Het nadeel van het niet hebben van kinderen is dat je niet zomaar gelegitimeerd dierenacten kan opvoeren. En daar zijn wij juist zo goed in. Mijn imitatie van een sippe pinguin of een extatische eland is meesterlijk maar op een brave receptie voor volwassenen staat het een beetje raar als ik die opvoer. Bij partijtjes voor kiddoos wordt dat juist reuze gewaardeerd.
Omdat we het allebei zo leuk vinden doen we het af en toe stiekem met de gordijnen dicht. Zo vraag ik Erik regelmatig om zijn imitatie van een uiterst droevige hamster. Geweldig zoals hij dat kan. Een natuurtalent, ik zweer je!
Helaas is het nu zo, dat hij sinds maandag permanent met een dikke wang rondloopt. Omdat het verrekte zeer doet kijkt hij er ook heel zielig bij. En het is geen act, maar de heuse werkelijkheid.
De tandarts heeft zojuist het oordeel geveld. Een fikse kaakontsteking en nog wel in een kies waarin hij datzelfde euvel al eerder heeft gehad. Toen heeft de kaakchirurg dat behandeld maar nu is het dubbel en dwars teruggekomen. Mijn lieve droeve hamster moet aan de antibiotica en naar een gespecialiseerd supertandarts die alles weet van ontstoken wortelkanalen. Wachtlijst, tadatadaa..., een half jaar!
Het is nog maar de vraag of ons hemelsevaartseweekend naar Thionville in Lotharingen nu nog wel door kan gaan. Eerst maar eens kijken hoe het morgen gaat en duimen voor een snel herstel...

« Urgghh | Home | Niet meer sielug »