Ze zeggen niet voor niets dat dolfijnen zo slim zijn.

Gisteren ben ik naar de kapper geweest. Ik was mijn brave hoofd spuugzat en vond het wel eens tijd voor een complete metamorfose. Daarom ben ik in plaats van naar de brave dorpskapster maar eens naar de Kinki kapper getogen. Nou dat heb ik geweten. Ik zat nog niet in de stoel of de plukken haar zoefden links en rechts met een rotvaart om mijn oren. Ik keek met verbijsterde blik naar mezelf in de spiegel. Whoesh, whoesh, daar gingen mijn krullen.
Vervolgens ging een meisje met felroze en paars haar aan het werk met felkoper en donkerrode kleurverf. Ik zag mezelf veranderen in een punky oranje-supporter. Terwijl zij aan het smeren was zat ik naar haar te kijken en mij af te vragen hoe dat nou zou voelen, vier piercings onder haar lip...
Ik voel me wel een ander mens nu, met mijn ultrakorte pony met lange pieken eroverheen gedrapeerd. Erik vindt het helaas minder. Hij vroeg liefjes of ik gek geworden was. Het zal wennen voor hem zijn om vanaf nu met roodkoperen Nelis het bed te moeten delen, maar ach, we hebben wel vaker een kinky crisis overleefd...

In de sportschool is het deze maand de billenmaand. Er worden speciale konttrainingen gegeven om de sponsachtige achterkant flink te verstevigen. Tot mijn verbazing zijn het eigenlijk alleen de vrouwen die hier enthousiast aan meedoen. En dat terwijl dit lichaamsdeel juist bij mannen bij uitstek de aandacht van de vrouw trekt. Wij hebben het niet voor niets over het kontje van Wouter B.
Ik geef het toe; ik ben ook een echte billenvrouw. Een knap gezicht is voor een man leuk meegenomen en als er bruine krullen bovenop zitten is dat wel een pré. Verder maakt het me niet zo heel veel uit. Er zijn andere dingen veel belangrijker, zoals een snelle geest en een goed gevoel voor humor. Een dikke kont is daarentegen wel een enorme belemmerende factor. Ik hoef geen borsthaar (liever niet zelfs!), geen stevige armspieren, geen groot lang gespierd lijf, geen Tarzan-maat attribuut. Niks van dat alles, behalve dat strakke kontje dan. Dus heren, doe me een lol en schenkt u daar nou deze maand eens wat extra aandacht aan. Work that bottom!

Suffie?

It's a Queer Time
 
It's hard to know if you're alive or dead  
When steel and fire go roaring through your head.  
  
One moment you'll be crouching at your gun  
Traversing, mowing heaps down half in fun:  
The next, you choke and clutch at your right breast
No time to think -leave all- and off you go...  
To Treasure Island where the Spice winds blow,  
To lovely groves of mango, quince and lime  
Breathe no good-bye, but ho, for the Red West!  
        It's a queer time.   
  
You're charging madly at them yelling "Fag!"  
When somehow something gives and your feet drag.  
You fall and strike your head; yet feel no pain  
And find ... you're digging tunnels through the hay  
In the Big Barn, 'cause it's a rainy day.
Oh, springy hay, and lovely beams to climb!  
You're back in the old sailor suit again.  
        It's a queer time.  
  
Or you'll be dozing safe in your dug-out 
A great roar -the trench shakes and falls about
You're struggling, gasping, struggling, then ... hullo!  
Elsie comes tripping gaily down the trench,  
Hanky to nose -that lyddite makes a stench-
Getting her pinafore all over grime.  
Funny! because she died ten years ago!
 It's a queer time.  
  
The trouble is, things happen much too quick;  
Up jump the Boches, rifles thump and click,  
You stagger, and the whole scene fades away:  
Even good Christians don't like passing straight
From Tipperary or their Hymn of Hate
To Alleluiah-chanting, and the chime
Of golden harps ... and ... I'm not well to-day...  
        It's a queer time.

Een gedicht van Robert Graves, één van de War Poets die als soldaat de Eerste Wereldoorlog in de loopgraven heeft meegemaakt. Hij heeft hier, behalve veel gedichten ook het indrukwekkende boek 'Goodbye to All That' over geschreven. (ook in Nederlandse vertaling verschenen onder de titel 'Dat hebben we gehad')

Het is vrijdagmiddag en het stralende lentezonnetje heerst. In Katwijk, waar de Hére-hére nog steeds volop geëerbiedigd wordt, zitten twee logettes op een terras op het strand. Regelmatig vliegt er een straaljager over naar het nabije (koninklijke) vliegveld Valkenburg. We zijn per slot van rekening een beetje in oorlog, ook al is dat 'slechts politieke steun' en 'helemaal niet militair bedoeld'.

Op het terras merken we er verder weinig van. De Nederlandse driekleur wappert aan de vlaggenmasten, maar dat is waarschijnlijk meer om klanten en toeristen te trekken dan om uiting te geven aan ons nationaal gevoel. De zaken gaan goed. Wij genieten van de eerste zonnestralen en de "Tosti Strand". In het spierwitte kerkje aan de andere kant van de Boulevard is een trouwdienst aan de gang. Af en toe hoor ik het carillon spelen. Ondertussen zit ik met Moo over van alles en nog wat te kletsen. Ik ken haar nog niet zo lang, maar ik voel me met haar op mijn gemak. Ze is recht voor z'n raap, eerlijk, direct en houdt net als ik van sarcastische humor. En ik kan met haar echt ronduit lachen! En dat is heerlijk.

In Katwijk voel ik me gelijk een beetje een rebel; eigenwijs dwars en stout. Dat is natuurlijk ook niet zo moeilijk in een dorp waar Jan Wolkers al het zijne over geschreven heeft. Een koffieshop zul je er niet vinden maar toch rukt de ME zelfs hier af en toe uit. Hard werken en geen gelul is het parool. Randstad en toch ook net ook niet. Katwijk is zeer zeker niet het naburige Noordwijk van het grote zakengeld of het Zandvoort van de gouden kettinkjes en de bouviers. In Katwijk gaat men op zondag daarentegen naar de kerk, met hoedje en lange kousen. En door de week doet men hier niet moeilijk maar is men gewoon zichzelf. Zonder kapsones, recht voor z'n raap. Maar ik heb makkelijk kletsen; ik woon er gelukkig niet... Hoe mooi en schoon en fris het hier ook is.

We kletsen over jullie natuurlijk, loggers en lezers, over logmeetings, over bodypainting en tattoo's, over katten, popfestivals, over Nedstat, navelpiercings, Marguerita's, over loggers met snorren, vakanties, broeken in maat 36, blonde lange lokken, lekkere mannen en zelfs over appels.We spitten zelfs in de moderne theologie. Zou het Oude Testament wel echt goed vertaald zijn uit het Hebreeuws? Die vertalers waren natuurlijk allemaal mannen met weinig oog voor ware details en delicatessen. Hoe kon Eva nou gevallen zijn voor zoiets stoms als een zure appel? Volgens ons moet dat tenminste chocolade zijn geweest! Wat hing er nu echt in die boom? Paaseitjes kunnen het niet geweest zijn (Jezus komt pas in het NT op de proppen) Chocoladeletters zijn al helemaal off-topic. Sinterklaas kwam pas eeuwen later in het vizier. Om over M & M's nog maar te zwijgen...

In het paradijs bestond nog geen zonde dus had Eva uiteraard een superfiguurtje! Voor haar geen zondige breezers, tapas, cocktailnootjes, stukken brie, bitterballen, frietjes met mayo en ga zo maar door. Daaruit concluderen wij dat ze ook niet aan de lijn hoefde te doen en daaruit volgt dus onvermijdelijk de eindconclusie: Eva taalde niet naar die stomme magere appel! Wij hebben nog de mogelijkheden overwogen dat het een banaan of komkommer geweest zou kunnen zijn, maar hier dwalen we gevaarlijk af. Wie er meer van weet mag zich hier melden.

Oorlog, wat moet ik daar nu voor zinnigs over zeggen? Het is eigenlijk altijd wel ergens oorlog. Wat dacht u van de oorlogen in Afrika, Tsetjenië, Mauretanië, Palestina en ga zo maar door, die op dit moment aan de gang zijn? Zijn deze soms minder erg omdat er geen Amerikanen of Europeanen bij betrokken zijn? Tellen ze niet mee omdat we ze een andere naam geven, zoals gewapend conflict of interne opstand? Vergis u niet, ook hier zijn soms miljoenen mensen het slachtoffer.

Hoe kan men nu verklaren tegen 'De Oorlog' te zijn? Moet je als weldenkend mens niet altijd tegen geweld als oplossing zijn? Voor mij is dit net zoiets als die leus: 'Ik ben tegen zinloos geweld'. Bestaat er dan soms wel zinvol geweld? Ik word altijd wat huiverig als ik dit soort slogans hoor. Kretologie denk ik dan al gauw. Aan de andere kant zou ik zelf niet schromen om geweld te gebruiken als men mijn eigen dierbaren iets aan zou doen. Ook vind ik zelfverdediging hoogst natuurlijk. Kom nou, ik ben geen mietje. Valt u mij aan, krijgt u een welgemikt knietje!

Natuurlijk ben ik tegen oorlog. Méér nog ben ik voor vrede. Maar hoe die te bereiken? Je afzijdig houden van misstanden is ook een vorm van participatie. Vóór de Tweede Wereldoorlog liepen velen met een gebroken geweertje rond en we weten hopenlijk allemaal nog wat dat heeft opgeleverd; dat pacifisme, hoe idealistisch ook, heeft niets uitgehaald.
Oorlog, wat moet ik daar nu voor zinnigs over zeggen? Tsja...

Van loggen is weinig gekomen de laatste dagen. Maar dat betekent niet dat ik stil zit. Integendeel, ik ben juist reuze actief. Zo ben ik actief met sporten begonnen bij een sportschool. Reuze spannend allemaal. Ik heb me zojuist aangemeld bij Fitlinxx en kan nu thuis kijken hoeveel punten ik al bij elkaar gesprokkeld heb. Zo weet ik nu dat ik gisteren al evenveel caloriën verbrand heb als 359 gummybeertjes mij zouden hebben opgeleverd. Niet dat ik ooit gummybeertjes eet, maar goed, toch aardig om te weten. Met gewichtheffen heb ik in totaal nog geen Volkswagen Beetle getild maar dat gaat komen, reken maar!
Verder ben ik gisteren naar het CWI geweest om me in te laten schrijven. Ook reuze spannend allemaal. Vanmiddag kan ik me fijn gaan verdiepen in de magische wereld die bureaucratie heet. Ik heb een waslijst aan instructies en paperassen meegekregen. Ja, het leven van een werkeloze is pas echt druk, druk druk!
Dus als u me nu wilt excuseren, ik ga er weer vandoor. Kijken of ik nu een zak Engelse drop kan wegsporten.

Vandaag was ik gelukkig de hele dag uithuizig. Als je niet moet ben je natuurlijk gek als je met dit prachtige mooie weer binnen gaat zitten. Morgen kunt u echter wel een impressie lezen van mijn bezigheden buitenshuis van vandaag en wel hier.

Dat ik zo fantastisch aan het afvallen ben heeft grote gevolgen! Vanmorgen liep ik over het strand bij Noordwijk en laten ze daar nu toevallig de nieuwste reclamespot van Fanta aan het opnemen zijn. Ik bleef niet onopgemerkt en werd hier bij betrokken. Het was een geweldige ervaring, dat kan ik jullie wel vertellen. Ik wist niet wat me overkwam.
Binnenkort dus op TMF en MTV maar exclusief voor jullie hier alvast de sneak-preview!

(met dank aan Maja de Bij)

Brrrr, wat een titel, maar vanaf vandaag ben ik het wel. Toen ik elf was werd ik al tot tante gebombardeerd en nu ben ik dus echt tot het legioen der eerbiedwaardigen toegetreden. Kleine Flynn, we spreken nu alvast af dat je me gewoon Carin gaat noemen hè?

Maar is het geen scheetje? Flynn is geboren in Zweden en heeft een Amerikaanse vader en een Nederlandse moeder, mijn nichtje dus. Wat je noemt een echte wereldburger!

De kantonrechter heeft gewikt en gewogen en is tot het besluit gekomen. Mijn arbeidscontract is per 15 maart ontbonden. Ik krijg wat meer geld mee dan mijn werkgever bood en wat minder dan waar ik op gehoopt had. Zo zijn we allebei tevreden denk ik maar. A.s maandag kan ik me dus gaan melden bij het CWI. Nu hoop ik maar voor mijn ex-collega's dat er geen verdere massaontslagen meer zullen gaan vallen, want dat gun je toch niemand.

Ik kan nu gelukkig weer verder gaan met de soap 'Carin's life' Weer een aflevering gesloten en op naar het volgende hoofdstuk! Vanaf maandag dus hier te volgen. De serie 'Carin is looking for a job' Stay tuned!

Uniquehorn kan het mooi zeggen (zie reactie vorige potsje). Visualiseren moet ik! Nu heb ik al eens het Webkastdieet geintroduceerd. Een dieet waarbij je je voorstelt dat chocola caloriearm is en camembert vetvrij. Helaas bleek het niet helemaal te werken.
Vanmorgen stond ik in de sportschool consequent twee stappen uit de maat te bewegen. Voor me een flitsende instructeur en een mega-spiegelwand. "En up en links en curl en terug en hup en rechts en lift en terug en nu vier keer dames!" Ik zag mezelf in de spiegel, kop als een boei en steeds een beetje langzamer dan de rest. Oef! Weet u wat squads zijn? Geloof me gerust, dat wil je niet weten. Weet u hoe lang een uur kan duren? Eindeloos, echt waar.
Ik probeerde te visualiseren dat er een slanke snelle Carin met een egale lichtroze teint stond die na een uur zou smeken om meer, meer meer. We blijven er aan werken!
(en nu gauw een bakje magere yoghurt met muesli...)

Wat een rot woord. Ik denk dan gelijk aan een blonde matrone in uniform die over de hei bevelen loopt te gillen. Disziplin muss sein! Vast nog een onverwerkt jeugdtraumaatje van het jaar dat ik bij de padvindsters zat... Nog steeds gedenk ik de dag dat het clubhuis het kanaal inwaaide als hoogstpersoonlijke feestdag!

Maar het is een feit dat ik wel wat discipline kan gebruiken. Ik heb besloten dat er zo'n 14 kilo Carin te veel op deze aardkloot is en dat daar dus wat aan moet gaan gebeuren. De eerste stap naar het volumeverminderingsproces is al gezet. Ik heb een abonnement op de sportschool genomen. Morgen gaat het echt gebeuren. Ik moet van mijzelf daar om 9 uur aanwezig zijn om aan Calisthenics te gaan doen. Vraag me niet wat dat inhoudt maar dat hoort u later vast nog wel van me.

Verder zijn met ingang van heden afgeschaft: de Pizzazoutjes, de toastjes met brie, de stukken geitekaas uit het vuistje, de glaasjes drooie rooie, de grote glazen Fanta, de Quality Streets, de Chocotoff, de cashewnoten, de tapas en alles wat overheerlijk is en ik nu even niet weet te vermelden.
Deze zijn vervangen door: de radijsjes, de glazen Spa rood, de kruidenthee, de rijstwafels met huttenkase, de plakjes rookvlees, de stukken komkommer uit het vuistje, de appels en alles wat mager en akelig verantwoord is en ik nu even niet weet te vermelden.

Jamie Oliver staat achter in de boekenkast en is vervangen door het Weight Watchers kookboek. De Ab-tronic is opgepoetst en de wandelschoenen staan in de gang. De autosleutels zijn verstopt.

Mocht u nog weten waar de onontbeerlijke Discipline te verkrijgen is, wilt u dat dan alstublieft hieronder vermelden?

(en nu naar het stembureau, lopend!)

Whooehooehoee, ik heb ! Eindelijk erkenning voor mijn noeste arbeid!

Ik wil bij deze de schooljuf van vroeger bedanken, de zwemlerares A, B en reddend zwemmen, mijn lieve ouders, opoe van de boerderij, Beppe en Pake van de vroegere buren, mijn twee kattenmormels, mijn jonge minnaar (oeps, sorry man) en natuurlijk de monteurs van de garage. Zonder hen zou dit heugelijk feit niet mogelijk zijn geweest.

Mijn innige dank gaat bovenal uit aan de maker van deze award, Marcel Hesseling, zonder wie deze Onzin-award™ er nooit en te nimmer was geweest. En mag ik u nu allen uitnodigen in de foyer waar de oestertjes en de champagne reeds klaar staan om dit heugelijke feit luister bij te zetten. Hartelijk dank ~snik, snik~

Een nieuwe loglijst...

Het zaaltje in het overheidsgebouw zat vol met mensen. Tegenover mij zat een dikke dame druk aantekeningen te maken. Ik herkende haar van de Olympische Spelen waar ze continue sporters knuffelde of rondhoste in het Holland House. Steeds stonden er mensen op, liepen naar de telefoon of kletsen opgewonden in hun mobiele knuffels. Ik ving af en toe flarden van de conversatie op. "Denk je dat ze het aan kan?" "Is ze wel voldoende gescreend, zou ze geen dubieus verleden hebben?" "Heeft ze niet ooit samengewoond met een volslagen gestoorde kunstenaar?" "Ze zegt nu wel dat ze geschiedenis gestudeerd heeft, maar volgens mij heeft ze geen graad. Een tweede Charles Schwietert affaire kunnen we niet gebruiken!" "Maar er moeten nu eenmaal vrouwen bij!" "We moeten snel beslissen!"
Het zweet liep in straaltjes langs mijn nek. Hoe kon ik van mezelf denken dat ik in aanmerking zou komen voor deze job. Wat weet ik nu eigenlijk van landbouw af? Mijn opa's waren dan wel boer, maar om slechts op grond daarvan vele mensen op dat gebied te gaan managen?
Hoe zit het met uw bestuurlijke ervaring, wordt me gevraagd. Ik begin een enthousiast verhaal over mijn studententijd. Voorzitter van de introductiecommissie, secretaris van de debatclub. Ook de buurtvereniging had een goeie aan me. Ik blaat verder over het gebruik van ICT in de boerenschuur. Leuter door over het belang van goeie communicatie naar de burger toe. Dualisme, integrale aanpak, sociale vernieuwing; de termen stotteren over mijn droge tong. Ondertussen voel ik een stekende hoofdpijn opkomen. Waarom wil ik deze baan eigenlijk? En waarom vragen ze mij hiervoor? Ok, ik wil best mijn plicht doen. Maar minister van Landbouw voor D66, ben ik gek geworden?
En dan gaat gelukkig de wekker, wat een droom zeg...

Sta ik vanmorgen in de boekhandel, komen daar twee vrouwen binnen van het Mien Dobbelsteen tiep. Duidelijk niet op hun gemak in deze, voor hun blijkbaar vreemde, omgeving vragen ze of de 'Haapéé van de tijd' er nog is. Vervolgens gaan de dames uitgebreid het Oranjebitter verhaal aan elkaar voorlezen. Het artikel valt ze blijkbaar tegen. Veel te veel gezeur over business. Nee dan gisteren nog in Nova; hoe die 'Marrrgrrrrieta' Trix had toegesproken onder aan de trap. Dat was pas smeuïge taal, niet tan juh? Na het verhaal gelezen te hebben leggen ze het tijdschrift weer weg en verlaten de zaak zonder iets gekocht te hebben. De HP de Tijd blijft achter met ezelsoren.

In Frankrijk worden awards wel heel serieus genomen. Topkoks geven alles voor een Michelinster of een toque van Gault-Millau. Deze twee gidsen zijn voor lekkerbekken de bijbel en koran van de cultus van het culi-genieten.
Er is dan ook niks ergers dan zo'n felbegeerde trofee te moeten kwijtraken. Maar nu blijkt dat dit bij sommigen wel heel erg ver gaat. De Franse topkok Bernard Loiseau heeft zich met een jachtgeweer dood geschoten bij het dreigende verlies van een Michelinster.
Ooit heb ik een jongen gekend die voor Michelin als vertegenwoordiger van hun autobanden werkte. Als hij op zakenreis was liet hij zich graag opbellen door vrienden. Deze belden naar de receptie van het restaurant en vroegen dan om de heer B. van Michelin. Strijk en zet kreeg hij dan een fantastische voorkeursbehandeling.
Wonderlijk wat een bandenfabrikant al niet los kan maken bij mensen. En dan heb ik het hier nog niet eens over de Pirelli kalender. Daar doen sommige mensen ook een moord voor.