Gisterochtend stond ik om het op voor mijn doen onbehoorlijk vroege tijdstip van acht uur op, en dat voor een weekend! Vanavond zaten we zowaar al om half zes aan tafel...
Dit is een unicum in mijn uitouderlijkhuizige bestaan. Avondeten dient naar mijn idee ook echt avondlijk eten te zijn en dat betekent niet voor een uur of zeven, half acht. Ik hou van lang tafelen en op m'n dooie gemakkie kunnen koken en eten. Het liefst zou ik dan ook nog 's-middags een siësta houden en niet voor tweeën gaan slapen , maar dat zit er helaas niet altijd in. Zou er door al die meditterane vakanties ergens iets in mijn Hollandse genen gemuteerd zijn of spoor ik gewoon eenvoudigweg niet?

Mijn ouders waren mensen die hielden van tussen de middag de warme hap met soep vooraf en pudding toe en 's-avonds een snelle boterham zodat je zo'n lekker lange avond had. Hier is niks verkeerds aan, maar het past gewoon niet in mijn levensstijl. Vanavond kon het echter niet anders en daardoor stond ik al om vijf uur piepers te jassen.

Het was voor een edel doel want ik had om half zeven met een vriendin in Leiden afgesproken om naar de film te gaan. Goodbye Lenin! en dat was echt zeer de moeite waard. Ik kan me nog levendig de dag herinneren dat ik 's-nachts wakker gemaakt werd omdat er Duitsers op de muur stonden. De beelden uit de film waren een feest van herkenning. Lachen en huilen, historie en emotie, jeugdsentiment; het zit er allemaal in. Dus als je hem nog niet hebt gezien, gaan!

Kreun, opstaan, anders staat die man om tien uur voor een dichte deur met m'n bestelling. Bleuh, ik heb geen zin om op te staan. Nog even snoozen dan. Nee, opstaan, NU! Doezen, haren kammen, blik in spiegel, meuh...
Ring om, horlogebandje vastmaken, blik op horloge werpen, Waaaatttt?? Acht uur? Zaterdag en nog maar acht uur, kannie, kanechtnie. Dat ding staat vast stil, want de wekker stond toch echt op tien voor tien... Trap af, keuken in, vier verbaasde kattenogen. Doejijhiernou? Ovenklok zegt ook acht uur. Shit! Nu ben ik echt helemaal wakker. En dat voor een avondmens. Maar morgen gaat die wekker uit, wordt de telefoon afgekoppeld en al breken de dijken door, ik blijf in m'n nest!

Tijd voor een etentje? Ik stel donderdag 4, dinsdag 9 of donderdag 11 maart voor. De Thai (aan de Botermarkt) waar voorheen restaurant Markt zat, lijkt me wel wat.
Dus roept u maar! (Leids is overigens een ruim begrip, het Leidse strand en ommeland mag ook mee doen...)

Vanmorgen liep ik door de natte sneeuw langs het station in Leiden. Ik voelde iets klefs langs mijn tenen sijpelen en vervloekte mijn schoenen die dus niet geheel waterdicht meer zijn. De afspraak die ik om half tien had bleek niet door te gaan omdat de persoon in kwestie op het laatste nippertje een vrije dag had genomen vanwege de sneeuw. Hij had mij niet meer weten te bereiken en daarom had ik nu ijskoude natte tenen in plaats van droog en warm binnen te zitten.
Tijd voor een goede hete bak capuccino dus om mezelf te troosten.

Vlak bij het station is een café dat 'Eigenzorg' heet. Toen ik als frisse fruitige 19 jarige Carin in Leiden ging wonen had ik boven dat café mijn eerste kamer. Kamer is eigenlijk niet het juiste woord voor het piepkleine, met spaanplaat afgetimmerde hokje dat gemeubileerd was met een opklapbed, een formica tafeltje en een viesbruine ouwe crapaud.

Deze bezemkast beschikte verder over een piepklein raampje waardoor je, als je op het bed klom, naar buiten kon kijken. Dit raampje bood uitzicht op een brandtrap. Toen ik dit hokkie huurde, bij gebrek aan iets beters, vertelde de maffiose huisbaas dat ik me geen zorgen hoefde te maken over brand. 'Kijk maar, daar is de trap!' Eenmaal daar wonende bleek de trap van de bank naast het café en was de enige vluchtweg een dakterrasje en vandaar kon je 5 meter naar beneden springen. Op het glazen dak van een serre... Het hele houten pand werd met ouwe oliekacheltjes verwarmd, wel pas na 1 november uiteraard... En 1 maart begon de zomer alweer en konden ze uit, vond de huisbaas.

In de keuken die ik met nog vijf andere meiden moest delen stond een plastic douchehokje die je met muntjes aan kon zwengelen. Die muntjes kon je voor veel geld bij de huisbaas kopen, net als een naamplaatje voor de deur. De borgsom was torenhoog en de huur idem dito. Bezoek na elven was niet toegestaan en de huisbaas kwam dat persoonlijk controleren. Ook als je onder de douche stond kwam hij graag een inspectierondje maken. Waarom? Geen idee, maar vast niet om te controleren of het spaanplaat al smeulde...

Vanmorgen heb ik dus een warme bak koffie genomen in de buurt van het station maar niet bij café Eigenzorg! Wat ze er ook mogen serveren, het is allemaal koffie verkeerd. Mocht u ooit met de trein in Leiden komen en iets willen eten of drinken, loop dan een stukkie door, naar de Bruine Boon bijvoorbeeld.

Vandaag een foto van Us mêm. Waarom dat nou weer, zult u zich afvragen. Is Carin soms in Ljouwert geweest? Gaat ze emigreren naar het Heitelân? Doet het eeuwenoude boerenbloed van haar voorvaadren zich gelden? Heeft ze een koeienfetisj? Niets van dit alles is waar.

Dit beeldje staat hier speciaal voor mijn 50.000ste bezoeker die vandaag om 13:02 langszoefde. Wie het was? Geen idee. Maar in Notstat staat dat deze met Chello uit Leeuwarden door de duistere wirwar van kabel en ADSL draadjes hier is beland. Vandaar!

De lucht was pauwenstaartblauw en hing vol met traag voortbewegende vliegende voorwerpen. Enorme zeppelins, vreemde scheepsdekvliegtuigen, rare ruimtestations en monsterlijk grote bommenwerpers in fel paars of geel. Het was nacht en toch was het licht fluorescerend. Ik liep op straat en overal stonden groepjes mensen met elkaar te praten. 'Of ik het al wist' vroeg een oude man mij. 'Het is oorlog, de Duitsers komen weer...' Op het dak van de flat keek ik naar het noorden. Aan de horizon vlamde de lucht op. Daar stond een stad in brand. Mijn krantenbezorger, die gelukkig nog steeds kolossaal en sexy was, net als in de werkelijkheid, riep dat hij er vandoor ging. De Duitsers zouden immers alle negers op gaan pakken.
Ik vluchtte naar binnen, naar de veiligheid van mijn toetsenbord. Maar toen ik weblogs wou gaan lezen voor de laatste informatie kreeg ik overal een 404 pagina. 'Dit weblog is op last van de overheid met ingang van heden gesloten.'
Waar zou ik heen kunnen surfen voor underground informatie? Hoe kwam ik bij het NetVerzet terecht? Ik wist het niet en voelde me radeloos....

Toen ging de wekker en was alles weer gewoon. Maar waarom ik meer dan een halve eeuw na dato nog steeds denkdroom dat de Duitsers onze vijand zijn is me een raadsel.

Toen wij twee jaar geleden in Arizona waren, werden wij het slachtoffer van een fotografe met een onverwoestbaar humeur en een McCleans smile. Zij dirigeerde alle medewerkers van de firma van Erik tot in het miniemste detail. Handjes keurig gevouwen, knieën over elkaar, kleine mensjes vooraan en slungels achteraan. Toen iedereen eindelijk netjes was gezeten riep ze geen 'cheese' maar 'moneeeey'. Om alle vooroordelen over Amerikaanse normen en waarden te bevestigen riep ze er ook nog eens 'happpeeeyyy' achteraan.
Nederlanders roepen 'kaaaas' alhoewel dat tegenwoordig door schoolfotografes vervangen schijnt te worden door 'Snoopy'. Zo zie je maar hoe ons cultureel erfgoed ten onder gaat aan telekids
Vandaag las ik dat Italianen nog traditiegetrouw 'tagliatelle' schijnen te roepen voor de cameralens. Dit maakt me nieuwsgierig. Wat zouden Deutschers roepen, en de Fransozen? En wat roept u? Of staat u soms met een donkere duistere blik op de prent?

Ooit ben ik eens heel enthousiast begonnen met recepten te verzamelen. Stapels ouwe Tips en Allerhandes heb ik doorgespit en avonden heb ik gespendeerd aan het knip en plakwerk. Het resultaat is vier multomappen vol pagina's waar ik nooit meer naar omkijk. Tegenwoordig google ik mijn receptjes of ik ken ze uit mijn hoofd en anders heb ik altijd nog een kast vol kookboeken.
Maar dit recept voor kaasfondue met witbier zoek ik nog wel eens uit mijn map omdat de verhoudingen nogal nauw luisteren en omdat het zo verschrikkelijk lekker is.

Carin's blauwe stinkkaasfondue met witbier voor 2 personen

• 1 flesje witbier; Wieckse Witte of Hoegaarden.
• 1 grote jubelteen knoflook.
• 300 gr. lichtbelegen Goudse kaas.
• 50 gr. Stilton blauwe kaas of een andere blauwe stinkerd.
• maizena.
• stokbrood, ciabatha en boerenbruinbrood om mee te soppen.
• evt. champignons, courgettes en stukjes bleekselderij .

Knoflook pellen en halveren. Hiermee fonduepan inwrijven. Kaas raspen. Bier in pan schenken en verwarmen tot het tegen de kook aan is. Al roerende kaas toevoegen. Blijven roeren tot het gesmolten is en dan de blauwe kaas erbij doen. In kopje maizena met 2 el. koud water of voor de drankorgels onder ons, wat brandewijn, tot een glad papje roeren. Al roerende aan de fondue toevoegen tot de fondue voldoende gebonden is. Op smaak maken met wat peper en nootmuskaat. Wees voorzichtig met zout omdat de kaas ook al pittig is. En ook heel belangrijk: stripboek van Asterix en de Helvetiërs bij de hand houden voor het opzoeken van de juiste straf bij het verliezen van een stukje brood!  Bon appetit!

Zie je nou wel dat vrouwen kunnen fileparkeren..

Het gaat nog niet zoals ik het wil. Ik vrees met groten vreze dat de griep zich gerieflijk in mijn voorhoofdsholtes heeft genesteld en daar niet van plan is te vertrekken. Dat zal wel weer een antibioticakuur gaan worden voor de zoveelste keer in mijn leven. Bah! Van loggen en lezen komt weinig. Hooguit een simpel boekje tussen de klamme lappen, that's all!

Stom tegeltje? Je kan bij de commerciële jongens en meisjes van Uniekaas zelf een mooiere maken. Poeh! Binnenkort zal ik, om in de kaassfeer te blijven voor Sannet, zoals beloofd, mijn favoriete recept hier plaatsen. Van kaasfondue natuurlijk. Maar nu eerst nog even mijn bedje weer in...

En nu heb ik zo'n mooi nieuw log en nou kan ik er weer niet mee spelen. Ik heb namelijk de Boze Griep. Rillinks bij de vleet, koortsdromen van pakhuizen vol met enge mensen die me achtervolgen en waar ik dan weer badend in het zweet van wakker schrik. De thermometer gaf zonet 39,7 aan en ik zie een beetje scheel. Kuchekuche en pakken vol met zakdoekjes vormen nu mijn bestaan. Ik ben Sielug! Ik ga proberen iets te eten en dan weer onder de wol. Bijna stikkend in mijn zelfmedelijden en hoestbuien...

Hier is ie dan. De nieuwe lay met de laatste versie van Pivot onder de motorkap. Nog niet alle gimmicks en features zijn ingebouwd; daar experimenteren wij nog even mee... Maar het begin is er. Als u iets geks ziet of gebroken linkjes, rapporteert u dat dan alstublieft. Gebroken linkjes zijn soo sielug, en al helemaal op Valentijnsdag...
Dan ga ik nu maar eens naar buiten, weg achter die monitor, eindelijk een frisse neus halen!

Het gaat allemaal goedkomen. Het nieuwe log staat al in de startblokken en de potsjes over mijn auto, mijn eerste boete, mijn favoriete recept en een nieuw camplaatje komen er aan. Net als het verslag van mijn bezoek aan het NAI gisteren. Maar vanavond nog niet...

Als u eens wist dat op ons ouwe servertje het maar liefst negen uur duurt om alle archieven opnieuw te genereren. En dat, als er vervolgens fouten blijken op te treden, we weer vrolijk opnieuw kunnen beginnen. Bestaan er ook Nobelprijzen voor Geduld? Dan nomineer ik bij deze....

Maar het komt goed, vast wel, ongetwijfeld...

Omdat de bodymilk ooit eens in de aanbieding was had ik twee grote lelijke plastic flessen Nivea Q10 gekocht. Ik nam me voor om braaf te gaan smeren om zodoende het felbegeerde strakke gladde huidje te krijgen met een hoge aaibaarheidsfactor. De flessen laten zich echter moeizaam openen en worden daarom meestal niet beroerd. En aangezien mijn huid steeds vlekkeriger en flubberiger wordt moest daar nodig verandering in komen. Vandaar dat ik bij de Hema een flitsend roestvrijstalen zeeppompje heb gekocht. Nu kan ik met één soepele zwaai mijn lijf bemelken zonder gehannes aan plastic sluitingen.
Ware het niet dat elke druk op de knop een klein miezerig straaltje geeft en ik me dus het rimram moet pompen. De bodymelk dient letterlijk gemolken te worden uit die pomp. Bovendien moet ik voor een flitsende badkamer ook nog eens elke keer die pomp opwrijven... Het leven is zwaar.

Denkt u onderhand nog niet: 'pff, wat een oeverloos geouwehoer over niks?'
Ik wel, maar ik wil u niet vervelen met verhalen over Windhoos servicepacks en archieven die maar niet willen doen wat ze moeten doen. Ook potsjes over de regen, lege supermarktschappen en sollicitatiebrieven laat ik liever voor wat ze zijn. Ik weet gewoon even niks leuks. Maar u wel!

Wat zou u morgen nou eens willen lezen op dit log? Een recept? Een verhaaltje uit mijn kleuterschooltijd? Een foto? Een verslag van een museumbezoek? Een inventarisatie van mijn koelkast? Iets heel anders wat u fijn nader specificeert? Roept u maar...

Kent u de zender Animal Planet? Iedere avond zo rond zeven uur worden daar Amazing Animal Videos uitgezonden. Lientjepoes ligt dan graag op schoot te ronken terwijl ik haar vertel hoe knap die hazewindhond op twee poten is of hoe goed die TV-kat gereedschap kan brengen. Varkens met 33 biggetjes of kraaien die de fles geven. Kale puppies met roze pyamaatjes aan. Het is te gek voor woorden wat je op die zender ziet...
Mijn camera ligt naast me en iedere keer hoop ik dat Lienepien opeens de Marseillaise kan snurken of dat Aripoes met de koffiepot in haar bek komt aanlopen; de koekjestrommel achter zich aanslepend. Maar uiteraard niets van dat alles. Mijn katten zullen het moeten doen met de vermelding op een weblogje en zullen nevernooitniet tv personalities worden. Gelukkig maar.

Ergens ben ik best wel trots op mezelf. Ik ben vandaag in de vliegende storm naar Twente op en neer gereden en heb met gevaar voor eigen leven scharende vrachtwagens, vliegende koeien, grote eeuwenoude eiken en ongeleide zondagsrijdersprojectielen op de snelweg ontweken. Woeste wilde hagelstormen konden mij niet deren. Met ferme blik en vaste hand heb ik keurig tussen de lijntjes gereden. Wilde vlagen en loeiende rukwinden deden mij niks. Zelfs de geniepige radarcontroles bij Amersfoort kregen mij niet te pakken! Prachtig vals zong ik mee met Jules de Corte die op radio twee 'Het liedje van de wind' zong.

Vandaag was ik de Queen of the Road! (maar o, wat ben ik blij dat ik nu weer heelhuids achter de tulpen zit... pfff...)

Ik heb het! Omdat het dit jaar al iedere dag lijkt te regenen heb ik een nieuwe Bezigheid Binnenshuis gevonden. Iets actiefs, iets flitsends... Iets wat helemaal bij mij past.

Ik ga gitaar spelen! De Philson Stratoblaster is reeds besteld en nu maar flink oefenen. Idols, ik kom eraan!

Het lijkt hier nogal rustig maar schijn bedriegt! We zijn al een paar avonden druk bezig om dit log naar de nieuwste versie van Pivot om te katten. Heel soepeltjes gaat dat nog niet. Zo willen de oude archieven nog niet werken en ook aan de lay dient nog heel wat gesleuteld te worden.

Dus of u lief wilt zijn en even geduld heeft? Het komt uiteindelijk natuurlijk wel voor mekaar, hopen we dan maar...

Eén van de voordelen van horen met een apparaat is dat je dat 's-nachts uit kan doen. Kijken naar een snurkende man is best aandoenlijk, het aanhoren ervan een stuk minder. En daar heb ik dus lekker geen last van
Je zal maar het bed delen met de Guiness Book recordhouder snurken. Dit record is in handen van een Zweed die maar liefst 93 decibel wist te produceren. Zoveel herrie is vergelijkbaar met het geluid van een voortrazende motor! Kan je het je voorstellen, elke nacht een Kawasaki in je slaapkamer? Of de recordhouder een partner heeft of slapies staat helaas niet vermeld. Het lijkt me dodelijk voor de liefde, zoiets...

Deze link heb ik gepikt van Casaspider en die heeft hem weer van JadeScorpion. Die heeft hem vast weer ergens anders vandaan; zo gaat dat in logland. Maar mooi is hij wel, mijn eigen License plate!

Zou ik nu geen Nederlandse wegenbelasting meer hoeven te betalen als ik hem op mijn auto hang?

Al meer dan 20 jaar ken ik vriendje Jonathan. Toen ik hem ontmoette was hij nog gewoon Jan. Hij woonde in een enorm oud kraakpand vlak bij het station en dat stond vol met meubelen van de kraak waar een doorsnee student zijn neus voor ophaalde. Zo niet Jan. Zijn huis was op een gegeven moment zelfs beroemd in alle studentensteden. Studenten uit Peking, Krakau, Moskou en Teheran wisten dat je bij Jan goedkoop kon logeren. Waanzinnige feesten hielden we bij hem thuis. De illegale zendpiraat verzorgde life-optredens vanaf locatie en we knutselden zelf een lichtshow in mekaar met wat gekleurde spotjes. Bij de Edah haalden we kratten bier, goedkope hoofdpijnwijn, appelsap, cola en verder chips en anders niks.

Jan studeerde af en ging de advocatuur in. De pils werd verruild voor champagne en de ouwe spijkerbroek voor een keurig pak. Herhaaldelijk heb ik hem geholpen met verhuizen. En iedere keer kon hij geen afscheid doen van z'n ouwe bankstel. Daar zat immers zo'n mooie groene waas overheen. Daarin bleef hij nog steeds de oude Jan.

Gisteravond had ik mijn eerste grachtengordelfeestje. Hij woont nu op stand op een steenworp afstand van de Amstel. Het prachtige oude grachtenpand is smaakvol verbouwd door een architect en het feestje was ook zeer stijlvol. Een VJ met twee draaitafels, Fellinifilms die op de muur werden geprojecteerd, champagne in hoge slanke glazen op een lange steel en smaakvolle hapjes. Jonathan heeft het helemaal gemaakt.

Maar gelukkig stond in het tuinhuisje nog het ouwe bankstel met groene waas als bewijs dat hij nog steeds wel Jan is.