Down to Memory Lane
Kerstmis betekent voor mij ook denken aan mensen die er niet meer zijn. Nu mijn ouders niet meer leven, kan ik soms mateloos verlangen naar die ouderwetse familiefeestjes. De geuren van de keuken vroeger als mijn moeder aan het kokkerellen was. Ik heb haar mooie oude puddingvormen meegenomen uit het ouderlijk huis en vanavond heb ik die weer eens van de stoffige bovenste kastplank getrokken. Morgenavond gaan we bij mijn schoonouders eten en ik heb beloofd het dessert te maken. Ik heb het ouderwetse kookboek van mevrouw Wannée, dat ik van mijn moeder kreeg toen ik op kamers ging, erbij gepakt en het recept voor chipolatapudding opgezocht.
Het hele aanrecht staat vol kommen en schalen want allemachtig, wat een boel werk. Als afwassen je grootste hobby is, moet je vooral die pudding gaan maken! Maar daar staat tegenover dat het hier nu overheerlijk ruikt. De melk en room die moet trekken met verse vanillestokjes. De rozijntjes, sucade, bigarreaux en lange vingers die in de marasquin liggen te weken. Het is een feest voor de neus en hopenlijk morgen ook voor de smaakpapillen. Vanavond heb ik al het ware kerstgevoel te pakken, want de puddingmakerij brengt me even weer helemaal terug naar toen.


