Dat was nog eens wat. Het begon er al mee dat we ons in de speciale Olympische Aegon trein gesmoesd hadden. Er kwamen Unoxmannetjes voorbij die ons van warme broodjes worst voorzagen. Er waren dames van een schmink-team in de achterste coupé. Niet dat we er gebruik van hebben gemaakt; maar toch, het kon! En er werden truukfoto's door lieve NS-meisjes gemaakt zodat ik jullie nu kan laten geloven dat ik samen met Jochem reisde, jaja... En Erik laat nu al zijn collega's denken dat ik ingeruild ben voor Renate, op dezelfde nepperdepep-wijze.

We kregen zomaar NOC-NSF handschoenen en een Aegon narremuts cadeau en die bleken goed van pas te komen want het was in het Friese verdomd koud. Er lag sneeuw en het voelde echt erwtesoeperig Hollands fris en bevroren aan, brrrr.
Op de tribune stonden we naast een ouwe authentieke Fries met een scheepstoeter en een glas aan een touwtje om z'n nek voor z'n binnengesmokkelde Beerenburger. Hij riep om de tien seconden "Heya!" en toeterde daarna mijn dove oren nog een stukje dover. Aan de andere kant stond een dame met een feloranje Volendams mutsje en een oranje verenstola om d'r nek. Ook heul charmant!
We deden af en toe een weefje en deinden met de hoempapaa van het dweilorkest mee en tussendoor moedigde ik de Zamboni aan. Hup Zamboooni hupppp!
En er deden ook nog schaatsers mee, en dat was natuurlijk het allergaafste. Ik heb een boel foto's gemaakt maar die kunnen niet opwegen tegen de profifoto's van de jongens met de ellenlange telelenzen, dus die bespaar ik julllie maar. Die vind je op andere site's.
We zaten wel vlak bij Mart Smeets en Ria Visser dus die heb ik ook geknipt. Daar snapten de omstanders niks van. 'Die ouwe lul van een Smeets op de foto' ? Ik kon gelukkig als excuus opvoeren dat ik met m'n cameraatje toch zo'n 200 foto's kan maken en dat die er dus ook wel bij kon. Waarvan acte.

Beter een goeie buur dan een verre vriend zeggen ze wel eens.
Toen ik vanmorgen met een slaperige kop de croissantjes de oven in schoof werd er op het keukenraam geklopt. Het was R. die een paar huizen verderop woont. R. is zoiemand die altijd prijsvragen wint en elke week wel iets in z'n brievenbus ontvangt. Laat hij nu een prijs van de NS gewonnen hebben. Twee dagkaarten voor de trein met twee entreekaarten voor aanstaande dinsdag bij de NK afstanden in het Thialf stadion in Heerenveen met ook nog eens zes consumptiebonnen. En aangezien R. en R. die dag niet kunnen mogen Erik en ik van die leuke prijs gebruik maken. Helemaal te gek!
We zijn allebei al jaren enorm schaatsgek maar hebben tot nu toe alleen nog maar naar de TV gekoekeloerd en nog nooit een wedstrijd bijgewoond. Nu kunnen we het eens in het echie meemaken. Erik is toch al vrij die dag dus dat komt helemaal goed uit. Wij gaan onze kelen schor brullen bij de 1500 m. dames en de 5 km. heren. Het gaat deze NK om de kwalificatie voor de Olympische Spelen in Turijn dus het beloofd spannend te worden.

Nu voeren wij hier nog krijgsberaad over de tekst op een spandoek. Wat moet het worden? Heya Jan Bols? Hup, Ria, hup? Als jullie wat weten hoor ik het graag. En voor wie naar de TV kijkt, maken jullie een screendump als we in beeld komen? We zitten, pardon staan,  in vak O Noord. Vlak bij de bocht vlak voor de finish, dus dat jullie het weten. Aan Oranje-outfit heb ik eigenlijk alleen een plastic oranje kroon van de Staatsloterij , die ik ooit bij een koninginnedag in mijn handen gedrukt kreeg. Zal ik die opzetten? Of toch maar gewoon als mezelvers gaan? Dilemma's, dilemma's... Graag jullie deskundige mening!

Nog een dagje en dan begint onze kerstvakantie. Erik belde vandaag al dat hij zijn kerstpakket binnen heeft. Hij zit momenteel veel bij een klant in het oosten des lands en slaapt dan bij mijn oudste broer. Dat scheelt voor hem enorm in reistijd en zo loopt hij niet het risico dat hij bij een sneeuwstormpje in zijn auto op de A1 moet overnachten. Toen twee week geleden heel Nederland plat lag en de Veluwe leek op Antartica ontsprong hij gelukkig de ijsdans. Dat kon mijn nichtje helaas niet zeggen. Na een drukke periode vol verhuisgedoe zouden zij en haar man een lekker weekendje er tussen uit. Zij hebben maar liefst 14 uur over de afstand Alkmaar-Holten gedaan met een baby aan boord; wat een nachtmerrie...

Het lijkt er op dat dat komende week niet gaat gebeuren, althans de kans op een witte kerst is klein. Ik hoop dat we weer wat leuke caches kunnen gaan doen en verder heel kneuterig bij ons kerstboompje kunnen zitten. Er staan nog wat bezoekjes gepland aan vrienden en verder zullen we met mate gaan schransen. Morgen nog wat kerst inkopen doen en dan zijn we er wat mij betreft klaar voor.

Volgend jaar februari gaan we trouwens een lang weekend met het bedrijf van Erik naar Lapland. De jaarcijfers waren zo goed dat we beloond worden met een weekend sledehondensafari, sneeuwscooterrijden en waarschijnlijk zelfs slapen in het ijshotel. Geweldig natuurlijk maar een koukleum als ik moet nog even aan het idee wennen. Het kan er wel min 40 graden zijn heb ik gehoord, aaaaiiiii.. Dat wordt dus binnenkort nog eens gaan shoppen voor thermo-ondergoed en lange skisokken.

That's the Question!

Eens in de maand zit ik een ochtend in de plaatselijke bieb als vrijwilliger bij de computerinloop. Dit is bedoeld voor ouderen die een computercursus hebben gevolgd en nog vragen hebben. De eerste keer dat ik er zat had ik gelijk beet met een lieve oude dame die bepaald niet achter de geramiums blijft zitten. Volgens mij had ze een beetje ADHD en tijd tekort voor al haar activiteiten. Ze mailde er op los met haar zoon die op de grote vaart werkt en nu wou ze wel eens een stapje verder doen. Haar vraag aan mij was dan ook om haar eens te laten zien wat 'dat internet' nou inhield. Ha, een kolfje naar mijn hand!

Ik dacht te beginnen met de site van de Libelle. Tsja, je mot toch iets verzinnen. We snuffelden wat rond in de wondere wereld van interieurtips, kerstmode en toen we in de kookrubriek doken, ging mevrouw helemaal los. Ze wou wel een recept zoeken. Toen ik suggereerde dat ze op het ingrediënt witlof kon zoeken keek ze me aan met een vieze blik. Reebout wou ze! En laat dat nou net niet in de database van Libelle zitten. Eerst dacht ze nog dat het haar fout was en dat ze het wel weer niet goed gedaan zou hebben met de invoer maar ik kon haar verzekeren dat het daar niet aan lag. We waren het roerend met elkaar eens; Libelle is stom. Heel stom!
De site van de naked chef vond ze veel leuker; zo'n lekker jong ding die Jamie Oliver en die recepten leken haar ook wel wat...

Het lukte haar vlekkeloos om op de site van www.9292ov.nl de reis van haar huis naar haar kleindochter in Deventer te bepalen. Als u binnenkort in de trein een strijdbare dame aantreft, gewapend met een print-out en een kookboek van Jamie, dan weet u hoe het komt. Ik zit nog steeds met een grote smile op mijn kop, omdat het zo geweldig is om de grijze duiven te helpen met het veroveren van het web.

Aanstaande zondag 11 december is voor mij een hele bijzondere dag. Dan is het precies vijf jaar geleden dat ik voor het eerst na een hele lange periode van doofheid en na een CI-operatie aangesloten werd op de processor die het mij mogelijk maakt om weer te kunnen horen. Er brak een hele spannende tijd van revalidatie en weer opnieuw leren horen aan. Nu, vijf jaar later, is het voor mij alweer heel gewoon dat ik eindelijk kan bellen, naar de radio kan luisteren en in groepen weer mee kan praten.
In 2000 was het een hele wonderbaarlijke nieuwe wereld die ik tegemoet ging. Een wereld waarvan ik wel een voorstelling van had maar die toch heel anders bleek te zijn dan ik dacht. Er waren veel onvermoede prachtige zaken zoals het simpele geluid van regendruppels tegen het raam of het geknerps van een schelpenpaadje en ook veel overschatte dingen zoals het oeverloze gezwets dat helaas vaak op de radio te horen valt.

Eén van de hoofdzaken waarom ik de operatie en de hele uitdaging aanging was wel de hoop om te kunnen telefoneren. Hoe vaak maakte ik niet mee dat ik afhankelijk was van anderen in het maken van afspraken. Even spontaan een belletje om te horen hoe het met iemand gaat was er niet bij en dat maakte dat sociale contacten vaak moeizamer verliepen. Zelfs vrienden die mij al eeuwen kenden besloten vaak hun gesprek met 'we bellen nog wel...' Aarghhh. Alsof je tegen iemand in een rolstoel zegt, binnenkort maken we eens een fijne lange bergwandeling.

Toen ik na een paar maanden revalidatie voor het eerst in mijn leven ging telefoneren vond ik het een openbaring. Zomaar lekker oeverloos ouwehoeren met mijn zus of met vriendinnen. Ik denk dat ik in die periode veel mensen gek gemaakt heb met mijn geklets. In mijn familie is telefoneren eigenlijk nog steeds iets dat je alleen doet als je ook iets zinnigs te melden hebt; een concrete afspraak of een duidelijke melding. Ik kreeg dan ook gauw door dat ik niet moest overdrijven met dat gebel. We zijn niet van die prietpraters en dat maakt dat ik heel terughoudend werd in mijn telefoongebruik. Mijn mooie mobieltje ging ik steeds minder gebruiken, behalve zakelijk dan, en toen het beessie ook ouderdomsverschijnselen ging vertonen werd hij bijna gearchiveerd.

Vanmorgen heb ik bij wijze van jubileumkadootje na 5 jaar 'nieuw horen' een nieuwe knuffel gekocht. Een Nokia 6610-i. Ik kan er mee fotograferen (mobloggen zelfs in de toekomst..) e-mailen, mijn agenda beheren, hem als blingbling om mijn nek hangen en ik schijn er zelfs mee te kunnen bellen! De hoogste tijd voor een revival van mijn belgedrag, met een goede gulden middenweg hoop ik. Niet overdreven lang en vaak maar ook niet te weinig.
Lang leve mijn nieuwe Yuppenknuffel! (en mijn nummer kan je opvragen via carin@webkast.nl. als je eens een kwartiertje wil klessebessen

Natuurlijk heb ik alweer reuze spijt van mijn woeste uithaal hier onder. In het echt verkoop ik heus niemand een knal op z'n kanis. Sterker nog, ik weet niet eens hoe dat moet. Ik beken dat ik eigenlijk een mietje ben, dat als klein kind al reuze hard kon hollen als het op ruzie maken aankwam. Ik heb nog nooit gemept, niet aan haren getrokken en heldhaftig schelden doe ik meestal pas als diegene op wie ik kwaad ben ruimschoots buiten gehoorsafstand is. Het ergste dat ik ooit heb gedaan is dat ik Erik een sinaasappel naar z'n hoofd heb gegooid en dan natuurlijk nog mis ook. Ik ben een saai duf watje! Wat zeg ik, een regelrechte lafaard ben ik.

In mijn koortsdromen daarentegen ben ik Carin de Wreekster! Supersonisch vlieg ik door het luchtruim en zwiep alle slechte politici door het zwerk. Ik smijt Verdonk in de modder en gooi Donner van z'n fietsie af. Ha, dat voelt goed! Ik zet JP in z'n blote kont en als hij dan gillend wegholt, om z'n moeder roepend, vlieg ik er achteraan met een flinke roe. Ook zie ik hordes criminelen, kindermishandelaars, dierenbeulen en ander smerig gespuis voor me wegvluchten als ik eraan kom. Ze roepen, ze smeken, ze zullen het nooit meer doen!

Wauw, dat voelt echt goed, zo'n koortsdroom. Nu nog even wachten tot de minder leuke effecten van de griep ook helemaal verdwenen zijn, maar het gaat de goede kant alweer op. Mijn hoofd bonkt al minder en mijn neus blubt ook niet meer zo erg. Nu mijn keel en de spieren nog.

Kssst, ziet u niet dat ik als een oud lijk hier ronddwaal in m'n fletsverwassen ietwat muffe nachtpon. Doet u hier eigenlijk? Kzie er niet uit en voel me kl*te en dan komt u vrolijk kijken of er nog een stukje staat? Dacchutnie hoor. Ik heb griep. Mijn kop bonkt alsof ik drie flessen chemische kiloknallersherry heb gedronken en mijn keel schraapt als het grofste schuurpapier. En dan blijk ik ook nog overal spieren te hebben die pijn doen. Blaahh... Oh jaa, ik heb het ook nog koud, errug koud. En me neus doet blub.
Zo, dat u dat weet, dus als u een stukje wou, dan gaat u het maar elders halen... Grmmbbbllll. En wie er suggereert dat ik bovendien wel last van PMS kan hebben, ken een keiharde knal voor z'n kanis krijgen! En nou opzouten, dan kan ik tenminste weer lijdzaam mijn bed in, een beetje doodgaan, ooowwwwieewwwwee...