Eigenlijk dien ik nu een waardig stukje te tikken om het jaar sfeervol af te sluiten. Maar zoals het wel vaker gaat met mijn stukjes, veel waardigs weet ik niet te verzinnen. Het was voor mij geen goed jaar, dat weet ik wel. 2003 gaat straks hoppetee in de bittebak om gauw te vergeten. Het hoe en waarom zal ik maar niet toelichten; ik houd het hier liever licht en luchtig.

Maar gelukkig heeft u nog iets tegoed. Het verhaal over mijn buschauffeur van lijn 15. Die ontmoette ik vorige week zaterdag toen ik in de stromende regen geen zin had om naar de stad te fietsen. Een grote neger met een grijns van oor tot oor. Op z'n kop een klein Connexionblauw mutsje en gewapend met stempeltang en een immens goed humeur. De bus zat vol met reizigers in alle kleuren van de regenboog. Bontmutsjes, ouwe geruite petten, zwarte strenge hoofddoekjes, neonkleurigecaps, en van die akelig bekakte burberry hoedjes. Een heel gemeleerd gezelschap dat op zo'n loodgrijze dag elkaar normaal geen blik waardig zou keuren.
Maar dankzij die vrolijke chauffeur, die van elke halte een feestje wist te maken zaten we allemaal te schudden van de lach en keken we elkaar aan. Nieuwsgierig naar het grapje of het liedje waarmee hij de volgende halte zou aankondigen. Het hoogtepunt was de Surinamestraat waarbij hij een hele rap over het prachtige Paramaribo afstak. Iedereen die uitstapte kreeg een persoonlijke groet mee, ouwetjes konden rustig met hun stokje uitstappen, moeders hielp hij met hun buggie. Bezorgd informeerde hij of ik echt niets vergeten had of laten liggen. Mijn nep-tijgerjas kreeg het advies om ook z'n zusjes in Blijdorp eens op te zoeken. Zo'n man moet je kunnen inlijsten of in een doossie kunnen stoppen. Zodat als 2004 weer eens rottig gaat doen, je hem te voorschijn kan toveren en weer weet dat lachen heel belangrijk is.
Lieve mensen, verslik je niet in je oliebollen, proost, wees voorzichtig en tot morgen.

Proost, op een mooi 2004!

We reden vanavond langs de uitgebreidste kerstverlichting van Nederland. En weer had ik mijn camera niet bij me, dus blijf ik hier de pics schuldig. Als je wil zien wat ik bedoel, moet je 's-avonds langs de A15 rijden. Pernis, Hoogvliet en zo. We kwamen uit het Zeeuwse land waar we wijdse (mooi woord hé, wijdse...) landschappen zagen en fazanten en hazen en heel veel spruitjes en kale minicampings en arme bestempelde schapen in de wijdse weides.

We dronken liters koffie bij onze vrienden in Koudekerke. Ook bewonderden we het pand van onze vrienden in Middelburg. Deze hebben dit juweel uit 1626 drie jaar geleden gekocht en hebben er een restauratiekluif aan waar ik nachtmerries van zou krijgen. Maar als je tussen de vloerdelen doorkijkt en de meters betingel, puin en te restaureren antieke balken wegdenkt zie je een magnifiek huis vol met mogelijkheden. Op de begane grond hebben ze een antiekzaak waar ik verliefd op ben. Jolanda had antieke kerstballen voor 5 euro, en ontiegelijk veel leuke art-deco spullen waar je in Amsterdam belachelijk veel meer voor betaalt. Dus maak ik hier even ongegeneerd reclame. Ze verdient het, want het is een geweldig wijffie.

Onderweg naar huis zagen we trouwens nog een lege bus van Connexion rijden. Mijn chauffeurtje zat er niet in. Die swingt vast ergens de pan uit. Dat ga ik nu ook maar eens doen, in mijn beddepan dan... Morgen is het weer vroeg dag om oliebollen te scoren en zo. Dus als u nog even geduld hebt?

Vanuit de Vinexwijk waar ik woon (die eigenlijk helemaal geen echte Vinexwijk is, maar een ordi-nieuwbouwwijk in een satellietdurp van Leiden) gaat er zowat ieder kwartier een bus naar de stad. Op zaterdag kan je voor slechts één pleuroo heen en weer en dat doe ik de laatste tijd nog wel eens. Ik maak dan een rondje over de markt en een wandeling door de ellenlange Haarlemmerstraat, die door de oprechte Leienaar de Haamestwaat wordt genoemd. Winkeliers noemen het De-Kilometer-Koopplezier en ik de Onafzienbare-Discount-Tragedie, maar enfin, ik moet er wel langs op weg naar het betere shopgebeuren. Op de markt is er tegenwoordig een Griekse kraam met erg veel goede delicatessen. Ook de paddestoelen kraam en de toko zijn de moeite waard, net als de ouderwetse stroopwafeltent, de nootjesman en de kaasboer. (de inhoud van hun kraam dan, niet de negocianten..) En aan het einde van de markt gaan alle bloemen voor een prikkie weg, dus dat is ook de moeite waard. En dan heb ik het nog niet over de IJmuidense viskraam gehad. Oesters en verse ongepelde hollandse garnaaltjes, mmmm....

Nou dwaal ik alweer af. Het zou nu eindelijk eens over die busschauffeur gaan. Weet u nog? Ik had het beloofd. Maar zoals het wel vaker gaat, belofte maakt schuld en die schuld laat ik lekker nog even uit staan. Kan die rente vergaren. Het is per slot van rekening mijn log, nietwaar en daar doe ik wat ik wil. Dus misschien morgen meer?

Kannie naar bed, wil nie naar bed! Als je een puber van onbestemde leeftijd bent, zoals ik, die net komt kijken op muziekgebied, en dan ontdekt dat er op internot een soortement universitair college van muziekgeschiedenis wordt uitgezonden op Radio 2. Wat doe je dan?

A) Je gaat slapen, omdat de wereld sowieso toch wel vergaat?
B) Je gaat slapen omdat je weet dat alles ook te downloaden of te rippen valt?
C) Je gaat niet slapen omdat je de komende 978 nummers ook wel wil horen?
D) Je gaat niet slapen omdat de fles nog niet leeg is en je morgen het statiegeld wil innen?
E) Niets van bovenstaande. Muziek is zinloos en vervuiling van de decibelspace?
F) Antwoord G, omdat je nu eenmaal anarchist bent en je geen zin hebt in antwoorden die een ander ook zou kiezen?

Eerder schreef ik hier al over de kolossale sexy neger op z’n piepkleine scootertje die elke dag trouw mijn NRC bezorgt. Laat hij nou zowat de enige zijn die nog geen kerstfooi heeft gevraagd. De puistekoppies die de plaatselijke sufferdjes bezorgen, de vermoeide ouwe man op zijn snorfiets met idem dito droevige hangsnor van de Gammafolders en de olijke huismoeder van de Computable hebben hier allemaal aan de bel gehangen. Dat deden ze bij voorkeur als ik druk bezig was met een uiterst kritische massa te roeren die bij het minste of geringste dreigde te gaan schiften of als ik mijn nagels aan het lakken was met kerstrood. Uitslapen was er door de Clearasil-bende ook al niet bij. Sta je met je slaperige kop aan het kouwe deurgat, wenst ‘uw bezorger van het witte weekblad’ op afraffelzeurtoon mij ‘hele fijne dagen en een zalig uiteinde’ toe en steekt zijn hand hebberig uit. Toen we van ellende de bel hadden gesaboteerd bonsden ze gewoon ons keukenraam zowat aan diggels. Rottige fooienmaffia!

Maar goed, die sexy neger heeft dus nog niet aangebeld. Zou hij soms wachten tot Erik zijn vakantie weer voorbij is? Vanaf 5 januari ga ik dus maar post vatten achter de voordeur met m’n kerstmutsje op. “Nu zijt wellecome…" 

(En zo ben ik weer niet toegekomen aan het postje over datgene waar ik het eigenlijk over wou hebben; de buschauffeur van lijn 15. Die een broer van mijn krantenheld zou kunnen zijn. Morgen dan maar?)

De dronken mannen bouwen een kerstboom.

Gisteren gezellig bij een nicht gegeten. Geen heaumaeu maar een echte nicht dus. Niet dat ik mijn roze medemensen nu van valse nichterigheid wil beschuldigen maar hier ging het dus om mijn nicht uit Amstelveen. (Pff, wat je al niet moet uitleggen tegenwoordig...) Daar waren nog wat andere nichten en aanhang en wat vrienden aanwezig. Iedereen had iets gemaakt voor het kerstbuffet en dat was leuk en lekker. Er waren zelfs gevulde sinaasappeltjes met van die ouwerwetse echte bavarois erin. Ik was gelijk weer helemaal terug in m'n kindertijd. Dat wordt hét toetje van 2004 Watnou salmonella? Gewoon goede eieren kopen en lekker de hele keuken volkliederen. Veel werk maar wat was dat lekker!

Er werd mij vroeger verteld dat de dieren om twaalf uur  in de kerstnacht kunnen praten. Voor de rosbief en de grijze Hollandse garnaaltjes komt dit helaas te laat. Die zijn reeds verorberd.
Eén kat slaapt in de luie hangmand aan de radiator en lijkt geenszins van plan om zo haar bek open te gaan trekken. De andere zit op de keukentafel hoogst verontwaardigd te doen. Die rekent op een middernachtelijk extra hapje en niet op een boeiende conversatie. Dat wordt weer niks dit jaar.  Misschien hebben de slakken in de voortuin nog iets te melden?

In plaats van leuke verhaaltjes te verzinnen zit ik volop in de wondere wereld van de kooksites verzonken. Goldweb culinair, Epicurious, Appie Happie en vele andere. Ook wordt het ene na het andere kookboek uit de kast geropt. De recepten vliegen je hier om de oren en her en der liggen half afgemaakte boodschappenlijstjes. Note to self: "Vergeet het wc-papier niet, wel zo leuk voor het bezoek.."

Hoezo Kerststress??? Manlief begrijpt er helemaal niks van en de katten vragen zich hooguit af of er wel rosbief op het menu staat. Ze kunnen gerust zijn. Wel met een mierikswortelsausje en cantharellen, abrikozen-hazelnootsalsa en figuratieve zoete-aardappelkroketjes maar die flikkeren ze er wel af met hun klauwtjes. Erik zal die decoratieve meuk waarschijnlijk ook met zijn vork aan de rand van het bord deponeren. En of de gasten al die zorgvuldig gearrangeerde liflafjes weten te waarderen is ook nog de vraag. Weet het bezoek veel dat rucolastamppotjes dit jaar hoogst trendy zijn? Ze denken hooguit dat lekker prakken eindelijk weer mag...

Dus voor wie doe ik het allemaal? De waarheid gebiedt me om te zeggen dat dat mijn hardleerse ijdele ikje is die oh zo graag de perfecte gastvrouw wil uithangen. Wanneer weet ik eindelijk eens beter? Maar stiekem geniet ik er ook van. Oh god, er schuilt een masochist in mij!

Morgen is het alweer de kortste dag en daarna worden de dagen weer langer. (gut, wat een open deur….) Gelukkig maar want ik heb het nu wel weer gehad met die winter. Het is bepaald niet mijn favoriete seizoen. Hoe moet het dan wel niet zijn om nu in Noorwegen boven de poolcirkel te wonen?

Toen wij er in juni 1998 waren was het twee weken continue stralend weer. Dag en nacht non-stop zon is een hele aparte ervaring. We liepen om één uur ’s nachts nog in onze korte broek foto’s te maken van fluitende vogels. De Noren gingen dan hun huis schilderen of andere klusjes doen omdat ’s nachts de zon niet zo fel was en de verf dan rustig kon drogen. Kinderen speelden buiten en gingen slapen als ze moe werden. In onze tent trokken we de slaapzak maar over ons hoofd om nog wat rust te krijgen.

We maakten er Sankt Hans mee, het Noorse midzomernachtsfeest. Wij brachten wat Hollands Bier mee. De Noren zelf dronken hun eigengestookte illegale ‘Husbrand’ We voerden lange gesprekken in de zon totdat de alcohol hun spraakvermogen lamlegde. ‘Waa wasszzz your name again?’

We hoorden van de Noren verhalen over hoe lang en koud de winters zijn. Over de Tamil’s die in een Noors asielzoekerscentrum terechtkwamen vanuit het tropische Sri Lanka en niet wisten wat hen overkwam. Die vroegen zich vertwijfeld af of de zon ooit weer zou gaan schijnen en sneeuw en ijs zou doen verdwijnen. Over gezellige feestdagen maar ook over het hoge percentage echtscheidingen (het hoogst van Europa) en de zelfmoorden en depressiviteit.

Vandaag kwamen de folders van het Noorse verkeersbureau in de brievenbus. Ik droom weg bij de plaatjes van de Hurtigruten boten en de natuur in het hoge Noorden.
Zullen we volgend jaar weer twee week nonstop zon gaan beleven?

Ari zit met haar kont demonstratief naar me toegekeerd hoogst verontwaardigd naar buiten te kijken. Ze vindt computers stom en logjes ook. Gisteren stond hier een heel verhaal over haar. Maar blijkbaar is het niet helemaal goed gelezen. Kan gebeuren, u moest natuurlijk de vuilnisbak nog buiten zetten, de schoenen voor morgen poetsen en nog zo'n 25 andere logs lezen.  U bent ook maar een mens nietwaar en daar zeg ik ook niks van. Maar ga toch eens met die muis naar rechts tot u op dat rooie balkje komt en dan effe naar beneden scrollen...

De eerste zin rept van een poes. De tweede zin over een dame. Verder reppen we consequent over zij en haar. Ari is dus duidelijk van de vrouwelijke kunne... 

Toch dacht Casaspider, die beter moest weten, nadat hijzelf abusievelijk voor vrouwelijke logger werd aangezien, dat ze een vent is! En Sannet vindt het verschil tussen een poes en een kater zo leuk uitgelegd...

Ari klinkt ietwat mannelijk, da's waar. Dat is Erik z'n schuld. Toen we Ari en Nikki (haar wijlen zusje) gingen halen mochten we elk een naam verzinnen. Ik koos dus voor Nikki en Erik wou persé de naam Ari. Dit omdat hij net een boek van Jules Deelder gelezen had die zijn dochter ook zo heeft genoemd. Toen de nachtburgemeester van Rotterdam aangifte ging doen bij de burgerlijke stand vond de dienstdoende pennenlikker Ari ook geen meisjesnaam. Deelder verdedigde zijn keus toen met het argument dat het teefjeshondje van zijn vader ook zo heette. Daar had de ambtenaar geen weerwoord meer op. Erik vond dit zo'n sterk verhaal dat hij vond dat zijn poes ook zo moest gaan heten.

Maar nu zit ik wel met een hoogst beledigde kat, dus als jullie haar even virtueel willen knuffelen?

Weer zo'n fijne kerstgroet in m'n inbox ;-(
(powerpoint meuk, 0,5MB...)

Ari is onze schildpadpoes van bijna 12 jaar oud. Nou vind ik schildpad eigenlijk een hele rare benaming voor zo'n fraaie dame met een flitsend rood-zwart velletje. Ze is zeker niet traag, met name als er kaas uit de koelkast gehaald wordt en we noemen haar dan ook niet voor niets wel eens Ari Ferrari. Ook is ze zeer gevoelig en niet gepantserd tegen onrecht. Als ze op haar kop krijgt voor een misstap die Lientje heeft begaan, is ze duidelijk op haar ziel getrapt. Dit laatste gebeurt nogal eens omdat Lientje een meester is in het camoufleren van haar misdaden. Soms kom ik binnen en dan zit Ari nog naast een aangevreten stuk cake, terwijl ons Franse loedertje net doet alsof zij er niets van weet. Het spreekwoord 'Van de kat geen kwaad weten' is door Lienepien persoonlijk uitgevonden.

Als het er op aan komt en de tuin verdedigd dient te worden tegen vijandelijke insluipers staat ze haar vrouwtje. Zij verjaagt ze met ferme pootjes en één resolute mauw. Lientje steunt haar op veilige afstand; zo'n vijf meter achter haar. Na de veldslag laat loeder luid weten hoe dapper ze wel niet was. Ari gaat gewoon zwijgend weer in mand of doos liggen. Waar heldendom is bescheiden van aard en hoeft niet breed uitgemeten te worden. Al die poespas en flauwekul hoeft voor haar niet. Een stukje kaas des te meer; dat zet tenminste zoden aan de dijk!

Ik heb even geen tijd voor loggen...

Drie dozen kerstmeuk zijn van zolder gesleept en moeten uitgepakt worden. De voortuin heeft vandaag sinds twee jaar mijn groene vingers weer eens gezien. De conifeer wist niet wat hem overkwam toen hij opgetuigd werd met overgeschoten rode balletjes en ligt nu nog zieltogend in z'n pot uit te hijgen van de ervaring... De zwarte tulpebollen zitten eindelijk in de grond. Het dient tenslotte nog wel een beetje punk te blijven hier. Vandaar dus zwarte bollen want al te vrolijk is buurman's gek.

De katten zijn allesbehalve stressbestendig en dienen uitvoerig van knuffeltherapie voorzien te worden. Gelukkig hebben ze elk hun eigen sofa waarop ik ze Freudiaans kan toespreken. 'Nee, het is slechts tijdelijk, die boom gaat heus weer weg...' Bij de bibliotheek zijn dikke winterboeken gehaald en kerst CD's die gelezen c.q. geripped dienen te worden en dan is ook nog eens de TV die af en toe zomaar iets leuks uitzendt, zoals Amélie vanavond. Vorige week zag ik deze film voor het eerst samen met Mootje op de video en nu alweer in de herhaling.
En dan is er nog Erik die thuis kwam met het kerstpakket waarin zowaar een echte broodbakmachine. Die mag naast de pasta- en de ijsmachine, waartegen ik ook al gepreveld heb dat ik ze heus binnenkort uitgebreid ga misbruiken. Dus als er nog iemand een recept voor kerstbrood heeft?

Linkje waard. De salsa mannen van mevrouw Casa!

Ooit zat ik eens in de laatste vrijdagavondtrein naar Enschede… Mijn kerstdagen zouden in het Twentse land doorgebracht worden tussen AKI studenten, midwinterhoornbloazers en mijn moeders knieperkes, dus ik had er zin in…

Het was koud, het was donker, de trein was bijna leeg met vooral erg raar volk dat meereisde. In de restauratiewagon zat een compleet geflipte garnalenstonede meid die haar nagels aan het lakken was. Helaas was haar coördinatievermogen ongeveer net zo aquamarijngroen geworden als haar nagellak zodat ze het flesje uit haar gifklauwtjes liet vallen. De lak droop traag over de vloer en eventraag kraaide ze dat die lak soooo moooooi groehoehoen was. Van een dergelijk opmerkingsvermogen werd ik niet goed en daarom fluks bij Amersfoort een andere coupé opgezocht.

Ik zag ze al lopen op het perron, man en hond en dacht nog; ‘nee, hè, niet bij mij, maar ja hoor….’

De man met de grote plastic tas stapte in en ging, van alle lege plaatsen, uitgerekend op die tegenover mij zitten. Bellobeest naast hem en tas tussen hen in.
En dat had ik natuurlijk weer, die tas zat vol blikken bier. Het ging in een staccato tempo, tsschhhkkk, blikkie open, twee slokken slobber slurp hond, de rest burrppp in de baas. Ik keek het tafereeltje vol verbazing aan. Nou was ik wel dronken Leidse ballen gewend, dus dat was het ergste nog niet, maar wel dat baas het wel gezellig vond zo. Hij zakte steeds meer onderuit en tegen mijn, toen nog redelijk spichtige knieën aan. Dat was al heel wat minder, maar toen ook de hond met twee hondstrouwe dronken ogen mij begon aan te kijken en aanstalten maakte om paardje te gaan rijden, werd het te dol. Toen ben ik maar weer een coupé verderop verhuisd.

Dat ik daar een depressieve treinconducteur trof die zijn huiselijk leed graag wou vertellen was de limiet. Toen heb ik me voorgenomen om, zogauw ik het kon betalen, rijles te gaan nemen. Gelukkig waren we toen al bijna bij Almelo zodat de reis niet ver meer was.

In Enschede zag ik de hond zwalkend de trein verlaten, de man van links naar rechts zwaaiend er achteraan. De meid met de grote reistas die enigszins groen bevlekt was en de conducteur die me met een grafstem ‘Prettige kerstdagen’ toewenste.

No, nee, naada, niente, noppes lijstjes hier! Heel logland zit te peinzen welke liedjes, uit 2003 afkomstig, het allermooiste zijn. Ik heb dit jaar zoveel mooie liedjes gehoord dat mijn oren er van tuiten. Edoch, ze zijn (op een enkele na) niet in 2003 gefabriekt. De meeste zijn allemaal zeer oude meuk uit de tijd dat de meeste van u nog slechts in aanleg aanwezig waren. Lili Marleen bijvoorbeeld maar dan wel in de uitvoering van Lale Andersen. Lotte Lenya die de liederen van Bertold Brecht zingt. Liesbeth List met liederen van Theodorakis. The Caves of Altamira van Steely Dan. De Ouverture 1812 van Tjaikovsky met die loeiharde kanonnen erin. Lola van the Kinks. Riders on the Storm van the Doors. Fields of Gold van Sting. Gloria van Patti Smith. Maar ook Steuntrekker van Rubberen Robbie of Flappie van Youp. En nog onnoemelijk veel anderen. Het is een kakafonie van jewelste en een lijn zit er totaal niet in. Ik ben gewoon net een kind in een snoepwinkel dat niet kan kiezen.

Ik heb (als ex-dove-kip) nog een leven aan muziekgeschiedenis in te halen. Dan ga ik me toch niet beperken tot de muziek uit 2003? Daar kom ik in het Alt0169-verzorgingstehuis voor loggers nog wel aan toe. Dan laten jullie me gewoon fijn die compilatie CD horen en dan murmel ik wel mee... Neemt niet weg dat jullie me wel je meest geliefde song mogen verklappen. Dan laad ik die graag neer om te horen of het wat is (uiteraard ter bevordering van de verkoop

Al eerder schreef ik over haar. De 'Grande Dame' van de Nederlandse fotografie. Nu is zij op 93 jarige leeftijd overleden. Meer over haar prachtige werk vind je hier.

Naast véél te veel logjes, achterklappagina's en nutteloze spelletjes op internet lees ik ook nog wel eens de krant waar ik ieder kwartaal voor betaal. Iedere middag; zo rond vijf uur wordt hij door een kolossale sexy neger op een piepklein scootertje in mijn brievenbus gestopt. Hij ziet mij dan bijna steevast achter het keukenraam achter mijn computermonitor zitten en dan wuiven we heel enthousiast naar elkaar. Eén keer per jaar babbelen we een beetje bij, als hij met zo'n stom kerstkaartje komt en hij is ook de enige die van mij een flinke kerstfooi krijgt. Het is een kanjer, weer of geen weer, griep-epidemie of niet, of hij propt die duurbetaalde krant door de gleuf

Die krant is me heel erg dierbaar, maar helaas kom ik er te weinig aan toe om hem te lezen. Het liefst zou ik drie abonnementen hebben.
's-Morgens de Volkskrant en 's-middags het Leidse sufferdje en dan dus ook nog de NRC. Het plaatje zou nog mooier zijn als ik ook (o.a.) de HP-de Tijd, Vrij Nederland, de Elsevier en de Opzij op mijn deurmat zou vinden. Maar er zijn grenzen aan mijn lettervreetvermogen. De Kerst Allerhande moet ook nog uitgespeld worden nietwaar?
 
Mijn moedertje had een abonnement op de Margriet en wist al dat die slechts louter dromen verkoopt. Het ideale interieur, het meest gezonde kleurrijkste kerstdiner, de schattigste wel-opgevoede kinderen, de gezondste sportoefeningen en ga zo maar door. Vol met zogenaamd handige tips en het ideale leven, mits je die tips maar navolgt.

De Margriet? Da's zo'n tuttig blaadje, maar eigenlijk zijn alle bladen dat.
Viva, Foxy, PCM, Seasons en ga maar door. Ze verkopen allemaal dromen. Of het nou sex-speeltjes, videokaarten, Manolo Blahnik schoenen of bladblazers zijn... Allemaal ideale levens op recept!

De culturele bijlages vol met nuttige tips over exposities, concerten, gadgets die je moet zien, hebben of doen. Voor een normaal levend mens is het nooit waar te maken. Altijd mis je wel iets of faal je wel ergens in. Altijd weer een boek, film, CD of trend die je nèt gemist hebt. Schuldgevoelens, dat krijg je ervan!

De reportages over tropische eilanden waar je zogenaamd back to basics gaat spannen helemaal de kroon. Leven van niets is echt een onnavolgbaar ideaal. Maar wat moeten we dan? Ik pleit voor het uiterst selectieve leeswerk. Bij alles wat ik wil lezen ga ik me afvragen of ik zonder dat ook kan functioneren.

Morgen gaat de kilometerdikke stapel ongelezen voer bij het oud-papier. Mijn uitgebreide linkjespagina mag blijven, maar ook hiervoor geldt vanaf nu: geen onnavolgbare dromen meer, geen schuldgevoelens om alles waaraan ik geen deel heb en zeker geen onverkochte dromen meer. Het moet wel een beetje te behapstukken blijven nietwaar?

Vandaag heb ik de hele dag opgetrokken met mijn beste vriendin L. We zijn gelijktijdig in Leiden begonnen op de Reinwardt Academie. Al ruim twintig jaar zijn we vrienden. We hebben heel wat vriendjes zien komen en gaan. Bij haar kon ik altijd midden in de nacht aankloppen met mijn slaapzakje als ik ruzie met de geflipte kunstenaar had. Ook nu nog; als ik in een dip zit, is ze altijd bereid te luisteren zonder een oordeel klaar te hebben.

Inmiddels ben ik van al haar vrienden degene met de langstdurende relatie. Zijzelf heeft er heel wat afgeLAT en vrijgezeld. Totdat ze drie jaar geleden T. leerde kennen. Binnen korte tijd woonden ze samen en nadat ik haar een paar maandjes niet had gezien mailde ze me dat we snel iets moesten afspreken voordat ze het figuur van een aangespoelde walvis kreeg. Nick werd geboren en Maaike volgde er al snel op. Van een vrijgevochten meid was L. opeens moeder met een gezin, een baan en een oud stadshuis dat totaal gerenoveerd moet worden. Ze leven met hun viertjes in de voormalige garage en alles kan en niets is ooit een probleem.

Laatste kans moeder, zeggen sommigen smalend als ze horen dat ze inmiddels al veertig is. Ik vind dat idioot. Ze is rustig en evenwichtiger dan ze ooit is geweest. En ze blaakt ook nog eens van energie. Vanmorgen zijn we met de kinderen naar het museum van Oudheden geweest. Nick (als bijna tweejarige) laat ze rustig uren langs de grachten drentelen in zijn eigen tempo. Eendjes voeren, in alle rust. In het museum de kinderen in een draagzak en eenmaal thuisgekomen is er thee en spelen wij Catan terwijl zij slapen. Veel mensen zouden zonder kinderen of drukke baan al in de stress raken van het leven op 15 vierkante meter. Zij lacht erom en zegt dat ze haar hele leven al gewend is om min of meer vanuit een rugzak te leven en dan kunnen die paar jaartjes er ook nog wel bij. Ik ben trots op haar en ook trots dat we al zo lang vrienden zijn.

Ach guttegut, kijk nou toch es...

wat er in mijn mailbox zat...

Toen ik geboren werd als uitsmijtertje na mijn grote zus en twee broers kwam dat qua naamgeving wel mooi uit. Er was immers nog één oma over die niet vernoemd was. Zo kreeg ik de naam Catharina toebedeeld. De reine, de zuivere, afkomstig van het Griekse katharos, en beschermheilige van de redenaars. (Zouden webloggers al een beschermheilige hebben trouwens?)
Maar het was wel zo'n mond vol hè, dat Catharina....

Mijn broers en zus hadden een stem in het kapittel en met behulp van het scrabblebord hebben zij de roepnaam Carin verzonnen. Prima. Ik ben wel blij met die naam, niet te zoetsappig of braaf en ook niet zo buitenissig dat ik er snel op uitgekeken raak.

Vandaag hoorde ik dat de advocaat van de Oranjes de naam Catharina Amalia geregistreerd heeft. Prinses Catharina klinkt wel goed, maar zo in de wandelgangen is het wat lang. Willem-Alexander is Wim-Lex geworden. Wat zouden ze met de naam Catharina gaan doen?

Als kind kon je me boven op de kast krijgen door op treiterig lijzige toon het stomme rijmpje 'Kleine Katrijntje, zat achter het gordijntje' te declameren. 'Wat deed ze daar? Ze kamde heur haar, ze waste haar handjes, ze poetste haar tandjes en toen was kleine Katrijntje klaar!' Witheet werd ik dan, stampvoeten, en zelfs nu nog moet je het niet wagen om me zo te noemen. Prinses Carin, da's veel beter.
(Of President Carin natuurlijk. want eigenlijk ben ik helemaal tegen dat stomme koningshuis!)

Ik zit hier nu in een stil huis en de kattebeesten kijken me kwaad aan. Ze lijken het mij kwalijk te nemen dat ik de man naar het station heb gebracht. Een schoot minder om lui op te kunnen liggen is voor een kat natuurlijk een fundamentele aantasting van hun dierenrechten.

Erik is met een aantal vrienden vertrokken naar Freiburg om in het Bundesarchiv in oude documenten en foto's te gaan snuffelen.
Ieder jaar zit daar een week een groepje rare Hollanders en maffe Vlamingen die als gezamenlijke interesse WOII en verdedigingswerken hebben in de kelders van het archief. Het is een heel apart clubje bij elkaar. Een chef-kok uit Knokke, een tramchauffeur van de Lijn, een Zeeuwse verpleger van verstandelijk gehandicapten, een database specialist, een ex-professor in de kunstgeschiedenis en zelfs een koster van de kerk. Eén ding is opvallend. Allen zijn ze nogal antiautoritair en de meeste hebben ook niet in dienst gezeten. Prettig gestoord, mag ik wel zeggen…

Uit die archiefonderzoeken zijn al heel wat publicaties ontsproten. Van een aantal hiervan hebben Erik en ik de lay-out gedaan en de tekstredactie. Het meest bijzondere boekwerk uit de serie is wel dat over sanitaire voorzieningen in vestingwerken gaat. Achterin is zelfs een origineel Duits wc-papiertje geplakt. De foto's van de toiletpotten op de voorkant hebben wij nog gemaakt in Noorwegen en Erik's grote vriend Hans zit model op de pot. Toch is het een gedegen wetenschappelijk historisch werk geworden dat door serieuze militaire historici tandenknarsend geciteerd wordt. Ha!

Kaasfondue is levensgevaarlijk!
Het doet zich voor als een onschuldige smeuige substantie die zich lekker laat binnenslobberen in combinatie met Hiawattha Ciabatta brood en een Zuid Afrikaanse Chenin Blanc. Voeg daarbij een rucolasalade, wat verse mango met peer en goed gezelschap en het feest lijkt compleet. Voorwaar een heerlijk avondje.

Totdat de koffie geserveerd wordt is er nog niets aan de hand.

Maar nu, oh hell!
Mijn  maag zwelt op en de bescheiden hoeveelheid vulling deint uit als een supernova. Het zet op en op en op en het gaat maar door. Ik heb een kaashulk in m'n buik. Ik zie zelf groen en het houdt niet op! Aaaaaarggghhh. Explosiegevaar dient gevreesd te worden. Straks ga ik de annalen in als een soort Tjetseense logcommando die met Gruyere-springstof een complete Vinexwijk de lucht in heeft geholpen. Emmenthaler is nog erger dan trotyl verdorie.

Als hier morgen geen stukjes meer verschijnen weet u nu hoe het komt. Ik ga maar weer op de bank liggen kreunen. Heeft er iemand nog goeie raad voor me?

Al mijn hele leven lang haat ik huiswerk. Ik ben een genie in de afschuif- en uitstelkunde. Helaas pakt dat niet altijd goed uit. Ooit heb ik mijn kerstrapport vol onvoldoendes als sinterklaassurprise ingepakt. Hierbij natuurlijk een mooi gedicht vol brave beloftes dat ik mijn leven zou beteren en dit present heb ik aan mijn ouders gegeven. Het idee hierachter was dat ze op zo’n feestelijke avond moeilijk kwaad konden worden en de sfeer verpesten. Dat werkte geniaal. Mijn oudere broers en zusters lagen in een deuk en de volgende dag was de ergste boosheid alweer gezakt zodat mijn opzetje volledig geslaagd was.

Nu krijg ik gelukkig geen rapporten meer maar toch blijft het raar dat ik mezelf bijna elke dag een vorm van huiswerk opleg. Namelijk hier een stukje posten. Meestal doe ik dat, als een typische uitsteller betaamt, pas laat op de avond of diep in de nacht. Des te beter dat ik mijn huiswerk voor morgen al een week geleden ingeleverd heb. Morgen kunnen jullie het lezen bij Camarados. Een rapportcijfer geven mag, maar dan wel in dichtvorm graag

Zo, nu nog even de printer aanzetten en die neplegitimatie uitprinten en dan ga ik de deur uit. Leren jackie tsjek, kruisboog tsjek, grote jagerstas tsjek, vilten groene hoedje tsjek. Yes, ik ben er klaar voor. Op naar die chique boerderettes aan de waterkant!

"Goeienavond mevrouw, ik ben Carin van de belastingdienst en ik kom voor de inning van de Robin Hood tax."

"U zegt watte?"
"Ja, u hoorde het goed, de Robin Hood tax! Ja ziet u, mijn mannelijke collega heeft nu ATV, vandaar dat ik als Lady Marion het vanavond maar heb overgenomen van Robin, maar evenzogoed dient u wel te dokken hoor. Wij hebben namelijk geconstateerd dat u tot de 700.000 rijkste huishoudens van Nederland behoort en die moeten deze speciale belasting gaan betalen. Morgen ga ik naar de Rivierenbuurt en daar zal ik deze heffing weer overdragen aan een aantal zorgvuldig geselecteerde gezinnetjes die daar fijn Sinterklaas en Kerst mee kunnen vieren. Of het suikerfeest of whatever... Dus of u mij nu effe 500 pleurootjes wilt geven?"
"En wie heeft dit dan wel bedacht, als ik vragen mag?"
"Ideetje van die jongens en meisjes van Groen Links mevrouw. Maar ik heb haast, er wachten nog zo’n twintig villaatjes op een bezoekje van mij vanavond en die krengen liggen zo ver uit elkaar ziet u? Dat gaat morgen dan wel wat makkelijker met die flatgalerijen. Dan ben ik zo klaar! Dus als u nu wilt betalen en daar tekenen, krijgt u van mij een kwitantietje."
"Nou, wat moet, moet dan maar, alsjeblieft mevrouw Carin."

En de moraal van dit verhaal? Die is er niet. Behalve dat u nooit een weblogster dient te vertrouwen

Zal ik het maar vertellen?

Ik schaam me er eigenlijk nogal voor. Het is iets waar ik bepaald niet trots op kan zijn. Hoe zullen mijn loglezers reageren als ze het van me weten? Ik vrees dat ik heel erg diep in achting (voorzover al aanwezig) ga dalen als ik mijn bekentenis doe. Ik zal de risee van logland worden vrees ik, het zwarte schaap. Hoon en minachting zullen mijn deel worden. U gaat nu ongetwijfeld uw virtuele voeten afvegen aan mijn commentdinges...

Hier sta ik, ik kan niet anders. Ik moet het kwijt ook al is de gêne groot.

Vanavond heb ik alweer naar 'Are you being served' gekeken en ik moest er nog om lachen ook. Mrs Slocombe met die groene pruik...

Er zit iets in de lucht, ik voel het.
Overal duiken de voortekenen van een ware omwenteling op. De mannen verliezen hun suprematie in het verkeer. De logvrouwen schrijven over de ware kunst van het autorijden. Cockie zoeft vol souplesse en poëzie door haar favoriete bocht. Marloes geniet van Zen in de auto en ik, ach ik, ben zelfs dol op paaldansen de laatste tijd. Blij dat zij rijdt, word de nieuwe slagzin van 2004, mark my words!

De logheren daarentegen...  Suffie vloekte hardgrondig, Casaspider deed Kaboem! en mijn Erik blijkt opeens geen lampjes meer te kunnen verwisselen. De grandmaster der techniek, de superbeheerser van moersleutels, soldeerbouten en platbektangetjes legt het geheel af tegen zoiets simpels als een klein lampje. Hij moest de gang naar Canossa maken en het gevalletje uit gaan leggen aan de monteur van Kwikfit. (erger zaak en erger type mens dan daar, tref je zelden!) Hoeveel dieper kan hij nog zinken? Eén ding heeft hij er wel van geleerd; bij aankoop van een auto eerst informeren of  zelf een lamp verwisselen nog wel mogelijk is zonder demontage van bumpers en de halve motor.
Verder is het natuurlijk reuze handig om geen benzine in je tank te gooien als je in een TDI rijdt. Dan ben je namelijk een stuk eerder thuis. Tsjjjkkk, mannen achter het stuur...