Nu dit nog opmaken...

Eén bakje (eigengemaakte) cranberrycompôte,
Restje kastanjepuree,
Zes kerstkransjes,
Kontje van het kerstbrood (dat deel zonder spijs),
Half zakje rucola-sla,
Aangebroken fles Chateau Duhart-Milon 1991 (Pauillac Grand Cru Classé,
Kliekje broccoli met (d)roomsausje,
Eén puddingvorm met eigengemaakte sinaasappelbavarois die het vertikt om uit de vorm te komen,
Hema kerstbonbons in de vorm van sneeuwmannetjes,
Muffig restje kerststol en een paar eigengebakken muffins waar de katten reeds aan geknaagd hebben.

De kerst was zeer geslaagd, maar wie gaat mij nu helpen met mijn goeie voornemens om in januari zo'n acht kilootjes welvaarts-spek kwijt te raken???

Kliekjesverorberaars gelieven te solliciteren bij: helpcarinvanhaarknuffelspekaf@webkast.nl of in onderstaand reactiedinges...

Ach gut...

And so this is Christmas..
And what have you done?
Eaten too many turkeys
I could be the last one.

Wat is dit nou?

Lieve lieve mensen, om met Mies Bouwman te spreken; (voor wie niet weet wie dat is, adviseer ik een Googlesearch of Het Aanzien van 1969), dit valt me tegen hoor. Doe ik mijn best op authentieke kerstverhalen en dan reageren jullie niet of nauwelijks. Daar doe ik het niet voor, hoor.

Vanavond was ik op een feestje en vertelde ik nog vol trots dat mijn log veel meer bezoekers trekt dan de company-site van mijn voormalige werkgever. De site waar ik webmaster van was...!. Pikant detail hierbij is dat het feestje plaatsvond bij mijn bijna voormalige baas. We zijn nog steeds goede vrienden ook al neem ik nu iedere keer afscheid met de woorden "See you in Court!" Een compleet bizarre situatie die voor veel mensen moeilijk te begrijpen is. Maar de tijden zijn nu eenmaal zo beroerd dat er wel ontslagen moeten vallen. En ergens siert het hem wel dat hij dat zonder aanziens des persoons heeft gedaan. Ook al ben ik er niet gelukkig mee. Ik wil nog steeds mijn baan terug!

Ik kan wel zeggen dat ik zoveel lezertjes heb, maar als jullie een teken van leven geven stel ik dat nog veel meer op prijs. Kritiek is overigens net zo welkom als instemming of geslijm. Geef es sjoege, beste mensen, en dan graag juist degenen die anders nooit reageren. Daar ben ik nu juist zo benieuwd naar.

Kerstavond 2000

Twee jaar geleden had ik met de kerstdagen net twee hele zware weken van gehoorrevalidatie achter de rug. Ik was helemaal versleten en zag enorm op tegen drukke feestdagen temidden van rumoerige mensen. Samen met Erik ben ik toen de feestdrukte ontvlucht naar het Franse Lotharingen. We kennen daar een fantastisch hotelletje in de buurt van Thionville waar we al vaker hebben gelogeerd.

We hebben in Thionville vrienden wonen die we hebben leren kennen via onze gemeenschappelijke interesse; vestingwerken. Sylvie-Laure en Pascal wonen in een piepklein flatje van de Franse staat. Iedere onderwijzer(es) krijgt in Frankrijk namelijk gratis huisvesting. Zouden ze hier eens moeten doen, goed tegen het lerarentekort! Elk weekend ontvluchten ze de stad naar hun 'buitenhuis'. Ze beheren namelijk een originele Maginot-linie bunker. Pascal klust hier wat af om deze weer geheel in de originele staat uit 1933 te brengen. Sylvie kookt hele maaltijden op het originele kolenfornuis en in de zomer zit ze er heerlijk buiten.

Toen bleek dat wij op kerstavond nergens terecht konden voor een maaltijd hebben zij ons de sleutel van de bunker gegeven. Zelfs de snackbars en de Mc Donalds zijn op deze avond gesloten. Heel Frankrijk brengt deze avond en famille door. We hebben dan ook maar op het laatste moment bij een supermarkt wat inkopen gedaan om zelf ons potje te kunnen koken.





De abri ligt diep in een donker bos en je kan er alleen via een bospaadje komen. Er is uiteraard geen electriciteit dus je moet eerst met een zaklamp naar binnen en dan de gerestaureerde generator starten. Deze moet bovendien elk uur gesmeerd worden. Het was erg koud die avond maar in de 'cuisine' werd het bij het vuur in het fornuis al gauw behaaglijk. We hebben hier een geweldige kerstavond gehad. Midden in dat donkere bos, zonder luxe en compleet self-supporting leek de rest van de wereld even niet meer te bestaan. Bijna net als dat stel dat 2000 jaar geleden in een stal strandde omdat er nergens meer plaats in een herberg was. Zo'n wonderlijke kerst zal ik denk ik wel nooit meer beleven...

Meer foto's van deze bijzondere kerstvakantie vind je hier.

Voorlezen

Als kind was ik al dol op voorlezen. In de plaatselijke bieb kon je mij vaak aantreffen met m'n neus vooraan in de voorleeshoek. Ikzelf verstond er meestal geen donder van, maar als er gevraagd werd wie van de kinderen ook eens wou, dan had je aan mij een goeie.

Mijn ouders stonden erop dat ik, als deel van mijn noodzakelijke opvoeding, elke zondag naar de Zondagschool van de Vrijzinnig Hervormde Kerk ging. Vrijzinnig in de zin van de oude VPRO toen er nog puntjes tussen stonden (Vrijzinnig Protestantse Radio Omroep) In deze kerk mocht gelukkig veel. Zo ook voorlezen. En dan nog niet eens alleen uit de Bijbel maar ook uit andere boeken met een moraal. Vol vreugde heb ik indertijd dan ook in de kerkdienst eens voorgelezen uit de Spin Sebastiaan (het is niet goed met hem gegaan... LUISTER! ) en mijn vrije interpretatie van de maagd Maria (met Pippi vlechtjes) viel bij het kerkpubliek op Kerstavond geweldig in de smaak. Ik heb er een hele one-girl's act van gemaakt. Sinds die tijd kriebelt het nog steeds in me als er voorgelezen mag worden. Spotlights aan!

Vanavond had ik weer een kans. Ik kreeg van Casaspider een leuke opdracht om iets te schrijven. Ik heb Erik vastgebonden op de keukenstoel en daarna mijn (wan)product gedeclameerd. Op 1e Kerstdag onthul ik hierover meer. Misschien moet ik maar een microfoon aan Santa vragen om de tekst straks in te spreken zodat ik hier ook kan gaan voorlezen?

Intermezzo

Mocht het u interesseren; ik ben een paar dagen bij mijn moeder geweest. Die heeft geen comp, weet amper wat dat is en hoeft dat ook niet meer zo nodig te weten. Wat betreft een update van dit log, dat moet maar even wachten.



Vandaag ontving ik een mailtje uit een lekker warm zonnig oord en daar houd ik mij nu even mee bezig. Mocht u zich vervelen, kunt u zich ook met dit kerstspelletje bezig houden. Mijn record staat op 8033 punten, dat kan natuurlijk beter.

Kwakkwaak...

Ik ben een beetje 'confused' de laatste dagen. Of het nou komt door de sentimentele kerstsfeer, door het hervinden van mijn vriendinnetje van vroeger (via dit logje nog wel...) of door het teveel aan vrije tijd waarmee ik de laatste tijd geconfronteerd word?
Maar dat ik de laatste tijd ongewoon lief en sentimenteel ben is wel een feit.

Vanavond hebben Erik en ik ouderwets gezellig gekaasfondued. Kent u dat nog, dat 70er jaren gedoe rond een pannetje aan tafel? Het verschil met 25 jaar geleden was wel de walnoot ciabatta en de pesto erbij, maar voor de rest was het net als vroeger thuis met paps en mams. Alleen dronken wij misschien wat meer en dan geen AH wijn uit een kartonnen pak maar een lekkere Chileense Sauvignon Blanc. Om dit machtige maal te laten zakken ben ik maar een ommetje gaan maken in onze Webkast-Vinexwijk. De digicamera ging uiteraard mee. Bij de Dwarswetering waren mijn luidruchtige vriendjes (Tsjeess, wat maken die beesten een kabaal; je zal er maar naast wonen...) in ieder geval heel erg blij met de restjes overgeschoten brood.

Als dit zo doorgaat met mijn sentimentele buien zit ik straks nog te snotteren bij Bambi op de bank. Kunt u alsjeblieft hier wat nuchter tegengas komen geven?

Vriendschappen moeten ook Pokon.

Nu ik noodgedwongen, na een lange periode van hard werken, thuis zit denk ik veel na over alles wat er echt toe doet in het leven. Dat klinkt misschien wat hoogdravend en zeker in deze sentimentele kersttijd moet je natuurlijk extra oppassen voor valse emoties met een hoog bouquetreeks-gehalte. Maar het is wel waar dat af en toe een tijd van bezinning geen kwaad kan. Waar doen we het nu allemaal voor? Werken, geld verdienen en tegen iedereen druk,druk,druk roepen als men vraagt hoe het met je gaat. Als je veertig uur werkt verloopt je leven makkelijk in een vast patroon en rolt alles vanzelf wel door.

Het is heel makkelijk om te zeggen dat vrienden en familie zo verschrikkelijk belangrijk zijn. Maar om daar ook echt iets op uit te doen is een heel ander verhaal. Ik ben daar zelf ook slecht in. Vroeger kon ik me makkelijk verschuilen achter mijn handicap; ik kan niet bellen enzo.... Die vlieger gaat nu niet meer op. Ik kan nu prima bellen, maar ik doe het gewoon niet altijd. Ik heb opeens zeeën van vrije tijd maar trek me vaak terug in mijn eigen cocon in plaats van deze tijd te besteden aan iedereen die dat verdient, maar waar ik vroeger het excuus van 'geen tijd' voor had. Vriendschappen zijn heel belangrijk maar net als plantjes of huisdieren moet je ze wel koesteren om ze te kunnen laten groeien en bloeien.

Jingle Bells rules!

Vanavond zijn we samen naar het tuincentrum getogen. De lokale Kerstman bij de bloemenkiosk om de hoek hebben we vorig jaar afgezworen. Leuk pak hoor, gezellige dikke buik en hohohoho roepen kan die goed. Maar fl.50,- voor een miezerig Tsjernobyl-boompje vonden we gewoon te gortig! Dit jaar waren zijn prijzen zo ongeveer het zelfde in pleuroos dus zijn we nu maar naar de megatuinboer gegaan. Voor 8 eurootjes zijn we goed geslaagd. De kattenmormels keken ons bij thuiskomst aan alsof ze ons voor gek verklaarden. Bomen horen naar hun idee buiten en die pindaslingers en vetbolletjes die we ook nog meegenomen hebben voor de vogels vinden ze ook maar geldverspilling. Dat had veel beter aan hart, vis of Whiskas besteed kunnen worden.
Maar dit is de boom dus na onze vakkundige optuigpartij!

Verjaardag !

Vandaag ben ik een beetje jarig. Twee jaar ben ik maar liefst geworden. Het is nu dus precies twee jaar geleden dat ik, na een genezingsperiode van zes weken na de operatie, naar het LUMC ging om mijn gehoorprocessor voor het eerst te gaan gebruiken. Dit was het begin van een zware intensieve revalidatieperiode waarin ik opnieuw moest leren horen met mijn CI (Cochleair Implantaat).

Na de afstemming van de verschillende electroden moest ik elk geluid dat ik hoorde leren thuis te brengen. Een enorme ervaring. Ik kon het verschil tussen een A en een O die eerste dag nog niet onderscheiden, laat staan tussen de diverse medeklinkers.

De eerste paar dagen dacht ik dat ik gek werd. Stemmen kon ik nog niet verstaan maar elk geluid hoorde ik weer. Maar kom er maar eens achter wat het is. Het geschuifel van mijn voeten over het parket, het geluid van water uit de kraan. De vogels, de auto's, de regen tegen de ruiten, het gespetter van vet in de pan, de ruitenwissers en de richtingaanwijzer in mijn auto. Ik heb als een baby opnieuw naar de wereld gekeken. Nu ben ik dus Twee Jaar. Dat voelt al heel groot en gelukkig ben ik op hoorgebied ook zo goed als uitgeleerd. Toch hoor ik soms nog geluiden die me onbeschrijflijk blij kunnen maken. Vandaag liep ik in het bos over het ruiterpad en kwam erachter dat bevroren grond heel leuk knerpt. Stiekum heb ik een beetje lopen dansen; kra, kraak, kraakkk...

Kerstgekneuter (2)

Okee, okee, ik heb het begrepen...

Uitgebreid kerst gaan vieren is blijkbaar niet fout en mag nog steeds. Dan zullen jullie het weten ook! Bing zingt al lustig over z'n White Christmas, terwijl de vlokjes hier ondertussen neerdwarrelen. De katten dragen piepkleine rendiergeweitjes en Erik wast elke avond z'n kerstsokken en kerstboxershort in de wasbak uit, zodat 'ie ze de volgende dag weer aan kan. Ik loop in rode kerststockings rond en we eten nog louter garnalencocktails, cranberry-compote, zielige bambi's en stampertjes en de kerstkransjes komen nu onze neus al uit.

Voor het keukenraam straalt de kerstster; wachtend op de wijzen uit het Oosten, en voor het achterraam hangt de zelfgeknutselde rendiermos-maan (met lampjes!) en tussen die ruiten staat het ook lekker vol met van alles uit de Blokker en Xenos gids. De wierrook (dennengeur) en alle geurkaarsjes meuren volop en morgen gaan we een boom halen! Dit kan dus niet meer stuk! Die vrede op aarde moet nu toch zeker vanzelf komen, toch?

Tafel 11

Deze week was op zich niet echt spectaculair. Voor mij is het winterslaapseizoen een beetje aangebroken. Heerlijk ronken onder een warm dekbed en je over de rest van de wereld niet te druk maken....

Erik en ik hebben gisteren op onze eigen manier Sinterklaas gevierd. Dat wil zeggen met een gekregen boterletter en een Harry Potter DVD waarvan ik tot voor kort niet eens wist dat we hem af konden spelen. Naief als ik ben wist ik niet eens dat hij zo'n ding had in zijn company-laptop. Toen ik er dus pasgeleden achterkwam heb ik gelijk een film gehuurd. Dat gaf me een hoop gemopper natuurlijk. Nu, na vele uren ge(mis)configureer blijkt dat we wel geluid kunnen horen (maar slechts voor 5 minuten) en beeld kunnen zien (voor een half uurtje). Leuk hoor, net zoiets als sex met heel veel voorspel maar zonder de rest!

Vanavond hebben we het anders aangepakt. Niks geen electronica, DVD,s of andere gimmicks maar gewoon onvervalst ouderwets eten geblazen. Met goede vrienden is het altijd een plezier om de avond door te brengen. Tafel 11 bij restaurant de Kuuk was deze avond het epicentrum van een klein festijn. Het menu van de chef met daarbij een goed wijn-arrangement. Espresso, Busnell Calvados, Dom Benedictine en Capuccino om het geheel af te sluiten. Klinkt dit decadent? Kan me lekker geen moer schelen. Het was de moeite waard, en dat is het belangrijkste wat telt.

En nu ga ik lekker nog even uitbuiken en nakletsen. Dus een ieder die dit leest, een goed weekend gewenst!

Kerstgekneuter

Na het eten wil ik nog wel eens een ommetje maken door onze Vinexwijk. Lekker door de ramen gluren en me verbazen over wat mensen al niet doen om hun woning op te leuken. Je kan duidelijk zien dat velen niet kunnen wachten tot die Ouwe donderdag weer naar Spanje oprot en ze de kerstmeuk weer te voorschijn kunnen halen. Veel overburen hebben de pilaren van hun huizen al in de lampjes gezet of de brugleuningen van hun boerderettes versierd. De overbuurman zal deze week ook wel z'n knipperend rendier en kerstman te voorschijn halen om zijn gevel te versieren. Dat scheelt ons aanzienlijk in ons electriciteitsverbruik omdat we de dimmers in onze keuken en kamer dan gelijk twee standen lager kunnen zetten.

Nu zit ik natuurlijk wel met het dilemma; doe ik stiekum lekker mee met de kneuterigheid (eigenlijk best gezellig...) of  verhef ik mij arrogant verheven boven de massa en houd het bij een enkel beschaafd kaarsje? (beetje saai...) Wat denkt u hier nou van?