Zo af en toe lees ik in de media en ook op logs de term 'doofstom' en dan gaan er altijd wat nekharen rechtovereind staan. Niet dat ik nu gelijk als een schooljuffrouw wil gaan corrigeren en bestraffende opmerkingen plaatsen maar het raakt me wel. Als iemand doof is kan hij of zij het eigen stemgeluid niet corrigeren en daardoor klinkt de stem nogal vreemd maar met het spraakorgaan of het verstand is op zich niks mis. Vroeger, maar dan praat je wel over heel lang geleden, leerde men dove mensen niet praten en daardoor waren ze als het ware met stomheid geslagen.

Toen ik nog doof was klonk mijn stem ook nogal nasaal en dof en toen ik weer kon horen na mijn operatie verbeterde dat een stuk. Maar op het moment dat mijn accu's leeg zijn of mijn toestel uitgeschakeld wordt valt mijn stem accuut een hele octaaf naar beneden. Voor mijn omgeving is dat een hele gekke gewaarwording. Opeens ben ik weer stokdoof en klink ik ook zo.
Ik ken een vrouw die tot haar 27ste normaal hoorde en opeens haar gehoor verloor. Haar spraak veranderde binnen de kortste keren in de typische dovenspraak, maar stom werd ze zeker niet. Het was dan ook triest om te zien dat ze door haar vroegere studentenvrienden opeens heel anders werd behandeld. Wat dat betreft heb ik geluk dat ik altijd mijn vrienden heb kunnen kiezen met mijn handicap. Zij weten wel dat ik bepaald niet stom ben en dat er met mijn verstand en mijn spraakorgaan niets aan de hand is. Ik klets ze eerder hun oren van het hoofd dan dat we stommetje spelen.

Het is wat met terminologie. Stokdoof is ook zo'n leuke. Waarom niet stokblind of stoklam? Ooit een stok zelfstandig zien lopen? Er lopen wel blinden met een stok dus die term ligt eigenlijk nog meer voor de hand, maar goed, ik vind het best om stokdoof genoemd te worden. Goedbeschouwd ben ik dat nog steeds, ook al hoor ik nu met behulp van 16 electroden en een klein computertje. Maar noem me dus nooit doofstom, gewoon 'doof' is al fraai genoeg!

« Bakken met dokter Oet… | Home | Visite van een wijsne… »