Ook al weet ik natuurlijk wel dat ik het laatste jaar geen serieuze logster meer ben, doet het toch wel wat met me als ik merk dat ik uit linklijstjes geknikkerd word. Dit is toevallig wel een echt old-skool weblog van meer dan vijf jaar oud! Dat doe je, net als de antieke koperen ketel van oma, niet zomaar van de hand. Ik bedoel maar, het heeft toch een hoge gevoelswaarde. Webloggen is een beetje een dierbaar stiefkindje geworden. Alle aandacht gaat nu uit naar het nieuwe pubertje; geocaching geheten. Het weblog lijkt meer op de volwassen dochter die al lang uit huis is. Niet minder dierbaar maar ze vraagt niet meer zoveel aandacht. Inmiddels heeft kind geocachen alle aandacht opgeëist. Zo zijn we zowat elk weekend op pad met haar en door de week buigen we ons over de puzzels die ze ons vaak opgeeft om een cache te kunnen vinden. We mogen ons nu zelfs kilo-cachers noemen met meer dan 1000 vondsten. Afgelopen weekend zijn we met de dagkaarten, die de NS in samenwerking met de nationale grootgrutter verstrekte in ruil voor achterlijk dure zomerzegels, op pad geweest naar de Veluwezoom. Er loopt een multi-cache van station Rheden naar station Velp van zo'n 12 km. We hebben een superdag gehad. Lopend over oude landgoederen, door prachtige bossen met woudreuzen en over de heide van de Posbank met flinke colletjes. Wat zijn er toch prachtige gebieden in Nederland waar we zonder ons puberkindje nooit waren geweest.Volgende week gaan we op vakantie naar de Provence. Inmiddels zijn er zo'n 500 caches in de database geladen met de bijbehorende kaarten op de laptop. We zijn er weer helemaal klaar voor. Caches die leiden naar onbekende ruines, bergtoppen waar je anders nooit komt en restanten van oude Romeinse aquaducten. Dit wordt weer een nieuw avontuur, zelfs in een gebied waar we al vaker waren. En weet je wat, ik neem me voor om er dit keer flink wat logjes aan te gaan wijden. Al die aandacht kan dit weblog kindje ook wel gebruiken, denk ik zo.
