Werken voor een wasmiddelfabrikant lijkt me vette pret. Ik zie al voor me hoe ze daar gierend van de lol over de grond rollen. Ik stel me de volgende teksten voor die ongetwijfeld uit hun monden rollen:

"Dan doen we zogenaamde vetmagneet in de afwasfles, waaahhh, en dan denken die dommeriken dat dat kan, vetdeeltjes aantrekken..."
"Of we verdunnen het flink met water, kloppen er een bende lucht in en verkopen het als Mousse"
"Ja, of we persen het in een blokje en vragen er dan drie keer zoveel voor als voor los poeder"
"En als iedereen blokjes gebruikt, doen we er een olijk bolletje op, zodat we NieuwNieuwNieuw op de verpakking kunnen zetten"
"We kunnen ook een plastic bolletje erbij doen dat zogenaamd alleen met ons product werkt, dan moeten ze onze meuk wel blijven gebruiken"
"Denken jullie er wel om dat de irri-graad van onze reclames flink hoog moet blijven; dan onthouden ze onze merknaam beter?"

Volgens mij werken er alleen gefrustreerde lolbroeken bij zo'n fabriek. Vroeger op school flink gepest en thuis kan ook al niemand om hun moppen lachen. Daarom reageren ze zich lekker op het werk af. En het erge is, wij consumenten trappen er nog in ook. Ik pleit hierbij voor het ereherstel van de ouderwetse groene zeep. Goed voor de knip en goed voor het milieu. En dat die fabrikanten en hun PR mannetjes hun monden daar maar eens mee uitwassen... Stelletje enge weirdo's!

« Blont | Home | Verspilling in optima… »