Ik heb er eigenlijk nog steeds geen genoeg van. Verslavend hoor, linkjes dumpen! En dan vooral die opvoedkundige, o zo wetenswaardige linkjes....

Mochten uw meest gulzige culinaire behoeften na mijn vorige postje nog niet geheel bevredigd zijn dan heb ik hier nog mijn geheime webkast-culinaire laadjes... Niet verder vertellen hoor...

Epicurious
Kannibaal
Het Leids Eetlog
Goldweb
@ries's kookpage
Mikel en Marianne
Culinaire Startpagina
Kokkie Blanda
BBC Food

Doe er de komende week uw voordeel mee zou ik zeggen.Verover de harten van uw geliefden met een exclusief origineel recept. Al is het maar uit de Allerhande of de Doe het zelf van de Dirx! Neem de tijd, soms maar een half uurtje en maak er nou iets leuks van! Voer elkaar dronken, overgiet elkaar met pure chocoladesaus, giet die Cointreau eens op onvermoede plekken, trek alle registers open, laat de fornuizen sizzelen, de magno's knetteren, de barbecue's spetteren, de ovens knisperen, de sudderpannen lispelen, de wok's spetteren en de wafelijzers tetteren.

Luna doet het, Suffie wil wat minder overweldigend Suffie zijn, Marti electriseert haarzelf met trilmasjiens, Casaspider volgt het Antilliaanse Nasi met Satédieet en de rest van Weblogland praat er ook volop over. Nu het blote lijvenseizoen weer bijna is afgelopen moeten we lekker logisch allemaal op dieet!

Carin gaat dit gebeuren slim aanpakken. A.s. zaterdag vertrekken deze dame en haar betere wederhelft zomaar spontaan naar Normandië voor een gezonde kuurreis. Wij gaan een week lang gezonde zeelucht snuiven en veel magere oestertjes, kreeft en mosselen eten. Af en toe een stukje Brie, Camembert, Livarot of Pont l-Eveque knagen voor de gezonde eiwitten. Een slokje of -tig heilzame rode wijn,  Cider of Calvados nuttigen tegen aderverkalking en cholesterolvorming. Dit wordt dus een volkomen verantwoord tripje, begrijpt u wel?

Kortom; Carin gaat een geweldige week tegemoet! Na terugkomst zal zij totaal herboren, minstens tien kilo lichter, vele gradaties gebruinder, talloze culinaire en andere ervaringen rijker hier weer aan u verschijnen... Stay tuned!

Van de week belde B. mij op.

Wij hebben in het verleden samen op de slechthorenden lagere school gezeten in Groningen. Zij knoopte mijn jas dicht op het schoolplein en veegde mijn neus af; ik was zo'n 4 jaar oud toen. Zij zat een paar klassen hoger en bemoederde mij een beetje. Uiteindelijk ben ik naar een gewone lagere school gegaan, naar het VWO en ben gaan studeren. B. heeft na de Slechthorenden Mavo de koksopleiding gedaan. We gingen ieder onze eigen weg en raakten elkaar kwijt.

Totdat ik op zekere dag een fax kreeg. "B. zoekt contact met je omdat ze op internet las dat je een Cochleair Implantaat hebt gekregen"  Vele faxen volgden en  telefoongesprekken met haar man. Zelf was B. net als ik, bijna geheel doof geworden en konden we niet met elkaar bellen. Ze twijfelde hevig of zij ook de stap zou wagen en was razend nieuwsgierig naar mijn ervaringen.

Uiteindelijk heeft B. zich ook laten opereren in Leiden. Een spannende tijd volgde. Zou zij, net als ik, in staat zijn om ook goed te revalideren? Zou zij ook weer datgene kunnen waar ze zo op hoopte? Haar man, haar zonen weer verstaan, bellen met haar familie en vrienden, weer van een feestje kunnen genieten. Ik heb haar vele malen moed in moeten spreken, maar hield zelf ook mijn hart vast. Wat als ik te veel beloofd zou hebben of het tegen zou gaan vallen?

Maar van de week belde B. dus op, zomaar, alsof het niets bijzonders was... En ik was stiekum reuze opgelucht!

Vier jaar geleden waren Carin en Erik in Narvik. Over Narvik valt veel te vermelden. Allereerst natuurlijk dat het in Noorwegen ligt, ruim 300 kilometer boven de poolcirkel, dat er geen moer te beleven is, behalve dan dat men op een zonnige dag met de "Fjellheisen" de 750 meter hoge berg kan bestijgen, dat er praktisch geen kroeg te vinden is om het WK voetbal te bekijken, dat het bier er goud kost en dat de beroemde poolreiziger Roald Amundsen er gewoond heeft.

Maar de natuur is er wonderschoon, de lucht zuiver, de vrouwen blond en als de zon er in de zomer schijnt dan doet ie dat dan ook gelijk 24 uur in een etmaal! En voor de toeristen heeft Narvik een gratis mega attractie uitgevonden: De Wegwijzer! Van de Lonely Planet, Rough Guide tot de ANWB familiegids. Iedereen die in Narvik komt gaat niet weg zonder een dergelijke foto!

Dit gegeven inspireert ons tot het volgende: Huize Webkast ligt in een afgrijselijk slaapdorp. Er is geen moer te beleven, er is praktisch geen kroeg te vinden, behalve bij Ons Cultureel Centrum (beroemd om de try-outs van Deelder...), het bier kost goud bij de plaatselijke cafetaria (Ons Hoekje) en slechts één bekende Hollandse voetbalcoach woont hier om de hoek.

Webkastdorp vindt u niet in de Rough Guide of andere gerenommeerde gidsen. Maar als het aan ons ligt komt daar binnenkort verandering in. In onze Vinextuin gaat ook getimmerd en gezaagd worden. Wij krijgen net als Narvik een beroemde wegwijzer waarvoor de Japanners en de Zuid-Koreanen in de rij zullen staan!

Dus als u met uw URL voor paal wilt staan, geef dat dan nu door (met geografische locatie graag i.v.m. kilometerbepaling!)

Zojuist zijn mijn nichtje 3kie en haar hunkie weer vertrokken. De zondvloed is vandaag losgebarsten en al hun plannen waren in het water gevallen. En wat doe je dan? Tante Carin bellen om op 'de koffie' te komen. De koffie hebben we, de familietraditie getrouw, al snel ingewisseld voor bier en een wijntje. Ik heb in het grijze verleden vaak op 3kie opgepast en ben gepast trots dat ik ook een klein steentje heb bijgedragen aan haar opvoeding.
Het lieve ding had alleen wel commentaar op tante Carin. In het weekend staat bijna nooit iets nieuws op dit logje. Ze vindt dat ik wel degelijk een uitermate spannend leven leid, want zij is er nu toch! Dus hierbij maak ik er maar even melding van. Mijn lieve nichtje 3ke, blond, slim, snel en knap was hier in Huize Webkast. (en Hunkie bewaakt haar goed in mijn Webkastcam.)

Gelakte nagels, geschoren oksels, in de juiste gradatie verwassen spijkerbroek, de heupriem, de sleutels om de nek (al valt hierover te twisten..), kissproof lipstick , Flowers van Kenzo maar boven alles de juiste schoenen...
Dus mocht u deze nog eens tegenkomen in maatje 37,5 mag u ze gelijk voor mij kopen; maakt niet uit wat het kost!

Nog even over die onstuimige affaire met de buurman... Het was prachtig, kort maar krachtig!

Helaas, de buurvrouw is weer terug uit Londen. Het is afgelopen met de vrijages op hun echtelijke bank. Ook het samen gezellig ontbijten in de achtertuin in het zonnetje is verleden tijd. De liefde blijft voortbestaan maar zal vanaf nu in de duistere steegjes en het flatportiek van hiernaast beoefend moeten worden...Een steelse aai, een verhulde knipoog, meer zit er voor ons voorlopig niet in.

Ach , mocht je besluiten om van huis en haard te wisselen en bij mij in te trekken, je bent welkom. Jij hoeft nooit alleen op de wereld te gaan.

Het afgelopen weekend heb ik Schindler's list van Thomas Keneally gelezen. Dit boek is de meeste mensen bekend van de verfilming van Steven Spielberg.
Zoals het wel vaker gaat bij bepaalde boeken laat de beklemmende sfeer mij niet meer los. Ik blijf erover piekeren...

Hoe kan het dat mensen, onder de druk van het tijdsgewricht, schijnbaar achteloos bepaalde keuzes maken. Hoe kan het dat een oppervlakkige bon-vivant als Schindler een rechtvaardige werd. Hoe kan het dat een eertijds nette burger als Amon Göth,  mensen vanuit zijn wc raampje doodschoot alsof  je een vlieg doodmept. Hoe langer ik erover nadenk, hoe minder ik ervan begrijp.

Erik zit in bad dus kan ik het nu wel gauw stiekum kwijt. U belooft wel dat u het niet verklapt hè? Dus niet slinks Erik gaan mailen, zogauw ik me hier weer omdraai....

Ik heb een onstuimige affaire met de buurman van twee huizen verderop. De buurvrouw is een paar dagen naar Londen en heeft mij gevraagd of ik een oogje in het zeil wil houden. Dat doe ik maar al te graag. 's-Morgens is Erik nog niet de straat uitgereden of ik stuif al naar het buurpand. Remi (zoals het donkerharige lekkere ding heet) en ik dansen dan een vurige tango, waarbij hij als een ware Astor Piazolla om mij heen draait. Na uitgebreid geminnekoos en een lekker ontbijt gaat hij helaas weer slapen; hij is dan ook de jongste niet meer.

's-Middags herhalen we dit ritueel nog een keertje. Ik zit dan om een uur of half zeven thuis weer uitgeteld op de bank. Als Erik thuiskomt en vraagt hoe mijn dag was zeg ik 'Niks bijzonders schat' (hij moest eens weten..) Remi is dan al weer vertrokken, het duistere nachtleven in. Maar morgenochtend om een uurtje of negen, ja dan...

Gisteren ben ik naar een acupuncturiste geweest. Ik vond dit een hele aparte ervaring. Het was voor het eerst dat een 'medisch persoon' in alle rust de tijd nam om uitgebreid mijn hele persoontje, lifestyle, levens- en ziektegeschiedenis onder de loep te nemen. Meer dan een uur lang moest ik de meest maffe vragen beantwoorden. Opmerkelijk vond ik dat ze mij het gevoel gaf dat ze me ook daadwerkelijk aankeek en doorgrondde. Niks ten kwade van de reguliere medische stand maar vaak voelde ik me toch dossier nmr. zus-en zoveel in plaats van Carin.

Ze bespeelde mijn polsen als ware het een pianoklavier en vertelde dat ze hier, behalve mijn polsslag nog veel meer informatie uit kon halen. Ook werd mijn tong uitgebreid geanalyseerd. Het schijnt dat ze uit de vorm, kleur, beadering en mate van vochtigheid van de tong veel nuttige informatie kan halen.

Ik heb al vanaf dat ik een baby was een lange geschiedenis van oor-, voorhoofd- en bijholteontstekingen. Zoveel antibiotica-kuren als ik al geslikt heb, dat wil je niet weten... Waarschijnlijk heeft antibiotica er ook voor gezorgd dat ik slechthorend werd. Penicilline werd in eerste instantie alleen voor militairen (in WOII) gebruikt en pas in de zestiger jaren kwam dit ook voor burgers op de markt. Voor artsen was dit natuurlijk een wondermiddel en ze maakten er dan ook in ruime mate gebruik van. Toen ik drie jaar was heb ik in het ziekenhuis gelegen met een chronische oor- en voorhoofdholteontsteking. Mogelijk heb ik toen een teveel aan antibiotica gehad en heeft dit mijn kleine hersencentrum aangetast, met doofheid als resultaat.

Volgens de acupuncturiste heeft al die antibiotica ervoor gezorgd dat ik nu bijna geen weerstand meer heb en een enorm tekort aan energie.
In eerste instantie kwam ik bij haar voor een stoppen met roken behandeling maar ze gaat proberen of ze me ook definitief van die sinusitus klachten af kan helpen en mijn weerstand kan vergroten. Als alles in balans is, is stoppen met roken ook veel makkelijker vol te houden.

Na dit lange intakegesprek heeft ze een aantal minuscule naaldjes geplaatst in mijn voet, knie, borstbeen, hand en aan weerszijden van mijn neus. De prikken voel je nauwelijks maar het gevoel dat ze opwekken is groot. Zo voelde mijn hele kaak aan alsof het een electrisch schokje had gekregen en verdoofd was. Ook kon ik mijn grote teen even niet meer bewegen. Na 5 minuten gingen de naaldjes er weer uit en voelde ik me uitermate moe en loom. Dit gevoel hield gisteren nog de hele dag en avond aan. Volgende week ga ik weer en dan zal ze de naaldjes langer laten zitten en meer activeren. Ik ben heel benieuwd hoe deze behandelingen gaan uitpakken.

Vandaag was geen Leuke Dingen Doen Dag. Dat u dat maar weet.

Sjaan, de hulp uit de Leidse Jordaan, had andere bezigheden zodat Carin zich weer eens over de edele kunst van het stofzuigen, w.c's boenen en vensterbanken soppen heeft gebogen. Verder heb ik me vandaag geamuseerd met ontelbare kriebelhoestpartijen. Geloof al die reclames van Fishermen of Autodrop niet. Drop helpt geen pest, geen mallemoer.. Stoppen met roken is gezond zeggen ze, maar de bijverschijnselen zijn van dien aard dat je er weer op los zou willen paffen.

Maar goed, morgenochtend ga ik weer Leuke Dingen Doen. Eerst naar een acupuncturist om te kijken hoe het bevalt om een menselijk speldenkussen te zijn. Daarna wellicht naar het tuincentrum om nuttige spullen als koeiemest en een voegenkrabber aan te schaffen.

Nu ik noodgedwongen thuis zit, heeft Erik het 'samen leuke dingen doen' her-uitgevonden. Vandaag heeft hij een vrije dag opgenomen. We zouden eerst naar de Floriade gaan. Dit onder het motto: Het is maar eens in de tien jaar. Als we nu niet gaan kunnen we over 10 jaar wel dood zijn, en dan zijn we nooit op de Floriade geweest... Maar toen we gisteravond de website bekeken van dit evenement besloten we dat dit toch wel zo ongelooflijk mutsig was dat we ook zonder deze ervaring prima verder kunnen.

Toch maar gekozen voor Diergaarde Blijdorp in Rotterdam. Dit blijft altijd leuk, hoe vaak je er ook al geweest bent. Ik werd vanmorgen dan ook al ongelooflijk vroeg wakker met het echte schoolreisjesgevoel. Om half elf vanmorgen waren we er al en we hebben de hele dag dieries gekeken, ijsjes gegeten en genoten van alles.

Nog meer foto's, en en en ...

Vorige week lag ik op dit tijdstip aan de hartbewaking. Het lijkt al weer een hele tijd geleden. De afgelopen week was er één die ik niet snel zal vergeten.

Vanmiddag zat ik in Katwijk del Playa samen met een collega logster te genieten van een grote sorbet bij een strandtent. Ik had een vakantiegevoel en genoot van het lekkere weertje en het leuke gezelschap. Toch raar dat ik normaal vandaag op mijn werk zou hebben gezeten. Maar het leven is nu niet meer helemaal normaal en het zal ook nog wel even duren voordat dat weer het geval is.

De Zondagsrust wordt in Huize Webkast bepaald niet geëerbiedigd... Vandaag heeft er in de bush-bush ten zuiden van onze vinexwoning een ware veldslag gewoed. Ooit hebben we eens een schattig lief Kiwi-paartje (M. en V.) aangeschaft bij een kweker in Boskoop. Ze kregen een knus beschut plekje tegen de zuidwest muur waar ze naar hartelust konden fokken. Wij zagen dat het goed was...

Het struikgewas sproot alle kanten op. Als we stil waren konden we de takken horen groeien. Ons terras raakte geheel overwoekerd en de buren klaagden dat ze hun woning slechts nog met een klewang konden betreden. In Huize Webkast moesten zelfs op een stralende zomerdag alle lampen aan, omdat de ramen geheel achter het gebladerte schuilgingen.

Dit hebben we vijf jaar lijdzaam aangezien. Het stel vertikte het echter om ons te belonen met bloemen, laat staan lekkere vruchten. Zouden het soms 2 boelerende homostruiken zijn geweest? Of wellicht een stel lesbiennes? Of was het toch een heterostel, dat geniepige plantaardige condoompjes gebruikte of bij de azalea's van de buren de pil aanschafte?

Vandaag waren we het zat! Normaal zijn we zeer Libertijns maar op Flora-gebied zijn we Roomscher dan de Paus. Als die kutplanten hun plicht verzaken gaan ze op de Brandstapel! Vanmiddag is het Kwaad met wortel en al verwijderd.

Misschien moeten wij het toch maar eens proberen met een Protestantse Duitse Druif? Onze Duitse Pijp doet het behalve over de schuur per slot van rekening zelfs IN onze schuur! (en dan is hij ook nog eens in z'n eentje...)

"Laat vijftig Nederlanders schipbreuk leiden op een onbewoond eiland, en je hebt binnen een week drie kerken, vier scholen en twee kranten. Nederland lijdt aan mening-itis"

Deze strofe komt uit het boek "Onder Hollanders, een Vlaming ontdekt Nederland" van Steven de Foer. Ik lees het momenteel en vermaak me er enorm mee. Alle clichés over Nederland worden besproken en bevatten vaak veel meer waarheid dan de schrijver van te voren kon vermoedden. Ik vind dit boek een schitterende spiegel en erg tekenend en amusant.

Maar tegelijkertijd zou een Nederlander volgens mij nooit en te nimmer een dergelijk boekje over Vlamingen kunnen schrijven. Ik mag graag aan intimi anekdotes vertellen over mijn grote vriend "Den Dirk" uit Antwerpen, die daar busschauffeur is op De Lijn. Een dag op stap met Den Dirk en zijn Martieneke staat garant voor de meest prachtige gebeurtenissen, uitspraken en verhalen. Maar zou ik die op schrift stellen dan lijkt het al gauw denigrerend bedoeld. Wellicht zijn hier meer lezers die een dergelijke ervaring hebben, en waar zit die overgevoeligheid wederzijds nu precies in?

Oooh, wat heb ik gisteren aangericht in mijn woede en verslaving? En waar gaat het nu eigenlijk om? Een klein geniepig rond gerold stokje met wat papier eromheen en wat stomme gehakte planteblaadjes erin.... Kostprijs is nadaa. Opbrengst voor Firma Niemeijer en 's Lands Schatkist enorm...

Hiervoor heb ik een 16 jarige relatie op het spel gezet, bijna een langdurige gevangenisstraf wegens ernstige misdrijven opgelopen en een acuut nieuw hartinfarct geriskeerd... Voor een hoop gebakken lucht, want meer is het niet..

Carin en Erik gaan nu na het eten maar eens dikgearmd een gezond avondwandelingetje maken. Langs de volkstuintjes en de hockeyvelden. In de tas wat worteltjes voor de paarden van de manege en misschien ook wel voor onszelf (als  substituut...)

Zojuist is Carin boos naar bed gegaan. Carin heeft al 4 dagen niet meer gerookt, maar smacht klaarblijkelijk naar een 'afscheidstrekje'. Erik doet zijn best om er ook mee te stoppen maar vanwege het gebrek aan een rechtstreekse aanleiding probeert hij het af te bouwen door eens in de 3 uur een half (derde) sigaretje te roken buiten het zicht van Carin. Deze laatste grijpt echter elk argument aan om kenbaar te maken hoe belangrijk het is om een 'laatste sigaretje' te roken... Het is mij tot nu toe nog niet gelukt om duidelijk te maken hoe definitief deze wens van Carin voor haar zou kunnen zijn. Ook is zij totaal ongevoelig voor het feit dat stoppen met roken voor mij, althans vanwege acute gezondheidsredenen, nog niet aan de orde is. Het feit dat ik mij hiervoor tot het uiterste inspan ontgaat haar eveneens...

Wens aub. met name mij sterkte toe. Het zal, vrees ik, met name van mij afhangen of Carin van het roken af zal komen. Ik beloof hierbij er alles aan te zullen doen om het Carin mogelijk te maken er een gezond leven op na te kunnen houden!

Dat zeggen ze dan. Nu zit er een boel tussen mijn oren; één schedelbol, 16 electroden,  roodgeverfd haar, verstofte onbenutte wiskunde-kennis, Hodie mihi Cras tibi, Je t'aime- moi non plus, (bijna) alle verkeersborden en regeltjes van het CBR, mit nach bei seit oben ohne..., herinneringen aan niet nader te noemen zoenen of meer... (censuur...)

Maar zitten die sigaretten ook tussen mijn oren? (of toch liever tussen mijn lippen) Of  (tussen ...censuur...) Hoe kijken de buren, voorzover ze nog wakker zijn, als ze Carin in de gordijnen zien hangen? Of zal ik eens een blokje om gaan rennen in mijn lieve Vinexwijk? Bushokje vernielen? Rotjes bij de buurman in de brievenbus? Buurtagent aanranden? Autobanden leksteken en briefjes van het tuinkabouterfront onder de ruitenwisser stoppen? Belletje trekken bij de burgemeester of die beroemde voetbalcoach die bij mij om de hoek woont?...

Carin is alle grenzen voorbij, compleet radeloos. Die vakkenvuller met puistjes die vakantiewerk bij de buurtsuup doet is zijn leven niet meer zeker. Pizzabezorgers op die lieve scootertjes; hoedt U voor het Beestin.  De Woensdageditie van het plaatselijke Sufferdje kan niet meer zonder kogelvrijvest of kuisheidsgordel bezorgd worden. Zeg niet dat u niet gewaarschuwd bent... In de VS kan men zich nog juridisch indekken door een consent te tekenen. Tegen de gevolgen van een losgeslagen rookjunkie in Nederland helpt God, noch Gebod, noch Moedertjelief !

Slachtoffers, graag...!

Vanavond worden de hele avond toepasselijke songtitels voor mij uitgezocht door Erik. Stayin' alive, Open up your heart, Let your heart be free, Queen of hearts en nog veel meer. Tips, alsmede bijbehorende mp3's zijn van harte welkom...

Mijn CFO L. was hier vanmiddag. Lekker weertje, dus we konden in de tuin zitten. Ik had een hele gezonde lunch gemaakt met bio-tomaatjes, basilicum en mozarella salade, vers brood, kipfilet, radijsjes en watermeloen toe. CFO L. had op zijn beurt een prachtige bos bloemen meegenomen. Het heeft toch wel iets, zo lekker buiten lunchen...



Ik hoop dat de komende maand nog vaak te doen. Zoals buuv al tegen mij zei: "Een geluk bij een ongeluk dat je dat infarct niet in december kreeg, maar lekker in augustus"



(PS, CFO L. staat vandaag ook even op m'n cam, en de bloemen ook..)

Dan heb ik hier nog een schaamteloze link voor u; oneerlijk gejat van Bob van www.mijnkopthee.nl Die slimmerik van Pivot ja, waardoor de kast zo ge-olied en soepeltjes de laadjes opent en sluit.

http://www.firmament.to/frameRender.pl?url=http://www.log.webkast.nl/index.html

Ziet u gelijk dat ik niet alleen maar over ziekenhuizen en stoppen met roken mekker, maar vol zit met de meest onverwachte linkjes.

Hare carin, hare carin, hare kannut, kannut, kannut.
Hare rookt niet, hare rookt niet, hare stoptnou, stoptnou, stoptnou...

and again, again and over again...

En als ik dit nou eens lang genoeg blijf reciteren, ga ik het zelf vast ook geloven.. Deze mantra hebben ze me overigens niet op de anti-rook-poli aangepraat hoor, dit is eigen "webkastwijsheid" Niet gebaseerd op een eeuwenoude filosofie, niet beproefd en niet zaligmakend. Maar wie weet helpt het. En anders steek ik nog een wierrookstokje op!

De taxi heeft me weer in huize Webkast afgeleverd. Ik zit nu achter een kopje koffie (zonder sigaretje erbij, dat wel!) alle e-mailtjes te lezen, e-cards te bekijken en te genieten van alle lieve reacties.

Het loggen, al was het maar via een kladblok met krabbeltjes erop, die Erik dan weer voor mij intikte, was voor mij heel erg belangrijk de afgelopen dagen. Wellicht erg exhibitionistisch allemaal, maar ook een enorm houvast. Ik ben er nog en zo gauw krijgen ze mij niet klein. Maar natuurlijk ben ik ook erg geschrokken en zal ik de komende tijd hard nodig hebben om alles weer een beetje op een rijtje te krijgen. Je zelfbeeld krijgt wel een knauw als je te midden van de bejaarden aan een monitor ligt en je compleet lens geprikt wordt, allerlei onderzoeken moet ondergaan etc..

De eerste dag dacht ik nog dat ik wel binnen twee dagen weer thuis en aan het werk zou zijn. Nu blijkt dat dat toch anders ligt. Ik heb een hartinfarct gehad. Er is wel degelijk schade aangericht aan het hart, ook al is het gelukkig nog licht en niet onherstelbaar. Er is mij vanmorgen een stapel aan folders meegegeven en een recept met een waslijst aan medicijnen die ik moet blijven slikken. Termen als beta-blokkers, cholesterolremmers, angina pectoris, nitrolingual-spray en de ergste van allemaal 'rustig aan doen' zullen de komende tijd wel deel van mijn leven zijn.

Van de cardioloog mag ik de hele maand augustus niet werken en ook verder niet te veel doen... Dus als er nog vrijwilligers zijn om de bush-bush die ooit tuin heette te komen temmen (sprak zij met een vuile grijns op haar gezicht) ?

En nu ga ik zo weer de deur uit, naar de anti-rook-polikliniek waar ik vanmiddag een afspraak heb, naar de apotheek om m'n junkievoorraad te scoren en naar de suup voor biologisch verantwoordde knabbels als radijsjes en worteltjes. En dan lekker lui op de bank met mijn twee verwarde katten, die ook een opbeurend woordje kunnen gebruiken.

Het hospitaalloggen is gelukkig voorbij, nu weer het echte lijflogwerk!

Zojuist weer bij Carin op bezoek geweest. Morgen mag Carin alweer naar huis!
De resultaten van de fietsproef hebben geen nieuwe onregelmatigheden aan het licht gebracht. Er moeten nog wel een aantal onderzoeken worden gedaan maar dat kan allemaal polyklinisch.

Vanaf morgen kan Carin daar zelf, vanuit haar eigen vertrouwde Webkast keuken over berichten. Van nitroglycerine, angina pectoris en hard fietsen...

"Klinkt leuker dan het is. Zojuist slechts gekleed in allemaal electrodes een tijdje op de hometrainer gezeten. Steeds harder en zwaarder trappen. Tussendoor wordt er steeds een hartfilm gemaakt en bloeddruk en polsslag gemeten. De uitslag krijg ik straks. Het leek niet slecht te gaan maar ik weet wel dat ik aan fietsen een bloedhekel heb. Wandelen prima, dansen nog beter, maar fietsen, never! Ik laat mijn sigaretten wel staan als het moet zolang ik me maar niet hoef te laten ombouwen tot zo'n tweewielige grijze duif. Bah!
Ik heb trouwens nu al 2½ etmaal niet gerookt en het valt me alleszins mee. Het is wel een onrustig gevoel, dat wel. Ik ijsbeer regeklmatig van klapdeur naar klapdeur maar alle verpleegkundigen zijn nog heel en ook heb ik nog niet met bloemenvazen gegooid, geen po-stoelen door de ruiten gesmeten of cardiologen met hun eigen spuiten in de kont geprikt. En dat terwijl de enige afleiding hier de Spits (zonder Ramon vandaag...) , een incompleet Scrabble spel en een legpuzzel van 2000 stukjes van een mutsig Duits dorp is. Ik heb dus nog nooit zoveel na kunnen denken als het afgelopen etmaal."

"Vanmiddag heeft de zaalarts mij verlost van alle draadjes en snoeren. Ik zit nog wel onder allerlei medicijnen maar het infuus is er ook uit en ik lig nu op Cardiologie i.p.v. Hartbewaking.
Ik mag voorzichtig van mijn bed af maar niet van de afdeling. IJsberen van klapdeur naar klapdeur dus. Bellen kan nog steeds niet omdat de enige telefoonaansluiting op de zaal door mijn buurman is bezet (aangevraagd...). Mobieltjes zijn hier uit den boze omdat de hartbewakingsapparatuur eens op hol mocht slaan.
Gedwongen rust dus, een stapel oude Privés uit 2001 versterken het isolement. Als de wachtlijst het toelaat mag ik morgen de fietstest gaan doen. Dan wordt er een hartfilmpje gemaakt onder belasting; afhankelijk van de uitslag daarvan wordt bekeken of ik naar huis mag of nog moet blijven.
Had trouwens nooit kunnen denken dat m'n armen er nog eens als die van een junk zouden uitzien.

Erik kwam vanavond met de laptop alle reacties laten zien. Lieve mensen, allemaal bedankt!"

"Wat is het bizar om opeens, binnen een paar minuten van een actieve yup tot een ziek oud vrouwtje gereduceerd te worden. Althans, zo voelt het wel. Vannacht heb ik dan ook niet al te best geslapen. De pijn kwam weer terug en de dosering nitroglycerine is opgevoerd. Ik voel me een pseudo Hamasstrijder met nu al 30 mg springstof in mijn aderen. Dit spul werkt bloedvatverwijdend. Nooit geweten...

Ook niet bevorderlijk voor de nachtrust was dat er om de paar uur bloed afgetapt wordt om te kijken of het aantal hart enzymen wijzigt. Ook is er gisteravond nog een echo gemaakt van mijn hart en longen maar doordat er een acuut spoedgeval binnenkwam is deze niet afgemaakt.

Na een ontbijt, een luxe die ik mezelf anders nooit gun kon ik mezelf wat gaan afsponzen. Van een douche is geen sprake zolang ik nog vol plakkers en electroden zit. De zaalarts kwam en vandaag mag ik nog niet weg. Met een beetje geluk ga ik van de hartbewaking af naar de cardiologie verpleegafdeling. Ik ben het alleen hier liggen alweer meer dan beu, geen internet, geen tv."

Vanavond na terugkeer uit het ziekenhuis het volgende bericht van Carin meegekregen:

"Vanmorgen op mijn werk kreeg ik het heel benauwd. Alsof er een knellende band om mijn borstkas zat: De pijn straalde door naar mijn armen. Het zweet brak mij uit en het hield maar niet op. "Foute boel", dacht ik bij mezelf en tegelijkertijd "Ach, het gaat wel weer over". Maar het ging niet over en na een uur heb ik toch maar de huisarts gebeld. Meteen komen, niet zelf autorijden! Een collega heeft me gebracht en de huisarts besloot al snel om mij naar het ziekenhuis door te sturen. Aan de monitor, bloedonderzoek, hartfilmpje, foto's... Het hele register werd opengetrokken. En nu lig ik dus op de Hartbewaking met een infuus met nitroglycerine in mijn arm, een bloeddrukmeter om mijn andere en op mijn borst, buik en benen plakkertjes met draden naar de hartbewakingsapparatuur.
Morgen hopen ze meer aan de weet te komen maar onkruid vergaat niet een logger geeft het niet zomaar op!!!"

Vanmorgen is Carin op haar werk onwel geworden en via haar huisarts direct doorverwezen naar de spoedeisende hulpverlening.
In het plaatselijke ziekenhuis ligt ze nu voor 24 uur op de afdeling Hartbewaking. Morgen volgen er uitgebreide onderzoeken en zal duidelijk worden of verdere opname vereist is.
Laten we met z'n allen hopen dat Carin zo snel mogelijk weer naar huis mag!

Onderstaande foto maakte ik vanmiddag om half vijf. Het is Carin's uitdrukkelijke wens om desnoods vanaf haar ziekbed verder te loggen.

Mijn moedertje is morgen jarig en wordt dan 85. Ik denk dat vele loglezertjes nu schrikken en bij zich zelf denken 'mijn god, hoe oud moet die Carin dan wel niet zijn'! Mijn moeder was 44 toen ik geboren werd. Ze dacht dat ze al in de overgang was en keek dan ook raar op toen ze opeens geen koffie meer lustte...

Op dat moment had ze al een compleet gezin met drie kinderen waarvan de jongste net in de puberteit kwam. Het moet voor haar niet makkelijk geweest zijn om dit aan anderen, en al helemaal aan haar eigen kinderen, te vertellen. Zeker voor mijn jongste broer die toen 12 jaar was zal dit best een schok geweest zijn. Het idee dat je eigen ouders; in kinderen’s ogen natuurlijk ook nog eens stokoud, het nog met elkaar doen...
Maar ik kwam er dus en mijn ouders hebben me gelukkig nooit het gevoel gegeven dat ik ongewenst was. Ik was een onverwacht cadeautje en ook mijn 2 broers en mijn oudste zus waren altijd gek met mij.

Zij zijn dan ook degenen die met het scrabblebord erbij mijn naam hebben verzonnen waar ik ze nog steeds erg dankbaar voor ben. Vooral met mijn zus, met wie ik amper in één huis heb gewoond, heb ik een speciale band. Zij ging op haar 17de al het huis uit om te gaan studeren en op mijn eerste verjaardag woonde ze op kamers in Groningen. Zij was enerzijds een tweede moeder en anderzijds een geliefde grote zus, waar ik alles mee kon en kan delen.

Mijn vader heeft met mij altijd een hele speciale band gehad. Toen de andere kinderen klein waren was hij volop bezig met studies en carrière. Toen ik naar de middelbare school ging naderde hij de VUT leeftijd. Wij hebben heel wat nachten samen zitten praten en ik heb er van geleerd dat de meeste vraagstukken van alle leeftijden / generaties zijn. Hij leeft al een aantal jaren niet meer en ik mis hem nog steeds. Een man als hij die zo onbevooroordeeld, intelligent, open en eerlijk was moet je met een lampje zoeken.

Mijn moedertje en ik hebben altijd een wat gecompliceerder band gehad. Zij heeft haar schuldgevoel naar mij toe waarschijnlijk nooit kunnen hanteren. Zij kon niet die leuke vlotte jonge moeder zijn die ze had willen zijn. Zolang ik mij kan herinneren had zij altijd allerlei kwalen. Ik kan me mijn moeder niet als de knappe jonge vrouw herinneren (die ze op oude foto's ooit is geweest) maar meer als een tobberig mens, dat vaak in het ziekenhuis lag.

Erger was dat ik ook geen ongecompliceerd kind bleek te zijn. Als baby kreeg ik een aantal levensbedreigende koortsstuipen (soort epileptische aanvallen) en al snel bleek dat ik ernstig slechthorend was geworden. Dat heeft het leven van het gezin ook terdege beïnvloed. Mijn vader zocht een andere baan in de buurt van een slechthorenden school, zodat wij moesten verhuizen van een klein Fries dorpje naar de 'grote stad'. Ik groeide ook nog eens op in een hele andere tijd, zat op mijn 14de in de kroeg met Herman Brood, was volop punker en deed van alles waarvan mijn ouders niet eens wisten dat het überhaupt bestond... Ik ben altijd mijn eigen weg gegaan en vaak was dat een weg die mijn ouders niet konden begrijpen.

Nu ik alweer heel wat jaren zelfstandig leef, blijkt dat de kloof tussen mijn moeder en mij steeds groter is geworden. Zij drijft steeds meer weg in het verleden en ik snel steeds meer voort in de toekomst. Mijn moeder weet niet wat computers zijn, wat het voor mij betekent dat ik door geïmplanteerde elektroden en een spraakprocessor eindelijk met een mobieltje kan bellen en dat ik nu van muziek kan genieten. Als ze mij vraagt wat ik nu eigenlijk overdag doe en ik haar vertel dat ik full-time voor een ICT bedrijf werk als webmaster, is het alsof we van twee verschillende planeten komen. Als ik haar laat zien dat ze teletekst ondertiteling op de TV kan krijgen (pagina 888 mam!) en haar dat met tekeningen en al op een briefje meegeef, zal ze me keer op keer opnieuw vragen hoe dat dan wel moet.

Maar goed, morgen is mijn moedertje dus jarig, 85 jaar maar liefst. Ik heb een hele grote doos bonbons gekocht. Lezen kan ze nog amper, een boek o.i.d. hoeft dus niet en verder hoeft ze ook niks meer; ze heeft alles immers al! En ik geef haar een paar dikke zoenen, een warme knuffel en een brok in mijn keel.

Om Carin's humeur op te krikken zijn de volgende ingrediënten zeer nuttig gebleken vandaag:

* Een paar nieuwe schoenen uit mijn favo-winkel in Den Haag tegen een uitverkoopprijs.
* Een lekker broodje tussen de middag bij Dungelmann (de absoluut beste broodjeszaak van Den Haag).
* Een Smirnoff Ice op een zonovergoten strandterras in Scheveningen.
* Daarna lekker met een open kap over de A4 scheuren zonder files.
* En tijdens het scheuren loeihard de CDspeler Herman Brood laten brullen.
* De wetenschap dat op vrijdag het weekend begint!

Ik heb het voor elkaar! Zoekt u eens in Google op "carin" En dan...

Weg dat stomme Car-navigatiesysteem, dat mij ervan heeft weerhouden om mijn eigen naam als domein te kunnen registreren! 
Die kunstenares uit San Francisco naar de tweede plaats.
Philips (VDO Dayton) op de derde plaats!

Die andere 170.998 Carin's heb ik nog niet eens allemaal bekeken...
Webkast Carin rules!!

Zocht u toevallig vandaag op Philips CDRW800 in Google? Dan deed het u zeker wel deugd dat u dit aankoopadvies van ons mocht ontvangen. Ik kan u nu melden dat we onze nieuwe CD-RW vandaag bij de Aldi hebben aangeschaft. Voor nog geen 100 Eurootjes een 40/28/48 apparaat, dat nu lekker staat te rippen, spelen en branden. Zie ook rechts, onder de WebKastCam.

En al die andere googelaars die mijn logje gevonden hebben via de zoekterm slipjes, gedragen of gedragen+slipjes kan ik melden dat deze bij mij gewoon de wasmachine ingaan. Er zijn zat andere dames die deze op het internet te koop aanbieden maar zo duur was de CD-RW gelukkig niet. Ook ben ik mijn huidige baan nog niet zo zat, dat ik vanaf nu op deze wijze mijn inkomen moet gaan verdienen.