Mijn logé heeft het goed bekeken. Hij is helemaal op de fiets vanuit Rotjeknor naar Webkastdorp gekomen en dit T-shirt spreekt boekdelen.

Dit vind ik trouwens wel gaaf, vooral omdat ik speciaal voor de Pinkster en de uitstorting van de Heilige Geest enzo hier verse asperges had gehaald en me heb uitgesloofd voor een bijzonder goed maal...Hij heeft immense stortbuien in Moerkapelle en Hellevoeterbrug getrotseerd om hier te komen. Dat hij zich zo voor ons in het zweet heeft gewerkt dat zijn spulletjes nu aan mijn waslijn hangen heeft toch wel iets? (vandaar mijn snelle kiekje, voor het droog is en weer in de tas verdwijnt...)

Vandaag had ik opeens een slang in mijn tuin. De boa constrictor slingerde zich om mijn clematis en klimroos heen. Ik schrok me natuurlijk de vinkentering en besloop hem heel behoedzaam.

Toen ik het beest benaderde trof ik achterin de tuin dit tafereel aan. Mijn stofzuiger in spontane deformatie. Erik had weer eens de Heilige Knutselgeest; het is niet voor niets bijna Pinksteren. Het beestje is gefileerd, in-en-uitwendig gereinigd, gerepareerd en opgepoetst.

Gelukkig staat hij nu weer heelhuids onder de trap zodat we morgen alle ruimte hebben om te knikkeren, whoosj!

Albert kwam een beetje te laat. Hij verontsjjjuldigde zjich met zo'n lieve szjjharmante zachjjte zjee dat ik het hem prompt vergaf. Zijn skatebroek en hertebruine ogen, tesamen met aaibare stiekeltjes en zijn lengte (toch wel zo'n 1,95 m....) maakten goed dat hij geen sexy neger was. Een lieve limbo of brabo, daar wil ik vanaf wezen, is ook best leuk. Zeker in onze Vinexwijk, waar je niet al te kieskeurig mag zijn. En dat hij al die kratjes ook nog eens binnen wou brengen was helemaal te waus. 'Waar wilt u zje hebben, vroeg de schat ook nog es' Stomstomstom van me dat ik de kast onder de trap suggereerde. Maar ja, Erik werkte thuis vandaag, dus veel meer kon ik me niet permitteren. Snel dit stukkie posten maar, en verder zoeken in de catalogus van Albert, voordat hij dit leest...

Albert komt zo! Ja, ik zit hier vol spanning te wachten. Ik heb een megabestelling gedaan omdat ik dit weekend logees heb die wel een slokkie rosé lusten. Asperges, sinaasappels, kratten vol spa-rood en rivella-light, de aanbieding Grolsch, drie pakken kattegrind en een heleboel blikkies. Dat komt hij zo allemaal fijn aan huis bezorgen. De katten en ik zitten vol verwachting bij de deur. Zou het bezorgd gaan worden door een sexy grote neger of heb ik pech? Ik heb het nog nooit eerder gedaan, dat shoppen bij Albert, dus ik ga zometeen weer een spannende nieuwe ervaring tegemoet.

Jullie weten, als je niks hebt om te loggen, schrijf je over de supermarkt. Dit is een variant hierop. Ik log over bezorgers!
Had ik het trouwens al eens over de glazenwasser gehad? Ik pleit hierbij voor herstel van oude normen en waarden. De groentenboer en de schillenman weer aan huis. Twee keer per dag de postbode, net als heel vroeger. De kaasboer, de fourniturenman, de schoenveterverkoper, de bonafide messenslijper, de wederverkoper (wie kent hem nog?); waar zijn ze gebleven?

Ik wil ze allemaal terug, maar dan het liefst wel een beetje knappe exemplaren!

Ik mag dan wel in een sombere bui zijn; gelukkig weet ik ook waar ik vrolijk van word. Van een opgeruimd huis (illusie), van lekker eten, mooie mannen en van bloemrijke taal. Daarom vandaag maar eens een recept, in het suid-afrikaans. Want dat rolt zo lekker over de tong.

Tunaviskoekies met pynappel-en-avokadosalsa

Ingrediënten
2 blikkies geblikte tuna - 4 murgpampoentjies - 100 g Feta-kaas - 2 aartappels - 1 pynappel - 1 avokado - 50 ml sojasous - kojanderblare - roketblare

Bereidingswijze
Dreineer 2 blikke heelstuk tuna deeglik. Voeg 4 gerasperde murgpampoentjies, 100 g gekrummelde Feta-kaas en twee gerasperde aartappels by. Klits 'n eier en roer by. Geur na smaak met sout, vars gemaalde swartpeper en vars suurlemoensap en meng. Vorm die mengsel in viskoekies met meelbedekte hande. Panbraai in verhitte olie tot goudbruin aan albei kante. Salsa: Sny 'n pynappel in klein blokkies. Voeg 'n avokado, in blokkies gesny, ook by en geur dit met sout en vars gemaalde swartpeper en suurlemoensap. Roer 50 ml sojasous by asook 'n hand vol koljanderblare. As jy wil, sny ook één rooi soetrissie in blokkies voeg dit by. Sit die viskoekies saam met die salsa voor.

Nu nog zien uit te vogelen wat murgpampoentjies zijn. Iemand hier een idee?

Het mothership van George Clinton heeft me niet ontvoerd naar de P-funk planeet. Ik ben er nog, veilig hier in mijn vinexwijk. Ik had gewoon even niet zo'n zin in loggen. Lezen in Remarque (der Funke Leben) had de voorkeur en verder heb ik nagedacht over de gruwelen die mensen elkaar kunnen aandoen.

Nagedacht over de hel van Rafah waar oude omaatjes machteloos naar hun spulletjes lopen te zoeken. Over de hongersnood in Soedan waar het journaal over meldt dat dat waarschijnlijk dé humanitaire ramp van 2004 gaat worden. Over treinongelukken in andere werelddelen waarbij honderden anonieme doden vallen die ons veel minder deren dan die gewonden dicht bij huis. Over vluchtelingen die geen naam hebben in onze pers. Over een klein chinees meisje dat verkracht werd en die nu waarschijnlijk van schaamte niet meer weet hoe ze iedereen onder ogen moet komen. Over de mensen die gretig meer en meer informatie over dat kind willen en over journalisten die het item uitmelken tot de sensatiebelustheid bevredigd is. Over de waanzin van de massamedia en de manipulatie door politici die me met de dag meer tegen gaat staan.

Over Osama Bin Laden die nog 'niet gevonden is' maar vast vlak voor de verkiezingen triomfantelijk door Bush uit zijn hoge hoed wordt getoverd. Over de aanhangers van diezelfde Osama die vlak voor die verkiezingen een aanslag beramen. Alles voor de publiciteit.

U merkt; ik ben nogal somber. Ik heb er even genoeg van. Genoeg van nieuws, massahysterie en media. Misschien moet ik maar dokterromannetjes gaan lezen of wegzwijmelen bij de slaapkamerogen van Hugh Grant. Onkruid wieden in mijn tuin, mijn katten meer dan 8 minuten aandacht gaan geven of weer gaan beeldhouwen. En vooral geen kranten meer lezen of TV kijken. Wie het weet mag het zeggen.

Als het vrijdagnacht is mogen wij hier in huize Webkast graag doorzakken met wat heusche authentieke vorige eeuwsche zeventiger jaren vinyl... Omdat dat zo fijn is en vanwege educatieve redenen willen wij dit graag met u delen op dit middernachtelijke uur.

Wij presenteren vol trots de P-funk van George Clinton, speciaal voor u geript van de zwarte schijf. Niet verwarren met George Bush of Bill Clinton want dat zijn lieden van een gansch ander kaliber! Speakertjes wijd open en goed luisteren naar Dr. Funkenstein!
Tekst en mpdrie(3,6 MB)

Het is toch wat, die heren politici die de laatste tijd met hun escapades in het nieuws komen. Hoe hoger de vent, hoe hoger het testosteron gehalte, lijkt het wel. De één na de andere onthulling komt uit de doos en het einde is vast nog lang niet in zicht. Publieke figuren worden letterlijk steeds publieker. Zou het komen door het hoge mediageilheidsgehalte van het publiek, dat geaccepteerd lijkt als normaal gedrag? Wat vroeger achter de schuifdeuren werd gehouden wordt nu naar buiten gebracht door voorheen serieuze media.
Na Patty's posse en de Bauertjes zouden we maar al te graag een live show willen van de wandelgangen van politiek Den Haag. Het wachten is op de eerste foto's van een knijpgrage politicus die met zo'n foontje zijn gemaakt. Daar valt grof geld mee te verdienen dus dat zal vast niet lang meer duren. Ik begin zowaar medelijden te krijgen met de billenknijpers. Een beetje katje in het donker knijpen is er niet meer bij en als je politiek niet meer zo lekker ligt is het wel heel makkelijk slachtofferen.
Afgezien van de vraag of Ruud het wel of niet gedaan heeft vraag ik me af wat hier achter steekt en waarom dit nu allemaal opeens naar buiten komt. Lag hij niet meer zo lekker bij de VN?

(Snotteke heeft trouwens een puzzel gemaakt voor ruudbelustigden... Errug grappig!)

Dit wordt een heel sielug verhaaltje. Ik heb namelijk een man en die man is eigenlijk de motor achter dit weblog. Hij houdt angstvallig de bezoekcijfertjes in de gaten en port mij op als jullie wegblijven. Dan gaat hij mij van harte aansporen om weer eens een nieuw verhaaltje te schrijven zodat jullie wederom in de statjes verschijnen.

Hij heeft een antieke server gered uit de vullisbak van zijn vorige werkgever en houdt dit oude beestje draaiende. Hij voert het met de allernieuwste versies van Pivot, waakt over alle poorten zodat nare virussen of hackertjes geen kans krijgen en doet alles wat hij kan om dit logje in de lucht te houden. Al weken is hij apetrots dat dit voorhistorische museumstuk bijna één jaar non-stop in de lucht is. Hij verkneukelde zich helemaal op een potsje over het voljarig continue draaien van deze Unix server en riep steeds dat Bill Gates het hem niet na zou doen! Ik suggereerde dat hij zijn eigen log zou gaan openen en dat hij daar vast fijn nerdtalk met andere nerdjes zou kunnen gaan uitwisselen en dat hij dan roem en erkenning zou gaan krijgen. Ik bedoel maar, jij en ik kunnen dat niet op waarde schatten maar dan zou hij eindelijk eer van zijn werk gaan krijgen. Maar hij hoeft niet zo nodig te loggen. Als ik het maar doe en er lol van heb, da's voor hem eer genoeg.

Vanmorgen gooide het energiebedrijf na 327 dagen 'uptime' roet in zijn eten. De stroom viel uit en zodoende viel onze server ook uit. Nu gaat hij het weer niet halen. Weer geen uptime van een jaar. Hij kan er niks aan doen maar bedroefd is hij wel. Zijn telexmachine uit 1941 werkt nog steeds en ook een antieke kleurentv uit 1977 weet hij draaiende te houden. Als er iemand super vintage en retro is, is het Erik wel. Dat dat klere EWR hem nu dwarsboomt zit hem heftig dwars.

Daarom mijn verzoek; geef die jongen eens een virtuele aai over z'n bol. Een simpele reactie van 'goed zo, Erik' is genoeg. Dan glundert hij weer en dan ben ik ook blij. Nu is het net een jochie waarvan de zeepkist is afgepakt, heel erg sielug.

Cockie schreef over de negentien (!) oranje handschoenen die ze op het strand heeft gefotografeerd. Ik reageerde hierop dat ik iets gelezen had over het verschillende percentage in linker en rechterschoenen op diverse stranden. Zo zouden op Texel vooral linkerschoenen (64%) aanspoelen en op de Shetlands vooral rechter (60%). Dus of ze maar wou uitzoeken hoe dat zat met die handschoenen.

De hele dag heb ik over die vermaledijde schoenen nagedacht. Waar had ik dat toch gelezen (NRC van zaterdag) en waarom vind je toch overal losse schoenen. Hoe vaak zie ik ze niet in de berm van de A4. Die zijn toch niet allemaal van verkeersslachtoffers mag ik hopen? Zouden de exbezitters soms allemaal nieuwe schoenen hebben gekocht om in de file de oude exemplaren uit te trekken en verwisselen voor nieuwe? Hoppetee, eerst één uit het raam, al rijdende nummertje twee verwisselen en die 10 km. verderop naar buiten smijten? Of zou het rechterexemplaar door de windstroming in de linkerberm belanden en de linker in de andere berm?

In de duinen zie je ze ook vaak liggen. Vergeten na wat brandende liefde temidden van de duindoorns en daarna gewoon met blote pootjes naar huis gestrompeld? Of zijn ze overgewaaid vanaf het strand wat met een gemiddelde schoenmaat van 44 onmogelijk lijkt. Het zijn trouwens bijna altijd mannenschoenen, of heb ik dat mis? Mysteries, mysteries...

Dus als u nu eens meehelpt en schoenen turft. Dan zet ik het in een spreadsheetje en dan gaan we kijken of we conclusies kunnen trekken. Er moet iets achter zitten, dat kan niet anders. Alles heeft immers een oorzaak maar welke?

Nietsvermoedend reden we vandaag naar Nijmegen om twee jarige neefjes van hun kadootjes te voorzien. Onderweg zagen we een spandoek hangen voor een zeepkistenrace. Och gut dacht ik, wat schattig, gaan ze hier in de provincie jochies lekker laten rausen met hun eigengebouwde karretjes en dan komen daar de buren en trotse ouders naar kijken... Ik zag beelden in sepia voor me van lege straten uit de vijftiger jaren en dan van die ventjes in korte broekjes met hun wagentjes. Ik dacht aan steps, piepende driewielertjes en multiplex dozen met harde echt rubberen bandjes eronder.

Ik was in één klap verlost uit m'n dromen van ver vervlogen jaren, toen we in een file van 10 km lengte belandden. Heel Nijmegen leed aan een ernstig verkeersinfarct. Op de radio werd ernstig afgeraden om naar Nijmegen te gaan vanwege die zeepkistenrace.
Wist ik veel dat dat tegenwoordig gesponsord wordt door Red Bull en door SBS 6 wordt uitgezonden. 40.000 idioten die allemaal op wat soapies en HenkJan Smits zijn afgekomen zaten met ons op de weg vast. Wat een ellende.

Wat gaan we de volgende keer meemaken? Een Breezers Driewielerparade? De Senseo Zakkenloperswedstrijd? Een Opel Blij dat ik in de file sta modeshow?

Wat een dag! Begonnen met een lichtelijke kater, warming up met een goede brunch, overvloeiend in een nuttig bezoekje aan de stofzuigerspecialist en een zwerftocht over de markt en eindigend met Ruslana voor de buis. En uiteindelijk natuurlijk uitmondend in een nachtelijke tiksessie achter de PC, what's new?

Zomaar wat observaties...
Duurste aankoop (absoluut) van vandaag was een nieuwe stofzuigerstang. Dit omdat er een stukkie plastic van niks kaduuk was waardoor het hele ingenieuze mechanisme van mijn design Dyson zakloze stofzuiger dienst weigerde. Hoe krijgen die fabrikanten het toch voor elkaar om je afhankelijk te maken van een onbenullig stukje niksnadaniente met een waarde van noppes, maar dat ze je daardoor dwingen tot een aanschaf van een walgelijk duur vervangingsdinges? Diabolische lui zijn het!

Duurste aanschaf (relatief) van vandaag was een kilo verse doperwtjes op de markt. Een blikkie van die groene knikkers kost niks maar smaakt ook naar niks. Nu heb ik een dure zak vol met voornamelijk afval en moet ik me blauw doppen maar dan heb ik ook iets heel bijzonders. Echte verse doppers, wie weet nog hoe dat smaakt? Ieder voorjaar moet het van mezelf één keer op tafel, net als verse tuinboontjes, knapperige kapucijnertjes, groene raapstelen en frisse meiknolletjes maar ieder jaar wordt het moeilijker om ze te verkrijgen. Ik word een soort fossiel met opoe-pretenties, ik weet het...

Goedkoopste aanschaf (absoluut) van vandaag was het buskaartje. Op zaterdag voor één pleuroo met de bus van de randgemeente waar de Webkast vertoefd naar Leiden en dat heen en weer. Geen geld toch? Alleen de fiets is goedkoper maar zoveel getrap...

Goedkoopste aanschaf (relatief) van vandaag waren de verjaarscadeautjes voor de beide tantecarinzeggers van 4 en 14 die morgen hun feestje vieren. Voor de één een pratende Bob de Bouwer graaftruck en voor de ander een boek over opgravingen. Ik hoop stiekem dat ze allebei beroemde archeologen worden. Dat lijkt me wel wat, om een neefje op te zoeken die grootse ontdekkingen doet.

En u, heeft u nog iets bijzonders gekocht vandaag?

Hebt u dit al gelezen? (Eigenlijk zou ik hier willen linken naar de NRC maar die wil alleen maar abonnees op z'n site). Wij doven zijn sexmaniakken! We randen aan, verkrachten en maken in het geniep allerlei vunzige gebaren die u lekker niet begrijpt. Geobsedeerd zijn we. We denken en doen aan niets anders dan sex-sex-sex.
Dat u deze site nog durft te bezoeken zeg! Bent u niet bang dat ik u virtueel bij de lurven grijp? Voorziet u geen spontane ejaculaties vanuit uw toetsenbord? Spatten de vurige vonken al uit uw diskdrive? Er zou een waarschuwingssticker op dit log moeten. Pas op, dit log wordt beheerd door zo'n volslagen losgeslagen oversekste (ex)dove!

Maar nu even serieus; ik vind het bijzonder triest allemaal. Gelukkig heb ik hiermee zelf geen nare ervaringen, wat kleine dingetjes nagelaten. Maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Veel doven hebben een onderontwikkeld taalgebruik. Emoties laten zich lastig in gebaren vertalen en opvoeders weten vaak niet hoe ze hierover moeten vertellen en vertalen. Gevoelskwesties laten zich vaak niet goed in gebaren uitdrukken. En als je als dove niet of beperkt het instrument (taal) hebt om over je gevoelens te praten kan je er ook veel moeilijker over nadenken en over communiceren met de ander. Als je alleen zwart of wit kent is het moeilijk om je grijs voor te stellen, laat staan kleuren. Zo is het met taal ook en hoe meer nuances je kent, hoe meer woorden, hoe dieper je je gevoelsleven kan ontwikkelen.

Nu heb ik zelf nooit gebarentaal geleerd en dankzij deels opvoeding en deels mijn taalgevoel, kan ik me wel in een ander verplaatsen of althans dat proberen. Ik kan met mijn partner praten over wat ik voel of ervaar, en dat is sowieso al moeilijk genoeg.

Verder is een mens van nature natuurlijk een groepsbeessie en geen solitaire jager. We willen allemaal uiteindelijk graag deel uitmaken van een groter geheel. Voor een doof kind is dat vaak net iets lastiger. Sex kan dan iets manipulatiefs worden; als je dat geeft hoor je er misschien bij. De grens tussen vrijwillig of gedwongen wordt dan wel erg vaag. En dat is het trieste aan de zaak. Het is dan geen kwestie van volwaardig geven en nemen meer. Iets waar veel meer over nagedacht en over gesproken zou moeten worden naar mijn idee.

Als ik TV kijk zet ik nog wel eens via teletekst (888) de ondertiteling aan. Dat levert nog wel eens rare dingen op. Zo las ik dat Nina Brink in Villa Felderhof vertelde dat zij graag met vogels van diverse blamage omgaat. Lijkt me heel goed bij haar passen, die vogels!
Scheldwoorden worden vaak gekuist want je moet die dove mensjes natuurlijk wel een beetje naief houden. Potjandoppie is een term die we volgens de ondertitelaars nog net aankunnen. Ook sex is jakkejakke bah en dat ondertitelen ze dan maar niet.

Vanavond kondigde de nieuwslezer het weerbericht aan met Marjon de Hond. In de ondertitels stond vrolijk 'En dan nu het hondeweer met Marjon!'.

I survived!
Windows Blue Screens en daardoor maar liefst 24 uur geen internet of computergebruik! Al jaren niet gedacht, gedroomd of voorgekomen dat ik niet achter het toetsenbord kon zitten. Maar nu is het dus gebeurd en ik heb het zowaar overleefd!

( Morgen meer, dankzij mijn weergaloze onschatbare man die alles weer heeft weten te fixen,  en waarmee ik morgen/vandaag, 13 mei 2004, reeds 20 jaar leed en lief deel.. jaja!)

Ik weet dat het niet slim is, niet handig en zo en uitermate lastig als we een weekendje weg willen maar ik heb zo'n zin in gezinsuitbreiding. Weer lekker tuttelen en knuffelen en zorgen voor... In de winkel ben ik niet weg te slaan bij leuke spulletjes en grappige speeltjes. Ik bewonder de mooie dingetjes die er te koop zijn voor de kleine.
Ik heb last van nesteldrang en surf op internet uren rond naar opvoedingstips en voedingsadviezen. Ik droom weg bij mooie dingen voor het interieur die absoluut niet door Jan des Bouvrie mogen zijn ontworpen maar gewoon toch leuk en verantwoord zijn.
Jaloers lees ik her en der op andere logs over gelukkige families en aanschouw de idyllische foto's.
 
Gisteravond nog kreeg ik het helemaal te kwaad toen ik bij vrienden hun kleine mocht aaien en wat lekkers mocht geven. Ik wil ook, ik wil ook!

Wat denken jullie? Zal ik het doen; zal ik er helemaal voor gaan of zal ik me toch maar bedwingen? Zullen mijn katten een nieuwe wereldburger in huis wel accepteren of wordt dat een drama?

Zal ik cavia's nemen?

Ooit heb ik vanuit een ziekenhuisbed gelogd en dat dat niet de ideaalste plek is, zal iedereen duidelijk zijn.
Ik schrok dan ook enorm toen ik las dat Leidse logger Low met het Syndroom van Guillain-Barré in het ziekenhuis ligt. Ik ken iemand die datzelfde zeldzame syndroom heeft gehad en weet hoe ingrijpend en beangstigend dit kan zijn.
Voor wie hem een kaartje wil sturen; dat kan naar L. Schutte, Postbus 9600, 2300 RC Leiden.

Low, ik hoop dat je gauw weer opknapt!

Als je doof bent denken mensen al gauw dat je ook erg nieuwsgierig bent aangelegd. De vraag 'waar gaat het over' lag vroeger voor in mijn mond. Niets vervelenders dan totaal niet weten waar een gesprek over gaat zodat je ook niet kan beoordelen of het wel of niet de moeite waard is of misschien zelfs storend om mee te praten. Ik kon als kind hier erg kribbig of verdrietig over worden. "Ik ben geen nieuwsgierig Aagje, ik wil gewoon meedoen!"

Pas sinds ik met een CI weer goed kan horen merk ik hoe veel misverstanden mijn slechte gehoor opleverde en hoeveel makkelijker de omgang met anderen is geworden.

Zo vertelde mijn beste vriendin dat ik vroeger uit onweten wel eens met een totaal misplaatste opmerking een gesprek binnenviel. Dan zaten twee mensen over de zelfmoord van een bekende te praten en kwam ik ertussen met een holadijee verhaal over een leuk weekendje weg. Alsof ik doelbewust de aandacht naar mezelf wilde verplaatsen en geen oog had voor anderen. Zij legde dan uit dat ik er ook niks aan kon doen en dat het geen botheid van mijn kant was, maar door mijn gehoor werd veroorzaakt. Toch laat zoiets een vervelende indruk achter. Nog zoiets was, dat ik vaak blij was als ik iemand had getroffen die duidelijk sprak en er voor moest oppassen om zo'n persoon niet te gaan claimen. Op een feestje is het not-done om de hele avond beslag op één persoon te leggen omdat die ook nog wel met anderen wil praten. Maar even leuk en luchtig in een groepsgesprekje binnenvallen ging nou eenmaal niet. Ook kwam een leuke opmerking van mij soms als mosterd na de maaltijd omdat het gesprek al lang weer ergens anders over ging.

Zo bleef ik altijd bezig met gezichtsuitdrukkingen aftasten en blikken van anderen vertalen. Een enkel woord opvangend en dan krampachtig bedenken waar het gesprek over zou kunnen gaan. Liplezen om een gesprek te kunnen volgen. Met een soort zesde zintuig, noem het intuïtie, sfeer opsnuiven en dan je gedrag hierop instellen. Maar wat was die voortdurende alertheid dodelijk vermoeiend. Steeds weer op je tenen lopen om steeds nèt niet mee te kunnen komen. Pfoeh, dat mis ik zeker niet.

Toch is het niet louter negatief om doof te zijn. Ik heb hierdoor ook een heleboel geleerd en meegekregen. Het gemis van het gehoor scherpt andere zintuigen aan en ik denk dat ik hierdoor sensitiever ben geworden. Zo zie ik het bijvoorbeeld onmiddellijk als iemand zich niet lekker voelt, ook al probeert hij dat te verbergen. Ogen zeggen een heleboel, soms wel eens meer dan wenselijk is. Nu ik weer kan horen, ook al wordt het nooit 100%, vind ik mezelf een echte geluksvogel.

Ik heb mezelf overwonnen; ik heb eindelijk de koelkast schoongemaakt! Zes mei 2004 gaat hier de annalen in als de dag waarop we eindelijk bevrijd zijn van allerlei rare kleffe aankoeksels en vreemdgekleurde substanties. Een beetje paddenstoelenkweker zou lyrisch zijn geworden van de schimmelcultures die zich aan het ontwikkelen waren in het groentevak maar dat is nu voorbij. Zelfs het flessenvak kleeft niet meer, hoe is het mogelijk? Nu is het witte monster weer glimglimschoon. Zelfs alle koelkastmagneetjes zijn opgepoetst. Oude ansichtkaarten en lucratieve bonnetjes (geldig tot maart 2003) zijn rücksichtloos afgevoerd en vervangen door verse exemplaren.

Om deze metamorfose te vieren heb ik gelijk wat nieuwe magneetjes bij de winkel van Jeanne besteld. Iets over koken met wijn en natuurlijk ook nog een kattenmagneet, want daarvan kan je er nooit genoeg hebben.

(Bijna) iedereen denkt dat we op Bevrijdingsdag de capitulatie van de Duitsers vieren die op 5 mei 1945 in Hotel de Wereld te Wageningen zou hebben plaatsgevonden. Fout! Dubbel Fout zelfs...

Voordat u zich nu bezorgd gaat afvragen of we wel echt bevrijd zijn kan ik u geruststellen. Ja hoor, we zijn bevrijd, ook al lijkt dat 's zomers in Noordwijk op het strand wel eens anders...

Echter, de capitulatie werd niet in Hotel de Wereld getekend en ook niet op 5 mei.

Op 5 mei vonden de onderhandelingen over de capitulatievoorwaarden in Hotel de Wereld plaats en pas op 6 mei 1945 volgde de ondertekening van het capitulatiebevel door de Duitse generaal Blaskowitz in de aula van de Landbouwhogeschool te Wageningen. Diezelfde aula schijnen ze trouwens te willen afbreken. Weer een stuk tastbare geschiedenis van WO II weg...

Nou moe, poeh hee, BMW rijders hebben meer seks denkt men bij een Duits automagazine...

Ik heb vandaag anders alleen maar hoofdpijn en dat blijft vanavond waarschijnlijk ook wel zo. Aan mijn lijf ontwikkelt zich een staart van het vele bellen, faxen en regelen na het akkefietje van gisteren. Mijn arme rooie lieveling staat nog in Duitsland en het kost een hele dag heen en weer gebel om haar transport te regelen. Over zo'n tien dagen is ze hopenlijk bij de garage bij mij in de buurt. Dan moeten er nog een heleboel mensen aan het werk om haar te faceliften en te botoxen zodat ze er weer glimmend strak uit komt te zien. Al met al zal het wel weer even duren voor ik weer zo'n sexy cabriorijdster ben. Over de centen praten we maar niet; gelukkig was ik goed verzekerd. En we zijn nog heel, da's het allerallerbelangrijkste.

We zijn weer thuis... Het is wat anders gegaan dan we van tevoren hadden gedacht maar we zijn er. Heelhuids, zonder een schram, een beetje bruinverbrand, een beetje moe en ietwat dizzy van een lange thuisreis. We kwamen in de Harz aan op de dag van Juul. Koninginnedag kennen ze er niet maar wel Walpurgisnacht op 30 april. De nacht waarin de heksen en duivels dansen en op hun bezems rondvliegen. Waar we ook rondkeken hing er wel een heks in de boom of aan een lantaarnpaal. Voor iedere voordeur zat er wel ééntje te koekeloeren. Natuurlijk hebben we een klein heksje meegenomen voor aan de achteruitkijkspiegel van de BMW.

En dat hadden we misschien beter niet kunnen doen. Vanmorgen, op de weg naar huis vlogen we bij Hildesheim uit de bocht. We reden niet snel maar de weg bleek glad. Aquaplaning of heksentoverkunst, we zullen het niet weten. Of was het de rattenvanger van Hameln, waarheen we op weg waren? De weg naar Hameln weten we dus nog niet; wel die naar het Autoschadehof. En naar de Bahnhof. Morgen gaan we verzekeringsmannetjes bellen en uiteindelijk komt alles vast wel weer goed, maar schrikken was het wel...

(ondertussen mag u mij van harte feliciteren met het tweejarig en tweedagig bestaan van dit logje, pfff tis toch wat...)