Sinds ik terug ben uit Lapland heb ik het steeds zo koud. Het lijkt wel of de poolkou in mijn rugzakje is gekropen en hier in huis waart. Ook al zet ik de kachel hoog en trek dikke wintersokken over sokken over sokken aan, niets helpt.
In Lapland had ik nergens last van en liep de hele dag stoer over het ijs te banjeren. Hier is een piepklein tochtje naar de suup om de hoek een ware beproeving. Een fietstochtje van 10 minuten voelt alsof ik een arctische ontdekkingsreis ga maken en wat ik ook beweeg, ik blijf koud. Het zal wel tussen de oren zitten, daar twijfel ik niet aan. Elke dag gluur ik naar de opkomende bollen in de tuin of het nu al echt lente wordt. Ik wil dat het nu april is! Februari lijkt zo lang te duren en dat er nog zo'n kwakkelmaand maart gaat komen wil ik niet weten.

Vanmiddag kwam buuf met een cadeautje uit Egypte omdat ik twee weken op haar kat heb gepast. Zij vertelde van kamelen, palmen en een snikhete Vallei der Koningen. Ik wil oohook, jengelt er nu een stemmetje in mijn hoofd. Het is walgelijk, het is decadent en ik mag niet zeuren. Ik ben een verwend kreng! Maar ergens...

« Uitje Lapland deel 4 … | Home | Doe mee! »