Huh huh huh???

(gehuht van Gaby)

Na Merel, Lijn, MoederL, Baviaan  en diegenen die ik over het hoofd heb gezien nu  mijn bijdrage aan de Weblog wallpaperronde.
Ziehier de Webkast koelkast. Enigszins vervormd door de slechte lens van het hebbekrijgdingetje-cameraatje en in het echt natuurlijk véél schoner en witter

Het A-viertje is een kopie van het Haagse Kompjoetâhkiebogd. De papaverzaadjes gaan binnenkort een kweekbakje in en het recept links onder hangt er al een paar weken te wachten om eens gemaakt te gaan worden. Wie volgt in deze serie van weblog wallpapers?

Vreedzaam tuinieren, me neus. Vorig jaar kwamen we er al achter, maar nu weet ik het zeker. Tuinieren is oorlog!

Gistermiddag ben ik het Webkast oerwoud ingedoken. Gewapend met een snoeischaartje ben ik al gauw overgestapt op de takkenschaar en uiteindelijk heb ik de zaag gepakt. Dat voelt alsof je van een klein damesrevolvertje overstapt op een UZI en uiteindelijk, nog bloeddorstiger geworden, je bevrediging zoekt bij de waterstofbom. Aan het eind van de middag vertoonde de tuin ongeveer de aanblik van Rotterdam na het bombardement. Her en der versplinterde (kapotgevroren) bloempotten en een berg hout om U tegen te zeggen. De kronkelwilg die ooit zijn leven is begonnen als lief klein paastakje op de vaas en op een flatbalkonnetje is opgegroeid in een pot werd in onze tuin een megamonster dat alles dreigde te verstikken. Die is dus gisteren geknot en levert nu weer paastakken voor de hele vinexwijk op. De vlinderstruik vlindert hier niet meer en de klimrozen zijn ook terugverwezen naar het begin van hun klimwand.

Vandaag is de periode van wederopbouw na de strijd aangebroken. Vanmorgen dus de gemeente geprobeerd te bellen om de grofvuilwagen (of twee, of drie,  of gelijk een hele colonne) langs te sturen. Nemen die klojo's de hele morgen doodleuk de telefoon niet op! En dat terwijl ze op hun website vermelden dat je tussen negen en half een kan bellen. Grrrrr!!! Ik ben geneigd om zodadelijk met de rest van het wapentuig uit de schuur, zoals de straatmakerhamer, de heggenschaar en de accuboormachine op het gemeentehuis de strijd te gaan vervolgen. Stelletje ambtenaren!

Nu weet ik gelijk wel waarom ik niet rouwig hoef te zijn dat ik vorige week ben afgewezen als webmaster bij een naburige gemeente. En dat maakt, dat ik me dan wel weer een heel stuk vrediger ga voelen. Gelukkig is er nog net plek genoeg in de tuin voor een stoeltje. Ik ga lekker buiten zitten en genieten van het zonnetje!

Afgelopen zondag waren we in Doorn. Hier staat het kasteeltje waar de voormalige Duitse Kaiser Wilhelm van 1918 tot aan zijn dood in 1941 woonde. Dit kasteeltje is tegenwoordig een museum waar men zijn vertrekken, bezittingen en uniformen kan bewonderen. Hij ligt hier ook begraven in een mausoleum op het terrein. Nimmer mocht hij nog terugkeren naar Duitsland. Tot tien dagen voor de capitulatie, op 11 november 1918 wist hij amper dat Duitsland de oorlog zou gaan verliezen. Dat hadden zijn generaals angstvallig voor hem verborgen gehouden. Zijn vlucht naar Nederland was dus voor hem ook een verrassing. In feite was hij een gevangene in een zeer luxe kooi. Hij mocht zich slechts met toestemming van de  Nederlandse regering op meer dan 15 km. van zijn paleisje begeven.
Een groot deel van de dag vulde hij met tuinieren. Houthakken was zijn grootste hobby. Nog steeds kan je de hakplaats in het bos bekijken, evenals de grafjes van zijn hondjes waar hij dol op was.

Hellup, ik heb last van houtworm! Gaby wees mij op deze googlewhack

Thanks dude!

Omdat ik nu zo ruim in mijn tijd zit ben ik aan het koken geslagen. Nu heb ik een Billy boekenkast vol kookboeken en elke avond snuffel ik er in om te kijken welk culinair hoogstandje ik morgen zal gaan produceren. Mexicaans, Thais, Libanees (trouwens een tip!) of Indonesisch, ik weet er wel raad mee. Hartstikke leuk om te maken en heel erg lekker. Koriander, verse gember, pepertjes en couscous; geweldig allemaal.
Maar wat ik de laatste tijd echt leuk en lekker vind om te doen is gewoon ouderwetsch kokkerellen. Mijn moedertje maakte vroeger alles zelf. Ze maakte groentesoep, stoofpeertjes en appelmoes. Nu zou je het trendy Slow Food noemen maar het is uiteindelijk niets meer of minder dan koken zonder zakjes en pakjes met veel liefde en aandacht. Wel eens echte vanillevla gegeten of Haagsche Bluf? Na de bitterkoekjespudding met Stroh-rum van mamma hoefde je niet meer na te tafelen met een digestief. Ik baal er van dat ik een aantal van haar beproefde recepten niet heb. Zelf kan ze deze helaas niet meer aan mij vertellen. Zelfs de kunst van een simpel kopje koffie zetten is bij haar in de grijze hersencelletjes verloren gegaan, dankzij de alles wegvagende Dr. Alzheimer.

Afgelopen zondag heb ik me met hulp van het onvolprezen Kookboek van de Amsterdamsche Huishoudschool van C.J. Wannée gestort op het fabrieken van een gigantische pan erwtensoep. Het hele huis rook de hele dag naar vroeger en dat doet goed. Ik ging er zelfs spontaan van neuriën. Een liedje dat ik gehoord moet hebben toen ik nog geen vier jaar oud was. Wie heeft er suiker in de erwtensoep gedaan. Wat zo'n kopje soep al niet te weeg kan brengen voor je geheugen...

Voor diegene die bij Google hierop gezocht heeft; komt u gerust langs hoor!

Het hebben van een log lijkt wel wat op het schrijven van een feuilleton voor een damesblaadje. Vervelend is alleen dat ik zo weinig invloed heb op het verloop van het verhaal. De afgelopen weken had ik zo mooi de spanning opgebouwd omtrent 'de nieuwe baan van Carin'. Stukjes met regenbogen die suggereren dat het verhaal een happy end gaat krijgen en dan de spanning van het eerste en vervolgens het tweede gesprek. Bij een goed feuilleton dient dit natuurlijk te culmineren in een mooi stukje over het ondertekenen van het contract.
Helaas, het mag niet zo zijn.
Vanmorgen vond ik dit in mijn inbox:

Beste Carin,
Zoals afgesproken wil ik je snel de uitkomst van de selectie laten weten. De keus is uiteindelijk niet op jou gevallen. We hebben een kandidaat geselcteerd die -naar ons oordeel- wat meer de journalistieke kant meeneemt. Dat betekent niet dat je geen goede kandidaat was. We konden kiezen tussen een aantal goede kandidaten, die allen benoembaar waren.

Nu zal ik me maar weer eens gaan beraden over een nieuwe spannende wending in het feuilleton dat Carin heet. Wordt vervolgd...

Sollicitatiepak is aangehesen (bordeauxrood nepleer), webmistress-laarzen zijn gepoetst, nageltjes geknipt, ogen belijnd, lippen gestift... Waarom komen er nou steeds ladders in elk paar kousen dat ik aantrek, grrrrrr!!! Voelen die krengen soms dat ik zenuwachtig ben?

In Huize Webkast is nooit veel geld gespendeerd aan software en qua hardware is het al niet veel beter. Zo is onze Nimbus PC een uniek zelfbouwmodel en is onze Webkast server als het ware uit de as herrezen... (zie ook Webkast hardware). Ook voor het maken van backups is door de jaren teruggegrepen naar afgedankte hardware uit het bedrijfsleven. Maar de huidige DDS tapedrive, afkomstig van een oud SUN workstation, is met zijn 4 mm bandjes waarop 1 enkele gigabyte aan data past niet langer toereikend voor het backuppen van onze 40 gigabyte harddisk. Ten eerste niet omdat wij niet zoveel bandjes hebben en ten tweede omdat het volschrijven van 1 bandje ruim twee uur duurt!

De oplossing voor dit probleem diende zich aan tijdens een aanval van schoonmaak-woede op de werkkamer. Onder een bureau bevond zich een onooglijke backupmachine in de vorm van een dubbelhoge 5,25 inch tapedrive samengebouwd met een netvoeding in een foeilelijke plastic behuizing met daarop de nietszeggende naam Dynatek. Tijdens het openschroeven voorafgaand aan het weggooien bleek echter dat binnenin deze vermomming een heuse Exabyte 8500 schuilging! Dit wonder van vernuft kwam alweer zo'n 10 jaar geleden op de markt en is (nog steeds) in staat om 5 gigabyte aan data op te slaan op een enkele 8 mm DAT tape. Na enige aanpassingen en een grondige schoonmaakbeurt bleek het apparaat nog steeds te werken. Een van de twee 8 mm bandjes die erbij bewaard waren gebleven gaf schrijffouten maar op de tweede kon feilloos zo'n 4,8 gigabyte aan onvervangbare gegevens worden weggeschreven.

Het backup probleem in huize Webkast zou weer voor enkele jaren kunnen zijn opgelost. De vraag is nu alleen waar de vereiste 8 mm DAT tapes te verkrijgen... Dit medium is inmiddels behoorlijk incourant geworden en bijna nergens meer verkrijgbaar! Weet iemand misschien een oplossing voor dit probleem? We houden ons aanbevolen voor tips en trucs.

Kijk nou toch eens aan? Het bestaat al lang!  De Bond tegen de Haast. Nu hoef ik mij maandag niet meer naar de Kamer van Koophandel te haasten om dit idee te registreren. Ik kan het gewoon rustig aan blijven doen...

Ik heb vaak opmerkingen moeten aanhoren over het begrip positieve discriminatie. Als vrouw én gehandicapte zou het immers toch een eitje moeten zijn om een baan te vinden. Bij zo'n opmerking heb je mij natuurlijk gelijk bovenop de (web)kast!
Wie kent ze niet; die advertenties waarin staat dat leden van minderheidsgroeperingen, homo's, vrouwen of gehandicapten bij gelijke geschiktheid de voorkeur verdienen? Vooral in de softe sector kom je dit vaak tegen. Maar werkt het ook? Of werkt het juist averechts?

Mijn standaardopmerking na zo'n grapje is dat ik natuurlijk de ultieme kandidaat ben. Ik ben geboren in Friesland en dan ook nog eens in de enclave Ooststellingwerf. Een gemeente binnen Friesland waar geen Fries wordt gesproken maar waar men dat wel verplicht op school moet leren. Een echte culturele minderheid binnen een minderheid dus! Dat ik vrouw ben lijkt me niet te betwisten. Waarom zou ik anders zo emotioneel reageren op zo'n grap? Ook die 'handicap' is duidelijk. En als je met een groot apparaat met draadje en oordop rondloopt kan je nog zulke grote oorbellen indoen, het is snel duidelijk dat ik niet echt goed hoor. Met mijn seksuele voorkeur zit ik dan wel weer verkeerd. Ik ben immers al heel wat jaren degelijk getrouwd met een keurige onmiskenbaar mannelijke hetero. Woonde ik maar samen met een heerlijk mollige Surinaamse big mama, dan had ik aan alle criteria voor de positieve discriminatie voldaan. (en dan kreeg ik iedere avond verrukkelijke roti, maar nu effe niet afdwalen...)

Bij sollicitaties heb ik nooit van tevoren geschreven dat ik doof was. De kans dat mijn brief dan gelijk de prullenbak inging leek me veel te groot. Ook vond ik het niet juist om de indruk te wekken dat ik graag 'positief gediscrimineerd' wil worden. Want dat is het tweeslachtige aan de zaak. Ikzelf wil louter aangenomen worden om wie ik ben en wat ik kan. Natuurlijk zal ik niet solliciteren op een functie waarbij ik veel moet telefoneren of notuleren, maar er blijft genoeg over wat ik wel kan. Het staat me tegen om mijzelf als een gehandicapte te etaleren. Ik ben carin, met wat eigenaardigheden wellicht, maar niet echt anders dan anderen.

Wel heb ik altijd, en dan pas nadat ik was aangenomen, mijn werkgever erop attent gemaakt dat ze een subsidie voor me konden krijgen via de wet REA. Dit is de wet die een vergoeding geeft voor de aanpassing van een werkplek, onder meer bedoeld om te voorkomen dat gehandicapten in de WAO belanden. Zo'n cadeautje wordt natuurlijk door werkgevers in dank aanvaard. Helaas heb ik altijd moeten ervaren dat zo'n subsidie vervolgens in de algemene bedrijfspot belandde en ikzelf er niks aan had. Een speciale telefoon of microfoon, een cursus of accu's voor mijn apparaat kon ik zelf gaan betalen. Ik ben dan ook een groot voorstander van het zogenaamde persoonsgebonden budget waarbij de aanvrager zelf kan bepalen waar hij of zij een subsidie aan wil besteden. Dat scheelt een hoop betuttel en bureaucratie.

En wat de 'positieve discriminatie' betreft. Dit werkt naar mijn idee alleen maar als dit niet van boven opgelegd wordt maar er vanuit het bedrijf of organisatie aandacht is voor de maatschappelijke positie. Illustratief is dat in Nederland bijvoorbeeld het Ministerie van Sociale Zaken bijzonder weinig aandacht hieraan besteedt. Dit ministerie heeft nog minder gehandicapten dan een multinational als de Shell in dienst. Bij zo'n ministerie leeft namelijk bij uitstek het idee dat ze toch al zo fantastisch volgens de formele regeltjes bezig zijn dat het er in de daadwerkelijke uitvoering niet meer echt op aan komt...

En dat is volgens mij exemplarisch voor de Nederlandse Ziekte. Dat wij denken dat bij ons alles al zo perfect geregeld is dat we ons eigen handelen niet meer kritisch hoeven te beschouwen. In Nederland komt discriminatie minder voor dan in het buitenland (denken wij...) Dat Nederlandse vrouwen slechts 74 procent van hun mannelijke collega's verdienen en dat we daarmee in Europees verband uiterst miserabel scoren is slechts 'een rekenfout of een misverstand'. Het is not-done en soft geworden om kritiek op ons sociaal beleid te uiten. In Nederland is emancipatorisch  beleid verworden tot een vage halfslachtige hoofddoekjeskwestie waarbij we omzeilen waar het nu echt eindelijk om gaat.

Ik ben natuurlijk hierbij wat afgedwaald van de oorspronkelijke stelling waarmee ik zo enthousiast van start ben gegaan. Maar ik ben dan ook maar een web-loggette en geen rasjournalist. Mijn verhaaltjes komen meestal uit emotie voort.

Het idee dat wij hier in Nederland een sociaal vangnet hebben dat een positieve emancipatorische uitwerking heeft komt mij al jaren als een zeer vals muziekje voor. Ik denk dat we eerst eens grondig aan zelfbespiegeling moeten doen alvorens we onze stichtende liedjes naar buiten brengen. Positieve discriminatie is vooralsnog een wassen neus en ik hoef me niet te schamen als ik hier een beroep op zou willen doen. En als echte vrijgevochten zelfstandige Hollandse vrouw voel ik me hier uiteraard ook veel te goed voor. Ik wil het ook zonder dat rooien! (En dat laatste is dan dus weer typisch Hollands...)

Zucht...

Gistermiddag kwam ik totaal opgebrand thuis na een hele lange middag in het Paleis van Justitie in 's-Gravenhage. Zat er een mailtje in mijn inbox! Of ik a.s maandag voor een tweede gesprek kan komen. Er zijn twee gesprekken van een uur voor me gepland. Het eerste uur met de Hoofden (met Hoofdletter) van de afdelingen Bestuursondersteuning en Personeelszaken. Het tweede uur staat gepland als kennismaking met de afdeling. Yooohhooohhhooo!!!! Dat klinkt goed. Nu maar hopen dat er niet al te veel tegenkandidaten ook zo'n uitnodiging hebben ontvangen, maar op zich ben ik al apetrots dat ik weer een ronde door ben. Duimt u weer voor me maandag? De vorige keer heeft dat ook geholpen. Uw karma werkt! Heus!

En nu over het Justitieel Gebouw. Het was inderdaad hoog, met marmeren vloeren, grote galmende zalen met harde high-tec stoelen waarvan je na een paar uur zitten vanzelf zeer ootmoedig wordt. Ik mocht zonder gefouilleerd te worden de detectiepoortjes ontwijken. Dit vanwege mijn CI dat daar niet tegen kan. Ik had dus zowaar een stengun mee naar binnen kunnen smokkelen.
Eenmaal binnen kon ik met mijn advocaat aanschuiven bij de zitting waar nog zes collega's van mij met hun confrères hun zaak behandeld zagen. De advocate en de directeur P&O van mijn 'baas' hadden het er druk mee. Een streng kijkende griffier en de rechter zaten tegenover deze poppenkast. Om kwart over twee zou mijn zaak voorkomen maar dat liep uit naar halfvijf. Tussendoor waren er wat schorsingen zodat de advocaten tot een vergelijk konden proberen te komen.
Toen ik uiteindelijk aan de beurt was, was ik al helemaal gaar van het luisteren. Mijn advocaat hield een prachtig pleidooi en de rechter (een aardige vrouw) was het duidelijk met hem eens. Als de tegenpartij dus echt geen werk meer voor me heeft dienen ze wel een betere vergoeding te bieden dan ze nu doen. De uitspraak volgt over twee weken. Afwachten maar weer.

Vanmorgen lijd ik aan eindexamenbuikpijn. Ik was al heel lang vergeten wat dat is, maar vannacht herkende ik het gevoel weer. Nare vage buikkrampen, gecombineerd met slapeloosheid, gewoel, droge mond en veel gepieker...

Vanmiddag word ik om twee uur in de 'examenzaal' verwacht. Alleen is het deze keer niet een gymlokaal dat naar zweetsokken stinkt maar een Justitieel Gebouw dat vast hoge koude met marmer geplaveide zalen bevat. Daar mag Carin dus voor de rechter komen. Nu niet gelijk reageren dat u achter mij altijd al een pathologische Lombroso-crimineel vermoed heeft. Dat valt heus wel mee. Verder dan een rolletje drop jatten heb ik het nooit geschopt op het misdaadpad.



De misdaad is eerder door mijn werkgever gepleegd. Die wil mij namelijk kwijt. En met mij nog een heleboel anderen, dus het is niet eens persoonlijk bedoeld. Maar nu het dilemma. Stel dat de rechter zegt dat ze mij niet mogen ontslaan, wat goed zou kunnen. Wil ik daar dan nog wel werken? Het liefst krijg ik een extra vergoeding mee. Het bedrijf heeft ook mooi van de subsidies geprofiteerd die ze voor mij konden opstrijken als arbeidsgehandicapte. We moeten vanmiddag maar zien hoe het uitpakt.

Wat ben ik goed! Dat u het even weet. Ik wist dit natuurlijk al heel lang maar wil dit toch nog even wereldkundig maken hè..
In plaats van stofzuigen, ramen lappen en andere vervelende bezigheden heb ik de hele dag besteed aan het totaal vernieuwen van de Webkast Linkjespagina. (ook als link te vinden in de rechterkolom, onder die ouwe cam pic) En wat is er nu zoal Nieuw, Nieuw, Nieuw?

• De Logdames laadjes, de Logheren laadjes, de Coproduktie laadjes en de Vlaamse Laadjes zijn vanaf nu "powered by blogrolling.com".
  Logjes die de afgelopen drie uur zijn geupdeet krijgen maar liefst drie sterren achter de url. Nu hoeft u niet meer met smart te wachten tot de loglijst van Jeewee het weer eens doet... Niet gaan zeuren dat de andere laadjes niet ook zo werken want officieel mag ik als nietbetaler maar één blogrolletje onderhouden. Dat het er maar liefst vier zijn pleit slechts voor mijn frauduleuze genialiteit.
• Wilt u ook drie sterren veroveren in deze laadjes dient u wel te pingen. Dat kan dus heel simpel hier. Heus, het is niet moeilijk.
• De Leidse loggers zijn verhuisd naar de logdames c.q logheren, maar er is nog steeds een link onder de Leidse Laadjes te vinden; nu rechtstreeks naar de Logmap met postcode 23. De Leidse laadjes zijn trouwens flink uitgebreid met handige en mooie linkjes.
• De Gekoppelde laadjes zijn opgeheven. Iedereen kan nu weer vrij-uit rotzooien zonder dat dit gelijk wereldkundig wordt gemaakt Maar de gekoppelden kunnen zichzelf nog steeds terugvinden onder de loggers.
• Omdat de linkjespagina allereerst mijn eigen startpagina is zijn er nu ook Italiaanse laadjes toegevoegd. Ik moet me per slot van rekening oriënteren op mijn vakantie naar Sicilië die ik nu druk aan het plannen ben. Tips zijn natuurlijk welkom!

En nu dienen jullie wel feedback te geven. Wat mist u nog, wat moet er anders? Dat laadjes fout gespeld is weet ik al, maar zeg nu zelf, laatjes staat toch niet? Het is ook lade en ladelichters! Ik ben gewoon zo vrij geweest om de Nederlandse taal een beetje te hervormen naar eigen beterweten. Beterweten is ook geen goed Nederlands maar ik doe het lekker wel. Dat mag u trouwens ook beamen hieronder!

Ik zit hier met een hele stapel reisgidsen voor mijn snufferd. En ik weet het niet meer... Sicilië lijkt me een geweldig eiland om te gaan verkennen. Maar hoe gaan we dit doen? Gewoon een retourvlucht boeken en een auto huren via internet en dan lekker op eigen houtje twee weken rondtrekken?
We hebben dit al vaker gedaan. Zo hebben we in 1999 een trektocht gemaakt door Noord Griekenland. Athene was toen het startpunt en we hebben toen o.a. Delphi en het eiland Lefkas bezocht. Het gebergte vlak onder de Albanese grens was prachtig en de oude Byzantijnse kloosters op de Meteora rotsen waren zeer bijzonder. Onderdak zoeken was toen eigenlijk nooit een probleem. Er was altijd wel ergens een hotelletje waar we voor niet al te veel geld onderdak konden vinden. Maar in begin mei was het dan ook nog heel rustig.
Dit jaar kunnen we pas in juni weg en Sicilië is waarschijnlijk wel heel wat toeristischer dan Noord Griekenland. Nu zit ik met het dilemma; gewoon doen en niet miepen of voor veilig en wellicht wat saai gaan? Toch maar een appartement boeken en dan van daar uit tochten maken? Zijn er hier nog lezers die dit eiland kennen en me misschien raad kunnen geven?

Zo, ik ben weer thuis na het sollicitatiegesprek. Het ging lekker; kan niet anders zeggen... Nu maar weer een paar dagen afwachten tot het verlossende telefoontje. Er waren maar liefst 70 sollicitanten dus als ik het niet word, hoef ik me niet te schamen. A.s maandag volgt de tweede gespreksronde, nu maar duimen dat ik daar ook bij zit.

Morgen om half 12 ga ik op gesprek voor een baan die me wel wat lijkt. Ik heb me aardig voorbereid maar wou vandaag de site (die ik evt. als webmaster ga beheren) nog eens met een kritisch oog bekijken. Helaas... Deze ligt er de hele dag al uit! Is dit nu een slecht of juist een heel goed voorteken?

De alweer enige tijd geleden overleden Alfred Heineken was behalve een wereldberoemd bierbrouwer een groot autoliefhebber en vanavond vond bij Christies te Parijs de veiling plaats van zijn voormalige wagenpark. Maar het zeldzaamste exemplaar uit zijn verzameling, een Peugeot 604 Landaulet, ontbrak aan de te veilen automobielen. Wat is dit voor een bijzondere auto en waarom ontbrak deze op de veiling?

De 604 Landaulet werd door de Franse carosseriebouwer Chapron vervaardigd op basis van dit voormalige topmodel van Peugeot.  Het is een semi-cabriolet waarvan er slechts twee zijn gebouwd; het andere exemplaar was in 1978 besteld door de voormalige president van Niger. De Heineken-Landaulet is enkele maanden geleden door de erfgename overgedaan aan een echte liefhebber.
Ik ken toevallig de huidige eigenaars van beide exemplaren en beschik zelfs over foto's hiervan, zoals . Maar is dit nu wel of niet de voormalige auto van Alfred Heineken???

Collectief loggen is in!

Heer Nimo zwemt tegenwoordig in de Sargasso Zee en The artist formerly known as Staalin doet nu aan het Fusielog mee.

Wereldoorlog  2.5 in Flash...

Ik ben altijd gek op lezen geweest. Op m'n 5de jaar kon ik het al en overal in huis lag wel een boek waar ik in bezig was. Ik las op de wc, onder het eten (stiekum natuurlijk) en tot diep in de nacht in bed. Folders, krantjes en de tijdschriften van mijn ouders; alles werd uitgespeld. Met de juffies van de slechthorendenschool lag ik in de clinch omdat ik de boeken voor mijn leeftijdsgroep te simpel vond. Ik was lid van twee bibliotheken en op vakantie moest er altijd een karrevracht boeken mee, die ik na één week uithad. De rest van de vakantie moest ik me dan zien te vermaken met andere zaken. Je kunt gerust stellen dat ik dus zo'n akelig vervelend boekenwurmpje was dat meestal met haar neus achter de lettertjes zat.

Op de middelbare school was ik goed in literatuur en poëzie, maar de lol van het lezen werd me grotendeels ontnomen door het uitputtende analyseren van de teksten. Mooi en boeiend was niet meer genoeg maar alles moest tot op het bot ontleedt worden. Net alsof je een mooie vogel op een snijtafel legt om deze met een fileermesje te lijf te gaan. Ik voelde me een akelige bedriegster toen ik hier hele hoge cijfers voor haalde. Andere leerlingen, die die gedichten misschien wel veel mooier vonden dan ik, kregen die cijferwaardering niet. De gedichten van Bernlef zal ik dan ook nooit meer kunnen lezen zonder dat ik aan die schooltijd denk. En met poëzie en mij zal het denk ik wel nooit meer helemaal goed komen.

Elisabeth Eybers, Taalles

Maar als ik door Leiden loop en de vele gedichten op de muren zie staan, word ik vaak toch wel weer net zo blij als toen ik nog een lagere schoolkind was. Zie ook hier !

Hier bij Bobby kan je jouw site online testen op toegankelijkheid voor mensen met een functiebeperking. (Dat laatste woord is zo'n nieuw eufemisme voor gehandicapt...)

Heer Suf heeft met enig gevoel voor Heintje Davids dramatiek zijn log heropend en Puck is gezwicht voor de druk-dreiging van Merel. Dat betekent dat ik mijn Webkast-linklijst alweer aan kan passen. Nu doe ik dat voor deze loggers graag, dus no problem!

Verder uit de categorie Huishoudelijke mededelingen nog het volgende. Ik zit hier te wachten op de duizendste bezoeker uit België. Wie gaat dit worden?

Hee, da's gek. De loglijst werkt weer en toch staat hier niks nieuws! Pech dus! Ik rol blog en ik ping maar desalniettemin... Niks bijzonders hier te melden, ook al is het middernacht geweest. Sorry,  sorry, sorry!!!

U bent hier toch niet uw bed voor uitgekomen, mag ik hopen?  Zo ja, ga er dan weer lekker in. Het is koud en donker en morgen is er weer een dag! En die is vast beter dan vandaag! Want morgen/vandaag  is het zaterdag en dan kan je lekker alle dingen doen, waar op vrijdag geen tijd voor is! Heeft u bij de Hema wel eens alle kookwekkers op 20 min. gezet? Of aan uw scharrelslager gevraagd waarom hij geen varkenspootjes verkoopt? (loopt zo moeilijk hè?) Ga morgenochtend, na het ontbijt eens iets onverwachts doen! Breng uw lief een ontbijtje op bed. Geef de planten Pokon! Ga eens bungeejumpen of parachute-springen. Het kan heus allemaal. Niks is te gek, behalve niks!
Ik ga morgenochtend  in ieder geval opstaan... Simpel toch? Mmmmmm....