Wow!
We zijn weer thuis. Het was een bijzondere avond. Nu is het al apart dat we op een kwartiertje lopen van ons huis een theater hebben, waar we (shame, shame) eigenlijk nooit komen. En net nu de gemeenteraad in haar oneindige wijsheid, hum, heeft besloten dat dit culturele centrum wel kan worden opgedoekt, gaan wij er eindelijk eens naar toe. De politici van ons durp vinden een Ikea en een grote meubelboulevard blijkbaar belangrijker dan een muziekschool, die al is opgeheven of een leuk theater...
In de foyer troffen we heel wat buurtgenoten. De zaal was helemaal gevuld en de sfeer zat er goed in. Het was voor mij een waar feest van geluid en beeld. Wat een fantastische vrouw, die Margriet Eshuijs! Ze zette een geweldige performance neer, hierin gesteund door een stel supermuzikanten. Drie heren die stuk voor stuk hun mannetje stonden op allerlei instrumenten en ook vocaal een goede show gaven.
Op mij maakte het nummer "Rose" grote indruk. Dit lied, dat Margriet a capella zong, is gewijd aan haar nichtje Roos, die het syndroom van Down heeft. Margriet vertelde hoe het leven een groot feest is met haar. Als er een feestje te vieren valt, doet Roos dat vol overgave. Zij eten dan drie slagroomgebakjes, want aan Sonjabakkeren doen Margriet en Roos lekker niet. Dat Margriet is gestopt met roken valt haar overigens wel aan te zien, maar haar performance is er niet minder sexy om. Wat een prachtige vrouw!
Het theaterbezoek was voor mij dus een groot succes. Met mijn nieuwe gehoor was het een wonderbaarlijk plezier. Daar gaan we een vervolg aan geven. Wie weet in juni, als Harry Sacksioni naar ons dorpje komt.
Cockie (URL) riep:op: 28 Januari 2007 om 11:36
Ik ga begin februari naar Harry, ook bij ons in het dorp.
Hansje (URL) riep:op: 28 Januari 2007 om 12:57
Ha, da’s nog eens een enthousiast verslag! Nu maar hopen dat het theater toch mag blijven staan, want op loopafstand is wel héél makkelijk.
Linda (
op: 28 Januari 2007 om 01:03
Fijn dat je zo genoten hebt! Dat moet je maar eens vaker doen!