Ne me quitte pas

Ik ben weer thuis. Afgelopen Hemelvaartsdag zijn we naar de Ardennen vertrokken. Prachtig Waals landschap met toch een Hollands tintje... Net als het liedje van Jaques Brel dat de hele reis door mijn hoofd zong. Laat me niet alleen. Het lied dat mijn broer en zijn kinderen uitgezocht hadden en dat op de crematie werd gespeeld.Het lied dat ik nooit meer zal kunnen horen zonder een brok in mijn keel te krijgen.
In Grupont, in het hart van de Ardennen, vonden we een geweldig hotelletje. Dit is nog niet zo lang geleden overgenomen door een stel Nederlanders die er een hele eigen toets aan geven. Oubollige hotelkamers met een kraakbed en een blommetjesplafond maar dan wel met Ikea handdoeken en dekbedden. In de lounge boekenkasten vol met boeken uit de zestiger en zeventiger jaren zoals van Jan Wolkers en Remco Campert. Overal schildjes van de vele autorallyes die de eigenaar vroeger gereden heeft. Dinky-toys en oude vijftiger jaren motorolie-blikjes. In de schuur een antieke Morris en Austin Healy die gerestaureerd worden. 's-Avonds in de tuin wijn en bier onder de parasol. En we bleven zitten temidden van de rozen en de jasmijn; zelfs toen er een tropische regenbui van haast apocalyptische omvang losbarstte. Ne me quitte pas...

Droevige mededeling

Mijn lieve schoonzus is vanmiddag overleden. Ik heb even geen woorden meer. A.s woensdag wordt ze gecremeerd en zeker tot die dag zal het hier stil zijn....

Zout op de staart

Het fietsen heb ik geleerd op het schoolplein van oom Ab. Deze was hoofd 'ener Lagere Landbouwschool' en woonde in de bijbehorende woning achter de school. Ik ging er graag logeren. Tante Zus verwende me met gebak en koekjes, net als alle andere kinderen, honden en katten uit de buurt. De boerderijhond van de buren lag dan ook moddervet en vol aanbidding altijd op haar op de mat te wachten. Ze hadden drie zonen, al heel wat ouder dan ik, maar toch vaak bereid om met mij te spelen.

De jongste had mij wijsgemaakt dat ik zout op de staarten van de konijntjes moest doen om ze stil te laten zitten. Konijntjes waren er volop maar hoe ik sloop of kroop, dat zout strooien lukte me nooit. De tweede zoon vertelde over Nieuw Zeeland en begon aan het gat in de achtertuin dat ik af moest maken om daar te kunnen arriveren. In diezelfde achtertuin hield oom Ab ook bijen en had hij een werkplaats waar hij hout bewerkte op een draaibank. In die schuur ben ik nog een keer akelig door die beesten gestoken. Dat leverde naast een doek met azijn op mijn arm natuurlijk wel weer de nodige koekjes en snoepjes op.

Ze leven niet meer, tante Zus en oom Ab, maar ik moest vandaag weer aan ze denken toen ik in mijn tuin een dikke bij verjaagde. Het kan ook een hommel geweest zijn. Maar beesten met een geelzwart pyamaatje aan ga ik niet goed bestuderen. Laat staan dat ik ze zout op hun staart ga leggen. Volgens mij hebben ze een zwart snorretje en kleine moffenhelmpjes op. Een paar keer te zijn geprikt vind ik al erg genoeg en bovendien zou het zonde van mijn dure balsamico-azijn zijn. Koekjes en snoepjes heb ik ook al niet meer in huis. Dus zoals het toen was zal het nooit meer worden.

Rare natuur...

Zojuist was er een enorme wolkbreuk. Zo eentje waarbij je onwillekeurig moet denken aan de zondagschoollessen over Noach en z'n ark. Helaas ben ik niet erg goed in bootjes timmeren maar autorijden kan ik dan weer wel. En aangezien ik naar Schiphol moest om Erik op te halen kwam dat goed uit. Dan zou ik ook veilig droog zitten. Dacht ik... Wie zou er verwachten dat uitgerekend nu het superelectrieke-volautomatische portierraam naar beneden zou zakken? Het zoefknopje gaf totaal geen sjoege meer. Tja, dan ben je machteloos. U wilt niet weten hoeveel water zich door een kier van het raam kan wringen. Wraak van de natuur op de techniek blijkbaar.

Erik heeft vanmorgen in Dublin een heus aardbevinkje meegemaakt. Nu zat hij in een goed hotel maar niet van die prijsklasse waarbij golfslag- en bubbelbaden op de kamer normaal zijn. Toch begon in bad gezeten het water opeens te golven en te deinen. Dat verwacht je toch niet in Ierland? Alweer bleek de natuur het te winnen van de techniek.

Wat kunnen we nu nog meer verwachten? Sneeuwvlokken uit m'n zonnehemel? Een vulkaantje in de achtertuin zodat we die vuurkorf eindelijk weg kunnen pleuren? Een wervelstorm uit de haarföhn? Ik kijk nergens meer van op.

Griep

Dikke neus, zere keel, bonkend hoofd en kouwe rillingen. Het zit me even niet mee. Erik zit voor een paar dagen in Dublin dus die kan ook al geen vitamientjes en warme grogs voor me aanslepen. Maar gelukkig weet ik mezelf wel te troosten. Al Capone komt me zo een pizza brengen. De koelkast zit vol met sinaasappeltjes en red bull.

En ik kan lekker wegdromen bij de foto van het huisje dat ik zojuist via internet op Sicilië heb geboekt. Zonzonzon, olijfjes, wijn, boomgaarden, rust, warmte; wat wil ik nog meer? Was het maar vast 12 juni.

Sores verdrijven

Met mijn schoonzus gaat het gelukkig weer ietsje beter, al is alles nog steeds onzeker. Volgende week krijgt ze een vaatonderzoek waarna er wordt beslist of ze haar kunnen opereren om de oorzaak van de bloeding weg te nemen. Het blijft nog lang spannend en ook is nog niet bekend of en hoeveel schade er is aangericht. Gelukkig kon ze nog ruiken dat mijn broer een sigaret had gerookt en maakte ze er zelfs een vinnige opmerking over. En dat terwijl ze zo suf is en onder de morfine zit. Mij herkende ze ook en ook al kon ik geen gesprek met haar voeren; een lief zwaaitje met haar hand kreeg ik wel cadeau. Ik ben zelden zo blij geweest met een simpel wuifje en een knik.
Vanavond wou ik alle sores laten wegwaaien en waar kan je dat beter doen dan aan het strand van Noordwijk? Na het eten zijn we in de auto gesprongen en hebben langs de golfjes gelopen. Het strand is dan bijna van jezelf op een stelletje fanatieke vissers na. De enige strandtent waar nog licht brandde bleek dan ook alleen voor leden van de visclub te zijn... Gelukkig was 'Het Elfde Gebod' wel open en daar hebben we bij de openhaard dan ook een cappucino genomen. Tijd voor een goed gesprek en een goed begin van het weekend.

Angst en onzekerheid

Het zou hier de komende tijd wel eens erg rustig kunnen worden. Ik weet het niet...
Vanmiddag ging de telefoon. De vrouw van mijn Grote Broer heeft een hele zware hersenbloeding gehad. Ik weet niet anders dan dat A. er altijd al was. Toen ik nog een dreumes was kwam mijn broer al trots met haar naar huis. Zij is voor mij net zo goed een echte Grote Zus als mijn enige biologische zusje. Mijn broer kan ik me niet zonder haar voorstellen. Als kleuter jaagde ik iedereen van de tweezitsbank af als zij samen thuiskwamen. "Daar komen de bankzitters aan" riep ik dan en maakte het pad voor hen vrij. Zij maakten mij al vroeg tot trotse tante en de band is sterk.
Momenteel is de situatie nog kritiek en heel onzeker. Morgen ga ik hun zoon ophalen van Schiphol; hij is met vakantie op Kreta. En dan gaan we samen naar Enschede; naar het ziekenhuis. Ik durf niet te denken aan de toekomst; voor haar, voor mijn broer en de kids... Wachten, wachten en het beste blijven hopen.

De eerste keer

We zijn zo lekker op dreef. Eergisteren een potsje over lekker luchtjes, gisteren de string en vandaag als onderwerp de eerste keer. Zit u alweer klaar?

Vandaag was voor mij de eerste keer dat ik op het eiland Pampus was. Nu ben ik sowieso dol op eilanden. Wat is er leuker dan met een bootje varen, ook al is het maar voor een kwartiertje, en dan heel ergens anders aanlanden? Ik hou van reizen en bootjes geven je helemaal het gevoel dat je echt naar een andere plek wordt verplaatst. Nu is fietsen ook wel aardig en autorijden, helemaal in m'n cabrio in de lentewind, kan ook geweldig zijn. Maar je door een echte kapitein Rob laten varen geeft een wereldreizigersgevoel. Wind door je haren, het speciale zoutige luchtje van het water en het geluid van klotsgolfjes... Ik ben er gek op.

Vandaag was het superbootjesweer. De zon scheen en er waren mooie Hollandse stapelwolken. Het zicht was mijlenver en de lucht krakend helder zoals je niet vaak treft in de Randstad. Wat een geweldig idee om juist vandaag naar Muiden te rijden met het dakkie open en om twee uur de boot naar Pampus te nemen.

Op het eiland aangekomen volgde een rondleiding van ruim een uur door het oude fort en verbaasden we ons over het grote aantal bezoekers. Er liepen heel wat mensen rond met sweaters met een tekst als 'De muismatten' of  'De toetsenborden' erop. Gewillige slachtoffers van één of ander bedrijfsuitje die zotte dingen moesten doen als abseilen van de muren van het fort, dat tegenwoordig door de Unesco is erkend als wereldwijd erfgoed. (als onderdeel van de Stelling van Amsterdam) Nederlanders weten hun cultuur niet te waarderen denk ik wel eens. Als Egyptenaren gaan kamelenracen op hun pyramides of als Chinezen van hun muur gaan afroetsjen vinden we dat toch ook gestoord? Maar hier zouden we nog gaan paintballen op de Nachtwacht als het 'Maar Gezellig Is'. Maar goed, ik dwaal af....Terug naar m'n eerste keer. Ik zit nu met een rozig hoofd en rode neus van de zon nog na te genieten. Dus heeft u nog een dagje over? Ga naar Muiden, pik het Muiderslot mee, pak die boot naar Pampus en neem vooral na afloop ook zo'n Italiaans ijsje bij de sluis en eet dit rustig kijkend naar de bootjes op.
(Oh, en wat betreft die eerste keer waar u nu eigenlijk een potsje over verwachtte aan te treffen? Toen was ik zestien en het was ook op een eiland, meer vertel ik vooralsnog lekker niet...

Geurtjes

Ieder generatie heeft zo z'n eigen luchtjes. Mijn vader had ergens nog een oud flesje Old Spice staan. Mijn moeder kreeg wel eens van die Spaanse Maja zeep of Nina Ricci voor haar verjaardag. Op de middelbare school in de brugklas zweerden mijn vriendinnetjes en ik bij Patchouli uit een onbestemd India boetiekje waarvan de eigenaresse steevast in hogere sferen verkeerde.
Toen kwam New Wave en werd al die Indiameuk door mij het riool ingegoten. Ik kocht een tweedehands wit smokingcolbert en puntschoenen afgezet met een randje (nep)panterbont. Uiteraard zaten er heel veel buttons op dat jasje en droeg ik er een mouwloos zwart Tshirt onder. Mijn lange haren werden gekortwiekt met een enorme kuif en pikzwart geverfd.  De oude knalrode pumps van ma stonden erg leuk met netkousen onder een zwart rafelig rokje en een oud leren motorjack. En ik geurde naar Rive Gauche of naar motorolie of naar witte Musk van de Bodyshop.
Maar toen ging ik studeren en werd wat meer sofisticated. Punk was weer passé en ik werd zowaar een beetje preppy... Idealen waren uit en het bijbehorende luchtje was Trésor. Schatkist; dat zegt het wel.
Nu ben ik het geurspoor een beetje bijster. In de kast liggen nog een boel cadeaubonnen te popelen om ingewisseld te worden. Wat zal ik kiezen? Wat draagt een Nu-vrouw tegenwoordig? En wat draagt u? Ik ben heel benieuwd.

Cursus Lijdzaam geduld voor Nerds.

Ik zit hier al vanaf vanmorgen negen uur in mijn sportkleren. De benodigde koolhydraatjes in de vorm van fruitsla en yoghurt met muesli zijn al uren geleden verorberd maar wat zit ik hier te doen? Leuk even online wat zaakjes regelen. Dat wil zeggen, dat probeer ik. Iedere keer als ik alle stomme aanvinkvakjes en data bij www.transavia.nl heb ingevuld en de boekknop aanklik is de site tijdelijk buiten gebruik. Grrr, zeg dat dan gelijk, stomme site! Leuk hoor dat ze me adviseren om het zo nog eens te proberen. In de verprutste tijd had ik op de hometrainer of crosscycle al lang de afstand naar Catania en terug kunnen afleggen.
Nu dan maar via www.abnamro.nl mijn telefoonrekening betalen. Nu zeg ik. Nununu.... Eerst inloggen, retetraag, wachtwachtwacht, en dan steeds weer na het invoeren van bankrekening en pasnummer een time-out voor mijn snufferd. Aaarrrgghhhh.... Is dit soms een complot? Zit er in m'n pc een cookie verstopt van het LOI voor een cursus Lijdzaam geduld voor nerds? Of is dit de vingerwijzing van de Herehere dat ik gewoon een computersloopbedrijfje moet gaan beginnen?

Update: 's middags lukte het wel bij Transavia en een dag later lagen de tickets al in de bus!

The Longest Day

Er is weer eens reclame op SBS6. Dat geeft Erik de tijd om te toiletteren en mij om weer eens iets te posten. We zitten naar The Longest Day te kijken. Deze klassieker hebben we al vele malen gezien maar hij blijft goed. Wie weet nog dat deze film uit 1962 over de invasie oorspronkelijk in zwart-wit is opgenomen? De inkleurders hebben hun werk gedaan. Het is bijzonder dat de acteurs elk in hun eigen taal spreken. Hier geen Rommel of von Rundstedt die Amerikaans knauwt.

Ik denk aan oom Arie. Deze krasse zeventiger was er indertijd bij. Hij praat er nooit over en de vele onderscheidingen die hij heeft laat hij niet zien. Als dienstplichtig matroosje zat hij in 1940 op een schip dat naar Engeland is gevaren. Benjamin werd hij genoemd omdat hij de jongste aan boord was. De hele oorlog heeft hij onder andere op een mijnenjager gevaren. Dat werk was zo gevaarlijk dat hij en z'n maten bijna allemaal aan de drank zijn geraakt omdat je het anders niet vol hield. Velen hebben het niet na kunnen vertellen.
Stomdronken waren ze toen ze door Wilhelmina geridderd werden. Stomdronken waren ze ook bij de grote herdenking in Normandië in 1995. De ouwe knarren hebben de avond van te voren de hele hotelbar leeggezopen. De Fransen die toch wel wat gewend zijn waren stupefait.

Toch zijn die zware jaren hem niet aan te zien. Hij woont op zichzelf en wordt op handen gedragen door de leuke gescheiden buurvrouwtjes van een jaar of veertig. Hij verft z'n haar en snor gitzwart en fietst nog hele einden op z'n racefiets. En op bevrijdingsdag heeft hij meestal wel wat beters te doen dan in het defilé te marcheren. Al die aandacht hoeft voor hem niet zo nodig. Een ware stille held....

Eén jaar geleden....

Postte een zekere Nobody op 1 mei om 00.06 uur een heel erg spannend potsje met de titel Test. En de inhoud van dat spannende verhaaltje was ook Test.
Daar zat Logland echt op te wachten....... Wauw! carin, een reageurster, begint haar eigen log! Poehee........

Wat er allemaal in dat jaar gebeurde ga ik hier niet meer herhalen. Daar is het archief voor. Inmiddels ben ik 288 potsjes verder en heb ik zo'n 22.650 clicks gekregen volgens Nedstat. Maar wat zegt dat? Dat u driftig Googled op trefwoorden als natte slipjes, houtworm, armbandjes of dat u speciaal elke keer voor mijn verhaaltjes komt? De waarheid ligt waarschijnlijk in het midden. En zo is het loggen voor mijzelf ook. Af en toe vreselijk spannend en onthullend. Vaak ook in een nietszeggende boodschap verpakt. Ja, kijk, ik ga u niet alles aan uw neus hangen en al helemaal niet zonder sausje erover. En van alle potsjes die ik verzin op het bankje aan de sloot hierachter komt slechts een fractie hier op html terecht.
Maar goed, of slecht, eerlijk, of oneerlijk; het loggen op zich is voor mij boeiend, fascinerend, enigszins verslavend en iets wat ik denk ik nog wel een jaartje ga volhouden. Bij potsje 500 zal ik wel weer eens gaan evalueren wat ik er nu eigenlijk van vind. En voor die tijd mag u uw mening geven.