Filmpje kijken

eMule staat hier de laatste tijd continue te snorren. Eerst ging het alleen om muziek; maar tegenwoordig halen we hele speelfilms binnen. Ik ben dol op films maar met een man die behept is met een chipsknaaggeluid-fobie en ellenlange benen kom ik niet meer zo vaak in de bioscoop. De laatste keer dat we samen gingen viel hij ook nog eens in slaap. De warmte van het muffe filmhuiszaaltje en het duister waren genoeg om hem totaal te vloeren. Dat de film hem niet zo aansprak moge duidelijk zijn. En als je dan een drukke werkweek hebt gehad is het niet gek dat er wat snurkgeluiden oprijzen...

Tuurlijk ga ik wel eens met anderen naar de bios of gewoon alleen als ik een film graag wil zien. Maar sinds korte tijd kijken we dus lekker samen hier vanuit het eigen webkastcontrolcenter. In de keuken achter de flatscreenmonitor naast de magno voor popcorn en de koelkast voor koud bier. We hebben inmiddels al 'das Boot' gezien en Soldaat van Oranje (u hoeft niet te raden wie dat opgesnord heeft..) Fellini staat in de queue en Harry Potter is voor tweederde binnen. Maar er is meer, veel meer.

En dat wou ik nou zo graag eens van u horen. Welke film is nu echt een 'must-see'? Waar kan een mens niet zonder qua filmkennis? Wat is een gebrek in je opvoeding, een heusch gapend gat, een knagend gemis als je die film niet kent? Wat moet onze comp dit weekend eens downloaden terwijl wij fijn in Hameln zitten?

Andere Tijden

Ook naar 'Andere Tijden' gekeken? Voor wie het gemist heeft (tsjjjkkk...), op de site kun je het nog terugzien en a.s. zaterdag wordt het om 12:30 uur herhaald.

Ik zie ze nog voor me, die jutetegels die je aan elkaar moest naaien, de bruinribfluwelen kussens in de zitkuil en de visnetten aan het plafond. VT-wonen lag bij mijn oom en tante in de rieten mand in de woonkamer en oh, wat was dat hip!
Mijn oom knutselde een schommelbank en mijn tante macraméde de kussens ervoor. Ik kreeg voor mijn verjaardag een echte oranje gehaakte beddesprei die leuk paste bij het koperen bed en de David Hamilton poster aan de muur. Mijn grote zus had sinaasappelkistjes op haar kamer opgeleukt tot boekenkasten en mijn broer had op z'n zolder overal raffia plantenhangers vol met een half oerwoud.

Zal ik het beukenhoutenparket morgen maar slopen? Met een drilboortje moet er toch wel een kuil te realiseren zijn? Gezellie! We slopen gewoon de poten van onze tafel af en dan gaan we weer in de leefkuil fonduen. Wie komt er helpen met de muren behangen in psiegedelies oranje of zullen we ze beplakken met eierdozen die we dan weer oranje en rood verven? Erik gaat vanaf nu niet meer naar de kapper en flikkert z'n scheerapparaat op marktplaats.nl. Ik ga weer haken! Haken is hip!

Recyclen

Bij het opruimen van het huis van mijn moeder kom ik onverwachte zaken tegen. Naast dozen vol met rommeltjes ook oude LP's waar een verzamelaar een moord voor doet en stapels oude boeken. Ik heb er een aantal meegenomen en heb vanmiddag in de zon gezeten met Remarque's Arc de Triomphe. Een roman die in 1938 in Parijs speelt en over statenloze burgers en vluchtelingen gaat. Geen vrolijk verhaal maar wel ontzettend boeiend geschreven.
Voorlopig zie je mij niet bij de bibliotheek of in de boekhandel. Herlezen van al die oude stoffige kaftjes uit de vorige eeuw wordt mijn hobby voor 2004.

Hardnekkige misverstanden (1)

Die Wubbo Ockels die we nu steeds op TV zien als de zogenaamde eerste Nederlandse astronaut is mooi de allereerste helemaal niet!

André Kuipers is slechts nummertje drie en niet, zoals iedere reporter blaat, de tweede kaaskop in de ruimte. Heeft u ooit wel eens van Lodewijk van den Berg gehoord? Deze jongen van de Zeeuwse klei is toch maar mooi eerder dan die Wokkel de stratosfeer ontstegen! Hij deed dit met de Challenger vlucht STS-51-B van 29 april tot 6 mei 1985. Dat wist u niet hè? "At mission conclusion, Dr. van den Berg had traveled over 2.9 million miles in 110 Earth orbits, and logged over 168 hours in space."

(Op 5 mei volgt deel 2 van hardnekkige misverstanden...)

Haaamelen...

Stiekem zitten we op internet en in de gidsen te neuzen. Zou het niet leuk zijn om volgende week de weg naar Hamelen te zoeken? Alle Duitsers weten niet beter dan dat a.s. vrijdag 30 april een doodnormale saaie werkdag is. Als wij dan eens gaan infiltreren en de rattenvanger gaan zoeken? Onze vrijdagmiddagborrel in een Biergarten in die Sonne gaan nuttigen? Wellicht wat Rote Grutze en feine & wurzige Meerrettich einkaufen in die Deutsche laden. En natuurlijk Himbeerkuche en Kaffee nuttigen. Zou dat geen goed idee zijn?

Uit de Voorraadkast (2)

Grootse plannen had ik met de Superweek van Suf. Ik zou wel even een Tour d'Europe langs de diverse supermarktconcerns maken en bespreken waar men wat dient aan te schaffen. Maar hoe langer ik er over peins; hoe minder zin ik er in heb. Eigenlijk vind ik dat je helemaal niet in suups dient te kopen, hoe handig ze ook zijn. Eenheidsworsten zijn het. Saai en weinig oog voor kwaliteit. Zolang de aandeelkoersen maar stijgen en de Mobergjes hun bonus verdienen, verder zal het ze een zorg zijn.

Mijn schoonouders hadden vroeger een huisje in Frankrijk in een klein dorpje op het platteland. Zo'n durp waar de burgemeester tevens postbode annex boer is en waar het jaarverslag van de gemeente op één A4tje past. Waar natuurlijk naast de kerk een kroeg staat waar je om 10 uur 's morgens naast je petit café ook een rouge bestelt. Achterin de kroeg was achter een morsig vliegengordijn een klein winkeltje dat alles verkocht. Naast stokbrood en verse croissantjes kon je er ook nog zwartwit ansichtkaarten kopen en als je iets bijzonders zocht kwam het wel tevoorschijn uit een van de vele kasten.

Dat winkeltje is er nu niet meer. Gesloten vanwege de moordende concurrentie van de Super U en de Auchan in het grotere dorp 10 kilometer verderop. Zo hebben we gezien dat er bejaarden langs de weg staan te liften om hun boodschappen te kunnen blijven doen. Het leven in het durpie is er een stuk saaier op geworden nu het middelpunt van het sociale leven weg is. Naar de kerk ging toch al niemand meer en de kroeg kan zonder dat winkeltje niet meer goed draaien. Aan het plein staan nogal wat oude huizen leeg; te koop. Dag dorp...

Uit de Voorraadkast

We moeten volgens Sufmans terug naar de basis van het webloggen. De 'Ik Ging Naar de Supermarkt' verhalen zijn essentieel voor een lijflogger zonder inspiratie. Niks te melden en toch bezoekertjes willen trekken? Hoppetaa, een supermarktpostje! Daar sluit ik me gretig bij aan. In het kader van Suffie's Superweek kan ik deze week mooi wat postjes kwijt met inkooptips voor de reislustigen onder u. Wat is een vakantie immers waard zonder een bezoek aan het ultieme walhalla der lokale cultuur? Waar kan men beter de plaatselijke zeden en gebruiken bestuderen? Waar vindt men de uitmuntendste vertegenwoordigers van de inheemse bevolking? Juist, achter de boodschappenwagen. Hier vind je het beste voer voor antropologen.

Omdat we in huize Webkast druk bezig zijn om een reis naar wereldberoemde ultramondaine oorden als Karasjok, Vadsø, Kirkenes en Hammerfest te organiseren begin ik vandaag met Noorwegen. Bekende supermarkten zijn hier o.a. de Rema 1000, Maxi en de Spar. Over het algemeen kan je er bijna alles krijgen maar kijk niet gek op als er een mes naast de komkommer ligt om een stukje af te snijden. De prijzen zijn nogal hoog. Alleen de vis wordt hier niet duur betaald.

Voor de rook- en drankverslaafden onder ons is het een ideaal afkickoord, nog beter dan de Betty Ford kliniek! Drank kan je alleen in staatswinkels kopen die onmiddelijk te herkennen zijn aan hun uiterlijk. De Nationale Munt is nog slechter beveiligd dan deze stenen burchten in een land waar zowat alle gebouwen van hout zijn.

En wat nemen we mee naar huis? Bergensk Fiskesuppe uit een zakje of Rømmegrøt van Toro. Ook die rare zoete bruine geitenkaas die zowat eeuwig houdbaar is, is een aanrader. Die eet je in dunne plakjes op crackertjes. De Noren beweren trouwens dat zij de kaasschaaf hebben uitgevonden. Tsjjk, wij weten wel beter!

Koffie is niet duur en van goede kwaliteit en ijs kan je overal krijgen. Scandinaviërs eten ijs op elk moment van de dag en bij voorkeur als het regent. En dat is vaak. Maar de suups zijn overdekt dus dat is geen belemmering voor een geslaagde vakantie. Gaat heen en shopt, zou ik zeggen.

Genoeg nu!

Ergens is het maar goed dat mijn camera nu bij de fotoboer ligt. Ik keek namelijk zojuist in de spiegel en constateerde dat ik er helemaal Niet uitzie. Mijn haar zit plat doordat ik tegen beter weten in toch weer in het totaal overbodige gebruik van hairconditioner ben getrapt. Mijn ogen staan flets en mijn huid is vaal. Volgens mij ben ik gewoon in de rui. Niks niet lentefris, nee wintermuf voel ik me.
En dan zit ik dit ook nog eens te tikken met mijn neus in een plastic stoomdinges om mentholdampen op te snuiven. Hoe het kan weet ik ook niet maar op het warme zonnige eiland Capri kreeg ik last van een voorhoofdsholteontsteking. Alweer. De afgelopen winter heb ik al twee antibioticakuren weggehapt en nog komt die rotkwaal steeds terug. Ik ben het zat!
Vanaf vanmiddag drie uur moet het over zijn. Dan krijg ik spontaan lucht, gaat mijn haar weer glanzend golven en mijn ogen schitteren. Ik ga het mezelf nu heel hard en heftig voorhouden. Mijn mantra voor vandaag luidt: 'Zomerzomerzomer' Prevelt u ook even mee?

Murphy verslagen!

De fotoboer keek me guitig glimlachend aan en vroeg wanneer ik ook alweer met vakantie was gegaan. 'U zei toch dat u 15 maart was vertrokken en dat het probleem zich op uw vakantieadres reeds voor 3 april voordeed?' Vette knipoog; Notch notch, winkwink, say no more, say no more!
Ietwat verbouwereerd knikte ik van jaaah... en voordat ik er erg in had was er op het formulier voor Olympus ingevuld dat de schade zich had voorgedaan voor het verstrijken van de garantieperiode.
We wachten nu vrolijk af wat de wizards in de fabriek met mijn darling uit gaan spoken.

Droef verhaaltje

In 2000 kocht ik een voor die tijd superkekke Olympus camera. De lieveling vergezelde me op vele trips en leverde harde schijven vol met plaatjes op. Vorig jaar begon hij opeens te mekkeren dat er geen card aanwezig zou zijn en ook al dreunde ik iedere keer zijn klepjes open en dicht en schreeuwde hem toe dat hij wel, wellus, welwelwel een kaartje had; hij weigerde me te geloven. Card-Error sprak hij tot mij...
De fotoboer stuurde hem op en hij kreeg een nieuw mainboardje. Hij schoot er weer lustig op los en gaf mij vele mooie plaatjes. Vorige week op Capri gaf ik hem een nieuwe flashcard in z'n buikje en sprak hem teder toe. Maar hij begreep mij niet. Hij weigerde te geloven dat ik hem zowaar weer 64 Mb vers maagdelijk voer had toegestopt. Weer verscheen keer op keer het gehate Card-error woord op z'n display. Maar ach, ik had nog zes maanden garantie na de laatste reparatie. Dacht ik.
Zojuist zocht ik zijn geboortepapieren op en wat zie ik? Zes maanden garantie na 3 oktober 2003.
Murphy heeft weer eens toegeslagen...

Breedster

Mijn moeder is Snotteke maar die is alweer wijlen en mijn vader is ene Taco. In mijn slaap wordt ik regelmatig besprongen en dat heeft me al een zoon opgeleverd. Deze moet hoogstnodig gaan poepen alvorens zelf te gaan forniketen. De zes partners die ik binnen een dag heb afgewerkt hebben me zo'n zeven eieren opgeleverd die zich nog moeten ontpoppen tot mijn nageslacht. Iemand interesse in een eitje?

Koude prinsesseteentjes

Ik heb de hele dag al steenkoude voeten. Volgens mij werkt mijn inwendige thermostaat niet helemaal naar behoren en denkt die dat het al zomer is. Er stroomt domweg niet genoeg warmte naar de in winterse pantoffeltjes gehulde tenen. Aan de energietoevoer kan het niet liggen want van de aangevoerde hoeveelheid paaseieren kan een gemiddelde provinciestad drie weken verlicht worden. Met een efficient werkend kacheltje zou al deze chocolade toch in warme tenen moeten resulteren maar het zal wel weer zoiets onnuts als cellulitis worden. Bah! Wat is de natuur toch stom!

Mijn tenen staan trouwens wel te jubelen bij de gedachte dat ze binnenkort in handgemaakte Italiaanse slippertjes mogen flaneren. In Sorrento zijn heel wat schoenmakers actief waar je buiten op een groot bord aanwijst welke maat , hakhoogte, kleur, bandjes en welke andere frietsels en froemels je mooi vindt. Vervolgens gaat het mannetje druk in de weer met een hamertje en moet je passen of alles goed zit. Voetje op de zool en er weer af en nog eens passen en weer en weer. Ik voelde me een beetje als Assepoes die het glazen muiltje aangemeten kreeg. Helaas leek de schoenenman in de verste verte niet op de Prins maar goed, die schoenen heb ik alvast.
Mijn muiltjes van La Conchiglia, klinkt dat niet mooi?

Eierdoppie

De afgelopen Paasdagen was ik te druk met eiereten, strandwandelen, luieren en zonaanbidden om alle foto's van Rome te gaan uitzoeken. Eén foto wil ik alvast even laten zien om in de sfeer van de Paaseierdopjes te blijven. Ik heb hem genomen op de heuvel van het Capitool, vlak bij het Forum Romanum.

Castor en Pollux zijn tweelingbroers, zonen van Zeus en Leda. Zeus had zijn oog laten vallen op Leda. Ook zij was getrouwd met de Spartaanse koning Tyndareos. Maar Zeus was slim genoeg om Leda te verleiden in de gedaante van een zwaan. Diezelfde nacht echter vrijde Leda ook met haar man Tyndareos. Leda legde twee eieren en daaruit werden Castor en Pollux geboren. Daarom hebben de beelden van Castor en Pollux zo'n kek eierdopje als hoofddeksel. Dit zou een halve schaal van een zwanenei zijn geweest. 

Pollux was, in tegenstelling tot Castor, onsterfelijk. Toen Castor stierf verleende Zeus, zijn vader, op aandringen van Pollux alsnog onsterfelijkheid, maar er was één voorwaarde aan verbonden: de broers zouden om beurten één dag op de Olympus en één dag in de onderwereld verblijven. Maar na een tijdje werd de toestand echter onhoudbaar. Zeus bedacht het volgende : hij zou van hen twee sterren maken. Sindsdien leven ze voort als het sterrenbeeld tweelingen.

Italia mi amore, ciao!

Pfoeh. Ik ben er weer. Als u nagaat dat ik gisteravond laat nog de Venerdi Santo processie in Sorrento heb gezien en vanmorgen alweer om half vijf op moest staan voor de rit terug naar het vliegveld van Rome begrijpt u misschien dat mijn energiepeil niet meer helemaal jedattum is. Maar het was de moeite waard en meer dan dat! Ik heb nu alweer heimwee naar mijn eeuwige stad. Roma, la Bella!

Er staan nog zo'n tweehonderd foto's te wachten om door Photoshop bewerkt te worden. Maar nu ga ik eerst uitgebreid eten met mijn lief en verhalen vertellen. Sambucca bij de hollandse koffie drinken (aach... Die geweldige espressobars, wie begint er een hier om de hoek?) en op tijd tussen de lakens. Dromen van Napoli, Capri en de mooie Palatijnheuvel achter het Forum...

Arrivederci! (2)

Carin belde haar belevenissen weer 'es door.
Het bezoek aan Monte Cassino is gelukt. Pompeii was na al die tijd toch weer indrukwekkend. Gisteren heeft ze de hele dag op Capri doorgebracht, een prachtig eiland. Het weer was aangenaam zonnig. Er vinden in deze tijd allerlei Paasprocessies plaats, optochten van de plaatselijke bevolking in schilderachtige kostuums. Ben benieuwd naar de foto's. Morgen staat er een bustocht langs de baai van Sorrento op het programma met onder andere een bezoek aan Amalfi.
Ik hoop dat ik het allemaal goed heb onthouden... En anders zal Carin het zelf allemaal nog wel verduidelijken, als ze zaterdag weer thuiskomt!

Arrivederci!

Jammergenoeg lukt het Carin niet om haar belevenissen vanuit Italie rechtstreeks over te brengen naar haar log.
Vandaar deze korte reis-updeet.
De afgelopen dagen was Carin in Rome waar zij dinsdag nog de Pinacotheek in het Vaticaanse museum bezocht (tijdens ons bezoek samen aan Rome, tien jaar geleden, hadden we daar helaas geen tijd voor).
Woensdag vertrekt Carin voor het tweede deel van haar korte Italiaanse vakantie naar Sorrento. Onderweg hoopt ze nog Monte Cassino aan te doen, het stokoude klooster op de berg dat in de Tweede Wereldoorlog zo hevig is bevochten. Ook zal ze een bezoek brengen aan Pompeï (waar ze vroeger tijdens een schoolreisje al eens is geweest). Een uitstapje naar het eiland Capri staat ook nog op het programma.
Bij haar vertrek op Schiphol heeft Carin voor de zekerheid een extra CF-card voor haar WebkastCam gekocht en de resultaten hiervan zullen hier komend weekend vast en zeker vertoond worden!

Zal je altijd zien

Stand van zaken 24 uur voor vertrek:

-favo zomerbroek past niet meer
-plastic linkerneusvleugeldinges is net van bril afgebroken
-veter kapot van m'n gympen
opje waterflesje is lek

Het wordt tijd voor een spoedbezoek aan het plaatselijke winkelcentrum, bah.

Divorcio!

Over 48 uur laat ik mijn sexy kranteman, sportauto, twee kattebeesten, hubbie, huis, have en goed achter me. Ik ga er vandoor. Ik heb het hier wel gezien en ga op zoek naar donkere zwoelzingende Napolitano's, Lamborghini's, aandoenlijk mauwende gatti, schilderachtige ruïnes en weelderige Palazzi. Spruitjes hoef ik niet meer; geef mij maar carciofi, asparagi en melanzane!
Maar nu moet ik eerst mijn zomerkleren uitzoeken en koffertje pakken. En aftellen...