Bij Erik op de zaak wordt eind november altijd het begin van een nieuw boekjaar gevierd met oliebollen en champagne. Een aantal collega's hebben het dit keer gepresteerd om met hun grote sigaren het brandalarm af te laten gaan. De liften werkten gelijk niet meer en de brandweermannen die 14 verdiepingen omhoog waren gestormd om de Towering Inferno te ontzetten keken vreemd op toen ze met een schaal oliebollen werden verwelkomd. Gelukkig konden ze er uiteindelijk de humor nog wel van inzien.

Maar volgend jaar worden er waarschijnlijk iets minder dikke sigaren gerookt!

Volslagen zinloos maar goed, mocht u op me willen stemmen bij BNN voor de Blog 40 kan dat dus via deze link.

Update.... Inmiddels ben ik al zo afgezakt in de laagste regionen dat het niet eens meer mogelijk schijnt te zijn om op me te stemmen. Overigens schijn je ook de boel te kunnen flessen door anoniem vaker dan één keer te stemmen. Via deze link bijvoorbeeld.

Vanavond heb ik met twee andere Leidse Logdames, Kika en Marije gegeten in de Brasserie. Het was een geslaagde avond.



Marije heeft zich te buiten kunnen gaan aan veel rood vlees. Van Kika weet ik nu hoe veel kinderen ze wil hebben en van mij weten ze dat ik die leuke 25 jarige collega's mis. Het is jammer dat Marije geen Online Politicus van het jaar is geworden want zoals ze er over praat verdient ze die titel met glans. Ook triest was dat Bareuh met griep thuis moest blijven, want ons gezelschap was vast veel onderhoudender geweest dan Oprah!

Morgenochtend ga ik weer proefkonijntje spelen op het LUMC. Regelmatig komt er nieuwe software beschikbaar voor mijn gehoor-processor. Maar net zoals dat met beta-versies in het echt gaat, moet ook deze software getest worden door willige slachtoffers. Ze gaan me dus aan een laptopje koppelen en dan mag ik van de alpha-versie vertellen hoe die klinkt. Dat gaat natuurlijk niet zomaar, dat duurt de hele morgen. Stuk voor stuk moeten de electroden in mijn hoofd weer getuned worden en het eindresultaat moet een goeie 'Soundmix' opleveren. De audioloog zit dan als een soort DJ achter z'n laptop en ik ben het publiek. Bij te veel bugs in de software is het resultaat dat iedereen klinkt als een mislukt stripfiguur en dan is het terug naar de tekentafel. Laten we hopen dat de versie van morgen weer een verbetering betekent!

Vandaag vers op mijn neus. Nieuwe bril! En dan niet zo maar eentje, nee een titanium trendy montuur van Azami. (de overbuurman van Wim-Lex en Maximá aan het Noordeinde in Den Haag) Helaas is het mailen van die leuke foto, die ze met hun hyperluxe mooie hightec spulletjes gemaakt hebben, nog niet gelukt. Dus Jan, mocht je dit lezen, please, waag nog eens een poging .

Tot nu toe moet u het maar met mijn webcamplaatje doen. Enne, enne, en, wat vindt u ervan?

1) De tand zit weer! De afgelopen week was één groot melodrama van noodkronen die steeds weer loslieten. Ik kreeg op het laatst van mijn tandarts zelfs een doe-het-zelf setje mee zodat ik het kreng voor belangrijke afspraken zelf kon vastzetten. Gisteren liet de echte kroon het ook afweten doordat het tandvlees weer over het voetstuk was heengegroeid. Tot 3 keer toe ben ik bij haar teruggeweest. Een uitermate pijnlijke operatie volgde maar nog bleef het loeder niet zitten. Vanmorgenvroeg heeft ze me zowat plat gespoten en is weer heerlijk aan het pieren, snijden en douwen gegaan maar nu zit hij zowaar nog steeds. Ik heb zelfs al voorzichtig iets gegeten. En nu durf ik voorzichtig weer te grijnzen.

2) Erik is jarig vandaag. Maar doordat ik ziek was is het echte grote cadeau er nog niet gekomen, dat houdt hij nog even te goed. Het wordt in ieder geval geen electrische trein. Ik dacht meer aan een TV card voor z'n PC zodat ik lekker Star Trek kan kijken vanachter de PC (slim hè). Hij zit nu op z'n werk en ik ben lekkere hapjes aan het maken voor vanavond. Alhoewel je Erik zelf nog het meeste plezier doet met een gewoon blokje kaas of worst...

3) Reageren is hier even wat lastig. Vroeger draaide dit logje bij onze provider. Maar we hebben al een hele tijd een eigen web- en mailserver en nu zijn we bezig zo hier en daar achter de schermen wat te sleutelen. Dit log kan je bereiken door de url www.webkast.nl/log/ en via www.log.webkast.nl. Bij de laatste gaat er nog wat mis met het reactiedinges. Een vervelend probleem, maar er wordt aan gewerkt.

Afgelopen vrijdagochtend kon ik onverwachts meerijden naar Oldenzaal, of all places. Vandaar heb ik  mijn moeder opgezocht. Het gaat niet zo goed met haar en wat extra aandacht is dus hoognodig.
Zaterdag was ik ziek en dan bedoel ik ditmaal echt ziek met koorts en zo. Ik heb de hele dag op bed gelegen en 's-avonds heb ik mezelf naar de bank gesleept om daar zielig te liggen doen met een extra dekentje en kussentje. Op zulke momenten wil ik gewoon vertroeteld worden met verse glaasjes sap en beschuitjes. Zondag leek het al wat beter te gaan en zijn we naar Zeeland geweest. Onze vriend Hans S. zijn nieuwe boek 'Het verhaal van een paal' is net uitgekomen! Nee, geen snoeiharde porno, maar een boekwerkje over de Mijnenuitkijkdienst in de tijd van de Koude Oorlog. Helaas voor mij was ik nog steeds niet helemaal beter zodat ik vandaag weer in bed lig of in mijn badjas rondhang. Morgen toch maar eens de dokter opzoeken, want ik denk dat ik weer een voorhoofdsholteontsteking te pakken heb. Bleeegh, en dat terwijl ik gestopt ben met roken en een acupunctuurbehandeling heb gevolgd. Is dat voor niks geweest dan? Ik zou bijna weer beginnen uit chagrijnigheid.

Op zoek naar een origineel cadeautje voor mijn vent die volgende week jarig is, zit ik hier een hele meuk reclamefolders door te spitten. Normaal gaan ze linea recta richting oud papier maar nu heb ik alle tijd nietwaar? (note to self, morgen nee-nee sticker bij gemeentehuis halen.)

Uit de Hema gids valt weinig leuks te peuren. Een Jip en Janneke string staat hem niet. Folders van de Dynabyte met computercadeaus leveren meestal de nodige stress op inplaats van lol. Dat ik hem vorig jaar een webcam heb gegeven, die ondanks gooi-en smijtwerk en vele avonden huiselijk leed eindelijk functioneert, is me nooit echt in dank afgenomen. U hoeft maar naar het camplaatje hiernaast te kijken om te zien hoe met mijn arme hubbie gesteld is...

Dit jaar ga ik het helemaal anders doen. Hij krijgt een cadeau waar een echte vent van droomt. En echte kerels gaan naar de Praxis volgens de reclame. Dus die Praxis gids, daar moet het ultieme cadeau toch instaan? En morgen begint de Stapelgekke Stunt4Daagse! Dit kan niet missen. Hij zal me vanaf nu eeuwig dankbaar zijn.

Voor 8 pakken Witte Reus voor de prijs van 7, voor een kistje mandarijnen, een reddingsboei met spiegel en de absolute topper: de Suikerspinmachine! Allemaal dingen waar een vent van nu niet buiten kan, volgens de Praxis dan.

Heeft u een betere suggestie, en dat kan toch nooit moeilijk zijn, laat het me alsjeblieft weten. Anders moet ik toch maar die stomme electrische trein aanschaffen.

Het voordeel van het uitzenden van de film You've got mail op een commerciële zender is dat je tijdens de vele reclame-pauzes tenminste nog je mail kan beantwoorden...

dat de tandarts, dat de tandarts..
12 november is de dag, dat de tandarts boren mag....
Nu deed mijn tandarts dat gisteren ook al en dat ik zo weer naar haar toe ga komt niet door het St. Maarten snoep.

Het wordt hier onderhand een beetje een tragi-log maar momenteel zie ik er uit als een oud ziek vrouwtje uit één of ander onderontwikkeld gebied (zij het gelukkig, wel wat beter doorvoed) Vorige week brak een voortand af, bij het tandenpoetsen nog wel. Nu is er gisteren een noodkroon gefabriekt en in afwachting van de definitieve kroon geplaatst. Het mormel weigert alleen te blijven zitten. Dus gaat dit grieperige hoofd zo weer naar buiten. Mocht u me tegenkomen, weet u gelijk waarom ik niet mijn gebruikelijke smile geef. Het ziet er namelijk niet uit. (en ik fslifss ook nog efff vleselijk, dus spreek me ook maar niet aan.)

Moet ik nu een advocaat in gaan schakelen zodat ik misschien wat meer uit mijn naderende ontslag kan slepen, of gaat dat me meer kosten dan dat het eventueel oplevert?

Ik was vanmorgen bij het Bureau voor Rechtshulp om advies te vragen. Daar zag ik een folder van de Rijdende Rechter in de wachtkamer. Dat mannetje dat altijd zo olijk uit een autootje komt floepen met z'n vlinderdasje om en die dan op keukentrapjes schuttingen gaat opmeten of in clubhuizen van speeltuinverenigingen over blubberende tapijtjes praat. Het einde van het liedje is meestal dat alle partijen niet echt tevreden blijken te zijn over zijn bindende oordeel.

Gelukkig verwees de advocaat van het Bureau mij niet naar hem door maar naar een andere advocaat. Er zijn nog wel wat gronden waarop ik mijn ontslag zou kunnen aanvechten. Voor mij is het een beetje kort dag om dat TV-ventje in te schakelen en ik zou het trouwens niet eens willen. Ik hoef niet zo nodig publiek vermaak te zijn. Dat ik hier log is al erg genoeg.

Zojuist las ik hier en daar dat Vanzo er niet meer is. Hij is op 29 jarige leeftijd heengegaan. Het was een onnavolgbaar persoon. Deze zomer heb ik hem even ontmoet in het Vondelpark bij de weblogmeeting. Hij blikte nogal ironisch vanaf een afstandje in het rond. Ik had het idee dat hij me wel zag, luisterde naar wat ik tegen anderen te zeggen had en daar het zijne van dacht... Maar wat dat was?



Hij heeft hier herhaaldelijke malen zijn reacties achtergelaten. De dood was naast 'blaat' en 'gaap' een steeds terugkerend thema bij Vanzo. Op mijn verjaardag feliciteerde hij me op de volgende wijze: "Slechts de ‘naïeveling’ viert zijn/haar stap nader tot de dood. Hiep hiep hoepperdefloep."



Vanzo, het ga je goed.

Wat is er toch aan de hand in Logland? Vanavond zat ik naar buiten te kijken en zag aan mijn wilde appelboompje slechts één treurig blaadje hangen. Het regende dat het goot en daarom stelde ik de gang naar de supermarkt maar steeds uit. En juist daar zou ik de broodnodige inspiratie uit moeten halen voor een spannend postje. Zie het gedegen stuk weblogresearch van 30 oktober van Snotverjeppie. De suup roelt zwaar als je geen inspiratie hebt voor een nieuw postje.

In plaats daarvan ging ik mijn favorietenlijstje maar af. Grote schrik! Net als de blaadjes van mijn boompje waren opeens een aantal favoriete loggers gevallen...

Herman, Yannah, Wodka-Lime, Mootje en zelfs mijn allerliefste eigen Verloren Zoon. Ze geven er allemaal de brui aan. Potstauzend, dat kan toch niet? Stoppen met loggen is fout hoor. Hier is niet voor niks het overdekte winkelcentrum voor uitgevonden. Dus hup, morgen allemaal naar de supermarkt en daarna een leuk verhaaltje hierover schrijven. Zijn jullie nou helemaal belazerd!

Vandaag was ik al vroeg op om allerlei telefoontjes te plegen. De warboel rondom het collectieve ontslag wordt steeds groter en het laatste woord is hier nog niet over gezegd. Maar verder kon ik deze dag zomaar besteden zoals ik wou.
Ik heb de fiets afgestoft, bandjes opgepompt en ben naar Leiden gefietst. Daar woont vriendin L. die ik veel te weinig zie. Zij is altijd op donderdag vrij en nu konden we zomaar de hele dag samen doorbrengen met zoontje Nick. Eerst hebben we koffie gedronken en daarna een flinke wandeling gemaakt in de Leidse Hout. Raar hoor om op een doordeweekse dag in het zonnetje op het terras te kunnen zitten met appeltaart en warme chocomel. 's-Middags heeft ze me ingewijd in het kaartspel Kolonisten van Catan. Ik ben een spelletjesfreak, maar gunde mezelf nooit de tijd om mij uitgebreid in dit spel te verdiepen. Nu had ik zomaar een hele middag om te kletsen en te spelen. En ik heb nog gewonnen ook!
Ik mag wel oppassen, voor ik het weet word ik nog zo'n luie sherrydrinkende, tennissende, bridgende huisvrouw.

Als ik over golfspelen ga loggen, wilt u me wel even tot de orde roepen hè?

Dus gisteren ben ik met opgeheven kop en woeste haardos naar Den Haag gescheurd. Het was mijn eer te na om te laten merken dat ik het eigenlijk zwaar kut vond. En terwijl ik rondliep temiddden van mijn collega's in die ruimte waar ik meer dan twee jaar heb gewerkt, leek het alsof ik er al niet meer hoorde. De blijvers keken me ietwat schichtig aan, alsof ze zich een beetje schaamden voor hun eigen blijdschap dat ze mochten blijven. Zij willen natuurlijk ook zo snel mogelijk de afgelopen klote periode afsluiten en daarom is de aanwezigheid van de weggesaneerde mensen niet gewenst.

En ikzelf wou natuurlijk ook geen scene maken, dat zou ook zinloos zijn geweest. Dus ik lachtte, maakte leuke grapjes, sprak anderen de moed in en voelde me een soort klienieklown. Maar wat kan je anders?

Mijn bureau is nu keurig opgeruimd, de blaffende hond-droppot ingepakt, alle frutsels en rotzooi van de desktop af, mail en belangrijke documenten in de prullenbak en de sleutels en parkeerpas ingeleverd. Een wuifje hier, een zoentje daar, en ik ging. Toedeledoki....

Eén paar Webmistress laarzen. Twee en een half jaar met veel plezier gedragen maar helaas kan de tent waarvoor ik werk niet meer op zo'n ruime voet leven.

Ik ga mijn baantje en mijn collega's heel erg missen...