Nee, dit wordt geen potsje over BNN en dat je lid moet gaan worden. Ik vind al die omroepclubjes namelijk maar een stom anachronisme. Dat omroepbestel mag van mij wel opgedoekt worden mits er één of twee goede publieke zenders voor in de plaats komen.(ongeveer zoals de BBC)  Mensen worden volgens mij alleen lid voor de gids en de gratis Senseo Crema's of badlakens bij het aanmelden. Niet om het zogenaamde culturele erfgoed dat de omroep zou vertegenwoordigen. De ledenaantallen zeggen helemaal niets meer over de evenredige vertegenwoordiging van de doelgroep in omroepland, toch? En jongeren zijn wel gek om hun pleuroos te besteden aan het lidmaatschapsgeld van een omroep. Die kijken in de gids van Pa en moe of zoeken hun info op internet. Gelijk hebben ze.
Nu gaat mijn potsje toch nog over BNN en aanverwanten. Sorry mensen, was niet helemaal de bedoeling.
Ik wou eigenlijk iets schrijven over het fenomeen Bie-enner oftewel Bekende Nederlander. Op zich net zo stompzinnig als het omroepbestel natuurlijk, zij het dat dit fenomeen meer door de commerciëlen wordt aangewakkerd. Zo moeilijk is het niet om BNer te worden.
Ik zat vandaag te bedenken welke Bie-enners ik ooit ontmoet heb en welke daarvan er nog steeds bekend zijn.
Volgende potsje zal ik eens een lijstje maken. En u? Wie komt er in uw lijstje voor?

Vandaag is het echt zo'n herfstige klungeldag waarop de voordeur nog niet van de knip is gegaan. De hele dag zit ik me al binnen te vermaken met stapels boeken, kranten, TV en natuurlijk de PC. Mijn linkjespagina is helemaal up-to-date gemaakt.
Het huis ruikt naar draadjesvlees op z'n Limburgs (met o.a. appelstroop, ontbijtkoek en balsamicoazijn erdoor), echte rooiekool met appeltjes en kruimige piepertjes. De katten hebben hun warme mandjes weer opgezocht na de hele zomer op de bank of de koude vloer te hebben gelegen. Erik verpoost zijn tijd in een bad met flink veel bubbels. De koekjestrommel staat naast hem en terwijl hij een boek leest krijgt z'n vel overal rimpeltjes. Ik neurie mee met de muziek op de achtergrond.

In melige bui gegoogled op 'Wat gaan we morgen doen? en dit gevonden.

Het was ergens in de tachtiger jaren. Ik had net m'n eindexamen achter de rug en kampeerde met Anna Nienke in de Provence op een camping bij de Pont du Gard. We waren met de nachttrein naar Avignon gereisd en verder met de bus op die camping beland. Op de walkman draaide naast David Bowie ook vaak Robert Palmer. De ochtend van Quatorze Juillet trok de plaatselijke fanfare over de camping. Al snel hadden wij natuurlijk contact met de trombonist en de dikke jongen van de grote trom. Zoveel Hollandse jonge schonen waren er nu ook niet dus aandacht zat. Zij haalden ons over om 's-avonds mee te gaan naar het plaatselijke dorpsfeest, waar één van de twee zou optreden in een bandje.
Toen we ter plekke waren hebben wij die rare Fransen eens laten zien wat swingen was. De band was puur slecht maar de covers van Robert Palmer, ja die herkenden we wel. Sneakin Sally through the alley, dat was wat wij later die nacht deden, snel wegsluipen voor die dikke van de grote trom...

Het leek me altijd zo leuk om, als ik later eindelijk een echte dame ben, in het bezit te zijn van een hond. En dan samen met andere echte dames in het parkje op een bankje te gaan zitten en het beest te roepen. Dat er dan zo'n mini nuffig gevalletje met een strikje aan komt hollen die luistert naar de naam Rambo, Hector of Kazan. Wat de naam betreft, daar ben ik nog niet helemaal uit. Dit alles slechts omwille van de lol en niet vanwege veiligheidsoverwegingen.
Maar nu schijnt er de laatste tijd hier in de buurt een 'enge man' actief te zijn. Niet leuk als je in je eentje over straat moet. Vandaag bedacht ik me dat de hond zelf eigenlijk helemaal niet nodig is. Slechts de aanschaf van een riem zou al kunnen volstaan. Dus als je 's nachts iemand door Leiden ziet fietsen die hard Rèèèèmbooooo roept; al zwaaiende met een heuse zwarte leren hondenriem met koperen spijkers, dan ben ik dat. Dat lijkt me minstens zo afschrikwekkend als een busje traangas of strompel-stiletto-naaldhakken.

Gisteren verdiende 3ke de prijs voor het meest ingenieuze verjaardagscadeautje aller tijden. Ze weet dat ons Franse loedertje iedere bos bloemen ruineert tot een troosteloze hoop ellende. Rozen pleegt met haar vileine tandjes zorgvuldig 2 centimeter onder de bloemkop door te knagen. Oh wat is het toch fijn om een kat te hebben. Toen ze met een bos bloemen in haar handen binnenstapte keek ik eerst ook lichtelijk teleurgesteld. Maar toen het bijbehorende pakje open ging, was ik weer helemaal blij. Hier is de oplossing; Eureka!

Misschien wel de laatste echt mooie zondagmiddag van dit jaar kan je natuurlijk niet binnen door gaan brengen. Dan moet je er op uit. Nog hoor ik mijn meester van de vijfde klas galmen: 'Waaaaandlén, is goed voor iedereen. Waaaandlén, het geeft dus niet waarheen. Omdat je als je wandelt zoveel mooie dingen ziet, waarvan je in de auto slechts gedeeltelijk geniet.' De goeie man is inmiddels dood en in een cabrio zie je ook heel veel schoons hoor, maar de intentie klopt wel. Van mooi weer moet je genieten, zolang het kan.
Wij zijn vandaag dus naar Fort Vechten getogen. In het kader van fortenmaand was dit fort vrij te bezoeken en we werden er door een paar leuke soldaatjes verwelkomd. Nu was half Utrecht er aanwezig dus een gezellig babbeltje met die jongens zat er helaas niet in. Daar staat tegenover dat ik er dankzij de grote toeloop wel een ijsje kon kopen. Een heuse raket, tjoeps! Ook konden we er vrij rondwandelen, waarmee de rakettencaloriën weer onschadelijk werden gemaakt.

Zoek carin...

Ik heb me prima vermaakt en die taart bakken voor morgen kan morgenochtend ook nog wel. De voorspelde laatste echt mooie zomerdag is natuurlijk niet voor niets mijn verjaardag.

Op speciaal verzoek van een speciale man, hier een ACTIEOPROEP

Ton wil de about:blank gaan verrijken met een cursus lijfloggen. Gratis en voor niets! In plaats van dat de redactie een gat in de lucht springt met de gegarandeerde aanvoer van kilometers kopij voor het komende jaar en het aanbod met allevier de klauwtjes aanpakt, laten ze hem in het ongewisse.
Deze banner is door Bart beschikbaar gesteld.

Overmorgen is het zover. Dan wordt er weer een levensjaar afgesloten en begint er een blanco nieuw jaar op deze aardbol voor mij. Hoe oud ik word? Dat verklap ik niet. Met Greta Garbo ben ik van mening dat enige geheimzinnigheid in deze kwestie een dame alleen maar goed doet. Dus daar mag u naar raden.

Omdat ik dol ben op echte dames, in al hun majestueuze waardigheid, krijg ik dit jaar een heuse kip cadeau. Niet zo'n afgetakeld blauwbloot-kippevel-geval in plastic folie uit de koeling maar een echte vrolijke kip van boer Donkers uut Wapse. Ik kan haar straks in volle glorie gaan bewonderen op een webcam, iedere maand 6 eitjes ophalen bij de natuurvoedingswinkel en in de kippenbode over haar lezen. Dat wordt dus letterlijk en figuurlijk smullen geblazen.
Wilt u ook zo'n sympathieke kip adopteren, dat kan via www.adopteereenkip.nl

Vandaag was ik bij mijn moedertje. Deze eens zo trotse leeuwin, die ooit de wijsheid in pacht had en je dat soms knap irritant kon verkondigen, is nu een timide oud dametje in een stoel geworden. Totaal afhankelijk voor alles van iedereen, maar volgens haarzelf gaat alles nog prima. Toen ze nog fit en vitaal was kon ze stevig kritiek leveren op anderen die het er volgens haarzelf 'maar op aan lieten komen' Nee, dat zou zijzelf wel anders gaan doen, bijtijds verhuizen naar een, zoals men dat toen nog noemde, bejaardentehuis. Maar het moment waarop 'bijtijds' valt werd stukje bij beetje verschoven. Steeds slechter ter been, steeds doviger, steeds verwarder en steeds hulpbehoevender en steeds eigenwijzer is het nu zo ver dat ze zelfs niet meer voor een verzorgingstehuis in aanmerking komt. Nu kan de hele Hollandse Bureaucratische Mallemolen weer gaan draaien want een verzorgingstehuisindicatie kan niet zomaar omgezet worden in een verpleeghuisindicatie. Daar mogen talloze heren doktoren, maatschappelijk werkers en joost mag weten wie nog weer, zich allemaal opnieuw over gaan buigen. Formulieren in drievoud, instanties en deskundigen, wat een gedoe. Ik hoop dat we het zo als het nu gaat, met 4 keer per dag thuiszorg, nog een tijdje kunnen volhouden, want je moeder in een bed met drie anderen op een zaaltje, dat wens je toch niemand toe?

En omdat het eigenlijk toch wel leuk is, dat veelvoudloggedoe, hier maar eens een linkje. SPAM!

Hop, gaan we weer. Het afgelopen uur heb ik eens met de krant doorgebracht. U weet wel; zo'n onhandig groot papieren geval dat je buiten in de koele wind niet kan lezen omdat het zo flappert. Dat doen beeldschermen tenminste niet, maar daar staat tegenover dat deze nogal duur zijn voor gebruik in de kattenbak. Dat onze neurotische Franse kat daarentegen al eens een dure flatscreenmonitor naar de pixelhemel heeft gezeken is weer een heel ander verhaal. Sinds die tijd gaat er een AH tas (tegenwoordig vervangen door een Dirx tas) over de monitor op ieder moment dat we even uit de buurt zijn. Het loedertje blijft het geval onderzijken, waarschijnlijk uit nijd en jaloezie op het door ons zo vaak bekeken scherm. Maar goed, ik dwaal weer eens af van de draad.
Die krant dus, de NRC om precies te zijn. Staan boel lettertjes in en wordt door mij meestal behoorlijk goed gelezen. Al merk ik wel dat ik sinds het beeldschermtijdperk meer zapgedrag vertoon dan vroeger. Drie columns min of meer synchroon naast elkaar proberen te scannen op interessante passages, Diagonaal criscrossen door de teksten heen, terug scrollezen en onwillekeurig onderstreepte of vetgedrukte passages willen aanklikken. Rustig aandachtig een tekst van onder naar boven lezen en gelijk verwerken in m'n brein tot hapklare brokjes waar ik iets mee kan, kost moeite. Goed lezen is een kunst, die net als het schoonschrijven wellicht zeldzaam aan het worden is?
Okee, die krant dus. Stond iets in over aanpak van fietsendiefstal in Amsterdam en een project in Rotterdam tegen asociaal scootergebruik. Lik op stuk beleid en zo, weer echte boetes en bij recidive je scooter kwijt! Waar gaat dit heen denk ik dan? Keren de jaren vijftig weer terug? Onze nieuwe folklore naar de knoppuh! Alle reisgidsen over Holland moeten straks nog herzien worden. Als deze trend zo doorzet duurt het nog even en dan moet ik hier ook weer gaan schoonschrijven. En u deze teksten goed en aandachtig lezen. Dan wel rechtop zitten achter uw bureau, armen over mekaar! Dat willen we toch niet?
(dit alles neemt niet weg dat ik mijn huiswerk voor vandaag af heb. Drie stukkies!)

Stukjes schrijven is niet zo moeilijk. Ik kan hier ook slechts Blieeppp tikken en dan maar afwachten hoe jullie reageren. Maar stukjes die ergens over gaan. Pfff, da's andere koek. Dan wordt drie stukjes vandaag voor mij wel een opgave hoor. Gelukkig zag ik vandaag bij Missgien dat zij vandaag het 2500ste stukje heeft gepost bij Project 0, een archeologisch nieuwslog. 2500 zinnige stukjes in slechts 7 maanden tijd, da's pas knap.

Gisteren suggereerde de Casaspider in het reactiedinges dat het schrijven van weblogs bevredigender is dan het lezen ervan. Morgen minimaal drie stukjes?, zo eindigde z'n commentaar. Wat die man toch slim zeuren kan zeg, z'n zoontje heeft het niet van een vreemde blijkbaar. Hij weet het leuk te brengen.
Maar goed en wel, het schrijven van drie stukjes vereist natuurlijk wel inspiratie. En heb je daar geen endorfientjes voor nodig; voor die inspiratie? Je moet het toch ergens vandaan halen. Nou zijn er al heel wat meesterwerken der literatuur geschreven door wanhopige getormenteerde scribenten maar daar reken ik mijn log niet toe. Mezelf zie ik gelukkig ook nog niet als gekwelde geteisterde geest, eerder als geteisem dat teveel Eline Vere (ja, van Couperus, van heel vroeger) heeft gelezen en mede daardoor te lui voor woorden is.
Maar vanavond is er in ieder geval een goeie film op TV. The Name of the Rose met de immer mooiblijvende Sean Connery, naar het boek van Umberto Eco. En dat is best wel een literair meesterwerk en nog goed verfilmd ook. Kijken dus.

Vandaag deze twee logs ontdekt. Megadikkevrouw en Megadikkeman. Respect!

Ik probeer het knap te verbergen maar de laatste tijd zit ik niet zo lekker in m'n vel. Wat te doen? Van in m'n bed liggen en zakken snoep opeten word ik niet bepaald vrolijker, al lijkt dat in eerste instantie erg verleidelijk. Tijd voor verandering dus.
Bij de bieb zag ik vanmiddag tussen de stapel nieuwe aanwinsten het boek 'De positieve kracht van endorfine. Voel jezelf gelukkig en gezond dankzij het 'voel je goed'-hormoon' Ik bladerde het even door en zag gelijk het hoofdstuk Katten, voetbal, seks en chocolade. Kijk, daar kan ik vast wel wat mee. Vanavond zal ik me maar eens op de bank nestelen met dit boekwerk, katten op schoot, TV aan (is er ergens nog een goeie wedstrijd te zien vanavond?), doosje after-eight erbij en dan...

Snel even, zo op de valreep naar de nieuwe dag, vraag ik me hier heel ernstig af; Sex and the City kijken op Net5, mag/kan dat nog?
En als ik toch bezig ben met vragen. Met wie identificeert u zich nou (of zou u zich willen identificeren) Carrie, Samantha, Miranda of Charlotte?
En dan de laatste vraag voor het slapen gaan. Mag/kan ik dit allemaal nog wel vragen of zou ik me beter op een ander trendy programma kunnen storten?
(Dit alles in het kader van 'hoe blijf ik bij als ik in een Vinexwijk woon'...)

Eén van de boeken die ik deze vakantie uitgelezen heb is 'Het geheim van Eberwein' van Boudewijn Büch. Lees dat boek, zou ik zeggen!

Wat ik altijd erg boeiend vond waren de reisverslagen op TV van bezoeken die hij aan eilanden bracht. Hij had een speciale fascinatie voor eilanden en die deel ik. Als ik later een eerbiedwaardige grijze dame ben (voor zover ik die status ooit bereik) wil ik van eiland naar eiland trekken en dan 'een werk' hierover produceren. Of dat een boek zal zijn weet ik niet, misschien een soort van eilandlog? Mobloggen is tegen die tijd vast al weer passé en wellicht vervangen door een 4D-geur-TV log of zo. Maar goed, dat zien we dan wel weer.

Gelukkig brengt Erik's grote interesse in verdedigingswerken mij nu al regelmatig op de meest vreemde eilanden die je je maar kan indenken. Iemand ooit van het eiland Fanø gehoord of van Ile de Cézembre? Engeloya in Noord-Noorwegen was ook zeer bijzonder, speciaal bij middernachtszon. De foto's die we daar om één uur 's nachts maakten zal ik binnenkort nog eens inscannen. Terschelling is trouwens ook niet te versmaden hoor, al ligt dit wat meer voor de hand om te bezoeken.

De afgelopen vakantie bezochten we de eilandengroep van Frioul. Deze eilanden zijn met name bekend van de roman van Alexandre Dumas over de graaf van Monte Christo. Het kasteel waar de roman zich afspeelt staat op l'île d'If. Het van het vorige postje staat op het eiland Ratonneau voor de kust van Marseille. Het is een grote geschutsbunker die de Duitsers hier in 1944 aan het bouwen waren ter verdediging van de haven van Marseille. Als gevolg van de invasie op de Zuid-Franse kust is deze nooit voltooid en die rare skelet-achtige betonnen pilaren lijken net een stel kruizen op een begraafplaats. Het levert in ieder geval apart fotomateriaal op.

Zo, de auto is uitgepakt. De kamer staat nog vol met kampeerspullen maar de natte tent is gelukkig weer droog en opgevouwen voor volgend jaar. Er liggen heel wat fotorolletjes klaar om maandag te worden weggebracht en de stapel kranten, folders en post is al bijna helemaal doorgespit op belangrijke en minder belangrijke zaken. Johnny Cash is dood en Leni Riefenstahl ook. Het kabinet is er nog en het nederlandse voetbal is ook nog steeds misère. Daar heb ik dus weinig of niks aan gemist.Wij zijn er weer na twee weken Zuid Frankrijk.

Wij zijn nog heel, de maffioso in Marseille hebben we niet ontmoet, afgezien van een paar regenbuitjes en wat stormwind hadden we perfect weer en Frans stokbrood is nog steeds veel lekkerder dan het prefab product uit onze suup. De Provence is mooi maar de Camargue een domper na alle lovende beschrijvingen uit de reisgids. Wilde paarden, zwarte stieren en roze flamingo's hebben we genoeg gezien maar ik had het idee dat de locals die er vlak langs de weg gepoot hadden ter wille van de toeristen.
Ik heb vorige week zaterdag pootje gebaaid in de baai van Saint Tropez toen de wegblogmeeting aan de gang was en aan de Vondeltuin gedacht. Ik heb de Cité Radieuse van le Corbusier gezien en vond het bijzonder maar zou er niet willen wonen.

Verder zijn we nog op een eiland geweest en hebben dit rare bouwwerk mogen aanschouwen. Wie, oh wie raadt wat dit is?