Missie geslaagd.
Vanmorgen zaten we al bijtijds in de auto onder het motto 'Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan.' Je moet wel een beetje gestoord zijn om een paar uur in de auto te rijden als je het strand ook per fiets dichtbij kan bereiken. Maar het was de moeite waard. We wisten alle files slinks te ontwijken. Na ruim twee uur waren we in Het Buitenland. En dat geeft een vakantiegevoel hoor! In De Haan aangekomen regende het nog een beetje maar dat gaf niks. De smaakte prima. En daarna werd het droog en dat bleef het ook. De zon kwam zelfs door; mijn speciale bestelling voor vandaag werd verhoord. Het plaatsje is mooi in art-deco stijl bewaard gebleven.. In zou ik best wel een nachtje willen slapen. Of een weekje in verblijven met een stapel boeken en goed gezelschap. Ook leuk is . Met kan je als je wilt de hele kust afreizen. Wij hielden het bij het strand en de boulevard. zijn er genoeg. En ook is er paraat, dus geen zorgen. Als je een pleuroo bij de hand hebt is er zelfs aan voor Gaston gedacht. Behalve frietkotten, architectuur, zon, zee en veel lawaaierige meeuwen was er ook nog eens te bewonderen. Reden genoeg om nog eens terug te keren naar de Vlaamse kust. Kortom, het was een fijne koninginnedag zonder koninklijke poespas.

Al weken zit het liedje België van het Goede Doel in m'n hoofd. En dat brengt me dus op een idee. Morgen op Koninginnedag geen koekhappen, oranje mutsen, beddenraces, vuurwerk, te vette broodjes paling e.d. voor mij. Lekker uitwaaien aan het strand bij de Haan. Misschien nog even in Brugge rondkijken hoe onze zuiderburen gewoon werken, winkelen en hun dagelijkse gang gaan. Voor mij geen polonaises of prinsjes die stiekum hun middelvinger achter het raampje van de Koninklijke Bus opsteken. Geen Maxima of Margarita voor mij. Dat laatste hooguit als cocktail op een terrasje. Vast lekker bij een Vlaams garnalenkroketje.

Dit is eigenlijk een testpotsje. Jammer hè? Veel te melden heb ik dus niet. Er is hier heel wat gesleuteld aan de hardware en nu moet dus even gedriedubbelsjekt worden of alles wel goed functioneert. Ondertussen verwijs ik u graag door naar andere loggers die meer te vertellen hebben (of dat denken te doen).
Toch nog even dit? Heeft u dit ook al gehoord of gelezen? Mmm, zet me aan het denken....
 (Link via Bareuh)

Gisteren zou ik nog een verslagje leveren maar dat is er niet meer van gekomen. Sorry, te veel wijn... Zo zie je maar dat je niet naar een weblogmeeting hoeft om een kater op te doen. De kermis was trouwens weergaloos. Wat een exorbitante megafestatie zeg! Er was welgeteld één kop van jut aanwezig (als je mijn kop niet meetelt, tenminste) en een botsautootjeskraam. Daar heb ik nog wel even in gescheurd en ik mag hopen dat er nu in Lage Zwaluwe niet al te veel nieuwe whiplash patiënten bij zijn gekomen. Want botsen kan ik wel, lekker frontaal knallen! De zuurstok heb ik niet veroverd en de plaatselijke feesttent hebben we maar links laten liggen. Te veel boeren naar m'n smaak. En over de rest van de avond zal ik maar kort zijn. De volgende keer houd ik het bij Spa-rood.... Veeeeeel verstandiger!

Dat jullie nu allemaal in Utrecht zitten te weplogmieten wil gelukkig nog niet zeggen dat er geen belangrijker zaken in het leven zijn. Zo heb ik vanavond lekker struisvogel gegeten en met een stuk of zeven katten een interessante discussie gevoerd. En nu gaan we wandelen naar de kermis van Lage Zwaluwe. Ik hoop daar een suikerspin te scoren of een kaneelstok (of beide..) Wandelen met goede vrienden is veel waard. Dat kan je niet vaak genoeg doen. Natuurlijk lees ik morgen de diverse verslagen wel over Henk Westbroek z'n café en over alle wel of niet interessante loggers die er waren. Jullie lezen morgen wel weer over mijn wedervaren hier in het mooie landelijke gezellige Brabant. Tot dan!

Helaas is dit persbericht van de weer opgedoken minister Mr. Al-Sahaf niet juist...

Het zal je maar gebeuren. Als brave kip met je Italiaanse baasje in een camper door Europa reizen en dan in IJmuiden (of all places) opgepakt worden wegens gevaar voor vogelpest. Baasje liet niets vermoedend de dame uit en toen kwam er zo'n dienstklopper en uiteindelijk volgde de doodstraf. Arme, arme kip. Het was maar een berichtje van 3 zinnen in de krant op pagina 14 maar ik ga dan onmiddelijk fantaseren. Hoe heette die kip? Had de liefhebbende Italiaan haar soms een welluiddende naam gegeven als Isabella, Gina, Marcia of Clarabella? Hoe lang reisden ze al samen en zou hij 's avonds voor haar gezongen hebben (O sole Mio..) als zij op stok ging? Tokte zij 's ochtends in de camper trots als zij een lekker eitje had gelegd voor het prima colazione? Hoe langer ik er over nadenk, hoe hartverscheurender het verhaal in mijn fantasie wordt. Ik kan er straks vast niet van slapen. Het idiote is dat er hier in de koelkast wel twee kippenbouten liggen voor een feestmaal voor morgen en dat doet me dan weer niks. Zo ben ik dan weer wel.

Nog maar enkele nachtjes slapen... (New Dan)

Toen ik een jaar of zeven was ging ik elke dag met de bus van het dorpje waar ik toen woonde naar Stad. Stad is voor een Ommelander maar één mogelijke plaats en dat is Groningen. Heel logisch, want een andere stad bestaat in de verre omtrek niet. Leeuwarden ligt in een ander land en Assen is slechts een dorp. Amsterdam kende ik alleen van TV en Rotterdam was helemaal terra incognita. Als je zeven bent is Stad een andere spannende wereld. Daar was bijvoorbeeld V&D met een roltrap. Vast ook de enige roltrap in de verre verre omtrek, maar goed, ik dwaal af. Daar waren parken, het station met treinen, daar woonde mijn zus op kamers. Daar was ook mijn school, gevestigd in een oud herenhuis aan de Ossenmarkt. Met een buskaart aan een elastiek om mijn nek was het elke dag een spannende expeditie om daar naar toe te gaan. Mijn moeder bracht me op de fiets naar de bushalte toe en ik kende iedere chauffeur en de meeste vaste passagiers. En zij kenden mij ook natuurlijk. Met een kort geknipt koppie, een grote gehoorbril zonder glazen erin op m'n neus, een mandje met brood en een appeltje aan m'n arm en altijd, altijd vol met kletspraatjes. De bus mocht nooit vertrekken voordat ik het sein gegeven had: "Voor klaar, achter klaar, rijden maar". En dan ging ik zitten naast mijn favoriete medereiziger die ik ongevraagd in de ochtendspits suf kletste met mijn verhalen.

Ik keek altijd naar Floris op TV en mijn grote held was Sindala, de magiër. In de bus zat een man die op hem leek. Ach, wat heeft die man allemaal moeten doorstaan met mij. Als er een plekje naast hem vrij was klom ik er gelijk op en vertelde hem alles wat mij bezig hield. Sindala, mijn grote held was misschien wel accountant of vertegenwoordiger in fietsbanden of zo. Ik weet het niet en hoef het ook niet te weten. Maar vanmorgen was ik op het CWI en sprak met meneer Workala. Drie maal raden waar die me aan deed denken? En dan die naam ook nog eens. En dat voor iemand die me aan een baan moet helpen. Da's toch pure Magie?

Hier is het goed toeven...!

Ik ben nu net weer thuis na de hele dag op pad te zijn geweest. Ik heb op de markt nog wat ingeslagen. Een greep uit mijn aankopen: een T-shirt zonder de tekst sexy woman erop, gewoon effen. Wat goed is verkoopt zichzelf wel Een hele grote pot verse basilicum. Olijven met geitekaas gevuld. Bocconcini (dat zijn van die kleine mozarellakaasjes) en een kilo pomodori (alweer Italiaans, pruimtomaatjes dus). Nog een kilootje grote sinaasappels voor de vitamine C. zodat we gezond de Paasdagen in kunnen gaan. Markten zijn leuk en ik kom er veel te weinig. Daar ga ik maar eens verandering in brengen.
En nu ga ik, als u het niet erg vindt, nog even stofzuigen, kattebak verschonen en hier en daar met een Swiffertje overheen. Staat wel zo leuk als Erik morgenochtend hier binnenstapt. De Witte Tornado waait hier wel vaker 's-nachts. Waarom zou je dat overdag doen als de zon schijnt. Logisch toch?

Omdat ik natuurlijk absoluut niet wil dat u nu gaat denken dat ik een zielige zuurpruim ben die alleen maar over nare zaken kan loggen, hier het volgende bericht om het vorige zeurpostje een beetje tegenwicht te geven.

1. Het was mooi weer vandaag (dooddoenertje hè) en ik ben alweer een stukje bruiner geworden. Van roodborstje ben ik nu gepromoveerd tot vreemde vogel met donkerbruine borst (in twee-voud) Helaas voor u ben ik niet op te zoeken in de Peterson's vogelgids
2. De gezonde maaltijdsalade met tonijn, witte boontjes, kappertjes, ui, ei, olijven en zongedroogde tomaat met een snuf oregano was heerlijk. De aardbeien toe zo mogelijk nog heerlijker.
3. Het is me weer gelukt, als dwangmatige lezeres, om de NRC helemaal uit te lezen. Ook het Witte Weekblad, de Allerhande en de PCM heb ik uitgespeld. Verder heb ik het boek van J.G. Ballard; Empire of the Sun bijna uit en Angela's Ashes van Frank McCourt voor de tweede keer herlezen. Allemaal ook nog eens in het zonnetje uiteraard.
4. Morgen ga ik lekker de hele dag naar Amsterdam en mijn portemonnee is ge-updated. De flappentapper in de wijk was eindelijk na een hele week weer eens bijgevuld en er zitten nu fijne verse ongebruikte krakendnieuwe briefjes in mijn knip te trappelen van ongeduld tot ze er uit mogen op de Albert Cuijp, terrasjes en omstreken.
5. Ik heb zomaar spontaan drie wassen gedraaid en gestreken en opgeborgen.
6. De planten hebben zowaar allemaal water gehad en weten het te waarderen.
7. Ik ben alweer een kilo kwijt. Waar zou die zijn gebleven? Is er een vagevuur, hemel of hel voor verdwenen stukjes Carin?
8. In mijn Nedstat zag ik zojuist een bezoeker uit Boston die zaterdagmorgen vroeg weer op Schiphol staat.
9. En speciaal voor die mysterieuze bezoeker kan ik melden dat er twee dozijn scharreleieren en twaalf blikjes Leeuw bier in de koelkast liggen om de Paasdagen gepast te vieren. Wat nou vervoersverbod en hamsteren?
10. Om het rijtje mooi vol te maken, puntje 10. Is dit nu geen fijn positief postje? En dat zonder een sarcastische ondertoon hoor. Ik kijk er zelf ook van op!

Grrrrr.... Even stoom afblazen. Toen ik ruim een maand geleden zeker wist dat ik werkeloos zou worden heb ik me bij het CWI ingeschreven. De hoeveelheid paperassen die je dan mee moet nemen en invullen is overweldigend. Het ontbreekt er nog maar net aan dat je je PIN code en je sexfrequentie door moet geven, maar goed, ik heb toen braaf aan mijn plicht voldaan. Omdat ik een aantal maanden salaris van mijn werkgever heb meegekregen neemt het GAK een soort fictieve opzegtermijn in acht. Dat wil zeggen dat per 15 maart het dienstverband is ontbonden maar het Gak pas per 1 mei gaat uitkeren. Dat wist ik van tevoren en ook bij het CWI en het Gak wist men dat. Nu blijkt dat alle ingevulde formulieren uit privacyoverwegingen zijn vernietigd. Geen foutje hoor. Nee, strikt volgens de procedure.
Vandaag was ik op het CWI om mijn sollicitaties van de afgelopen maand te laten zien. Denkt u dat ik nu gelijk een nieuwe aanvraag kan doen? Foutfoutfout....
A.s dinsdag mag ik me weer melden om te gaan vertellen dat ik per 1 mei in aanmerking voor WW kom. Dan worden al diezelfde formulieren mij weer overhandigd. Dan mag ik weer een afspraak maken om deze formulieren en alle paperassen mee te nemen. Dan gaat de ambtenaar ze weer kopiëren en opnieuw opsturen. En als het meezit kan ik dan weer alles gaan regelen met belastingdienst, ziekenfonds e.d. Wat een mallemolen. Eén ding is zeker. Bij het CWI en het Gak zullen er voorlopig geen inkrimpingen en reorganisaties hoeven plaats te vinden. Ze weten daar wel wat werkverschaffing is. Wie weet moet ik daar maar gaan solliciteren?

Wat slim, mijn zwarte broek aandoen nadat het te koud werd voor m'n bikini. En dat omdat het raspen en hakken aan de steen zo verslavend bleek te zijn dat ik er niet mee op kon houden. Uiteindelijk  moest ik wel stoppen omdat het echt te donker werd om nog iets te zien. Nu heb ik dus een warme witte broek, maar dat is wel leuk voor dit seizoen.
Speksteen is eigenlijk niets anders dan een hoop samengeperste talkpoeder. Het komt voor in allerlei kleuren en is heel makkelijk te bewerken. Eigenzinnig is het wel. Soms heb ik iets gemaakt dat bijna naar mijn zin is en dan blijkt bij het laatste raspwerk dat er barsten en scheuren in het materiaal zitten. Dan breekt er een stukje weg en is de hele harmonie naar de knoppen. Dan ga ik maar weer verder met bewerken en uiteindelijk blijft er slechts een miniatuurtje over. Fascinerend is het wel omdat je van te voren nooit kan voorspellen wat er uit groeit. De steen bepaalt dat zelf voor een groot deel.
En nu zit ik dan binnen, heel tevreden en roezig van de zon. Glaasje rosé, knoflookolijven erbij en Patti Smith en andere ouwe meuk in de Winampspeler. De katten liggen naast me te spinnen en ik spin zachtjes mee.
(En Erik? Die is weer uit de lucht. Hij belde me net en vertelde dat in Boston het nu 28 graden is en dat voor morgen sneeuw is voorspeld...)

Van Leontine Sies heb ik het beeldhouwen geleerd. Ze heeft (nog) geen eigen site maar dit kunstwerk in Leiden is van haar hand.

Erik zit in de lucht. Ik heb hem naar Schiphol gebracht en op teletekst zag ik dat zijn vliegtuig net is opgestegen. Hij gaat een paar dagen in Boston een cursus volgen in moeilijke zaken. Als ik nog wensen heb voor cadeautjes kan ik die naar hem mailen want 's-avonds is er wellicht tijd voor het bezoeken van een mall. Ik weet alleen niks. Dus als jullie nog tips hebben?
Ik ga maar eens de tuin in duiken. Bikini aan, flesje koud water mee en het beeldhouwgereedschap en de stukken speksteen en albast op tafel. Tijd voor hak, rasp en schaafwerk! Altijd heerlijk om te doen maar in huis geeft het zo'n ongelooflijke klerezooi dat ik dit voor mooie bezighedenbuitenshuizige dagen bewaar. Sollicitatiebrieven schrijven kan immers vanavond ook nog wel.

Een relatie van bijna twee decennia valt of staat gelukkig nog niet door het spelen van één spelletje. Maar er is meer in het leven. Dit weekend hebben we samen gefietst. Klinkt knap onnozel, als ik dit zo lees, maar samen fietsen is ook een hele kunst hoor. Wie bepaalt de route, hoe ver ga je, waar wordt er gestopt of doorgezwoegd, hoe vaak mag er worden gepauzeerd, wie zorgt er voor de proviand en belangrijkst van alles, wie fietst voorop?

De route heeft Erik vandaag bepaald en deze bleek een schot in de roos. We wonen al jaren in Leiden maar blijken nog steeds heel veel plekjes in de buurt niet te kennen. Nooit geweten dat het Braassemer Meer zo mooi is en dat er bij het Sluisje in Roelofarendsveen een fantastisch kroegje met biljart en terrasje aan het water zit. Daar gaan we op een warme zomeravond zeker nog eens heen. Hoogmade blijkt een lief dorpje te zijn met oude boerderijen waar we in de auto altijd langsrazen op de A4. Ach, het groene hart van Nederland is zo mooi, ook al zie je altijd overal wel ergens bebouwing of wegen. De kunst is om dan de andere kant op te kijken naar de grutto's of de lammetjes in de wei
En wie van ons tweeën er voor op fietste? Dat ging vandaag eerlijk om en om of naast elkaar

Ach, het parkeerboetespel was ook maar van korte duur. Met slechts twee fraudeurs is er namenlijk geen lol aan. Pootje lichten met de wet is pas leuk in een echte ouderwetse samenscholing. En dat is er in een relatie nou precies niet bij. Dan ben je namenlijk voor elkaar of tegen elkaar. Een middenweg of een compromis is blijkbaar niet mogelijk. Of je moet niks meer willen bespreken; dan kan je nog jaren schijnbaar harmonieus samenleven. Een simpel bordspelletje is eigenlijk een wereldcrisis op mini-mini-miniatuurschaal. Het is maar spel, maar ondertussen....
Ach, ik ga maar eens naar bed. Het is laat en dan loop je het gevaar alles zwaar te overschatten. Pim-pam-pet bijvoorbeeld. Woord met een S is gewoon Slaap in plaats van Scheidings-Strategie. A moet Affectie zijn en geen Alimentatie. Hoofdkussen in plaats van Hoofdbrekens is ook veel gezonder. Welterusten!

Zielig doen is met Monopoly een verkeerd station. Ga langs af en u ontvangt geen 20.000,-- gulden. Erik heeft het helemaal gehad met dit kutspel. Iedere keer weer zijn zuurverdiende salaris inleveren bij de inkomstenbelasting in een schijf met 100% werd hem te veel! En dan keer op keer naar de gevangenis, ook nog! Geen handel in voorkennis zoals Boonstra of maatschappijreddingsbrigadewerk, zoals Folkert. Nee, gewoon die klote dobbelsteen. Het lot is hard en helemaal als ik dan aan de andere kant van het bord de tweede prijs in een schoonheidswedstrijd verdien. Het dividend vliegt gewoon naar me toe en iedere keer als ik een huis bouw, moet hij huur betalen. Hij is er nu dan ook helemaal klaar mee. Rotspel! Ik suggereer hier echter totaal niet dat hij niet tegen z'n verlies kan. Stel je voor; natuurlijk niet



We gaan stug verder in het samen duo-sociogezellig doen! Nu gaan we het Parkeerboete-spel uitproberen. Erik is de gebruiksaanwijzing aan het lezen en het schijnt erg ingewikkeld te zijn. Bij 1 centimeter over de streep parkeren kost dat 300 gulden. Er zijn gratis uitritten, mits je ze weet te vinden. Bij misdragingen wordt de gemeentekas gespekt. Mocht dit spel geen succes worden, kunnen we altijd de lampen in huis nog uitdoen en ons naar boven begeven... Onze auto's laten we op dit uur IRL in ieder geval maar staan. Op een veilige parkeerplek zonder kans op boete's.

In een opperste aanval van zieligdoen, heb ik het zojuist gepresteerd om uit te roepen (op hele melodramatische toon...) dat er niemand op mijn begrafenis mag komen en dat mijn lichaam lekker ter beschikking van de wetenschap wordt gesteld. Tegen zo'n overtreffende trap van tragikomedie komt Erik nu gelukkig met het ultieme wapen op de proppen. De MOAB tegen aanstellerige dames zoals ik.

Monopoly!

Mijn traantjes zijn weer gedroogd; ik kan er weer tegen en ga zodadelijk in de aanval tegen Ons Dorp en het Electriciteitsbedrijf! Deze battlle is zelfs live te volgen via de webcam. Rode pion is van mij. Whish me luck!

Alle Windows versies op een rijtje.

Men is nu niet meer jarig in Zijperspace. Maar Ton kennende zit hij vannacht vast nog wel achter zijn comp. Diezelfde waar vanmiddag het briefje op geplakt zat van de rondleiding. Mijn handen gingen gelijk in mijn jaszakken; bang om iets van de orde te verstoren die in zijn wereld aanwezig is. Datzelfde gevoel had ik ook een beetje toen ik vanmorgen besloot om hem persoonlijk te gaan feliciteren. Was dat niet overdreven van mij en totaal overbodig?
Ik ben blij dat ik toch gegaan ben. Ton is een goede gastheer. Het was aangenaam toeven in z'n tuin en  het bier was subliem. En ik voelde me op m'n gemak en dat is belangrijk. Dank je wel Ton, voor de aangename middag.
(En Marloes en Gaston; ik ga graag weer eens wandelen, maar dan wel met een balletje

Als je niks te schrijven hebt, dan schrijf je toch gewoon niets.
En dat is waar ik mee zit. Ik wil wel schrijven wat me bezig houdt, hoe ik me voel en wat ik meemaak. Maar dat is de laatste tijd allemaal zo bitter weinig. Ik weet niet goed hoe ik me voel. Moe, dat wel. Maar waarvan? Werkeloos zijn trekt blijkbaar een grote wissel op mij. Lusteloosheid en matheid verlammen me, terwijl ik weet dat er genoeg te doen valt. Ik schaam me een beetje. Na een paar jaar fulltime werken weet ik maar al te goed hoe kostbaar vrije tijd is. Hoeveel leuke en boeiende zaken er zijn waar je normaal gesproken te weinig tijd voor hebt.
Open deuren natuurlijk, maar ga er maar eens mee om. En dat lukt me nog niet echt. Nu zou ik dit log wel tijdelijk op zwart kunnen gooien, maar schiet ik daar iets mee op? Dus u moet me maar excuseren als het hier niet boeiend is, (voor zover het dat al was).
Overigens levert dat loggen me ook leuke zaken op, zoals het etentje gisteravond met Kika, Mootje, Bareuh, Yannah en Wodka-Lime. Een echt Leids Log Ladies event. Het was erg gezellig en voor herhaling vatbaar.

Geweldig. Voer hier een url van een nieuwssite in en zie wat er gebeurt!

Via www.quotenet.nl waar onze beroemde Tonie weer logt.

Na mijn eindexamen wist ik het wel. Ik zou naar het Westen gaan. Groningen is een geweldige stad maar na 6 jaar middelbare school had ik het daar wel een beetje gezien. Bovendien vond ik het tijd worden om bij mijn ouders weg te gaan. Het was fijn bij hen, maar een ruig leventje zonder toezicht leek me nog heel wat fijner.
In Leiden had ik een vakantievriendje wonen en daar was toen ook de Reinwardt Academie voor museologie gevestigd. Beiden leken me wel wat en zo kwam deze dame uit de provincie in de Randstad terecht. Ik zocht een kamer en kwam terecht op een klein hokkie bij een louche huisbaas boven café Eigenzorg. Deze veredelde bezemkast was met spaanplaat afgetimmerd en bevatte behalve een opklapbed, een oude fauteuil en een formica kampeertafeltje een oude oliekachel die pas op 15 november aanmocht. Douchen in de keuken met douchemuntjes die je bij de huisbaas moest kopen voor een woekerprijs. Deze kwam regelmatig controleren of de douche wel goed werkte; bij voorkeur als één van ons stond te douchen. Ook om elf uur 's avonds kwam deze fijne heer checken of we geen bezoek meer hadden. Dan is het toch wel handig als je bijna doof bent. Het perfecte excuus om gewoon de deur niet meer open te doen voor de inspectie. (Sorry meneer van S. Ik sliep al en als ik slaap heb ik mijn gehoorapparaatjes uit) Gelukkig heb ik hier maar een paar maanden gewoond.
Het vakantievriendje bleek al van een blondine voorzien maar al snel diende er zich een vervanger aan. Een geflipte kunstenaar weliswaar, maar dat is reuze interessant als je 18 bent. De school was veeleisend maar er was nog veel meer in het leven te doen. Dat is stof genoeg voor een volgend postje...
Na een jaar Reinwardt had ik het wel gehad met die opleiding. Ik ging geschiedenis studeren. Eén tik heb ik er echter wel aan over gehouden en dat is mijn liefde voor musea. Gisteren heb ik dan ook met heel veel plezier de hele dag in het Rijksmuseum voor Volkenkunde doorgebracht. Een geweldig museum. Echt een aanrader!
(Oh ja, dat excentrieke punkerige vakantievriendje? Die kwam ik laatst tegen in de suup, met vrouw en twee kinders... )

Dat schiet nog niet op met mijn blogshares. Nu heb ik de pretentie om de Carin Blog Brink van logland te worden maar daar moet blijkbaar aan gewerkt worden. Wellicht helpt het vermelden van de meest kostbare linkjes hierbij. Komen ze...

http://www.movabletype.org

http://www.blogger.com

http://radio.userland.com

http://www.kevinsites.net

http://davebarry.blogspot.com

http://www.bizstone.com

http://www.blogrolling.com

http://www.metafilter.com

Als deze sites mij nou toch eens in hun linklijstje zouden zetten....

Toen ik negen jaar was vertrok mijn oudste broer voor twee jaar naar Curaçao. Hij had een promotiebeurs gekregen om als bioloog bij Carmabi onderzoek op de koraalriffen te doen. Ik was apetrots op hem en liet iedereen die maar wilde foto's zien waarop hij in z'n duikerspak stond. We schreven brieven en slechts heel af en toe werd er gebeld want dat was zo verschrikkelijk duur. Zijn zoontje is daar geboren en was als baby meestal alleen in een luier gekleed. Ik herinner me de foto's nog waarop hij buiten in de box zit met naast hem een stel slingerapen, die van een andere bioloog waren. Toen ze uiteindelijk weer in Nederland kwamen heeft het arme joch heel erg moeten wennen aan het dikke pak kleren.
Mijn broer heeft een keer op mijn basisschool zijn onderwaterdia's vertoond. Een betere spreekbeurt heb ik nooit meer gehouden...

Ja, sinds die tijd heb ik wel wat met Curaçao. Ikzelf ben er nooit geweest maar in de studentenflat waar Erik woonde was een hele kolonie Antillianen die geweldig konden feesten. Rum en Merengue, cocktails en vooral met Oud en Nieuw was het altijd raak. Ik kan dan ook altijd jaloers naar de foto's van het happy hour van Casaspider zitten kijken. Misschien moet ik ook maar eens een keertje een weblogmeeting daar gaan beleggen. Zijn hier nog goeie roeiers te vinden die meewillen?

Bleh? Ja, Bleh! Nu denkt u natuurlijk gelijk dat dit weer zo'n zielig nietszeggend verhaaltje wordt waarop u dan weer meelevend moet gaan reageren en zo. Maar dat hoeft helemaal niet hoor. U hoeft helemaal niet lief te doen. Beter is het als u mij eens uitscheldt. Gewoon schreeuwen, schelden, razen, tieren dat ik beter kan dan dit. En dat is ook zo. Ik had in de afgelopen twee dagen wel honderd en één zinvolle dingen kunnen doen. Noors leren, een boek schrijven, behangen, beeldhouwen, PHP bestuderen en wel twintig mooie brieven schrijven. Dat heb ik dus allemaal niet gedaan, waarvan akte. Bleh!

Webkast aandeeltjes kopen?