Preek

De begrafenis dienst van Juliana deed me meer dan ik had verwacht, ook al kom ik al jaren niet meer in een kerk. Ik heb me zelf bewust laten uitschrijven uit het kerkregister omdat ik het onterecht vindt dat subsidies, verdeling van scholen en sommige overheidspolitiek bepaald wordt door het aantal zogenaamd gelovigen gebaseerd op een zuilenstelsel uit de vorige eeuw. Getallen van het aantal kerkelijke inwoners worden gebaseerd op het aantal mensen die, soms zonder dat ze het zelf weten, ingeschreven staan.

Hier ben ik heel principieel in. Net zo min als een beetje zwanger zijn mogelijk is, is het voor mij onmogelijk om een beetje kerkelijk te zijn. Alleen voor de leuk met kerst of voor het mooi met je trouwfeest naar de kerk gaan staat me enorm tegen. Kerkelijk en gelovig is echter weer iets heel anders en dat hoeft niet noodzakelijk samen te gaan. Geloof is volgens mij een persoonlijke zaak die niet tussen stenen muren in het publiek hoeft te worden beleden. Ik noem mezelf eerder agnost dan gelovige of atheïst, al is het maar vanuit mijn roemruchte gemakzucht, zodat ik er nu niet diep over hoef na te denken.

Vanmorgen hoorde ik een hele duidelijke weerklank van de kerkdiensten uit mijn jeugd. Mijn ouders waren vrijzinnig protestants en zondags gingen we naar net zo'n klein withouten kerkje als dat vrijzinnige kerkje in Baarn waar Juul kwam. Ik droeg er als kind van acht gedichtjes van Annie M.G. Schmidt voor. Het 'Die winter ist vergangen' herken ik van vroeger en de lichte warme sfeer was heel vertrouwd. Ik heb het nooit naar gevonden om naar de kerk te gaan en angst en verplichte zware rituelen zijn me totaal vreemd.

Toch is het opvallend dat ik mij juist daardoor vrij heb gevoeld om me helemaal van deze moderne kerkstroming vrij te maken. Nergens is volgens mij de leegloop groter dan uit de remonstrantse en vrijzinnig protestantse kerk. Belijdenis doen en daardoor lidmaat van de kerk worden is immers geen verplicht ritueel of vast nummer, maar een hele duidelijke individuele keuze, waar je volop achter moet staan. En doe je dat niet, zoals ik, dan is het al gauw afgelopen met het kerkbezoek.

Zo is het wel weer genoeg voor vandaag. Dominee Carin gaat naar bed en wenst u allen een vredige nacht toe en morgen weer verkwikt op! Poeh, het moet hier morgen maar weer eens over sportauto's gaan of over sexy krantemannen, anders loopt u natuurlijk ook weg als lid van dit loggenootschap

Vergetelheid

Liedjes op de autoradio lijken soms speciaal voor mij uitgezocht te zijn. Heeft u dat nou ook weleens? Dat u op de weg zit en dat er dan iets gedraaid wordt dat helemaal aansluit bij uw gedachten of stemming? Alsof er sensortjes in het wegdek zitten die een geheime connectie met Hilversum hebben. We kunnen allemaal wel denken dat iedereen het zelfde programma ontvangt, maar wie zegt dat dat ook zo is? Kunt u controleren wat er in die gele Lada naast of die zwarte BMW voor u uit de speakers komt? Let maar op, als je al iets hoort, bij het wachten voor het rode licht bijvoorbeeld, is het nooit hetzelfde als het geluid uit je eigen radio.

Voor ik vergeet -
En later alles anders heet
Voor ik vergeet -
En ik de feiten en de cijfers
En de namen van de schrijvers
Niet meer weet
De hele dag -
En alle woorden en elk uur
De hele dag -
En ook de nacht en de zomers
En de handen van mijn vader
Vergeet ik op den duur

Gisteren hoorde ik rijdend in het donker op de A1, Lenette van Dongen met dat mooie liedje van Spinvis. Het werd vast speciaal voor mij uitgezonden. Omdat ik aan mijn moedertje dacht die ik gister voor het eerst in het verpleegtehuis heb opgezocht. Mamma, die waarschijnlijk na een uurtje al weer vergeten was dat ik op bezoek ben geweest. Die geen weet had van het feit dat wij kinderen haar huisje aan het ontruimen zijn. Dat al haar spulletjes verdeeld worden en dat er geen terugkeer uit dat grote hotel meer voor haar weggelegd is.

Foetsie...

Hee, waar is mijn uur gebleven?
'Spring Forward, Fall Back' luidt het ezelsbruggetje maar voor mij voelt het als een stapje achteruit. Zomaar een heel kostbaar uurtje slaap kwijt!

Boekenstokje (pfffff...)

Opslag
Billy uiteraard; twee stuks. Zoek in Google op Ikea + Billy en je vindt maar liefst meer dan 13.000 links. Wie ben ik om daar van af te wijken? Van mijn allereerste belastingteruggaaf via het T-biljet heb ik er twee gekocht ter vervanging van de sinaasappelkistjes van de markt. De ouwe billies dienen nu ter huisvesting van de fotoalbums en de kookboeken. Inmiddels ben ik een Vinexwoning met hypotheek rijker/armer en heb een heuse werkkamer met kamerbrede boekenkast. Zes meter breed en twee en een halve meter hoog zou genoeg moeten zijn voor de komende twintig jaar. Maar ruimte trekt bezit aan en schiften is een kunst. Dus is hij nu na zeven jaar alweer vol met rijp en groen... Binnenkort moet de bezem er weer door.

Aanschaf
De laatste was het boekenweekgeschenk natuurlijk. Gratis gekregen bij aanschaf van Intensive Care van Rosita Steenbeek. Over de ECI monsters zullen we het maar niet hebben. En in Bredevoort heb ik laatst ook het een en ander gekocht, o.a. een mooi kastelenboek en een pocket van Geert Mak.

Favoriete schrijver
Dat wisselt per periode. Eén van mijn allereerste favorieten was Belcampo en oude liefdes moet je niet verloochenen, ook al was ik toen pas dertien jaar. Zijn verhalen blijven fris, zelfs na meer dan twintig jaar en af en toe mag ik hem nog graag citeren.

Favoriet boek
Het woordenboek. Wat kan je nog meer wensen? Bouwsteentjes van de taal en voor elk wat wils. Het Latijns citatenboekje en het scheldwoordenboek doet het hier ook goed, evenals 'Tjemig de Pemig' met inmiddels klassieke uitdrukkingen van van Kooten en de Bie.
De boeken die ik heb geërfd van oom Coen mogen er trouwens ook zijn; zwaarwichtige klassiekers van Huizinga, Fruin en het standaardwerk over de socialisten van H.P.G. Quack. Ze geven een echt chique cachet aan mijn kast en moeten een beetje goedmaken dat ik uiteindelijk nooit mijn studie geschiedenis heb bekroond met een echte titel. Sommige van die in leer gebonden jongens heb ik zelfs nog gelezen ook, of althans doorgebladerd...

Vulles
Heeft u even? Sommige bestsellers zijn het niet en sommige Slegte winkeldochters zijn het wel en vice versa natuurlijk. Meestal is het laatste het geval. Maar wie ben ik om dat uit te gaan maken?

Tijd
Moet je maken. Ik mag mijn boeken graag in bed lezen, warm onder mijn dekbed, maar lui op het strand in de zon is ook niet te versmaden.

Wens
Nee, ik wil geen boek schrijven, echt niet. Een boek dat aan mij is opgedragen lijkt me veel leuker. En dat laatste schijnt ook dit jaar te gaan gebeuren , al is het slechts een boekie met een oplage van slechts duizend stuks. Dus wat moet dan ik nog meer wensen?

Niet op de foto, gelukkig wel in huis
Groot Indonesisch kookboek van Beb Vuyk (die trouwens ook mooie literatuur heeft geschreven..)

Niet op de foto, gelukkig niet in huis
De collectie van de bibliotheek. Geweldig instituut, maar als al die boeken hier ook nog eens stonden zou ik in de schuur moeten slapen. En ik houd niet van klamme koude bedden.

Kindertijd
Annie natuurlijk. Dat hoef ik verder toch niet aan te vullen? En ook mijn babyboek, volgeschreven in het mooie schoolmeestershandschrift van mijn vader. Als er brand uitbreekt gaat dat als eerste mee, al was het maar om de foto's van mijn opa.

Rare boeken
Ja! Biografieën van bijzondere vrouwen zoals Greta Garbo, Lotte Lenya of Waris Dirie. Maar ook van die ditjes-en-datjes-weetjes-boeken, waarin je van alles kan vinden over ollekebollekes of over het leven van de pinguïn kunnen mij enorm bekoren.

Bijzonder moment
Als Lineke op bezoek kwam, de vriendin van mijn oudere zus. Die werkte bij de Openbare Leeszaal van Heerenveen en bracht altijd dozen vol met afgedankte kinderboeken voor mij mee. Ik heb er nog wat in de kast staan met een blauwe stempel voorin zodat je kan zien dat ik niet vergeten heb ze terug te brengen maar dat ze heus eerlijk 'afgeschreven' zijn.

Volgende
Kika, omdat ze er om vroeg, (grijns) en ik denk dat ze er wat van gaat maken. En omdat we het dan in het Leidse houden natuurlijk, want in de stad van de muurgedichten, Paaltjens, Wolkers, Biesheuvel en t' Hart hebben we smaak

Stok achter de deur

Het boekenstokje begint onderhand de vormen van een loodzware boomstam aan te nemen. Vandaag liep ik de hele dag als toeristje door Amsterdam en overal leek dat stokkeding op te duiken. De boeken in de etalage van Scheltema keek me verwijtend aan. In het Allard Pierson museum, waar ik de tentoonstelling over eten en drinken in de Oudheid zag, las ik fragmenten uit het kookboek van Apicius en dacht gelijk aan dat ene bijzondere boek dat vermeld moet worden bij dat stokje. Op de Keizersgracht leek het of die bekende schrijver uit het café kwam, wiens boek ik onlangs las. Als je er oog voor hebt, of een schuldcomplexje, lijkt vrije tijd, loggen en literatuur onlosmakelijk met elkaar verbonden. Van het een kan je dan niet meer genieten zonder aan het andere te denken.

Er zit maar één ding op met dat stokje. U gaat deurwaarder spelen, net als bij onbetaalde telefoon en tandartsrekeningen. U blijft dreinen en zeuren en dreigen met uithuiszettingen (uit linklijstjes gooien) totdat ik dat stokje keurig heb overgedragen, in goede staat en wel. U gaat spammen en treiteren en me onder mijn neus wrijven dat ik een lui varken ben. Of het helpt is een tweede maar we kunnen het proberen. Dit stokje heeft een stok achter de deur nodig!

Nachtelijke update: Het was een avondje ploeteren maar het stokje is ontschorst, geschuurd, in de boenwas gezet en klaar om ten toon gesteld te worden. Alleen nog twee fotootjes schieten bij daglicht zonder flitsreflectie, uploaden en dan ben ik er af. Kan ik dat ding een zwiep geven naar de volgende. Tjee, dan kan ik nu opgelucht gaan slapen!

Het wodka verhaaltje

De bestellingen voor het aperitief werden opgenomen. Benno dronk slechts zijn eigen champagne, dat wisten we en die was voorradig. Van Juul daarentegen was niet bekend wat zij zou nuttigen maar de kelder was ruim gevuld met alle mogelijke gangbare en obscure drankjes dus dat zou geen probleem mogen zijn. De adjudant vroeg voor haar een glaasje wodka, in een witte wijnglas geserveerd. Wodka, wodka, waar was de wodka? Laat die nu net niet meer aanwezig zijn. De gastvrouwe had alleen nog een zilveren heupflacon op de schoorsteenmantel staan als dierbaar aandenken aan haar man zaliger. Oomlief was een verwoed visser en jager, een echte vrouwenplager dus, en ooit had hij deze van een familielid gekregen. Zij had die speciaal voor hem uit Moskou meegebracht, goed gevuld met onvervalste USSR wodka.

De flacon werd fluks geleegd in het wijnglaasje en de slijter in Hengelo gebeld. 'Ook al is het zaterdagavond, we moeten NU wodka hebben, subiet, stante pede, gleich Jetzt'! De goede man sprong in zijn voituur en sjeesde richting buitengewest waar het landgoed , waar dit verhaaltje afspeelt, zich bevindt. Zoon van gastvrouw deed hetzelfde en halverwege, ergens bij Usselo waar Gert en Hermien woonden, werd bij het stoplicht de fles wodka uitgewisseld. Zoonlief sjeesde met een rotgang weer terug en bij de tweede ronde van het aperitief kon uit de nieuwe fles geschonken worden. Ik ging als brave dienstbode de glazen naar de blauwe salon brengen en de gastheer mopperde nog dat dat rijkelijk laat kwam. Wist hij veel dat mensen hun leven geriskeerd hadden op de provinciale weggetjes voor dat ene glas...

Gebeloofd!

Het is een beetje stilletjes hier. Mijn hoogsteigen systeembeheerder annex betere wederhelft (zoals men pleegt te zeggen) vraagt steeds of er al een nieuw stukje is geschreven. En of ik wel weet dat de kijkcijfers inzakken enzo? Ik weet het. Diep respect kan ik hebben voor die loggers die schijnbaar achteloos elke dag een potsje uit hun mouw schudden. Ik kan het niet, ook al doe ik mijn best.
Vooral als er hier onder de oppervlakte van alles broeit heb ik vaak geen zin om een stukje te schrijven. Niet iets leuks en lustigs en ook niet een zwaar op de hand uit het leven gegrepen stuk. Dan kruip ik liever even weg achter de krant of een boek.
Dat boek, dat is me ook nog wat. Er ligt een boekenstokje te verstoffen en dat moet hoognodig opgepoetst worden. Dus ga ik nu maar weer achter die PC weg en aan het werk. Kasten fotograferen en boeken selecteren.
Morgen! 'Gebeloofd is gebeloofd', zoals mijn neefje dat ooit zo plechtig uitsprak. En hij is gemeenteraadslid geworden, dus met zo'n citaat kom je ver, al vraag ik me wel af wat beloftes van politici waard zijn.

Juul

Juul is niet meer.

Ik heb het genoegen mogen smaken om ooit een heusche brief van haar te ontvangen. Nu schijnt citeren van het koningshuis Not Done te zijn maar ik doe het lekker toch. Ze schreef me op royaal dik handgeschept papier dat ik erg mooi kan tekenen en dat ze heel blij was met datgene wat ik haar had gestuurd. De envelop was ook heel bijzonder met een klein oranje kroontje in reliëf. Daar mocht ik van mijn moeder dan ook niet op tekenen en ook werd hier geen boodschappenlijstje van gemaakt, zoals anders altijd met enveloppen gebeurde. Die brief is in een laatje van het kabinet verdwenen en werd af en toe aan visite geshowd. Mijn vader lachte dan want die was republikein maar mamma was reuze trots. Die was nog opgevoed met heel veel eerbied voor het Koninklijk Huis.

Later heb ik nog een echte ontmoeting met haar gehad, nou ja, van uit de dienstbodekeuken dan, maar dat heb ik hier al eens beschreven. En het verhaal van de wodka van Juul houdt u nog tegoed voor als ik een keertje niks weet om te loggen. Wodka en Lucky Strike. Herinnert u me er te zijner tijd maar aan.

Met Nemo aan de stok

Het etentje gisteravond met de Lieve Leidse Log Ladies was erg geslaagd. Dat gaan we zeker nog een keertje herhalen. Het was lekker en erg gezellig! Gesterkt door de Vietnamese noedeltjes en de tekst van het fortune cookie ('With your intuition you master a tricky situation') ben ik vandaag de keuken ingedoken om de oosterse toer voort te zetten. Vanavond komen er vrienden eten en dus heb ik dit gemaakt. Toch handig dat ik gisteren die stokjes heb meegesmokkeld.

Maar wat lees ik in het mailtje dat ik zojuist ontving: 'Ik hoop dat jij geen Nemo voor mij klaar maakt, snifsnif...'
Da's jammer nou, Dominique. Dat las ik net te laat...

Bunkerkachel

Een openhaard hebben we niet in onze Vinex Villa maar wat we wel hebben, is een originele Duitse bunkerkachel. Van onze laatste trip naar Noorwegen in de zomer van 2000 hebben we deze als souveniertje meegenomen. Zo gaat dat wel vaker met onze tripjes. Ik houd er een (speelgoed) elandje en een Noors zalmfileermes aan over en Erik ruim 100 kilo oud roest. Maar waar ik terecht kan in de plaatselijke suup of de keukenwinkel moet hij er wel iets meer moeite voor doen.

Dag Bjørnar, een heuse authentieke sympathieke Noor, wist een enorm gangenstelsel dat in de rotsen uitgehakt was waar al sinds jaar en dag niemand kwam. We gingen er kijken met een stuk of vijf zaklampen bij ons. De vleermuizen vlogen ons om de oren en het was er kil, vochtig en behoorlijk eng. Om elke hoek verwachtte ik valkuilen, grijnzende skeletten in half vergane uniformen of boobytraps. Wie wel eens een film van Indiana Jones heeft gezien, weet genoeg. Het complex stond vol met artefacten van de logees uit WO II en zo ook deze oude kachel.

Het gietijzeren monster werd losgehakt en naar buiten getild. De ene na de andere accu van de lampen raakte leeg en ik zag ons al voor eeuwig als ghost ronddwalen in het pikkedonker. Uiteindelijk kwamen we toch buiten en toen konden we nog een kilometertje een helling af en door het struikgewas naar de auto. De kofferbak was net groot genoeg om het monster mee te nemen; zo'n 2000 kilometer naar huis.

Thuis gekomen is er uitgebreid geschuurd en met kachelpoets geboend. Ook hebben we nog op de website van de firma die deze kachels toen leverde geïnformeerd naar de Duizendjarige garantie die men indertijd bood. De klantenservice van Haas gaf helaas geen sjoege. Ik denk dat ze dat stukje van hun verleden maar wijselijk weg hebben gemoffeld.

En nu staat hij dus in onze kamer, te wachten op de aanleg van een rookkanaal. Je schijnt er in een mum van tijd een heel huis mee te kunnen verhitten en hij vreet alles, maar bij voorkeur cokes.

Oorsmeer...

Ieder winkelier heeft tegenwoordig zijn eigen luukse blaadje. De Nee Nee sticker werkt hier niet tegen want het is geadresseerde post. Papieren spam zeg maar. Ik heb er nooit om gevraagd maar omdat ik verzekerd ben bij A, auto rijdt in merk B, mijn bril heb gekocht bij C en een bonuspas van D. heb, vinden zij dat we een innige relatie hebben en dat dat iedere maand een mooi blaadje verdient. En het stomme is; ik lees ze vaak ook nog. In plaats van die blaadjes gelijk weg te flikkeren of actie te ondernemen zodat ik ze niet meer krijg, sleep ik ze mee naar de W.C. Daar bestudeer ik de artikelen over nieuwe kekke montuurtjes, snelle rollators, groene koeien vlees, en nog voordeliger hypotheken.

Ook onze keukentafel ligt vol met deze shit. Vandaag kwam de 'Hoor!' in de brievenbus vallen. En wat moet ik nu weer bestuderen? Een interview met Sjoukje Hooymaker (zeg es Aaa), een stuk over onthaasten in Sauerland (neuh...) en als toefje op de taart het medische artikel 'Oorsmeer is nuttig voor onze oren'. Yuckeyuckebahbah, dat wil ik helemaal niet weten. Ik heb behoefte aan een artikel over dwangneuroses. Over het kunnen weerstaan van domme lettertjes. Over de kunst van het glossy magazine weggooien.
Wie oh wie beschermt deze dwangmatige leester? Heeft u nog tips voor mij? Help! Ik ga hier aan ten onder...

Moordweekend!

Het was weer eens een Moordweekend. Een huiveringwekkende expeditie door de koopjungle van webkastdorp werd gevolgd door een bloedstollend gevecht met gourmetpannetjes.
Groenten werden resoluut een kopje kleiner gemaakt door middel van een kamikazeactie waarop een barre poolexpeditie in het vriesvak volgde. Met een Magnum gewapend dook ik vervolgens achter het scherm om de strijd tegen The Firm te volgen. Ik zwaaide enthousiast naar de Morolto broertjes...
Tussendoor deed ik pogingen om een weblogster om zeep te helpen door middel van een langzame marteldood. Ik hing haar stukje bij beetje aan een galg en liet haar lekker sadistisch spartelen. Hoe satanisch dat ik haar zogenaamd een uitweg bood. Had ze het juiste wachtwoord maar moeten raden...
Na een lange zoete droom stond ik zondag op om na een goed ontbijt de strijd der giganten aan te gaan met de Duitse pijp en de Buddleia. Ik hakte ze met mijn vlijmscherpe bijl vakkundig aan mootjes, nog slechts een paar stompjes over latende. Hun stoffelijke overschot heb ik in de GFT bak gestopt. Vanavond heb ik wat familieleden beroofd van hun laatste hapjes en nu zit ik eindelijk uit te puffen achter de bloedwijn.

(en U, heeft U zich dit weekend ook zo geamuseerd?)

Ha die Herman!

U krijgt de groeten van Herman. Ik heb hem vanmiddag nog even gesproken en gehoord dat het wel aardig met hem gaat. Een weblog heeft hij nog niet, maar wel een webcam waarmee hij regelmatig beelden van zijn fikse corpus het web inslingert. Naast hem wonen tegenwoordig twee jongedames, Holly en Belle geheten, niet onaardig om te zien. Als je van blond en van stevige konten houdt tenminste.
Over aandacht heeft hij niet te klagen. Vanmiddag zag ik hem nog poseren voor twee Japanse meiden waarbij hij vol trots zijn musculatuur showde. Showbink als hij is loerde hij mij ook nog even toe door zijn lange wimpers maar vervolgens stortte hij zich op z'n maaltijd. De liefde van de man gaat uiteindelijk toch door de maag...

Vijfhonderdste potsje

Leuk autootje.
Ik sta er niet bij. ;-(
500 gram groene asperges.
Zo'n zomer wil ik wel weer.
Moord na 500 jaar opgelost.
Op Curacao ...
500 jaar bootjes.
Helaas niet in mijn knip...
Zijx500.
500 jaarringen.

Voor de voorgaande 499 potsjes verwijs ik u naar mijn archief, daar ergens in die rechterkolom... (en potsje 501 wordt gewoon weer een lijflogje; verdikkeme wat een werk dat linkdumpen...)

Tempo fugit

Zou er ergens in het menselijk DNA een paar strengetjes van die friemels zitten die bepalen dat er in de lente opgeruimd dient te worden? Vandaag kwam ik op het lumineuze idee om alle hangmappen met garantiebewijzen eens uit te mesten. Zo weet ik nu weer dat onze koelkast uit 1989 stamt en de magnetron uit 1991. Ook kwam ik er achter dat het verfoeide strijkijzer alweer 11 jaar zijn diensten bewijst. De conventionele harde waren houden het hier lang uit.

Verder is gebleken dat van de dikke map met aankoopbewijzen van computerspullen bijna alle papieren alweer weggeflikkerd kunnen worden. Een harddisk van 100 Mb is tegenwoordig een lachertje maar toen we hem in 1990 kochten een rib uit ons lijf. De stapels diskettes en CD-roms die meegeleverd werden zitten vaak nog onaangebroken in hun verpakking. Alle handleidingen in het Pakistaans, Fins en Servo-Kroatisch heb ik aan de oud papierbak gevoerd.

Rest mij nu nog de enge gedachte dat dit stukje schrijven het lot tarten is. Stel je toch eens voor dat de wasmachine en de koelvriescombi er morgen uit wraak mee ophouden. Dus als u een stukje ongeverfd hout in de buurt hebt liggen, klopt u dan alstublieft even?

Brk!Brk!Brk!

Als ik het niet dacht....

You are the the Swedish Chef.
You are a talented individual, nobody understands you. Perhaps it's because you talk funny.

FAVORITE EXPRESSION:
"Brk! Brk! Brk!"
HOBBIES:
Kokin' der yummee-yummers
FAVORITE MOVIE:
"Wild Strawberries...and Creme"
LAST BOOK READ:
"Der Swedish Chef Kokin' Bokin'"
QUOTE:
"Vergoofin der flicke stoobin mit der brk-brk yubetcha!"

Via Gooly
What Muppet are you?

Weekendje Achterhoek

Zaterdag hebben we Bredevoort bezocht. Het voormalige vestingstadje is nu één van de Europese boekenstadjes. We waren uren zoet met de vele tweedehands boekwinkeltjes en galeriën die je daar aantreft.

In het oude schooltje, de voormalige supermarkt, buiten, op het dak, overal tref je boeken aan! We dronken koffie in een oude herberg. We zochten en vonden. We keken en kochten. Hier komen we zeker nog eens weer; misschien met Pasen als er een grote boekenmarkt is?

De familie was blij om ons weer eens te zien en we hebben lange wandelingen langs de oude boerderijen in de omgeving gemaakt. De Achterhoek is zo mooi en we komen er veel te weinig. Kortom, een geweldig weekend...

Urban explorers...

Vanavond was in het Nos journaal een heel item gewijd aan zogenaamde urban explorers. In een ouwe fabriek binnensluipen met een zaklantaarn, een fotocamera en een viltstift om je url ergens op te krassen heet dus urban exploren. Huh? Dat heb ik toch altijd al gedaan.

Als lid van de uiterst geheime club 'de Vinkies' was ik de kleinste en de lichtste van het stel. Voor onze, uiterst gevaarlijke bende van acht- en negenjarigen was niets en niemand veilig... Onder een kapot raam stond Henkie en die gaf me een hakje zodat ik naar binnen kon wippen. Een camera had ik nog niet dus dat aspect van urban exploren ontbrak, voor de rest exploreerden we elk spannend leegstaand gebouw.

Toen ik in Leiden kwam wonen stond dat nog vol met oude fabrieken uit de vergane glorietijd van de textiel en de conservenindustrie. De prachtigste gietijzeren pilaren met krulwerk en oude neogotische gevels zijn tegen de vlakte gegaan. Ik heb er volop lopen fotograferen en het was altijd spannend om er rond te sluipen. Maar ja, toen had ik nog geen url, die ik op de muur kon schrijven.

Dit wordt dus nog een druk weekend; oud gebouw zoeken, kladstift zoeken, m'n url uit mijn kop leren en batterijen opladen van de camera. Maar dan hèb je ook wat. (Zou National Geographic Channel al zitten te wachten op een expeditie verslag van mij?) Dan mag ik me eindelijk eens urban explorer noemen, poeh!

Oud

Vandaag is het precies tien jaar geleden dat mijn vader overleed. Op dat moment was hij eigenlijk mijn vader al niet meer omdat zijn geest al veel langer ver weg was. Hij overleed in het verpleegtehuis waar wij hem met verdriet naar toe hadden moeten brengen. Verdriet vooral voor mijn moeder die de dagelijkse zorg over een dementerende man echt niet langer aankon. Zij bleef zich schuldig voelen ook al was dat niet terecht. Na bijna vijftig jaar alles met hem gedeeld te hebben kon dat niet langer. Hij was angstig, verward en moest op het laatst worden vastgebonden in bed en op z'n stoel omdat hij alle besef van tijd en plaats kwijt was. Mijn vader, een hele lieve wijze man, was een verward kind geworden. Zijn dood was in zekere zin een bevrijding.

Binnenkort gaan we mijn moeder naar een verpleegtehuis brengen. Ook zij kan niet langer voor zichzelf zorgen en is een stille schim van haar vroegere flinke zelf. Mamma zal vandaag niet beseffen dat het alweer tien jaar geleden is dat pappa overleed.

'Ja kind, oud worden is mooi, maar oud zijn is niet altijd fijn' zei ze onlangs nog tegen mij. En ik zit vandaag met een dikke brok in mijn keel en houd mezelf maar voor dat dat van mijn bijholteontsteking komt. Jaja...

Leidse Log Ladies (2)

Okee, okee, na stukkie één nu poging twee...

Donderdag 18 maart in Noodl. Nog later gaat niet want dan lopen we het risico dat we de kersverse PvdA spruit tussen de noedels en de taugé vandaan moeten vissen. Wat mij betreft mag Deefje ook mee, mits hij zich ladylike gedraagt, en dat geldt ook voor andere Leidse logheren. Mits er maar een link is met het Leidse...
Wodka-Lime kan nu nog een weekje extra sparen dus heeft ook geen excuus meer
Ik zou zeggen, meld je weer massaal aan, hetzij hier, hetzij per mail.

Ouwe koek

Na drie maanden boven café Eigenzorg te hebben gewoond verkaste ik naar een zolderkamer in de Tweede Groenesteeg.

Eén van mijn buurmannen was een nogal maffe student notariëel recht; zo queer als het maar kan, maar dan in een brave Olivier B. Bommelvariant. Z'n pa zag in hem de ideale opvolger als notaris in het provinciestadje op de Betuwe, maar R. zelf ging daar steeds meer tegen in. Na z'n coming out (en ook nog eens die van z'n twee zusjes) brak er in dat gezin natuurlijk de pleuris uit. R. werd zowaar één van de organisatoren van Roze Zaterdag en liep vol trots met z'n Burberry ruitjessjaal voorop.

R. was behalve supergay ook een ontzettende chaoot. Hij presteerde het om de stomste dingen te doen. Z'n uitzendbaantjes duurden meestal niet langer dan één dag. Bij de Kwantumhallen markeerde hij met een dikke zwarte stift het tapijt. Om de meter een streep; alleen jammer dat hij dat aan de bovenkant deed... Bij de verkoop van zijden bloemen verkocht hij deze voor een tiende van de winkelprijs omdat hij zich niet kon voorstellen dat zoiets lelijks zo duur kon zijn. In het magazijn reed hij de filiaalchef overhoop met z'n winkelkar vol glazen theepotten en toen ze hem uiteindelijk maar buiten bij de containers met afval te werk stelden gooide hij hout tegen een wespennest aan. De zwerm woedende beesten achtervolgde hem tot aan de draaideuren met als gevolg dat er geen klant meer in of uit kon.

Ondanks dat R. steeds mijn broodbeleg opat, mijn eigengebakken koek vol trots aan zijn familie presenteerde (om iets goed te maken wellicht), de keuken onderkotste als hij dubbeltjes had ingeslikt, mijn boeken 'leende' en mijn vriendjes probeerde te versieren, was ik erg op hem gesteld. Helaas zijn we het contact helemaal kwijt geraakt.
Ik zou wel willen weten of hij nu inderdaad in de provincie als notaris een dubbelleven leidt, of dat hij toch iets heel anders is gaan doen.