De telefoon ging net. Ik zat juist mijn brave bordje sla met feta te verorberen en nam ietwat mopperig op. Dat onding ook dat je altijd stoort op een moment waarop het niet uit komt.

De chirurg die mij drie jaar geleden heeft geopereerd aan de lijn... 'Carin, ik kom met een heel onbescheiden verzoek. Heb je volgende week dinsdag iets te doen? Twee vandaag belde mij vanmiddag op en ze willen opnames komen maken voor een item over CI dat volgende week zaterdag al wordt uitgezonden.'

Slik. Euh... Natuurlijk wil ik hier wel aan meewerken. Dankzij hem kan ik nu gestoord worden door de telefoon, kan ik nu mopperen op dat onding dat ik vroeger nooit kon gebruiken, ook al wou ik dat maar al te graag. Maar griebels nog eens aan toe; mijn kop op de TV. Wedden dat ik alleen een partij weet te raaskallen over stomme onbenulligheden. Dat ik ga stotteren, in m'n neus ga peuteren of schaapachtig ga lachen... Waar begin ik aan?
Maar ach, wellicht monteren ze me er wel uit of is er plots weer een crimineel uit Mabel's verleden bekend zodat het hele item komt te vervallen. Het is maar TV tenslotte.

Toch smaakt door de bibbers mijn bordje sla me opeens niet meer zo.

Vanmorgen bracht ik Erik weer eens naar Schiphol. Hij is vanwege zijn werk de laatste tijd nogal buitenlanderig en ditmaal zit hij een paar dagen in Dublin aan databeesten te sleutelen. Dus als jullie nog tips hebben voor hem (pubs en restaurants) en voor mij (kadootjes!); houd je niet in en spui ze vooral hieronder.
De vorige keer dat hij een paar dagen weg was verwachtte hij hier een potsje over grote heimwee, diepe smart en smachtende Sehnsucht maar al wat hij trof was dit potsje over overspel. Dat kon dus niet hè? Hij was diep teleurgesteld... Dat gaan we nu eens anders aanpakken. Ditmaal een uiterst gedegen braaf onderwerp voor dit logje.

Merel wist vandaag niet hoe ze tijm moest ontbladeren dus gaf ik haar één van mijn Huischhoudelijcke Tipchs. Toen bedacht ik me dat ik eigenlijk vol zit met dergelijke culinaire foefjes. Mijn moeder en haar zussen waren daar indertijd al erg sterk in. Ook het lezen van de Tip en de Allerhande hebben mijn harde hersen schijf volgestopt met nuttige handigheden. Als een soort Lieve Lita geef ik u vandaag wat brave deugdzame culi-geheimen prijs. Doet er uw voordeel mee.

• Tijm rissen we met een vork. Basilicum dient gescheurd want dat geeft meer aroma vrij en munt, dille, peterselie en koriander kan je het beste knippen in een beker. Op een snijplank hakken wordt al gauw zo'n papperige brij.
• Plakjes ontbijtspek kan je ook heel handig knippen voor het uitbakken. Een herfstige salade mag ik graag opmeuken met wat knapperige flinterdunne stukjes spek.
• Als er iets met bloem bestoven moet worden ga ik niet mijn hele keuken onderstuiven. Zekers niet als er mensen komen eten. Aangezien ik het nooitneverniet red om mezelf op te leuken voor ze arriveren en mijn mooie zwarte trui niet wit moet worden (keukenschorten vind ik ondingen) gooi ik de bloem met de kruiderijen in een pedaalemmerzakje en doe daar de vis bij. Zakje dichtknopen. Flink heen en weer gooien en voila. Schone carin en bebloemde vis! Niet vergeten deze te bakken.
• Zeg nooit: 'beetje van mezelf en beetje van Maggi' Altijd stug volhouden dat het een geheim familierecept is dat je helaas niet op papier hebt staan maar dat je, als je tijd hebt, wel eens uit zal tikken en mailen... Vraag allereerst of ze wel kardamompitten en pompoenpitolie in huis hebben. Hebben ze nooit en daarna zeuren ze ook niet meer om het recept. Wel eerst de lege verpakkingen in de klikobak gooien!
• Water is voor de kat. Als er iets afgeblust dient te worden, doe dat dan met wijn, port of bier. Desnoods bouillon. Aardappels en pasta kook ik ook vaak met wat bouillon, dat geeft meer smaak.
• Chocolade smelten voor een toetje is iets waar je meestal niet aan toe komt. Chocolade verdwijnt voor het koken op de meest mysterieuze manieren. Enige remedie is dubbele hoeveelheid inslaan. Vers fruit in gesmolten chocolade dopen is heerlijk. Da's gelijk een leuk gezelschapspelletje...
• Voor verleidingskunsten kan je ook wat alcohol gebruiken om de amaretti of lange vingers voor een tiramisu in te dopen. Kahlua likeur bijvoorbeeld, tesamen met espresso koffie. Wel verse mascarpone en niet de magor (met gorgonzola...) nemen want dat is goor. Heeft mijn schoonmoeder ooit eens gedaan voor haar tiramisu en geloof me, dat wil je niet meemaken...
  Magor eet je met rijpe geurige peertjes en een glas oude fonkelrode port.

Zo, hier houd ik het voorlopig maar bij. Iemand nog vragen?

Als u zich afvraagt of ik gearresteerd ben vanwege duistere praktijken of in het zwarte gat van de wintertijd ben verdwenen, kan ik u geruststellen. Ook al heb ik ooit (echt waar) eens een groot feest gegeven bij de Kaagsociëteit waar ook de Koninklijke Watersport Vereniging huist; ik heb er niet gezeild. Echnie! Ik was de afgelopen dagen gwoon braaf thuis en zat in m'n boekjes te lezen.

Ik kan me niet voorstellen dat mensen geen tijd hebben om te lezen. Die maak je toch? Je hebt toch ook tijd voor de kapper, om je te douchen, om te eten en zo af en toe op de bank te zappen? Lezen is voor mij iets dat ik altijd en overal kan doen. Op de WC ligt altijd wel een tijdschrift of boek en voor de hoge leesnood een scheurkalender. Op de trap ligt een boek, naast m'n bed een stapel en op m'n bureau ook. En als er geen boek voorhanden is, is er altijd nog de krant en een stapel meuk van Gamma, Dirk v/d Broek en dergelijke folders.

Al sinds ik me kan herinneren ben ik bieblid en soms zelfs van meerdere van dergelijke Hoogst Nuttige Instellingen tegelijk. Kilo's heb ik er vandaan getild. Ik kan me er ook uren vermaken als het kan. In de tijdschriftenhoek van die glossy's lezen, de Quote, de HP de Tijd, de consumentengids en ga maar door... Leiden heeft zelfs een leescafé waar je al lezende een tosti kan eten en je cappucinootje drinken. Webkastdorp's bibliotheek is niet zo groot maar als ik iets per sé wil lezen schaffen ze het gewoon voor me aan. Zolang het budget niet op is heb ik als vaste klant blijkbaar een streepje voor. (of het is m'n charme natuurlijk) Zo zijn sommige kasten daar een verlengstuk van m'n eigen boekenkast geworden. Soms vraag ik me wel eens af waarom ik thuis nog zoveel boekenkasten vol heb staan. Mijn eigen bibliotheek kan natuurlijk nooit tippen aan die van de Bieb.

Marloes doet veel van haar boeken weg in een soort onthechtingsproces. Ik zou het niet kunnen. Temeer niet omdat mijn boeken een soort documentatie vormen van mijn leven. Mijn kinderboeken, de eerste literaire roman die ik kocht, boeken die ik van vervlogen vrienden kreeg. Herinneringen blijven maar mijn boeken houden ze scherp en levendiger. En, zo heb ik altijd iets te lezen in huis!

Als ik dit pots om 02:02 uur, dan kunt u toch niet weten, wintertijdsgewijs,  of ik dat echt om 02:02 uur heb gedaan of eigenlijk om 03:02 uur (dat dus weer 02:02 uur werd...)?
Hoe zit dat dan met alibi's enzo? Ik zou een perfecte misdaad kunnen begaan om 02:02 uur en dan glashard zonder te liegen kunnen beweren dat ik om 02:02 uur elders was. Om nog te zwijgen over de mogelijkheid om dit potsje te postponen... Dan lijkt het wel alsof ik om 03:02 uur,  wat dus eigenlijk 02:02 uur was, achter de PC zat maar ondertussen... Ha!
En dan zou ik ook nog eens op een ander tijdstip kunnen pingen. Zodat het lijkt alsof etc. etc..Als de AIVD zo de draad niet meer kwijt gaat raken weet ik het ook niet meer.
Dus als u me niet kwalijk neemt, ga ik zo maar eens op pad, of was ik al op pad, of ben ik gewoon thuis, of.....

Het grote hoofdbreken over 'wat doen we met de feestdagen' vindt weer zijn aanvang. Drie jaar geleden zaten we met kerstavond romantisch in een vreemdsoortige stal omdat alle herbergen gesloten bleken te zijn. Dit jaar willen we wel iets comfortabelers. Maar waar naar toe? Londen schijnt uitgestorven te zijn en erg ongezellig. Parijs? Als daar ook iedereen 'en famille' zit is er niet veel aan. Is er een leuke bestemming te verzinnen waar niet alles potdicht zit getimmerd?
Of thuis blijven en mensen uitnodigen die ook niet weten wat ze zonder familie aan moeten vangen? Niet dat wij nou geen familie hebben, maar deze hebben hun eigen plannen al gemaakt en ergens is dat best lekker. We hebben geen verplichtingen en kunnen doen wat we willen.
Maar ergens kriebelt het nu al een beetje bij mij. Ik denk aan een grote tafel met zilveren kandelaars, mijn eigengemaakte cranberrycompote, terrines met geurige paté met hulstblaadjes versierd, geflambeerde hazenrug met  kastanjepuree en grand desserts met brandende sterretjes erop. Om die tafel een groot feestelijk gezelschap. Nootjes, kerstchocolade, mandarijntjes en grandmarnier bij de koffie.
Ik lijk wel gek, nadenken over kerst in oktober. Dat komt vast van die sneeuwbui van vandaag.
Kan het morgen alsjeblieft weer gewoon regenen?

Mijn moeder zei altijd dat ik nooit de huid moest verkopen voordat ik de beer geschoten had. Als ik ergens enthousiast over ben heb ik de neiging om dat iedereen te vertellen en soms is dat dan wat voorbarig. Zo ook nu.

Ik heb de baan nog niet officieel binnen maar er is mij toegezegd dat ik de ideale kandidaat ben, ze verder geen andere kandidaten meer zullen benaderen en dat ze me erg graag willen hebben. Ik moet nu mijn salariseisen op papier gaan zetten en dan kijken we of we het definitief eens kunnen worden. Ook moet de big boss uit Frankrijk nog steeds zijn fiat geven. En ook dat is een budgetaire kwestie....

Het is en blijft dus nog even spannend maar ik heb goede hoop dat ik straks het kantoor van Advanced Bionics in Amsterdam ga helpen runnen. Dit kantoor is er nu nog niet. Tot nu toe zijn er twee mensen die heel Noord-Europa onder hun beheer hebben en zij komen om in het werk. Een functiebenaming voor mijn baan is er dan ook nog niet. Manusje van alles komt het meeste in de richting. Marketing, logistiek, administratie en ook het geven van presentaties zal een deel van mijn werk worden. Er is al sprake van cursussen in Frankrijk en de VS die ik moet gaan volgen. Het zou wel eens een hele spannende functie kunnen worden en dat is precies wat ik zoek. Werken in een jong bedrijf in opbouw waar van alles nog mogelijk is. Het lijkt me een leuke uitdaging. Temeer omdat ikzelf natuurlijk een dankbare gebruiker van het product ben.
(Oh, en nu die salariseisen nog. Iemand een suggestie? )

Het leven ener werkeloze gaat niet over Rozen. Wist u wel hoe druk dat bestaan kan zijn? Zo was ik gisteren de hele dag in Amsterdam en niet eens op de Rozengracht. Wel bij het muziektheater waar ik de geweldige fotoexpositie van Yann Artus Bertrand zag. Ook zag ik eindelijk eens het beroemde Tuschinski theater van binnen. We zagen de film Rosenstrasse van Margaretha von Trotta en vonden het een goede film. Ik ga er verder niks over zeggen want ik vind dat iedereen zelf maar een oordeel moet gaan vormen. Na de film volgde een etentje bij l'Opera en daarna thuis nog wat afzakkertjes. Rozig rolde ik mijn bedje in.

Vandaag was het weer een drukke dag, met aan het einde rooskleurig nieuws. Ik heb de nieuwe baan zo goed als zeker in mijn zak. Daar ga ik morgen eens een bos rozen op kopen!

Hi, I'm Carin and i'm an internet addict....

Zou ik binnenkort ook in een morsig achterafzaaltje naar binnen sluipen en net als bij de A.A. aan mijn medejunkies opbiechten dat ik internet verslaafd ben? Volgens de onderzoekers van het IVO (link...) zijn er flink wat Nederlanders verslaafd aan internet en dat geeft de nodige problemen. 
Volgens mijzelf ben ik een randgeval. Gelukkig heb ik nog steeds de nodige sociale contacten; zelfs met mensen die totaal niet PC minded zijn, en slaap en eet ik nog behoorlijk. Ook doe ik de meeste van mijn aankopen nog gewoon in winkels, maar dat ik veel tijd aan internet besteed is een feit. De PC staat altijd aan en als het geluidje van een inkomende mail klinkt ren ik slaafs naar het toetsenbord. En wat doe ik nu, terwijl de zon schijnt? Alweer een potsje tikken...
En U? Waarom zit u eigenlijk binnen en hoeveel tijd verklooit u met dat gedoe?

M'n overburen zijn van die types die altijd knus en gezellig doen. Nu zit er gelukkig minstens vijf meter grasveld en een straat tussen onze respectievelijke voordeuren maar als ik hun pompoenen, olijke bosmosmannetjes en beschilderde dakpan-naambord zie weet ik eigenlijk al genoeg. Het zal wel een vooroordeel van me zijn maar van zoveel mutserigheid krijg ik behoorlijk de kriebels. U kent misschien ook wel van die helahola types. Als ze vragen hoe het met je gaat en je zou antwoorden dat je op sterven na dood bent roepen ze nog enthousiast 'Oh fijn, gezellie zeg!'
Ik gun ze hun knuskneuterig gedoe van harte maar is het nou echt nodig om half oktober mijn uitzicht al op te fleuren met knipperkerstverlichting? Ik ben geneigd om te gaan roepen dat het wildseizoen weer geopend is en een luchtbuks te kopen als ze dit weekend hun verlichte rendier weer op de gevel plakken. Hier word ik nou even niet gezellie van....

Ari luistert prima naar de naam Ari. Line daarentegen luistert per definitie niet naar de naam Line, Lientje of Lienepien. Als we Ari roepen komt ze wél meteen aangestoven. Zo lijkt het alsof we in het bezit zijn van een vuilnisbakkenrassige Siamese Tweeling, die beiden Ari heten. Het zou wel eens mogelijk kunnen zijn dat er iets lekkers uitgedeeld wordt waar Line haar deel niet van krijgt. Niet dat dat ooit gebeurt, maar de gedachte eraan kan ze niet verdragen! Het verwende loedertje maakt zich altijd zorgen dat ze iets tekort komt. Door haar immer dominante gedrag krijgt ze meestal veel aandacht en juist omdat ze er vaak niet dankbaar voor is ligt iedereen aan haar pootjes. Vaak kun je een grom of een bijt van haar verwachten en wanneer ze adorabel is, wordt dit des te meer op prijs gesteld.

Ari daarentegen zeurt nooit, miauwt nauwelijks en kijkt meestal stoïcijns toe als het kleine mormel de hele wereld bij elkaar loeit alsof de hongerwinter weer is aangebroken. Zij neemt alles zoals het komt en is blij met ieder hapje of aai. Rustig gaat ze haar eigen gang en daardoor krijgt ze vaak niet de aandacht die ze verdient. Bescheiden op de achtergrond en immer zachtaardig en rustig vergeet je haar vaak. Eigenlijk een domme sukkel dus...

Wilt u Aldichick van de week worden? Dat kan op dit maffe weblog.

Het theaterbezoek was gisteravond een groot succes. Toen ik in de stikdonkere zaal zat te wachten op wat er komen ging, zwelde het geluid aan. Geluid van rennende voeten op een grindpad.

Ik dacht onwillekeurig aan het moment waarop ik twee jaar geleden voor het eerst mijn eigen voetstappen kon horen. In het begin was dat bijna angstaanjagend, alsof er een olifant liep te klossen in plaats van mijn eigen voeten met hun klikklakhakken. Mijn verbazing over de veelsoortige geluiden die je kan maken op verschillend soort plaveisel was groot. Ik heb als een kleuter staan springen in plassen (sjiepsjoep), lopen schoppen door herfstblaadjes (swufswufsslif) en rennen over schelpenpaadjes in de duinen.(knierpsknoersppp) Wat een lol, maar ook, wat een herrie!

Nu, na alweer twee jaar te kunnen horen (d.m.v. 16 electroden in mijn hoofd) is het geluid van lopen net zo gewoon geworden als dat van ademhalen of eten. Altijd aanwezig, maar ik let er gelukkig niet meer op. Het is heel gewoon geworden, deel van het alomaanwezige geluidsdecor. Maar in het prille begin zat ik nog zo onwennig, zo wezenloos, in die nieuwe acoustische wereld waar ik deel van uit ging maken.
Gisteravond deed het toneelstuk me weer hevig terugdenken aan dat prille hoorbegin. Toen de actrice begon te rennen en er een grindpad op het doek geprojecteerd werd waar zij als een soort wajangschim op verscheen, herkende ik dat gevoel van vervreemding. Maar ook herkende ik zomaar het geluid van voetstappen op het grind, zonder dat ik dat grind kon zien. Ik weet nu hoe grind klinkt en voor mij is dat een hele bijzondere gewaarwording.

(Oh, en de rest van het stuk? Ik vond het prachtig. Dus als je de kans hebt, gaat dat zien en horen!)

Carin gaat Cultureel! Eigenlijk moet ik nu mijn ogen van mooie lijntjes voorzien, laarzen poetsen, wimpers krullen en meer van dergelijke verfraaipraktijken uitoefenen in plaats van hier te zitten tikken. Naar het theater gaan is deels ook zelf bekeken worden toch? Maar ik wil u ook even op de hoogte stellen van mijn Grote Culturele Stap.
Ik ga vanavond naar Théatre Espace in het LAK. Voor mij is naar het theater gaan een bijzondere ervaring. Dove mensen hebben er immers meestal niet zo veel te zoeken. In het verleden kwam ik nogal eens teleurgesteld thuis als ik er weer te weinig van verstaan had om alles goed te kunnen volgen. Vanavond ga ik dus eens uitproberen of dat nu, na mijn CI-operatie, wel gaat lukken. Ik ben heel benieuwd. Veiligheidshalve heb ik een hele bijzondere voorstelling uitgekozen waarbij geluid niet alleen de hoofdrol speelt. Zo valt er voor mij in ieder geval van alles te zien en beleven. 
 
Domestic affairs II
In Domestic Affairs I (in De Nieuwe Theatermakers!) liet Judith Nab van Théâtre Espace het publiek verbluft staan met fabelachtige visuele effecten. Ook in Domestic Affairs II is Nab een ware theater-illusioniste, met haar mechanisch bewegende objecten, licht, stoom, schuim, schaduw- en geluideffecten en filmbeelden. Je vertrekt. Het huis met al je spullen blijft achter. Jaren later gaat iemand de bouwval in. Echo's van huiselijke taferelen uit voorbije jaren lopen over en door elkaar, worden te groot, te klein, te hard, te zacht, verhevigd en vervormd, zoals ook het geheugen het verleden met de jaren steeds fascinerender maakt. Jacob ter Veldhuis componeert op basis van huiselijke geluiden de muziek.

Alweer heb ik een heel verhaal via het kruisknopje rechtsbovenaan naar de Pivotstijnen geholpen. Het schiet niet op vandaag de dag met mijn gelog. Eigenlijk was het best wel een leuk potsje, over woeste sex nog wel, maar ja dat gaat u goedbeschouwd geen donder aan en de buuf, mijn zus, de schoolmeester van vroeger en joost mag weten wie er nog meer meelezen, al helemaal niet. Dus weg er mee!
Wat ik u toch niet wil onthouden is de volgende link die ik bij Sikkema vond.
Calories we burn whilst having sex!
Da's wel weer interessante lectuur natuurlijk. 38 caloriën voor sex achterin een Honda Civic, wist u dat? Gunst, mijn schoonmoeder had zo'n kar, maar nooit is bij mij de gedachte opgekomen om daarin... Da's toch geen inspirerende wagen daarvoor. En bovendien, 'getting caught' en dan 'trying to explain' kost maar liefst 165 caloriën (en dan kent de schrijver mijn schoonmoeder nog niet eens...) Voor 'jumping out of window' krijg je er maar 15 en als het raampje dicht zit slechts 5 kaloriën meer. Weet die man wel hoe klein die autoruitjes zijn? Zoveel geworstel moet toch meer opleveren?
Ik weet het niet hoor, als afvallen op die manier moet, ga ik morgenochtend toch maar weer gewoon naar de sportschool; wel in m'n cabrio natuurlijk.... Je weet immers maar nooit

Snijd je eigen Halloween pompoen
(linkje eerlijk gejat bij Marmod)

Hier stond eerst een heel ander verhaal over de kunst van het koken. Maar terwijl het verhaal half af was dacht ik: 'wat een muf mutsestuk, dat wil toch niemand lezen.' Dus heb ik het weer weggeknikkerd en zit dat stukje nu in de Pivothemel der ongeschreven potsjes.
Nu begint dit verhaal al niet veel beter en zal u wel denken: 'Poe, wat dat mens al niet voor d'r hits doet, wat een meuk.' Nou, u heeft volkomen gelijk. Ik zou kunnen schrijven over de kiloprijs van kauwgom. Wel eens gezien dat deze vele malen hoger ligt dan die van bonbons? Of over het feit dat er geen lekkere meloenen meer te vinden zijn in Nederland. Waar is de cantaloupe, de net, oog, charentais of honingmeloen gebleven? Alles wat je ziet is die flauwe komkommerige Gallia meloen. Bah.
Ook belachelijk zijn de zogenaamde kattenverwennerijen in de dierenwinkel. Gedroogde visjes voor een prijs waarvoor je bij de Toko kilo's gedroogde garnalen kan kopen. Ebbi heet dat spul. En wat is er mis met het blikje sardientjes? Veel meer vis voor veel minder geld dan kattesnoepjes.
Ach, ik zeur. Dus als u mij nou eens iets leuks vertelt waarover ik morgen zou kunnen loggen, dan ben ik u eeuwig dankbaar. Roept u maar!

Leidse Bello's en Poekiepoekiepoekies komen er op dierendag meestal maar bekaaid af.Vrouwtje en baasje liggen voor oud lijk in bed na de avond ervoor Leidens ontzet te hebben gevierd. De enige die 4 oktober heerst is de kater! Dit rotbeest dient zo snel mogelijk uitgeroeid te worden en dat schijnt te gaan met bananen en vitamine B. Veel, heel veel red bulls en cola willen ook wel helpen maar de allerbeste tip die ik kan geven is mijn (nu niet meer) geheime Hongaarse zuurkoolsoep. Dit recept komt van een authentieke balkanzuipschuit die in Leiden studeerde en dus absoluut katerexpert is!

• 400 gr. runderpoelet
• anderhalve liter water
• 1 kleine ui
• 1 winterpeen
•  peterselie
• 10 peperkorrels
• zout
• 2 laurierbladeren
• 1 grote ui
• 50 gr. boter
• 40 gr. bloem
• 250 gr. zuurkool
• 4 eetl. tomatenketchup
• 2 theel. karwijzaadjes (ook kummel genoemd)
• 2 theel. paprikapoeder
• 100 gr. knoflooksalami of turkse knoflookworst (van de markt)
• kwart liter slagroom.

Zet het vlees op met het water, de kleine ui, de wortel in schijfjes, de takjes peterselie, laurierbladeren, peperkorrles en 3 theelepels zout. Laat 2 tot 3 uur trekken tot het vlees zacht is. Zeef de bouillon en bewaar het vlees en de worteltjes, gooi de ui en de de andere kruiderijen weg.
Snijd de grote ui in snippers en fruit deze in de boter goudgeel. Strooi de bloem erover en voeg dan de bouillon in scheutjes toe. Voeg de wortel, het soepvlees, de kleingesneden zuurkool (houd een handje achter) de ketchup, de karwijzaadjes, het paprikapoeder en de aan blokjes gesneden salami toe. Laat de soep 1 uur zachtjes trekken. Voeg dan de achtergehouden zuurkool toe.
Proef de soep, en roer er bijna alle slagroom en veel fijngeknipte peterselie door. Maak op smaak met extra paprikapoeder, zout, peper en evt. tomatenketchup.

Geef de overgebleven slagroom aan de kat, het is immers dierendag.

Hijx500 schrijft prachtige stukken tekst, verhalen, potsjes, hoe u het noemen wilt. Altijd exact 500 tekens lang en in die zelfopgelegde beperking toont hij zich een meester. Hij doet dat op weblogs want die worden tenminste gelezen, wat je van literaire tijdschriften blijkbaar niet altijd kan zeggen. Wilt u meer weten en lezen, kijk dan op http://users.skynet.be/boekblog

Doof

Pas op haar 18 ontdekte ze dat haar moeder niet echt doof was, maar al die jaren had gedaan alsof.
Ze had het wel makkelijk gevonden, zei haar moeder.
Niet te hoeven opstaan voor babygehuil.
Geen puber-gezeur over welk rokje bij welk vriendje past.
"Doen alsof je niets hoort, is makkelijker dan doen alsof je luistert".
Ze had nog tijdens haar zwangerschap geoefend.
Haar buik boven, haar oren onder water.
Gebarentaal geleerd terwijl ze pampers ververste.
En geen dove kon liplezen zoals zij.
"Ben je eigenlijk wel aan het luisteren?".
Boos op mij omdat ze haar verhaal opnieuw moet vertellen.

Woorden: 101/Tekens: 500/Zij: 6

Naast Bie-enners (zie de postjes hier beneden...) hebben we natuurlijk ook Bie-ellers. Bekende Leienaren dus. Je hebt ze in soorten en maten. Goeie Mie de gifmengster bijvoorbeeld en Rinus van der Lubbe Rembrandt is er ook zo eentje of de Zangeres zonder Naam. Gelukkig hebben we ook nog levende Bie-ellers. Bareuh is al aardig op weg om er ééntje te worden. Zo staat ze vandaag, samen met Low, in het Leidsch Dagblad met een artikel over webloggen. Hardstikke leuk; foto over vier kolommen en zo. Onder het interfjoe staan een aantal webloggers uit Leiden en omstreken vermeld waaronder mijn nederig persoontje. Hoeraa, reclame! Hits, hits, hits, daar gaat het om nietwaar? Boven het artikel staat niet voor niets 'Iets exhibitionistisch heeft het wel.'

Maar wat lees ik vervolgens?...
'verbanden op het strand.... met de kinderen op vakantie naar Frankrijk.... Belevenissen van een vrouw van middelbare leeftijd.... '

WAT DE NEUK? Ik middelbaar?? kinderen?? verbanden??
Ik ben niet middelbaar. Ik ben een jonge godin, ok, ietsepietsie rijp misschien, maar dat is juist in. Kids heb ik ook al niet of het zouden mijn katten moeten zijn. Want elke weblogger heeft katten; dat weet heel internet, maar dat stond ook al niet in het artikel. En wat moet ik met verbanden op het strand? Dat klinkt zo viezig. Maandverbanden, bebloede pleisters, waar gaat het over? Of worden er soms connecties bedoeld, met die verbanden? Connecties met lounge-strandtenten of bruingebronsde stoere mannen van de Katwijkse reddingsbrigade, dat is wel OK, dus houd ik het daar maar op.

Zoals ik al eerder schreef heb ik vroeger vakantiewerk gedaan op een heus landgoed als dienstmeisje voor dag en nacht. Sinds die tijd weet ik alles van vingerkommetjes en fruitvorkjes en hoe je correct een fles wijn behoort te serveren. Reuze handig voor iemand als ik, die ooit nog eens de status van Heusche Dame wenst te bereiken.
Op een gegeven moment moest ik al mijn persoonlijke gegevens invullen voor een speciale screening. Er zou namelijk een diner plaatsvinden voor leden van het bestuur van het Wereld Natuur Fonds en hierbij zouden 'speciale gasten' aanwezig zijn. Op de avond zelf bleek het dus om Benno en Juul te gaan. De rest van het personeel lag in katzwijm, toen ze dat hoorden. Eéntje heeft de rest van de avond weinig anders gestameld dan 'mien god, mien god.' Ik keek er niet raar van op. Waarom anders waren opeens al die besnorde mannen met telefoontjes aanwezig? De keuken zat vol met privéchauffeurs en ik heb me de benen uit het lijf lopen rennen met aperitiefjes, hapjes en flessen champagne.
Toen ik met een dienblad vol met glazen in de blauwe salon stond voelde ik opeens een gretige fikse kneep in m'n kont. Dit speciale eerbetoon had ik te danken aan de secretaris van de Prins, die vervolgens keek alsof hij van diezelfde Prins geen kwaad wist.
Een fooi was er helaas niet bij. Wel een gesigneerde ansichtkaart die ik aan een Leidse bal heb gegeven, en nog jaren heb ik de speciale Pink Champaign fles van Benno als bloemengieter gebruikt. Hij drinkt namelijk alleen zijn eigen merk en dat uit een waterglas. En Juul? Die dronk wodka. Uit een wijnglas. Jaja...

Belofte maakt schuld. Ik zou hier verantwoording af gaan leggen over mijn connectie's met Bie-enners. Vandaag begin ik dus maar gelijk met de band die er tussen mij en Klaas B. is. Die connectie wordt gelegd door 'de asbak'.
Klaas B. had ooit een grote gepantserde Peugeot 604. Deze wagen was geheel naar de ratsmodee en werd door een vriend van mij gekocht omwille van de bruikbare onderdelen. Deze heeft het monster geheel gedemonteerd, pantserglazen ruiten eruit gehaald, in stukken gezaagd en het asbakje aan mij geschonken. Dat leek me namelijk wel een leuke gadget voor op de tuintafel. Alleen heb ik hem nog steeds niet gebruikt en lag hij dientengevolge nog in de schuur.

Nu alle roddels over Mabeltje W.S. loskomen heb ik het exemplaar nog eens nader bestudeerd en wat blijkt? Er zaten nog een paar peuken in! Degene met rooie lippenstift eraan heb ik in een plastic zakje gedaan (ja Ton)en ga ik nu aan de roddelbladen te koop aanbieden. Van de affaire Lewinsky hebben we geleerd wat enkele vlekjes zo hier en daar aan bewijsmateriaal kunnen opleveren. Was het bij Klaas en Mabel ook Paradise by the dashboard Light? Mijn asbakje zal het uitwijzen.

(UPDEET)Het asbakje heb ik echt, de peukjes niet, maar het had gekund...(/UPDEET)