Het is vandaag Halloween en het ontslagspook waart rond! Vandaag heb ik als webmistress een aantal onheilstijdingen op het intranet moeten zetten. Reorganisaties, sociale plannen, vestigingen die samengevoegd gaan worden en gedwongen ontslagen. Morgen worden de (zeventig) mensen die eruit moeten gebeld.

Ik houd mijn hart vast of ik mag blijven of vanaf volgende maand thuis zit. Dus duimt u even voor mij? En ook even voor mijn collega's?

Na de storm van gisteren is onze Duitse Pijp (Aristolochia) ganz abgestürtzt. Om de patiënt weer enigszins op te kalefateren hebben we vanavond hulp gezocht bij Google. Na de Toffe Plantensite en de Tuinkrant (Nur für Mitglieder, Scheisse!) kwamen we uit bij een site waar we ook al niet welkom waren, niet omdat we geen lid zijn, maar vanwege de keuze van onze browser! Heeft u deze link al eens gezien? Wij hebben ook onze principes maar is dit niet wat erg rigoureus?



Vooralsnog geeft die Moffenpijp van ons effe geen witte rook...

Dat was even schrikken gisteren.

Zat ik braaf mijn werk te doen, kwam ik opeens in het medewerkersbestand een bekende naam tegen. Een naam van een weblogger wiens log ik al enige maanden lees. Zou het echt waar zijn? En ja hoor, het is waar.

Vanmorgen hier op kantoor gearriveerd, bekijk ik mijn collega's met een hele andere blik, dat begrijpt u zeker wel. Zag ik nu goed dat de receptioniste een Pivot inlogscherm voor haar neus had? Lijkt die directeur niet verdacht veel op Boks? En die personeelsmanager met die motor, dat is toch Suffie niet? Ik weet het niet meer hoor, ben totally confused. Bij elke collega loop ik nu een bijpassend log te zoeken.

Mocht u ook voor dezelfde tent als ik werken, stuurt u dan die pasfoto op voor het intranet? Mag ik u interviewen voor de intranetrubriek "op de bank met"? En schrijft u een stukje voor het personeelsblaadje waarvan ik met ingang van heden de nieuwe hoofdredacteur ben. Alvast hartelijk dank!

Naar aanleiding van Madame Snot's lieve jeugdfoto ben ik ook eens in de oude foto's gedoken. Snotverjeppie komt tot de conclusie dat in essentie - en ondanks alles - 
zij nog precies hetzelfde is.

Ik ben het wel met Snotteke eens. Ik ben inmiddels wat jaartjes ouder, ook een beetje wijzer, maar de manier waarop ik rondkijk (en van mooie auto's houd) is eigenlijk nog steeds hetzelfde.

Wat vindt de lezer er nou van? Is deze kleine carin een beetje herkenbaar vanuit dit logje? Past ze bij het beeld wat u van mij mocht hebben, voorzover u dat al had.

En als u zelf in uw eigen jeugdfoto's bladert, herkent u dan ook nog steeds u zelf er in?.
Bent u eigenlijk ook niks veranderd ondanks al die verstreken jaren? Ik ben heel erg benieuwd.

Zonet zaten we opeens romantisch tegenover elkaar te koekeloeren bij het pikzwarte scherm (nee, niet Suffie's nieuwe omkat...) en het kaarsepitje van één geurkaarsje met de lucht van wilde freesia's (volgens de fabrikant dan..)

We hadden een aardlek! Onze buren hadden immers allemaal de knusse nachtlampjes en anti-inbraak-alarmlichtjes branden. Ook de Vinexdorp-verantwoorde-straatverlichting straalde nog. Alleen wij hier zaten te knipperen in het duister.

Bij het schimmige licht van een inderhaast opgeduikelde zaklamp hebben we een rondtocht gemaakt langs alle geaarde stopcontacten en alras bleek Truus (onze elektrische eierkoker met lief kipjes-design) de boosdoenster te zijn. We hadden ons al geruime tijd geleden verbaasd over het feit dat deze Makro-Truus het alweer bijna 4 jaar had volgehouden en haar necrologie lag bij wijze van spreken alvast klaar.

Voor het koken van perfecte eitjes zijn wij in Huize Webkast voorlopig weer aangewezen op een pannetje op 't vuur en een stopwatch. En nu maar verzinnen hoe de opvolgster van Truus moet gaan heten... (zolang ze maar niet door Philips gelegd is!)

En als de Webkast voor u enige tijd onbereikbaar was, weet u nu hoe dat kwam. Aan de uptime van ruim 70 dagen kwam abrupt een einde.

Is in deze tijden niet altijd aan te bevelen. Ik zou graag een heleboel willen vertellen over van alles wat ik zoal op mijn werk als webmistress bij een IT bedrijf meemaak, maar het lijkt me niet verstandig. Collega's en wellicht zelfs bazen lezen hier ook mee. Maar als ik nou zeg dat het een ware soap-opera is, zo af en toe, gelooft u mij vast ook wel.

De afgelopen week was nogal hectisch voor mijn gevoel. Hier een kleine sfeerimpressie om u weer op te hoogte te brengen van het webkast-wel-en-wee van de laatste week

Het begon maandag al met een bezoek aan de ARBO-arts. Na een bezoek aan de cardioloog, ben ik bezig met een reïntegratieprogramma om mijn werk weer te hervatten. Afgelopen week werkte ik elke dag van negen tot half drie en ik begrijp eigenlijk nog niet hoe ik vroeger moeiteloos van half negen tot half zeven met mijn werk bezig kon zijn. Het is zwaarder dan ik ingeschat had. Vooral om me weer vol concentratie op mijn bezigheden te storten kost inspanning.
Maandagavond hebben we de éénentachtigste verjaardag van oom Arie gevierd. Aan deze man kan ik wel een heel logboek wijden maar nu maar even niet. Dat houdt u nog tegoed.
Dinsdagmorgen vertrok ik al ijselijk vroeg naar Den Haag. Ons kantoor ligt vlak bij Paleis Noordeinde en alhoewel de straat zelf voor verkeer toegankelijk zou blijven, werd geadviseerd om i.v.m. de verwachte drukte vroeg te arriveren. Ik zat dan ook al om half acht achter mijn PC. In tegenstelling tot alle publicaties van de gemeente en de informatie op hun site bleek de politie de Parkstraat toch dichtgegooid te hebben. Veel van mijn collega's werden dus weer weggestuurd en keerden maar naar huis terug. Ook de kantinebaas kon met z'n karretje weer terug. Zo zaten we dus met maar 8 man in de kantine achter de broodjes van een snackbar uit de buurt. Uiteraard zijn we om tien uur ook nog naar de stoet wezen kijken. Een hele onwerkelijke belevenis zoals we daar in ons werkkloffie een beetje legitiem stonden te spijbelen van onze werkzaamheden. Ik moest onwillekeurig terugdenken aan de begrafenis van mijn eigen vader en hoe moeilijk dat al was zonder dat er ook nog eens tachtig camera's en duizenden nieuwsgierigen hun neus erin kwamen steken.

Behalve werken, eten en slapen heb ik me deze week ook nog beziggehouden met het halen van vers leesvoer bij de bibliotheek, kaasfonduen bij E., het laatste bezoek aan de acupuncturiste, cliniclown spelen bij een collega-logster met griep, files, het killen van Bugbear op schoonmoeder's PC, het voeren en uitgebreid beknuffelen van buurkat Remi, vakantiefoto's van twee jaar geleden in plakken en nadenken. Vooral dat laatste, nadenken. Daar kan een mens nooit genoeg tijd voor vrijmaken, toch?

En dus is het weekend..........

Ik zou hier nog veel meer en/of minder aan toe kunnen voegen. Maar weekend is en blijft het!

Dus:

Prettig weekend allemaal!

(Insgelijks Carin, toch?) 

Ondertussen staat in Huize Webkast het keukenplafonnetje weer stralend in de witte verf te blinken. Zie de Webkast kitchencam.

Hoi Marti,

je creëert wel een storm in een glas water zeg! Poehpoeh, wat een gedoe. Maar goed, ik zal je proberen naar eer en geweten te beantwoorden.

Nietsvermoedend start ik mijn PC op, na een welbestede dag van plafonnetje witten en een gezonde boswandeling, zit mijn mailbox vol over het postje hier. Ikzelf zou iemand inderdaad even op de hoogte stellen als ik hem of haar zou citeren op mijn log, maar goed, het is jouw keuze om dat niet te doen. Jammer dat ik het nu zo laat van anderen moest horen.

Luna's shoutbox is inderdaad openbaar dus als ik daar iets in zet, weet ik dat dat door de hele wereld gelezen wordt. Roddelen en achterbaks gedoe is dan toch niet van toepassing? En wat ik gezegd heb, daar sta ik in principe achter. Maar waar ik niet achter sta is de manier waarop dat door jou en anderen uitgelegd wordt.

Het was een conversatie in een shoutboxje, een vluchtig iets, waar je niet al te veel gewicht aan toe kan kennen. Jij maakte er op je log een postje van. Als ik dat gewild had, had ik dat ook zelf kunnen doen. En dan had ik e.e.a. wel wat anders geformuleerd. Dat is geen liegen of bedriegen, maar over een postje denk je nu eenmaal iets langer na dan over een snelle chat waarin je binnen enkele secondes iets neerzet.

Ooit maak ik wellicht nog wel een keer een postje over het lagere schoolplein dat weblogland naar mijn idee vaak is. Maar dan wel als het mij uitkomt, als ik daar zin in heb. Ik doe gewoon mijn eigen ding. Net als jij. Maar dat ik het hierover in een shoutbox bij een ander had, is dan toch niet gelijk roddelen?? En die ongeschreven regels waar ik het over had, die zijn niet voor niets ongeschreven. Net als normen en waarden. We kunnen er ons allemaal wel iets bij voorstellen, maar een sluitende definitie waar iedereen zich in kan vinden valt niet te geven.

Dat ik jou een verheven log noem, daar blijf ik ook bij. Maar daar is op zich niets verkeerd aan toch? Ik vind wel meer logs verheven. Dat betekent dat ze over het algemeen kwaliteit bieden. Dat je een tikje arrogant overkomt zo af en toe, mag ik toch ook gewoon vinden? Ik ken je niet en jij mij niet, dus zo'n oordeel is op bitter weinig gebaseerd.
Zoals Suffie op zijn log in een stukje schrijft : "Kijk eens naar de mensen om je heen en probeer eens te doorgronden hoe ze werkelijk in elkaar zitten. Probeer eens te kijken waarom die afkeer of antipathie bestaat en welke rol je daar zelf in speelt" 

Dezelfde Suffie schreef in zijn reactie echter ook : "Wat je op het net zet ben je kwijt, behoudens copyrighthoudend materiaal, emails en andere puur persoonlijke zaken. Net zoiets als een gesprek volgen op een feestje en er dan niet meer over mogen praten...Overigens heeft het stukje een zeer hoog "ik wil ook meedoen" gehalte.."

Inderdaad, wat jij volgde was eigenlijk een los gesprekje op een verjaardag. Borreltafelpraat. Niks meer of minder. Je mag er gerust over posten wat mij betreft, maar om er nu zulke zwaarwichtige gevolgtrekkingen over te doen? Die "ik wil ook mee doen gehalte"?? opmerking begrijp ik niet. Waaraan meedoen?  Aan de incrowd? Een goed log wordt vanzelf wel verheven, dus het enige wat ik kan doen is proberen hier kwaliteit te leveren. En dat is niet altijd makkelijk, dat zal je zelf ook wel weten.

Groeten van Carin

Hoe jong of oud je ook bent, volgens mij heeft iedereen wel onwillekeurig de gedachte "Later als ik groot ben, dan..."



Ik betrap mezelf er in ieder geval zeer regelmatig op. Ik heb al heel wat verschillende zaken ondernomen in het leven. Studies, banen, relaties, woonplaatsen, interesses. "Never a dull moment" lijkt mijn spreuk te zijn en na een aantal jaren krijg ik gewoon de kriebels, wat het dan ook wezen mag, ik heb het wel weer gezien..

Nu werk ik alweer ruim twee jaar als webmistress bij een IT bedrijf. Hardstikke leuke baan hoor, niks van te zeggen. Leuke slimme collega's, goeie cappucino, redelijke status, niet al te veel sleur, wel redelijk veel stress. Maar de zaken in ICT-land gaan niet bepaald florissant en het zou me niks verbazen als ook mijn baantje eens weggesaneerd gaat worden. Dus kijk ik om me heen voor iets totaal anders. Zoiets moet je natuurlijk voor zijn en daarom zit ik nu te denken over wat ik wil worden, later als ik groot ben!



Ik heb aan de volgende beroepen zitten denken:

* Strandtenthoudster van Nederland's eerste Weblogstrandtent. Altijd mooi weer, leuke mensen, lekkere drankjes, goeie muziek en in de winter ga ik er gewoon een internepcafé van maken of bij de Casaspider overwinteren.

* Brugwachter, wel in een part-time functie dan. Volop tijd om te lezen, brieven te schrijven, na te denken en al mijn vrienden langs te laten fietsen om bij te kletsen. Ik zie me zelf al zitten met een hondje in een mand, een pruttelend koffiezetapparaatje, een stapel dikke 'echte' romans en een laptopje stiekum in de hoek van mijn huisje. Maar de sleur ben ik waarschijnlijk al weer gauw zat.

* Postbode, dan hoef je namelijk nooit meer aan fitness of andere gezondheidsflauwekul te denken. Je fietst door weer en wind, garant voor een geweldige conditie en weerstand. Wellicht ligt maatje 36 dan weer in het verschiet. Geen stress of intellectuele kopzorgen. Maar schuift het ook iets?

* Spionne (zie ook dit postje) Glamour, gevaar, excentriciteit, mooie kerels, gokken, leuke nieuwe goodies, gadgets en gimmicks. Maar ook hele nachten op een tochtige straathoek een blaasontsteking oplopen, in gore vuilnisbakken moeten snuffelen...



Toch zijn dit allemaal nog niet de meest geweldige beroepen voor mij. Ik pieker me suf. Ik weet het niet meer. Daarom roep ik hierbij jullie help in. Geef me tips. Zet me op nieuwe sporen. Er moet toch iets helemaal geknipt voor mij zijn? Lees mijn archiefjes, vorm je een beeld en vertel me nu spontaan wat in je opkomt, zelfs al is dit iets akeligs, totaal niet vleiends als cipier in de Bijlmerbajes of politica voor de LPF, laat het me weten. Ik ben zo benieuwd.

De prins zijn dood wordt wellicht mijn brood! Ik kreeg vandaag een lumineuze ingeving toen ik vanmorgen in de file in de binnenstad van Den Haag stond. Ik zag op de route naar paleis Noordeinde honderden mannetjes schoffelen, met straatbezems vegen , steentjes rechtleggen en blaadjes blazen. Voor mij in de file stond een wagen van de VTM (Vlaamse TV..) en achter me stond een roestige Mercedes met een CD kenteken. Blijkbaar een ambassadeur van een Afrikaanse staat, gezien de enorme speelgoedleeuw op de hoedenplank en de kleurrijke sjaal ernaast. Op elke straathoek werden dranghekken uitgeladen en de bloemenkioskman op de Mauritskade die normaal zo sjagrijnig kijkt, grijnsde ditmaal van oor tot oor. Wat je al niet ziet in de ochtendspits, ongelooflijk gewoon, iedereen verdient aan die aankomende begrafenis.
Maar de komende dagen moet ik weer uren in die files gaan staan. Daar heb ik niet zo'n zin in. Dus heb ik nu het volgende in de aanbieding.

Te Huur Aangeboden tegen elk Waanzinnig Bod:

* Eén ideale werkplek met comfortabele bureaustoel, Internet PC, telefoon, laserprinter en scanner.
* Redelijke kantine aanwezig. (Vrijdag kroketten en volgende week dinsdag  erwtensoep!)
* Sympathieke, zeer aantrekkelijke receptioniste.
* Op steenworp afstand van de Chapelle Ardente (biedt perspectieven voor riooljournalisten) en 5 min. gaans van woonhuis WimLex en Maxima.
* Eigen parkeerplaats in parkeergarage aanwezig.

Voorwaarden: 

* Betaling van een fikse somma gelds.
* Het waarnemen van mijn werkzaamheden als webmaster (reflectanten dienen uitstekend werkzaamheden te kunnen veinzen).
* Ondersteunen van mijn sociale contacten op carrieregebied. Dit kan geschieden d.m.v. lovende opmerkingen over mijn persoon bij het  luxueuze koffiezetapparaat. Met name tegen alles dat een stropdas draagt dient men flink te slijmen.

Reflectanten kunnen reageren via het volgende e-mailadres:
 geengezeikcarinwordtrijkenzohebhebiklekkereenpaardagengoedbetaaldvrijATwebkast.nl
Acquisitie naar aanleiding van deze advertentie wordt niet op prijs gesteld.

"En hoe is de toestand  voor het paleis op de Dam momenteel, Margriet?"
"Het is hier eigenlijk niet drukker dan normaal; er zijn enkele passanten die een kaarsje aansteken of bloemen neerleggen, maar van grootscheeps rouwbetoon is vooralsnog geen sprake."

Ja kijk, daar word ik nu niet goed van. Ik vond Prins Claus geen slechte man hoor; ook geen bijzonder goede, maar van het hele Koninklijk Huis word ik überhaupt niet echt koud of warm. Ik blijf er gewoon nogal nuchter onder, that's all.

Maar dat het NOS Journaal nu ook al aan sfeer-ophitserij gaat lopen doen...
Het lijkt wel alsof iedere keer als er een beroemdheid overlijdt, we een overtreffende trap in publieke rouw moeten gaan betonen. Moet ik me nu van de NOS soms spoorslags naar de Dam of Huis ten Bosch gaan begeven? Moet Claus nog meer bloemen of kaarsjes dan Pim gaan krijgen? Op zich is daar wel wat voor te zeggen, want ik acht die man als persoonlijkheid wel iets hoger dan volksmenner Fortuijn. Maar dat hele gedoe van publiek rouwbetoon vind ik dus zo goedkoop en onwaardig. En dat het NOS Journaal nu ook al gaat lopen ophitsen om er een mediaspektakel van te maken vind ik pas echt erg.

Eigenlijk had ik hier vandaag een schattig lief dierendagpostje willen plaatsen. Een receptje uit het kookboek "Koken voor kritische katten". Echt waar, dit boekwerk bestaat. (ISBN nr: 90 274 1980 9, auteurs: Adriaan de Boer en Wouter Klootwijk) en is bij sommige antiquariaten nog sporadisch verkrijgbaar. Een echte aanrader voor elke kritische kat/consument. Ik had hier vandaag wel een leuk recept voor Foe Yong Hai voor baas en kat willen plaatsen bijvoorbeeld..

Maar Dierendag verliep hier een beetje anders dan gepland. Een stelletje wildebeesten heeft het vannacht in hun kop gehaald om te pogen mijn auto, mijn heilige koe, mijn lievelings-scheurbeest te gaan jatten. Als je Webkastcarin zegt, dan zeg je ook Webkastmobiel! Wij zijn net zo goed onafscheidelijk als mijn kattebeesten, mijn echtgenoot en ik. Dus u begrijpt, als 's-nachts om 01:30 het autoalarm afgaat, is er hier paniek in de tent!  Het zo diepgekoesterde snelle rode Webtkastscheurijzer, daar moet men wel met z'n graftakken vanaf blijven! Als ik ze had betrapt terwijl ze mijn lieveling hadden beroerd, dan was het beest in mij losgebroken! Dan was het pas echt dierendag geweest, maar dan ééntje á la Stephen King, met het beest carin in de lugubere hoofdrol !!!

De daders waren al gevlogen. Vanmorgen heb ik bij de Hermandad van Vinexdorp aangifte gedaan. Het bleek dat er nog geen half uur later een andere mobiel van een wijkbewoner is ontvreemd. Laten we maar hopen dat de onverlaten die dit geflikt hebben, de komende tijden niet in de buurt van carin haar klauwen en slagtandjes komen! Ik lust ze rauw. Grrrrrwwww.....

En voow vandaag weet ik het nog zonet niet. Het is volgens Leidse begwippen het gwootste feest van het jaaw: Dwie Oktobew. ~Koekewoe!!~ Dus zodaawlijk toch maaw die hutspot met klapstuk en de hawingen uit de vwiezew halen? Als een impowt semi Leidenaaw doet het wat huichelachtig aan om nou opeens aan dat wawe volksfeest mee te gaan doen.

Daar heb ik mezelf afgelopen zaterdag mooi ingeluisd. Ik zou hier wel eens even een paar postjes op verzoek gaan maken. Over dieren nog wel. Maar die suggesties hè. Kattekop, vissen, schorpioen, stier, leeuw en dan allerlei vage vogels. Veel spannends kan ik er niet van maken vrees ik. Maar goed, hier een poging dan.



Die kattekop, dat ben ikzelf natuurlijk. Mijn broer hield er vroeger vissen op na in een groot aquarium waarvan ik het lichteffect 's-avonds heel erg spannend vond. Er zaten van die rare kleine neontetra's tussen die wel onder stroom leken te staan. Ik ben getrouwd met een schorpioen en vind het verder hele enge dieren die ik nooit in het echt hoop te ontmoeten. Over stieren kon mijn vader prachtige verhalen vertellen waarin hij als een soort Pietje Bell de hoofdrol speelde. Clarence de Daktarileeuw zag ik enkele weken geleden nog in Blijdorp. (Zie ook hier...)



En dan die vogels nog. Tot voor twee jaar geleden kon ik die beesten niet horen. Soms erg makkelijk, trouwens. Zo hield mijn tante er een ouwe astmatische papegaai op na. Het arme beest had een piepende steunende ademhaling waar iedereen beroerd van werd. Ook had ze huisduifjes en parkieten. Het gekoer en getetter maakte iedereen de conversatie onmogelijk maar ik kon me met liplezen nog prima redden. "Zo hep ieder nadeel z'n voordeel", om met Cruijff te spreken.

Toen ik pas aan mijn gehoor geopereerd was, liep ik eens met mijn zus in het bos. Zij vertelde bij elke fluit of piep welk beest dat nu weer was. "Hier, een merel" of "boven op die tak, een roodborstje" Elke toon nam ik gretig in me op. Bij de volgende kwinkeleer-partij vroeg ik mijn zus welke vogel het nu weer betrof. Ze grijnsde maar zei niks. Pas enige tijd later vertelde ze me dat het vogelfluitje ditmaal een vent betrof die tegen een boom aan stond te zeiken.



Tja, wist ik veel dat zeiken af en toe zo'n melodieuze bezigheid kan zijn en dat mannen zulke muzikale fluitjes bezitten... Dat het vaak rare vogels zijn, daar was ik al wel van op de hoogte.