Bofkont...!

In het kader van discutabele laadjes en discutabele personen (Puck wil dat zo graag worden) presenteren wij u met trots Sooty!

Puck, wellicht kan je aan deze cavia nog een voorbeeld nemen in jouw streven naar discutabiliteit.

Bleeeeghhh....

Alles plakt, ik voel me sloom en totaal ongeïnspireerd om ook maar iets te doen. Van een zonnige werklustige stemming is op het moment geen sprake.

Helaas wordt dat hier op de zaak minder gewaardeerd; na mijn vakantie ligt er natuurlijk een stapel werk die het liefst gisteren af moet zijn. Dat betekent dus zweten voor mij! En tot overmaat van ramp kreeg ik vanmorgen te horen dat de door mij aangevraagde werktijdverkorting naar 24 uur niet door kan gaan. Er heeft een collega ontslag genomen en zijn vacature wordt niet vervuld. Dat betekent dat ik er een hoop van zijn taken bij ga krijgen. Iets waar ik, op z'n zachtst gezegd, niet gelukkig mee ben.

Als schrale troost mag ik 36 i.p.v. 40 uur gaan werken. Maar dat vind ik nog veel te veel. Ik heb nu ruim 2 jaar non stop alleen maar gewerkt voor mijn gevoel. Ik wil echter ook nog heel veel andere dingen in het leven. Vrijwilligerswerk gaan doen bijvoorbeeld, weer gaan beeldhouwen, kijken of ik toch met mijn eigen bedrijfje verder wil gaan, genieten van goede boeken, de tuin van ongetemde bushbush terug brengen naar een prettige plek om te verblijven en ga zo maar door.

Tomeloos veel plannen en veel te weinig tijd...

Weer achter m'n PC

Veel geleerd deze week...

De gele weggetjes op de Michelinkaart zijn het leukste, maar de witte zijn nog leuker.
Als u voor een Apéritif wordt uitgenodigd door Marie-Josée en Jean-Charles, denk dan niet dat u erna nog rijst met prut hoeft klaar te maken. Het heet niet voor niets een Apéritif Dinatoire...
Franse koeien hebben echt sensuele wimpers en dat zonder Maybelline mascara uit de hypermarché.
Franse bardames dragen te kleine BH's en zijn daardoor niet sensueel.
Franse wijn uit tankjes van 5 liter is prima drinkbaar; weliswaar niet lang houdbaar maar dat maakt niet uit! Van Bob's hebben ze er niet gehoord, wel van Bert's...
Franse mannen hebben weinig weg van Latin Lovers, maar des te meer van dikbuikige sukkels uit de Louis de Funès films.
Franse zwaluwen maken een ongelooflijke klereherrie.
Franse hotelletjes van www.logisdefrance.com zijn een aanrader. Formule 1 en vergelijkbare keten hotels dienen gemeden te worden!
Franse kastelen aan de Loire zijn zwaar overschat, maar de Coca-Cola automaten met een Franse Lelie print erop doen het leuk op de foto.

Frans weer komt gelukkig niet alleen in Frankrijk voor; vandaar dat ik nu weer de tuinstoel in duik, om op z'n Frans van een Digestif te gaan genieten... Morgen weer een postje, of niet, c'est la Vie!

So long, farewell..

Lieve lezertjes,

Een week is voorbij, straks zal ik u weer overdragen aan de goede zorgen van Carin en Erik. Betere zorgen dan die van mij, vrees ik; ik heb u schandelijk verwaarloosd. Opbrengst van deze week: slechts vier stukjes, waarvan één een welkomstwoord, en één een afscheid. Ik zal mijn leven beteren, en mocht er ooit nog een moment van onbedachtzaamheid komen, waarin iemand mij vraagt te gastloggen, dan hoop ik dat ik het er beter vanaf breng.
Ik heb het voor elkaar gekregen de kijkcijfers binnen een week te doen halveren; waarvoor mijn oprechte excuses aan Carin en Erik.

Het was een rare week; misschien wel de raarste, fijnste en tegelijk naarste week die ik ooit heb gehad. Dat lag niet aan u hoor, dat was allemaal zo'n beetje achter de schermen. Maar het hier loggen droeg in elk geval bij aan het 'rare'.
Het voelde heus een beetje als op iemands huis passen; met spullen die je niet kent, buren die je niet kent. De trap kraakt anders, je loopt sowieso een beetje op je tenen, omdat je niet weet waar wat staat, of wie je wanneer tegenkomt.

Vreemd, maar leuk. En het heeft me in elk geval twee werkelijk snoe-zi-ge geknoopte armbandjes opgeleverd..

Lezers: bedankt voor deze week en uw aandacht; en wellicht tot ziens.
Carin en Erik: welkom thuis!

Kleur bekennen

Ik moet mij schamen. Ik ben aangesteld als gastlogger; ik heb de verantwoordelijkheid u enigszins te onderhouden en toch in elk geval met zekere regelmaat een stukje hier te droppen, maar ik bak er niets van.
Ik heb twee excuses. Het eerste is dat ik de laatste dagen natuurlijk stad en land ben afgelopen (is dat echt een uitdrukking? Het klinkt me ineens zo vreemd in de ogen..), op zoek naar Mijn Project. Met mijn rugzakje om ben ik gaan lopen; ik heb in stoffige treinen gezeten, ben in de ghetto's van Europa geweest; nu ja, hoop spanning, sensatie en romantiek. Ik zou een schitterende roman kunnen schrijven, ware het niet dat ik al dagen wat wankel op de beentjes sta; wat dan ook gelijk het tweede excuus is voor mijn geringe updatefrequentie.
In arremoede heb ik nu maar mijn eigen ironie serieus genomen, en ben aan het armbandjes-knopen geslagen.

Nummer één ging goed. Nummer één ging met een snelheid en virtuositeit waarvan ik zelf versteld stond; hoewel ik ongeveer wel kan gokken naar de oorzaak van deze nijverheid.
Om een uurtje of vier begon ik te knopen, voor het eerst in jaren, en om vijf over zes stond ik hijgend en piepend, jasloos en op mijn slippers voor de brievenbus om het ding te posten. Zonder postzegel want die had ik niet meer; maar de PTT lijkt daar sinds zijn omkat naar TPG niet zo om te malen. (tipje voor de mensen thuis..).
Ik laat het aan ontvanger over om eventueel een scan van dit wondertje van creativiteit te droppen.

Maar nummer twee, da's een heel ander verhaal.
Hoewel, och nee; ik moet niet onnodig klagen. Afgezien van wat kleine foutjes, en het feit dat de kleurencombinatie me hoofdpijn bezorgt, gaat het knopen best. Het was het voorbereidende werk waar het een beetje fout ging.

Zes kleuren had ik; en van zes kleuren had ik elk een meter draad nodig.
Nou komt dat borduurgaren in bundeltjes, of windsels, of trosjes of bosjes of hoe je het ook noemen wilt. U kunt zich hoop ik een voorstelling maken; ik ben te lui om nu een plaatje te gaan Googlen.
Om de bosjes zitten wikkels; en die wikkels voorkomen dat het garen daar gaat waar het niet komen mag; maar ook dat jij het daar krijgt waar je het hebben wilt. Dus die wikkels moesten eraf.
Ik ben heel handig. Ik ben heel nadenkend. Ik ben vooral een uitstekend vooruitdenker. Dus ik kwam op het briljante idee om, alvorens de wikkels te verwijderen, eerst te kijken of ze de kleur wel duidelijk aangaven zodat ik straks nog het goede wikkeltje bij het goede bosje plaatsen kon.
Ik keek en las 'ecru', dus dat zat goed. En blijmoedig stroopte ik zonder verder kijken van alle zes bosjes de wikkeltjes af.
Garen netjes afgemeten, alles bij elkaar gelegd, klaar om de wikkeltjes weer om te doen. Waarna bleek dat alleen ecru ecru heette, maar de overige wikkels een nummer dragen.

En daar zit ik nu; met vijf wikkels getiteld 943, 956, 333, 972 en 517. Zonder duidelijkheid over de bijpassende kleuren geen kans op nabestellen.
Heeft er iemand enig idee van de respectievelijke nummers van de kleuren groenig, paarsig, rozig, gelig en blauwig..?

Puck, the sequel

Het is nog best moeilijk, dat gastloggen. In elk geval wel als je het naast je eigen log doet; het is lastig om te bedenken waarover je moet schrijven.
Ik besef ineens ook dat zo'n log iets heeft van een vervolgverhaal; dat ik niet ineens maar hier kan schrijven zoals, en waarover, ik dat op mijn eigen site doe. Het enige wat ik kan doen, is dat ik hier een soort mini-vervolgverhaal maak.

Nou had Carin mij carte blanche gegeven. Ik had geheel de vrije hand gekregen; alle artistieke vrijheid. Ha, dat moeten we hebben, dacht ik.
Tot ze een mailtje later ineens met mitsen en maren kwam. Ik mocht het niet over nagellak hebben. Daar gingen mijn snode plannen.
Ik was namelijk net van plan mij in deze week om te toveren van meisje-meisje naar femme fatale, en daar horen lange rode nagels bij. Ik had een schema opgesteld; een plan van aanpak, met per dag werkpunten, en aan het eind van elke dag een korte evaluatie. En bij wijze van steun en stok-achter-de-deur had ik mijn vorderingen hier dan willen beschrijven.

Niet dus. Ik mag geen nagellak loggen. En ik vrees dat die nagellak eigenlijk stond voor al wat daar bij hoort: de lipstick, rouge, eyeliner, oogschaduw-in-duizend-kleurtjes; de naaldhakken, de korte rokjes, strakke truitjes met decolleté; het zogenaamde 'kittige kapsel' - kortom: alles wat in mijn stappenplan beschreven stond.
Plan van de baan, want zonder logboek wordt het niets.

Dan moest ik iets anders verzinnen. Iets vergelijkbaars: een project voor een week.
Ik kon het begin maken met afkicken van een verslaving. De eerste dagen van cold turkey heb je een buddy nodig, en absoluut een uitlaatklep voor al je frustraties. De wanhoop, de woede, het verdriet en de pijn. Het verlangen, de strijd van het verzetten tegen - ja dat zou prachtig drama worden. Ik zag het al helemaal voor me. Punt is alleen dat ik geen verslavingen heb, of nu ja eentje dan, maar van hem wil ik helemaal niet af..

Ik heb nog een optie. Ik zou alsnog een verslaving kunnen beginnen. Dan heb ik pakweg twee dagen voor het opbouwen, één dag voor het hoogtepunt en het werkelijk genieten, en dan nog drie dagen om weer af te bouwen. Ik zou kunnen gaan roken, bijvoorbeeld, maar daar zitten wat haken en ogen aan. Ten eerste kost dat veels te veel geld; ten tweede weet ik enige mensen in mijn omgeving die het niet echt zouden waarderen en ten derde ben ik ervan overtuigd dat ik, zelfs na drie dagen, niet meer zou kunnen stoppen en dan heb ik pas echt een probleem, zowel financieel als sociaal.
Nog steeds geen project dus.

Maar ik ben hoopvol; ik geef de moed niet op, ik blijf brainstormen. Voordeel is dat de dagen voortschrijden en het project steeds kleiner mag worden. Tot we een week verder zijn, en ik alleen nog maar een eendagsprojectje kan beginnen. En dan ga ik armbandjes knopen, denk ik; ik heb nog tassen vol borduurgaren in de kast liggen.

U hoort nog van me.

Kijk...

"Kijk nu dan allemaal knopjes" - aldus sprak Zoë, de enige gastlogger die ik ooit heb gehad.

Ik wou het zelf haast zeggen, toen ik daarnet Carins Pivot openklikte.
Blik vol verwachting, spannend.. tromgeroffel.. adem in.... Oh! Kijk nu dan allemaal knopjes!
Wat eigenlijk onzin is. Ik draai zelf namelijk dezelfde versie van Pivot en als iets bekend is, is het wel het aanzicht van de knopjes. Maar toch hè, het voelt anders, heus..

Maar hier ben ik dan dus. Puck is de naam.
Mijn hoogmoedswaanzin doet me graag geloven dat u mij allen allang kent en leest; mijn realiteitsbesef zegt me anders. Dus ik zal mij even voorstellen: ik ben Puck, ik heb ook een log, dat kunt u - hoeft niet hoor - hier vinden. En ik zal proberen u de komende week tijdens Carins afwezigheid een beetje te vermaken.

Mocht u nou zeggen: dat willen wij heel anders; dat willen wij in dichtvorm, of korter dan dit stukje; in een hardroze letterje of het liefst überhaupt niet: roept u maar. Ik zal uw kritieken, vragen en suggesties uitgebreid in overweging nemen en beoordelen; dan zal ik hete tranen plengen om mijn tekortkomingen en misschien zal ik uw opmerkingen dan ook nog ter harte nemen.

In de startblokken...

To do list bijna afgewerkt, nog een paar klusjes en dan zijn we er helemaal klaar voor. 3ke past op ons huis en de katten en Puck past op de Webkast.

Stuk voor stuk 2 geweldige meiden! (letterlijk en figuurlijk)

Oppas

Wij gaan ons in een zelfgekozen isolement storten. Geen internet, telefoon, TV. Alleen een klein wereldradiootje en een mobiel die misschien héél af en toe aan gaat. De krant die in Champ St Père verkrijgbaar is, is alleen een plaatselijk sufferdje, dus als in Nederland de dijken doorbreken zullen wij dat niet mogen vernemen.

Maar de Webkast draait gewoon door. Wij hebben een prominente gastlogger gevonden, die hier en daar aan de laadjes gaat trekken.

En dan nu het echte werk...

Laatste minuutjes op de zaak. Out of Office assistent ingesteld, laatste mededelingen op het intranet gezet, foto's van collega's die nu aan de wandel zijn in Nijmegen met bloedstollend verslag erbij gepost, bureau opgeruimd,  zorg voor plant overgedragen, asbak geleegd, mailbox opgeschoond.

Ik kan nu gaan denken aan het echte werk. Wat nemen we mee, wat moet ik nog snel gaan shoppen, de kattebak en de koelkast schoonmaken, de batterijen voor de camera opladen, CD's uitzoeken en de droptrommel in de auto bijvullen. Vanavond nog een hectisch avondje en dan morgenvroeg op pad. Een luie lange week in de bushbush in Frankrijk. Nu alleen nog hier de PC afsluiten, licht uit en de deur van het kantoor op slot. I'm gone...

The continuing story... (belastingformulier - The End!)

Einde van de film. Het was een 'gezellig' huiselijk drama. Maar we zijn nog steeds bij elkaar! Het drama is natuurlijk wel geëindigd met een cliffhanger... Hoe de aangifte door de inspecteur beoordeeld wordt moeten we nog afwachten. Laatste scène: het dichtplakken van de envelop met daarin de diskette.

Ja, u leest het goed! De belastingopgave kan nl. op 2 manieren worden verzonden: per modem of per diskette. Een modem? Vroeger hadden wij er inderdaad één. Van Internet hebben ze bij de Belastingdienst nog nooit gehoord. Hoezo "Leuker kunnen we het niet maken, wél makkelijker...". Gelukkig beschikken wij nog over een wat oudere PC met een floppy-drive!

The continuing story... (belastingformulier deel 2)

Vannacht hopen wij Box 1 af te kunnen ronden. Box 2 kunnen wij gevoeglijk overslaan; wij hebben geen "Aanmerkelijk Belang". Hooguit bij de slijterij of de sigarenboer (voor zover dat niet andersom is...). Hopenlijk kunnen wij een begin maken met Box 3, voor ons de moeilijkste. "Bezittingen en Schulden" Zouden we de spaarzegeltjes van de suup en de antieke aandelen in de Tsaristische Spoorwegen ook aan moeten geven?

Wij hebben vooralsnog goede vooruitzichten dat onze vakantie a.s. vrijdag normaal doorgang kan vinden, mede dankzij uw medeleven!

Ssssst!

Hier wordt belastingaangifte gedaan...

verwacht genoegen

Eén van de allereerste logjes die ik ben gaan volgen, ruim een jaar geleden is die van Puck. Haar log roert me, intrigeert me en houdt me soms stevig bezig. Ze kan kleine originele observaties plaatsen, die me aan het nadenken zetten. Soms kan ik er ook vreselijk om lachen. Een andere keer maakt het me bezorgd of ontroert ze me. In ieder geval boeit haar log me altijd, zelfs al is hij geheel wit, en behoort het lezen ervan tot het vaste dagelijkse ritueel.



Vanmiddag heb ik die mooie blauwe ogen mogen zien en een paar uur met haar gekletst. Het voelde voor mij vertrouwd, gezellig en de moeite waard. En die Roze Kronan is super Puck! En, echt waar, ik heb niks geroken of gezien hoor. Volgens mij waren zelfs je plintjes kraakhelder!

Komm Gib Mir Deine Hand

Afgrijselijk fout... En daardoor ook weer vreselijk leuk... Midden in de late nacht, of in de vroege ochtend, al naar gelang uw perceptie, het nummer van De Beatles draaien. Niet echt draaien natuurlijk, in de CD-speler douwen... 

En dan ook nog eens in de obscure Duitse versie, zoals ooit gespeeld door de beginnende Kevertjes in een kelder in het platgebrande Hamburg. En dan ook nog eens meebrullen. En dankbaar zijn voor de goed-geisoleerde muren... We zijn gek (geworden of gebleven) in Huize Webkast....

PS MP3 op 'weloverwogen gefundamenteerd verzoek' verkrijgbaar!

Interactieve Webkast

Primeur!

Vanavond en vannacht biedt dit log u een online Teletekst Service! Geen ICQ of MSN komt hier de drempel over, maar de onvervalste Webkast biedt u online de hotste informatie. Wilt u een bepaalde pagina zien, toets dan carin@webkast.nl Als u geluk heeft werkt het ook nog.... Uitzendschema is vooralsnog onbekend. In ieder geval tot we (het) zat zijn.

Heeft u het gemerkt? (3)

De webserver was weer even down. Dit was noodzakelijk om onze verbouwing te voltooien. Webkast draait nu ook op Pivot 0.10. De conversie is voltooid. Mocht iemand nog rare dingen op dit log (afgezien van de inhoud dan hè constateren, meldt het dan.

Bob, bedankt. Tijd voor een borrel!

tsakbeW

Klik op het plaatje voor de link. Via Gaby

bem·ba·´de·ren (ov.ww.)

Barbarismen zijn vreemde woorden, of aan een vreemde taal ontleende uitdrukkingen, die strijdig schijnen te zijn met het Nederlandse taaleigen. Barbarismen worden dan ook niet opgenomen in de Grote Van Dale.

Het woord bembaderen is naar mijn idee een keurig nieuw woord dat het wel degelijk verdiend om in de volgende editie een plaatsje te krijgen.
Dit woord werd voor het eerst gebezigd door Gaby407 in een comment op een postje bij Spockspot.
Zoals ik door mijn doofheid wel eens nieuwe taalkundige begrippen (door misverstaan) in het leven heb geroepen, blijkt hier dat woordblindheid ook onbedoeld tot grootse creatieve uitingen kan leiden. Een handicap biedt dus naast vele nadelen ook wel degelijk voordelen.

Al snel ging dit kersverse begrip een eigen leven leiden. Heer Suffie pikte, taalgevoelig als immer, al snel dit begrip op en nu duikt het her en der in logland op.

bem·ba·´de·ren (ov.ww.)

1 vanuit een bemmenwerper bemba's werpen op

2 bemmen of andere projectielen afvuren op vrouwelijke logsters => belogen

3 (met 'tot') iem. onverwacht op een hoge post of tot een hoog ambt benoemen

4 geslachtsgemeenschap hebben => copuleren, neuken, de liefde bedrijven, het doen, een punt zetten, van bil gaan, een nummertje maken, naar bed gaan, de koffer induiken, gemeenschap hebben

PS. Overigens wil ik hierbij, wellicht ten overvloede, de kanttekening maken dat er noch door heer Suffie, noch door mij wederzijds gebembardeerd is; in geen van de vier betekenissen van het woord!!! Moge het u duidelijk zijn.

verbouwing

Wie mocht denken dat het in Huize Webkast de laatste tijd maar een ingeslapen boel is vergist zich. Hier wordt juist achter de kastdeurtjes stevig getimmerd en gezaagd. Het betreft wel een interne verbouwing dus verwacht geen grootse omkast binnenkort. Meer nieuws over de housewarmingparty na voltooing volgt binnenkort.

Ook aan de linkjespagina is weer geverfd, gelakt en gevernist. Casaspider, Charlotte en Vanzo zijn toegevoegd. Binnenkort volgen nog veel meer toevoegingen. Mocht u ook nog een goede toevoeging hebben, de commentbox is er voor.

We zijn hier nog niet helemaal uit de stofwolken en de verfspatten...

Gebarentaal

Gebarentaal heb ik nooit geleerd, behalve dan wat essentiële gebaartjes, die zo goed van pas komen in het verkeer.. Maar voor dit gebaar wil ik wel graag samen met mijn baas op cursus.
(Klik op de pic voor de link.)

 Via Juul

Maanisch

Luna schijnt volop!

Coverstory

Ik sloeg net een vlieg dood...

als je een cam hebt (2)

betekent dat dan:
-  dat je er altijd fris en vrolijk moet uitzien?
- een sexy shirtje moet dragen?
- geen fles rode wijn meer achter over kan slaan?
- niet meer in je neus kan pulken?
- dat je een facelift moet?
- of je onderkinnen met melkzuur moet laten wegspuiten?

als je een cam hebt...

dan ben je toch nog geen camgirl toch?? (vroeg zij hoopvol...)

Speeltjes

Speeltjes zijn toch zo leuk. Wat voor speeltjes mag u zelf invullen. Golfsticks, ministeck, tarzans, catan, sportauto's of bladblazers. Bijna elke volwassene heeft wel een privé speeltje. Op zondagmorgen schijnen sommige topmanagers op de heide verkleed in een ridderpakje rond te dartelen. (andere daartegen in Yab Yum in een matrozenpakje..) Iedereen zijn of haar wils. Wie zal ik zijn om daar een oordeel over te vellen?

Hier in Huize Webkast is nu ook een infantiel speeltje in gebruik genomen. De Webkast Kitchen Cam. Dus heeft u hierover een oordeel klaar? Ga vooral uw gang! Wij spelen nog wel even door.

Geen blanco beginpagina meer..

In Huize Webkast was tot nu toe de favoriete beginpagina blanco ('about blank').
Maar dat gedoe met steeds die Favorieten instellen en eeuwig zoeken in Google schoot ook niet op. Daarom is de laatste dagen stevig getimmerd aan de Webkast linkpagina. Eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat Puck en Tonie mij hiertoe hebben geïnspireerd.

Wellicht kunt u hier ook uw voordeel mee doen. De voormalige linklijst heb ik vervangen. Mocht u het niet eens zijn met uw (al of niet-) vermelding op deze pagina, laat mij dit dan vooral weten.

Internet down, soit...

Maar dat wij zo onze beide wekkers opnieuw moeten programmeren zuigt natuurlijk enorm! En dan zijn het nog niet eens Philipswekkers...!

Heeft u het gemerkt? (2)

Niet aan te bevelen als u zelf uw webserver draait; uw wasmachine én uw wasdroger tegelijkertijd aanzetten op dezelfde elektriciteitsgroep als waarop uw servers draaien. Gevolg: onze Internetlink is down.

Zou het weer aan de proxy liggen? Proxy uitgeschakeld. Internetlink nog steeds down. Dan maar eens 'boven' kijken. Licht aan. Verrek, licht doet 't niet. Shit, de stop is zeker doorgeslagen. Inderdaad.... Krijgen we nu eindelijk onze 'powerfail' test. Gelukkig hebben wij in Huize Webkast reservestoppen!

Herfst hier, zomer daar!

Toch gek. Hier stormt het, de katten hebben hun warme wintermanden weer opgezocht, wij onze truien, we eten maar weer stamppot en de barbecue verroest in de schuur.

Daar, boven de poolcirkel in Noorwegen, bij de Spar in Tromsø, schijnt nu (om 12 uur 's-nachts) een lekker zonnetje.

Zo was het er ook toen ik daar vier jaar geleden boodschappen deed. Alleen was die webcam er toen nog niet...

woordjes nazeggen

Heeft u wel eens éénlettergrepige woordjes moeten nazeggen? Ellenlange lijsten woordjes... Pop, bal, meeuw, goud, gans, ham, lief, room en ga zo maar door.. En dat dan 2 uur lang? In een geluidsdichte kabine op een stoeltje voor een luidspreker, met een student-assistent ernaast die precies turft hoeveel klinkers en medeklinkers u goed heeft.

Dat heeft u vast nog nooit gedaan. Het is een saaie maar ook zeer inspannende bezigheid, dat kan ik u verzekeren. Nog maar 2 jaar geleden gaf ik bij zo'n test nog geen 5% woorden correct weer in doodse stilte. Vanmiddag zetten ze het geluid als van een helse bladblazer eroverheen en nog bracht ik er meer van terecht dan ooit te voren.

Al dit gedoe was nodig omdat ik een splinternieuwe richtmicrofoon uit ga testen. Deze kan gekoppeld worden aan de spraakprocessor waarmee ik tegenwoordig weer kan horen. Met zo'n microfoon is het de bedoeling dat ik in de meest rumoerige omstandigheden toch een gesprek kan volgen. Carin's droom om een echte bionische vrouw te worden komt steeds dichterbij...

mijn moeder

Gisteren was ik bij mijn moeder. Was dat vroeger een feest van vertroeteling, het nuttigen van de meest heerlijke eigengemaakte hapjes en een diner van 4 gangen waar geen pakje of zakje aan te pas kwam, die tijd is nu voorgoed voorbij. Ze leeft nu op maaltijden van Tafeltje Dekje, weet nog amper hoe ze koffie moet zetten en interesseert zich nagenoeg niet meer voor alles wat zich buiten de muren van haar huis afspeelt. Sinds mijn vader niet meer leeft hoeft het voor haar ook niet meer zo. Het is zo triest om te zien hoe ze achteruitgaat en alle fut uit deze, eens zo sterke vrouw weg is. Ik kan dan ook boos worden op haar, op mezelf en op het oneerlijke van zo oud te moeten worden. En het maakt me ook een beetje bang. Word ik later ook zo?
Wij kinderen willen eigenlijk graag dat ze naar een verzorgingshuis gaat. Daar zou ze veel meer aanspraak en verzorging krijgen. Maar ze wil niet. Vroeger kon ze zelf kwaad worden op mensen die halsstarrig in hun oude huis bleven wonen terwijl dat niet meer verantwoord was. Ze zei altijd dat haar dat niet zou gebeuren. Maar nu gebeurt het toch. En wat doen wij eraan, niks, we zijn machteloos, we kunnen haar niet dwingen. En proberen haar te herinneren zoals ze vroeger was, een lieve sterke leeuwin, voor wie haar kinderen alles waren.