Campagna

Na onze eerste week op Sicilië leveren we de huurauto weer in op het vliegveld van Catania. We hadden er afgesproken met de chauffeur van Trinacria waar we voor de tweede week een huisje hebben gehuurd. Marcel pikt ons op en brengt ons in het donker zoefzoef behendig door de drukke avondspits naar het dal van de Alcantara rivier. Daar worden we overgedragen aan Daniël die ons het laatste stukje over een hobbelig onverhard weggetje rijdt naar het boerenhuisje midden in de boomgaard. We bewonderen het appartement en ondertussen haalt Daniël koele witte wijn, gedroogde tomaatjes, olijven, een groot bord kaas en vers brood uit de koelkast. Op het grote terras zitten we nog uren te praten.

De volgende morgen zien we pas echt waar we zijn. Carmélo, de zeventig jarige eigenaar van het huisje scharrelt al vroeg op z'n landje waar hij van alles verbouwt. Buon giorno, bienvenuto, en gelijk mochten we onze eerste schaal vers geplukte abrikozen van hem ontvangen. Ze smaken zoals je vermoedt hoe ze zouden moeten smaken maar dat nog nooit hebt ervaren. Goddelijk lekker dus. (Maar toen wisten we nog niet dat we aan het eind van de week geen abrikoos of citroen meer zouden kunnen zien.)
Behalve Carmélo en z'n vrouw scharrelen er nog een paar bewoners rond die zich bij ons al gauw op hun gemak voelen. En dat doen wij ook; ons gemak houden, want het blijft heet!

Heet

Het was erg heet op Sicilië. De eerste week van ons verblijf hadden we geen vaste verblijfplaats zodat een lekker loom middagdutje er niet bij was. Gelukkig had onze huurauto een airco en koud water kon je overal wel kopen. En als het echt te erg werd, zochten we een terrasje in de schaduw bij een gelateria. Siciliaans ijs is terecht wereldberoemd en de granita di limone is helemaal superbe! Temperaturen van zo'n veertig graden maakten dat rondlopen in de tempelvallei van Agrigento een ware uitputtingsslag werd, maar het was wel de moeite waard. Zelfs de Sicilianen hadden moeite met de warmte, zowel de mensen als de dieren...

We hebben de eerste week zo'n beetje rond het hele eiland gereden langs de kust en veel gezien. Ik vind het geen idyllisch eiland maar wel heel erg boeiend. Druk, vol, rommelig, overal piaggi's en fiatjes die lukraak inhalen, snijden, toeteren. Boeren die twee decennia geleden nog met een ossekar reden en nu in gemotoriseerde driewielertjes rondcrossen. Straatvegers die druk vegen maar achter wiens rug het vuilnis alweer door de sirocco wind wordt verspreid. Vervallen flatgebouwen die door maffiose projectontwikkelaars uit de grond worden gestampt op plekken die daar totaal niet geschikt voor zijn. Maar ook zwarte ouwe vrouwtjes met zakken die ze gracieus op hun hoofd dragen. Ouwe mannetjes die overal op pleintjes zitten en alle tijd hebben om de wereld te bespreken. 's-Avonds overal de pantoffelparade waar heel de bevolking tot diep in de nacht aan meedoet en die een uniek schouwspel biedt waarnaar je wel kan blijven kijken. De bonte kleurrijke markt van Syracuse (foto), de prachtige barokke binnenstad van Noto (foto) en de schitterende Romeinse villa in Piazza Armerina.
We hebben zoveel gezien dat alle indrukken nog niet zijn verwerkt. Erik is desalniettemin al weer bezig met het plannen van een volgende vakantie. Lapland, de Noordkaap en Rusland ditmaal. Zou de hitte hem dan toch een beetje in z'n bol zijn geslagen?

Sprookseltje

Toen we vannacht thuis kwamen bleek ons huis veranderd te zijn in het kasteel van Doornroosje.
De vijf meter hoge klimroos naast de voordeur was in onze afwezigheid door een fikse storm van de muur gewaaid en versperde de toegang totaal. Op onze hurken konden we gebukt nog net onder de venijnige doornen takken door om onszelf toegang tot de Webkast vesting te verschaffen. Binnen troffen we geen slapende prinses aan, maar wel een slapende webserver. Deze had 16 juni besloten om in diepe rust te verzinken. Wellicht geprikt door een storing aan het moderne centrale spinnewiel? Alle elektrische apparatuur lag vredig te slapen. De katten daarentegen keken ons aan alsof ze twee boze feeën zagen; duidelijk verstoord  en gepikeerd door onze eeuwenlange afwezigheid...
Het Siciliaanse sprookje is weer uit. Het was fantastisch; binnenkort volgen hier wel wat foto's en verhalen.

Ciao ciao

Wij zijn er twee weken vandoor. Bella Sicilia, we komen er aan. Mochten we op de Etna nog een internetcafé tegenkomen, hoort u nog van ons; anders tot 28 juni!

It is mie whot, it is mie whot...

Het is me toch wat. Vanmiddag heb ik leuk zitten keuvelen met de Big Bosses van Advanced Bionics. De oudste van het stel is een Duitse immigrant en een groot uitvinder. Niet alleen op het gebied van cochleaire implantaten maar ook nieuwe pacemakers, intraveneuze pompjes voor diabetici, implantaten voor pijnbestrijding en andere nieuwe medische snufjes komen uit zijn koker. High-tec zaken die het leven van zeer velen zullen verbeteren.
Deze Amerikanen waren voor een zakelijke bespreking in het LUMC waar ik twee jaar geleden een gehoorimplantatie heb ondergaan en ik mocht opdraven als een soortement paradepaardje onder de cochleair geïmplanteerden. Een rol die ik trouwens maar al te graag vervul. Het streelt mijn ijdelheid natuurlijk hoogst als ik kan laten zien dat ik vier talen spreek en dat ik dat indertijd als volstrekt dove heb geleerd. Dat ik nu probleemloos kan converseren met mensen is een klein wonder. Vroeger heb ik braaf de theorie geleerd en lezen en schrijven is leuk maar kunnen spreken met mensen is waar het om gaat. Van gedachten wisselen, actie, reactie en interactie lijkt een vanzelfsprekend goed, maar was voor mij nooit eenvoudig. En dat kan nu zomaar dankzij de techniek. Ik heb ze uiteraard bedankt voor het feit dat ik mijn talenkennis dankzij hun vindingen in de praktijk kan brengen en natuurlijk ook fijntjes heel subtiel gesolliciteerd naar een baan in Californië als multi-linguale webmaster... Há, zo ben ik ook wel weer

Twee muizen op één kussen?

Het is wat lauwloene hier de laatste tijd. Te mooi weer; andere interesses zoals de stapel boeken van de bieb, de nieuwe atlas van Nederland op schaal 1:50.000 (interessant!), tennis op TV met dat blonde ding uit Alphen a/d Rijn en broodnodige vakantievoorbereidingen vergen alle aandacht.
Maar nu het regent en waait buiten en er tijd voor potsjes zou zijn doet zich een ander probleem gelden. Hoe verdeel je democratisch één muis over twee mensen? Erik wil aan z'n manuscript werken en muziekjes downloaden. Ik wil jullie stukjes lezen, zelf iets wrochten wat enigszins acceptabel is om te lezen, foto's bewerken en googelen op allerlei nutte en onnutte zaken.
Nu hebben we een netwerkje, dus dat is het probleem niet. Maar wie gaat er op zolder zitten en wie fijn naast de koelkast? En wat als we eigenlijk bij elkaar willen zitten? Het is nu bijna knokken geblazen. Slinkse afleidingsmanoeuvres als 'kijk, vlinder in de hoek van het raam' of 'bonte kiekendief gesignaleerd in de tuin' werken niet meer. Erik trapt er zelfs niet meer in als ik vertel dat Miss Holland zojuist voorbijloopt of er blote dames op RTL5 te zien zijn...
Wat moeten we nu nog doen om ons huwelijk te redden? Ik denk bijvoorbeeld aan twee muizen met ingebouwde tijdsklok. Elk een half uur om en om of zo?
Nog andere tips omtrent het eerlijkdeelprobleem? Ze zijn van harte welkom.

Rare plaatsen

Als er iets is dat Erik en ik gemeen hebben is het wel onze voorliefde voor ongewone plekjes en plaatsen. Wij hebben samen zo'n beetje alle Duitse bunkers van de Noordkaap tot de Spaans-Franse grens gezien. Ik vervloek die krengen vaak omdat ze zo'n hardnekkige inspanning vergen om ze te vinden en omdat ze altijd in onmogelijke uithoeken liggen. Dat kunnen soms prachtige schilderachtige natuurgebieden zijn, maar vaak ook op vuilstortplaatsen of in enge sloppenwijken. Maar ik houd ook van ze omdat ze zo'n immens belangrijk stuk historie vertegenwoordigen. Over nog géén eeuw worden ze vast net zo benaderd als onze mooie middeleeuwse kastelen. Imposant, eng, huiveringwekkend, maar ook de enige tastbare herinnering aan de grote vernietiging in de voorbijgegane twintigste eeuw...

Zo hebben Erik en ik samen ook regelmatig architectonisch interessante plaatsen verkend. Ik koester de herinnering aan bezoeken aan Ronchamps, de van Nelle fabriek, Taliesin of de villa's van de Vlaamse elite in de Haan.
Ik ben gek op plaatsen met een verhaal. Hofjes in Leiden waar Goeie Mie haar gifmoorden heeft gepleegd. Het huis waar in Nederland waar Friedrich Marx gelogeerd heeft. De watermolen die van mijn opa is geweest. De oude fabriek waar generaties geploeterd hebben of een kolenmijn die al lang onnut is geworden. Overal zijn plaatsen met een historie en een verhaal te vinden, mits je er voor open staat. Dit Pinksterweekend hopen we weer wat plekjes te gaan ontdekken. De piramide van Austerlitz bijvoorbeeld.
(wordt vervolgd...)

Heeft hij het?

Die Kevin Bacon, die heeft wel wat.

Als er een film met hem op TV is kijk ik altijd wel. Vanavond was hij weer eens te bewonderen in de flutfilm Tremors. En ik heb weer verlekkerd zitten kijken... Toch is het niet mijn type, voor zover ik een tiep heb dan. Blond, beetje konijnetandjes, en hij lijkt sterk op onze weekendpostbode van vroeger. Hij is niet stoer, heeft geen prachtige zwijmelogen en zijn loopje of stem zijn ook niet om naar huis te schrijven. Maar toch, alles dat hij dus niet uitgesproken bezit, vormt een mysterieuze mix die ik wel erg aantrekkelijk vind. Waarmee maar weer bewezen is dat sex-appeal niet altijd de som van bewezen schoonheden is. Aantrekkelijke mannen hoeven niet altijd ook uitgesproken mooie mannen te zijn. Voor de cynici onder ons; bezit, macht of snelle auto's zijn ook mijn succesfactoren niet. Ingrediënt X valt niet te definiëren en dat maakt het kijken naar films vaak zo leuk. Heeft hij het of heeft hij het niet...

Kwaliteit uit de ouwe doos...

Soms voel ik me nog geen twintig; soms ook bijna tachtig. Dat laatste gelukkig alleen als ik herinneringen ophaal aan vroeger en aan al die mensen die me lief zijn. Mijn vader bijvoorbeeld is geboren in 1913 in een klein gehuchtje vlak bij de Duitse grens. Toen hij nog leefde was ik een dankbaar object voor al zijn jeugdverhalen. Hij kon geweldige verhalen vertellen over ingekwartierde Duitse soldaten, over smokkelaars, de Zeppelin Graf Hindenburg die hij als ukkie nog heeft gezien en over het zware leven van mijn omaatje. Oma, waar ik naar vernoemd ben maar die ik nauwelijks heb gekend. Zij hield kippen, varkens, voerde kalfjes, werkte hoogzwanger op het land, slachtte zelf en kende het geheim van tuinieren, inmaken, hoofdkaas, droge worst en andere vergeten zaken als geen ander.

Kon ik nu nog maar met haar praten en die hele vorige eeuw overbruggen. Ik zou willen weten hoe ik verse doperwtjes verbouw, het recept voor hete bliksem (dat niks met Katja Schuurman of andere soapies te maken heeft) , welke kruiderijen er in bloedworst gaan, hoe je boerenjongens maakt of echte advocaat. Weten jullie nog wat schorseneren zijn,  hoe verse tuinboontjes smaken, hoe je mosterd maakt of zelf azijn? Hoe je ham zout of wat een pastinaak is, laat staan hoe het smaakt?
Jullie merken het; vanavond voel ik me erg nostalgisch en sentimenteel. Geeft niks; morgen kan het weer heel anders zijn en dan ga ik het hebben over de matrix reloaded of zo. Dat zien we dan wel weer....