Stomme blikopener die het waagt om mij in mijn rust te storen".